Carl Dreyer, Γερτρούδη (Gertrud, 1964)

 Carl Dreyer, Γερτρούδη (Gertrud, 1964)

 

  Από χθες στο Στούντιο

  Ας ξεκινήσουμε με ένα απόσπασμα από τον σύνδεσμο της βικιπαίδειας για την ταινία:

  It was later screened at the 1965 Cannes Film festival, where it was booed.[7] It was later screened to a packed house at the 1965 Venice Film Festival, but more than half of the audience walked out during the film. Those who remained gave the film a standing ovation, causing Dreyer to become visibly moved.

  Θα σχολιάσω μόνο το δεύτερο, όπου η αντίδραση του κοινού ήταν ψηφιακή, ναι-όχι. Εμένα ποτέ μια κριτική δεν είναι ψηφιακή, ακόμη και στο «The loner», που δυο κριτικοί δεν του έβαλαν καθόλου αστεράκι, εγώ βρήκα θετικά στοιχεία.

  Όχι, δεν μου άρεσε η ταινία. Σκανδιναβική σίγουρα, όμως όχι Μπέργκμαν. Και σ’ αυτόν οι σχέσεις του ζευγαριού είναι από τα κεντρικά θέματα, όμως στις συζητήσεις τους υπάρχει συχνά μια ένταση, τα πρόσωπά τους χαρακώνονται από συγκίνηση, εκφράζουν συναισθήματα. Εδώ οι ηθοποιοί, σχεδόν ανέκφραστοι, ήταν σαν να διάβαζαν ένα θεατρικό έργο, το θεατρικό έργο του οποίου έγινε μεταφορά η ταινία.

  Μια γυναίκα, τρεις άντρες. Ξεκινάμε με τον νυν, πολιτικός, που ήδη από την αρχή της ταινίας προαλείφεται για υπουργός. Ο επόμενος είναι συνθέτης (η ίδια είναι τραγουδίστρια). Ο νυν είναι Καρένιν, συναινεί να μείνουν τα πράγματα όπως είναι, να μείνει μαζί του και ας έχει τον συνθέτη. Όμως ο συνθέτης δεν είναι Βρόνσκι, δεν είναι ερωτευμένος μαζί της, στη σχέση αυτή δεν έβλεπε παρά μια από τις πολλές περιπέτειες που είχε.

  Υπάρχει όμως και ο τέως. Ποιητής. Τον παράτησε.

  Δεν θα σταθώ στην επιχειρηματολογία. Κάποια επιχειρήματα πιθανόν ευσταθούν, άλλα όμως είναι σίγουρα εκλογικεύσεις, κοινώς δικαιολογίες.

  Με ένα μεγάλο χρονικό άλμα τη βλέπουμε γριά. Έχει έναν φίλο, απλά φίλο. Τελικά έμεινε στη ζωή μόνη, χωρίς σύζυγο.

  Και μια ατάκα της: Δεν υπάρχει τίποτα στη ζωή εκτός από τα νιάτα και την αγάπη. Amor omnia.

  Οι ισπανοί το λένε καλύτερα. Vida, salud, amor, lo demas sobra. Ζωή, υγεία, έρωτας, τα υπόλοιπα είναι επί πλέον.

  Μπορεί και η αγάπη να είναι ψηφιακή, υπάρχει δεν υπάρχει, όμως το «υπάρχει» υπόκειται σε διαβαθμίσεις: μεγάλη, μέτρια, μικρή αγάπη.

7,3 η βαθμολογία της.