François Ozon, Ο ξένος (L’Étranger, 2025)

 François Ozon, Ο ξένος (L’Étranger, 2025)

  Από την επόμενη Πέμπτη στους κινηματογράφους

  Είναι η τρίτη μεταφορά του μυθιστορήματος του Καμύ στον κινηματογράφο.

  Το μυθιστόρημα το διάβασα φοιτητής. Το ξαναδιάβασα πριν δέκα χρόνια και έκανα την σχετική ανάρτηση, στην οποία θα παραπέμψω για περισσότερες πληροφορίες.

  Ο Μερσώ, εκπροσωπευτικός ήρωας του παράλογου, τουλάχιστον στην κατά Καμύ εκδοχή, είναι ένας νέος αδιάφορος για όλα. Τον διακρίνει μια απάθεια. -Θέλω να παντρευτούμε. -Και γιατί όχι; της απαντάει.

  Έτσι, αδιάφορα.

  Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες της πλοκής για να κάνω σύγκριση, όπως συνήθως. Πάντως βλέπω στα βασικά η ταινία να ακολουθεί το μυθιστόρημα.

  Εδώ όμως θα ήθελα να σχολιάσω το παράλογο.

  Αν ο κόσμος φαίνεται παράλογος, αυτό οφείλεται στο ότι ξαφνικά φτάσαμε στο τέρμα των μεγάλων αφηγήσεων (θρησκευτικών, ιδεολογικών). Και αν είναι παράλογος, χωρίς νόημα, η πιο φυσική αντίδραση είναι η κατάθλιψη.

  Ένα σύμπτωμα όμως της κατάθλιψης είναι και η απάθεια, να αντιμετωπίζεις τα πάντα με αδιαφορία. Και φυσικά δεν είναι κάθε μορφή κατάθλιψης αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης ότι ο κόσμος είναι παράλογος, χωρίς νόημα.

  Πάντως είναι δύσκολο να περάσει το φιλοσοφικό μήνυμα του Καμύ στην κινηματογραφική μεταφορά, παρά την χρήση αρκετών αποσπασμάτων από το μυθιστόρημα. Και αν δούμε την ταινία ξεχνώντας τον Καμύ, θα μας δημιουργηθούν ερωτηματικά. Μα καλά, είναι τόσο αδιάφορος, έστω στη δίκη του να μην υπερασπιστεί όπως πρέπει τον εαυτό του;

  7,1 η βαθμολογία της.

  Ασπρόμαυρη.

  Το ασπρόμαυρο στην εποχή του έγχρωμου κινηματογράφου χρησιμοποιείται ή για λόγους αισθητικής επιλογής, ή για λόγους μετωνυμίας μιας ιστορίας που τοποθετείται στο παρελθόν, ή σαν μεταφορά της ατμόσφαιρας, της «γκρίζας» ψυχολογίας του ήρωα. Εδώ σίγουρα παίζουν και τα δυο τελευταία, μια και η πλοκή τοποθετείται το πολύ το 1940 που γράφηκε το μυθιστόρημα.

  Δεν μου αρέσουν οι ασπρόμαυρες ταινίες, όπως δεν άρεσαν και στο συγχωρεμένο το φίλο μου τον Νικολή. Κάθε φορά που θα ερχόταν μια καινούρια ταινία στον θερινό κινηματογράφο του χωριού μου ρωτούσε: είναι έγχρωμη; Οι ασπρόμαυρες ταινίες δεν τον ενθουσίαζαν καθόλου.