David Fincher, Mank (2020)

David Fincher, Mank (2020)

 

  Πάλι θα μιλήσω για τις συμπτώσεις.

  Μου τη συνέστησε ολόθερμα ο φίλος μου ο Πάτροκλος.

  Διαβάζω στη βικιπαίδεια και βλέπω ότι είναι μια βιογραφική ταινία του Χέρμαν Μάνκιεβιτς τότε που έγραφε το σενάριο για τον «Πολίτη Κέην», με αρκετές αναδρομές στα προηγούμενα χρόνια. Ο «Πολίτης Κέην» θα προβάλλεται από την επόμενη Πέμπτη στο Στούντιο.

  Και για μια φορά ακόμη επιβεβαιώνεται η άποψή μου ότι το σενάριο είναι υποτιμημένο. Όλοι ξέρουν ότι ο «Πολίτης Κέην» είναι ένα αριστούργημα του Όρσον Ουέλς, όμως ποιος ξέρει ότι το σενάριο είναι του Μάνκιεβιτς;

  Ο Μάνκιεβιτς, αριστερός (είχε βοηθήσει ένα ολόκληρο χωριό να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ, για να ξεφύγει από τον ναζισμό) φυσικά δεν χωνεύει τον μεγιστάνα του τύπου Χιρστ, με τον οποίο βέβαια γνωρίζονται. Τον βλέπουμε επίσης να έχει φιλική σχέση με την γυναίκα του, την οποία προσπαθούσε να αναδείξει στο θέατρο. Με πρότυπο τον Χιρστ φτειάχνει το σενάριο, άρρωστος, υπαγορεύοντάς το σε μια γραμματέα, με την ψυχή στο στόμα κυριολεκτικά, για να προλάβει την προθεσμία των 60 ημερών.

  Αλκοολικός ο Μάνκιεβιτς όπως και ο Φιτζέραλντ, θα ζήσει λίγο περισσότερο απ’ αυτόν. Νομίζω ότι και άλλοι αμερικάνοι συγγραφείς ήσαν αλκοολικοί. Μάλλον τους έπληξε η ποτοαπαγόρευση. Το απαγορευμένο είναι πάντα πιο γλυκό. Και όταν ήρθη, άντε να πιούμε, μην επιβληθεί ξανά.

  Δεν άντεξα, με έπιασε η περιέργεια, ρώτησα το bing και πήρα αυτή την απάντηση: F. Scott Fitzgerald, Ernest Hemingway, Jack London, John Berryman, Ring Lardner. [Τους δυο τελευταίους δεν τους ξέρω, όσο για τον Λόντον και τον Χεμινγουέι δεν ήμουν εντελώς σίγουρος]. Other notable writers who struggled with alcoholism include Edgar Allan Poe, Tennessee Williams, and Stephen King.   

  Έτσι κι αλλιώς μια βιογραφική ταινία πάντα με ενδιαφέρει, όμως τα μικρά πλάνα που δίνουν μια ταχύτητα στην ταινία και χαρακτηρίζουν τις αμερικανιές με κουράζουν. Η βαθμολογία της πάντως στο IMDb είναι αρκετά καλή, 6,8.  

 

Leonor Serraille, Ο μικρός αδελφός (Un Petit Frère, 2022)

Leonor Serraille, Ο μικρός αδελφός (Un Petit Frère, 2022)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Τη ζωή μιας οικογένειας από τη Ακτή του Ελεφαντοστού παρακολουθούμε κατά τη μετανάστευσή της στη Γαλλία. Είναι η μητέρα και δυο αδέλφια. Δυο άλλα αδέλφια έμειναν στην πατρίδα. Αργότερα μαθαίνουμε ότι ο πρώτος άντρας της μητέρας πέθανε, και με τον δεύτερο δεν μιλιούνται.

  Η ταινία χωρίζεται σε τρία μέρη. Σε κάθε μέρος η κάμερα εστιάζει και σε ένα από τα πρόσωπα: πρώτα στη μητέρα, μετά στον Jean, τον μεγάλο αδελφό, και μετά στον Ernest, τον μικρό αδελφό.

  Δεν υπάρχει στόρι με σασπένς. Αυτό που βλέπουμε είναι σκηνές από καταστάσεις που αντιμετωπίζουν μετανάστες από την μαύρη Αφρική, αν και όχι μόνο. Ενδοοικογενειακές εντάσεις, έρωτες και χωρισμοί, προσπάθεια επιβίωσης, βρίσκονται στο επίκεντρο.

  Η μοίρα των δύο αδελφών είναι διαφορετική, όπως και των μεταναστών. Μια ομάδα θα στραφεί στην παρανομία, σίγουρα η μικρότερη, ενώ μια άλλη θα καταφέρει κάτι καλύτερο. Ο μικρός αδελφός είναι που θα προκόψει, θα γίνει καθηγητής φιλοσοφίας.

  Μια ανάλογη ιστορία παρακολούθησα και εγώ live, μέχρι ένα ορισμένο σημείο. Και αυτή από την Ακτή του Ελεφαντοστού. Ήλθε στην Ελλάδα με δυο παιδιά, ένα αγόρι και ένα μικρό κοριτσάκι. Κάποια στιγμή έχασα τα ίχνη τους. Ελπίζω να είναι όλοι τους καλά.

  6,7 η βαθμολογία της στο IMDb, μου άρεσε.

 

Nia Vardalos, Γάμος α λα ελληνικά 3 (My Greek fat big wedding 3, 2023)

Nia Vardalos, Γάμος α λα ελληνικά 3 (My Greek fat big wedding 3, 2023)

 

  Εξακολουθεί να παίζεται στους κινηματογράφους

  Έχω δει το 1, νομίζω όμως όχι το 2. Το αν θα δω το 4 θα εξαρτηθεί από τα προβλήματα υγείας μου.

  Επειδή είδα ότι την ταινία την έχουνε θαμμένη τόσο οι κριτικοί όσο και το κοινό (5,3 η βαθμολογία της στο IMDb), θα ήθελα να γράψω ότι ένα κριτήριο για μένα για το αν μου αρέσει μια κωμωδία και πόσο είναι το πόσο πολύ γελάω ή χαμογελάω κατά τη διάρκειά της. Γέλασα λίγες φορές, χαμογέλασα αρκετές, πράγμα που σημαίνει ότι την κωμωδία αυτή την είδα πολύ ευχάριστα.

  Έχει σίγουρο κοινό, τους ελληνοαμερικανούς, που πολλοί από αυτούς θα πάνε να τη δούνε, από νοσταλγία για τις ρίζες τους. Αλλά νομίζω την τίμησαν και οι έλληνες θεατές, αφού παίζεται για τρίτη βδομάδα.

  Η οικογένεια της Βαρντάλος θα πάνε στο χωριό του πατέρα τους, να παραδώσουν το ημερολόγιό του στους φίλους του (Συναξάρι…). Η πρόεδρος του χωριού θα μεριμνήσει ώστε να συγκεντρωθούν, γιατί όλοι το έχουν εγκαταλείψει για να πάνε να ζήσουνε σε πόλεις.

  Αν είχαμε μόνο γραφικές εικόνες και τα τουριστικά στερεότυπα (το «όπα» το θυμάμαι που το έλεγε συνέχεια μια ξεναγός σε μια κρουαζιέρα που είχαμε πάει) η ταινία θα έχανε αρκετά. Όμως υπάρχει ένα εφέ του απροσδόκητου, με την ανακάλυψη ότι έχουν ένα ετεροθαλή αδελφό στο χωριό, πράγμα που τους χαροποιεί ιδιαίτερα.

  Υπάρχει η λεσβία, υπάρχει ο ομοφυλόφιλος. Υπάρχει η σύρια μετανάστρια που τα έχει με τον γιο του ετεροθαλή αδελφού. Η Βαρντάλος είναι ευαίσθητη απέναντι στις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.

  Άκουσον άκουσον: υπάρχουν αποτεφρωτήρια για σκύλους, με ειδικά κουτιά για τις στάχτες! Αν το πω σε κανένα χωριανό μου θα ξεραθεί στα γέλια.

  Είπαμε, η ταινία μου άρεσε. Αν θα αρέσει και σε σας δεν παίρνω όρκο.