Wei Shujun, Only the river flows (河边的错误, 2023)

 Wei Shujun, Only the river flows (河边的错误, 2023)

 

  Το λάθος στην όχθη του ποταμού, ο κινέζικος τίτλος.

  Στην προηγούμενη ταινία του «Ripples of life» ο Wei βάζει τον σκηνοθέτη και τον σεναριογράφο να διαπληκτίζονται. Η ταινία πρέπει να έχει δράση, σασπένς, υποστηρίζει ο σκηνοθέτης.

  Ακολουθεί τη συμβουλή του, και η επόμενη ταινία του είναι μια αστυνομική ταινία. Την ιστορία τη βρήκε έτοιμη σε μια νουβέλα και τη μετέφερε στη μεγάλη οθόνη.

  Δυο φόνοι διαπράττονται στην όχθη του ποταμού, για τους οποίους ύποπτος είναι ένας τρελός. Όμως ο αστυνομικός πιστεύει ότι δεν είναι αυτός ο ένοχος. Ένας πιτσιρικάς λέει ότι είδε στο μέρος του φόνου μια γυναίκα με μακριά μαλλιά.

  Όλες οι ενδείξεις οδηγούν σ’ αυτόν επιμένει ο προϊστάμενός του, βιάζοντάς τον να κλείσει την υπόθεση. Είναι γνωστό ότι οι αστυνομικοί βιάζονται να ξεμπερδεύουν με μια υπόθεση, με αποτέλεσμα συχνά να ενοχοποιούνται αθώοι, αν και τα στοιχεία είναι ελλιπή.

  Ένας κομμωτής ανακρίνεται.  

  -Τι κάθεσαι και με ρωτάς, αφού στο τέλος θα με ενοχοποιήσεις. Μπορείς να με συλλάβεις από τώρα.

  -Πρέπει να ακολουθηθούν όλες οι νόμιμες διαδικασίες.

  Ψάχνοντας στο σπίτι του βρήκε μια περούκα με μακριά μαλλιά και γόβες. Αυτός σίγουρα είναι ο ένοχος, τελικά η υπόθεση φαίνεται να έχει κλείσει.

  Ο κομμωτής κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, πιθανόν γιατί αποκαλύφθηκε ότι είναι τραβεστί. Ο αστυνομικός διατάζει να τον μεταφέρουν γρήγορα στο νοσοκομείο, να μην περιμένουν την έγκριση της οικογένειάς του, και πότε θα έλθει αυτή. Έτσι σώζεται ο κομμωτής.

  Στο μεταξύ έχουμε και τρίτο φόνο.

  Άρα δεν είναι αυτός ο ένοχος.

  Έρχεται στο γραφείο του να τον ευχαριστήσει που του έσωσε τη ζωή, φέρνοντάς του ένα δώρο.

  Καθώς ο αστυνομικός βγαίνει έξω από το κτίριο της αστυνομίας βλέπει τον κομμωτή να σκάζει πάνω στην οροφή ενός αυτοκινήτου.

  Δεν μας λέγεται, η αφηγηματική προσδοκία είναι ότι αυτή τη φορά τα κατάφερε να αυτοκτονήσει. Στο διήγημα, υποθέτω, αυτό λέγεται με σαφήνεια.

  Τώρα δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία,  ο δολοφόνος είναι ο τρελός.

  Ο αστυνομικός δεν είναι ένας άχρωμος χαρακτήρας. Κουβαλάει τα προσωπικά του προβλήματα. Η γυναίκα του επιμένει να κρατήσουν το παιδί, αν και υπάρχει μια πιθανότητα 10%, που δεν είναι αμελητέα υπογραμμίζει η γυναικολόγος, το παιδί να βγει με νοητική καθυστέρηση.

  Παρά τις αντιρρήσεις του η γυναίκα θα επιμείνει να το κρατήσουν.

  Η ένταση στη δουλειά και στην οικογενειακή του ζωή τον κάνει να βλέπει εφιάλτες όταν αποκοιμιέται μέσα στο αμφιθέατρο του κτιρίου της αστυνομίας, εφιάλτες που έχουν να κάνουν με τους φόνους.

  Το παρακάτω επεισόδιο όμως είναι κουφό. Ίσως υπάρχει στο διήγημα, όμως η μεταφορά του δεν είναι πειστική στη μεγάλη οθόνη.

  Βλέπει τον τρελό, τον κυνηγάει και τον πυροβολεί. Είναι σίγουρος ότι τον σκότωσε, του έριξε τέσσερις σφαίρες, λέει στον προϊστάμενό του.

  Όμως δεν λείπει καμιά σφαίρα από το πιστόλι του.

  Μήπως είχε την παραίσθηση αυτή γιατί ήταν μεθυσμένος; Είχε πιει προηγουμένως.

  Είναι αναστατωμένος ψυχολογικά. Τον βλέπουμε να περπατάει μέσα στο νερό του ποταμού, με τα ρούχα. Μόνο το σακάκι έχει αφήσει έξω. Στο διήγημα ίσως λέγεται το γιατί.

  Έρχεται ο τρελός και το φοράει.

  Βγαίνει έξω.

  Του ρίχνει μια γροθιά και τον ρίχνει κάτω.

  Αφηγηματικό κενό.

  Βλέπουμε να του απονέμεται ένα μετάλλιο τρίτης τάξης, που κατάφερε να κλείσει την υπόθεση.

  Ένα χρόνο μετά: τον βλέπουμε με τη γυναίκα του να κάνουν μπάνιο το μωρό τους στην μπανιέρα. Δεν φαίνεται να έχει νοητική καθυστέρηση.

  Δεν είναι από τα αστυνομικά που θα συνάρπαζαν τον μέσο θεατή. Παρόλα αυτά η βαθμολογία της ταινίας είναι ικανοποιητική, 6,6.

  Δεν μου αρέσουν τα αστυνομικά. Αλλά σ’ αυτή την ταινία μου άρεσε το ότι δείχνεται η ανθρώπινη πλευρά του αστυνομικού, με τα οικογενειακά του προβλήματα αλλά και τον ευαίσθητο ψυχισμό του.

  Και για ένα ακόμη λόγο: ακούσαμε σε μουσική υπόκρουση το πρώτο μέρος της «Σονάτας του σεληνόφωτος» του Μπετόβεν, και μάλιστα σε δυο ξεχωριστά επεισόδια. Μου αρέσει πολύ μια ταινία στην οποία ακούγεται κλασική μουσική.