Wei Shujun, Mostly sunny (阳光俱乐部, 2024)

 Wei Shujun, Mostly sunny (阳光俱乐部, 2024)

 

  De gustibus non est disputandum. Είπα, επειδή τις κριτικές μου τις γράφω αρκετά χύμα (είμαι ραμπελαιικός είπαμε) να μη γράψω το περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Αυτό, για το 5,8 της βαθμολογίας της ταινίας, που όμως εμένα μου άρεσε πολύ.

  Μου το είπε ο Γιάννης ο Καραμπίτσος (Να τον ευχαριστήσω άλλη μια φορά και από εδώ, μου πρόσφερε πολλά στην κινηματογραφική μου παιδεία, και χάρη σε κάποιες συμπτώσεις και στο camera stylo περιοδικό απέκτησα κάρτα διαπίστευσης για να βλέπω τις ταινίες avant premiere): Δυο κατά τα άλλα έγκριτοι κριτικοί, βαθμολόγησαν μια ταινία ο ένας με 5 και ο άλλος με 0, και μια άλλη αντίστροφα, κάπου τους έχω σημειώσει.

  Το ξαναλέω, μου αρέσουν οι ταινίες drama, κοινωνικές, που θίγουν προβλήματα.

  Ο Wei Shujun στις δυο τελευταίες του ταινίες φλερτάρει με την ψυχική διαταραχή. Στην προηγούμενή του, «Only the river flows», ο αστυνομικός, δεχόμενος πιέσεις στη δουλειά και στην οικογένεια, κάποια στιγμή έχει παραισθήσεις. Εδώ βλέπουμε έναν νεαρό με μια πολύ ελαφρά νοητική καθυστέρηση.

  Ζει με τη μητέρα του η οποία πάσχει από καρκίνο του παγκρέατος.

  Trivia: την έπαθε ο διπλανός μου στον Ευαγγελισμό, αμέλησε τη χολή του. Τώρα παίρνει creon, για να μπορεί να χωνέψει.

  Δυστυχώς η μητέρα του είναι στο τέταρτο στάδιο, με μεταστάσεις, πολύ αργά για χειρουργεία, μόνο χημειοθεραπεία. Ο γιατρός της δίνει τέσσερις μήνες ζωής. Ο άλλος της γιος είναι συνάδελφός του, τον ενημερώνει.

  Θα πάει στην Αμερική και θα στείλει ένα καινούριο φάρμακο για τη θεραπεία.

  Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Για αυτό έχουν πέραση ένα σωρό εναλλακτικές θεραπείες, όταν η ορθόδοξη ιατρική δεν δίνει ελπίδες. Ένας πετεινός (συγνώμη, κόκορας, αλλά να μην κάνω άλλη παρέκβαση με trivia παραθέτοντας απόσπασμα από το βιβλίο μου «Το χωριό μου: από την αυτοκατανάλωση στην αγορά», ΑΛΔΕ 1995) με το κρώξιμό του παράτεινε για ένα χρόνο τη ζωή μιας καρκινοπαθούς. Ο γιος της ο γιατρός, ναι, ο γιατρός, θα προμηθευτεί δυο, και θα τους προτρέπει να κράζουν, όχι πάντα με επιτυχία, σε κωμικοτραγικές σκηνές.

  Είναι γνωστό ότι οι αρρώστιες επηρεάζονται από την ψυχολογική μας κατάσταση.

  Παραθέτω δυο ατάκες: «Η ευτυχία είναι σίγουρα η καλύτερη θεραπεία» (Η μητέρα συμμετέχει σε μια λέσχη ενίσχυσης της ψυχολογίας που ονομάζεται «Η λέσχη του ήλιου»-ο κινέζικος τίτλος-ήδη πριν από την εμφάνιση της αρρώστιας).

  Η άλλη, στίχος από ένα τραγούδι, αγγλικό (θα ακούσουμε πολλά τραγούδια στην ταινία), που ακούμε στο μεγάλο πλάνο του τέλους, βλέποντας τον καθυστερημένο γιο να βαδίζει σε ένα μακρύ δρόμο προχωρώντας προς την κάμερα: Don’t worry, be happy now (μια κουβέντα είναι, εδώ που τα λέμε).

  Όμως το θέμα της διαχείρισης ενός επερχόμενου θανάτου από καρκίνο (το έχουμε δει σε κάμποσες ταινίες) συνοδεύεται από ένα άλλο θέμα: το σμίξιμο της μητέρας με έναν παλιό αγαπημένο της, που γύρισε από τη Γερμανία μετά από τριάντα χρόνια. Δεν ήταν ευτυχισμένος εκεί, της εξομολογείται ότι είχε κάνει τρεις απόπειρες αυτοκτονίας.

  Η μητέρα δεν θέλει να την βλέπει στα τελευταία της, όμως αυτός επιμένει, θα σταθεί στο πλάι της μέχρι την τελευταία στιγμή.

  Trivia:

  Ήταν βιολονίστας. Γιατί να μην της παίξει το Butterfly lovers;

  Θα τον δούμε να το παίζει σε μια σκηνή φαντασίας, μέσα σε μια έρημο.

  Είναι μια μελωδία που έχει συντεθεί πάνω στο μύθο των δυο ανέφικτα ερωτευμένων. Συγκινητικός μύθος, έχω δει τις ταινίες «The butterfly lovers» του Jingle ma, «The lovers» του Tsui Hark και «The love eterne» του Han Hsiang Li.

  Παραλίγο να το ξεχάσω. Υπάρχει και μια όμορφη στην ταινία, φίλη του καθυστερημένου γιου, και ανάμεσά τους αναπτύσσεται ένα σχεδόν πλατωνικό αίσθημα. Όμως με την επανεμφάνιση του πρώην της θα επιστρέψει στη Σαγκάη, στις ρεαλιστικές προοπτικές (το αν θα χωρίσει ξανά με αυτόν ή όχι είναι έξω από τα πλαίσια της ταινίας)

  Είπαμε, η ταινία μου άρεσε, δεν μπορούσα να βάλω κάτω από 8.