TEST

 

TEST 

Manuel Gomez Pereira, Το δείπνο (La cena, 2025)

  Manuel Gomez Pereira, Το δείπνο (La cena, 2025)

 

  Από μεθαύριο Πέμπτη στους κινηματογράφους

 Απολαυστικότατη κωμωδία, σας τη συνιστώ.

 Μια εβδομάδα μετά το τέλος του εμφύλιου στην Ισπανία, ο Φράνκο θέλει να παραθέσει γεύμα στους στρατηγούς του. Όμως πού; Στο καλύτερο εστιατόριο της Μαδρίτης.

  Ξεχάστηκαν όμως κάποιες μικρές λεπτομέρειες, που θα έπρεπε να επιλύσει ο υπολοχαγός Medina (εξαιρετικός στο ρόλο του ο Mario Casas) στον οποίο ανατέθηκε η διοργάνωση.

  Το εστιατόριο είχε μετατραπεί σε νοσοκομείο.

  Οι μάγειροι, όλοι αριστεροί, ήσαν στη φυλακή για εκτέλεση.

  Πού να βρούνε θαλασσινά; Μα στη μαύρη αγορά. Στην Ισπανία του Φράνκο δεν υπάρχει μαύρη αγορά.

  Εμένα μου λες.

  Ο ιστορικός συμβιβασμός.

  Θα βγάλουν τους μάγειρους από τη φυλακή.

  Θα βρουν θαλασσινά στη μαύρη αγορά.

  Είναι αυτονόητο ότι θα επιχειρήσουν να δραπετεύσουν, αφού μετά το πάρτι θα πάνε για εκτέλεση.

  Υπάρχει και μια γυναίκα έγκυος, ο φίλος της και ο αντίζηλός του…

  Υπάρχουν πάρα πολλά κωμικά επεισόδια σε μια πλοκή που είναι θρίλερ.

  Θα τα καταφέρουν;

  Μα η ειδολογική αναμονή (κωμωδία η ταινία) είναι ότι θα τα καταφέρουν. Έτσι δεν έχουμε σασπένς του τι (θα γίνει στο τέλος) αλλά σασπένς του πώς (θα τα καταφέρουν).

  Και, εννιά μήνες μετά, έχουμε ένα απολαυστικό επεισόδιο και την ευχαρίστηση ότι το happy end ήταν πιο happy από ό,τι περιμέναμε.

  6,5 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

  Μάθαμε και το ότι ο Φράνκο δεν έπινε. Ξέχασα όμως το παρατσούκλι του, αλλά τι στο διάβολο έχουμε την ΑΙ; Ρώτησα την ΑΙ της google: Paquita la Culona, που σημαίνει περίπου χοντροκώλα. Το παρατσούκλι του το έβγαλε ένας στρατηγός με τον οποίο είχαν συνδιοργανώσει το πραξικόπημα και ο οποίος τον περιφρονούσε. 

Ισότητα;

   Ισότητα;

 

  Δεν είμαι ρατσιστής, πιστεύω ότι όλες οι φυλές είναι ίσες, μπορεί να βρεις σε όλες αυτές από πολύ έξυπνους έως και πολύ ηλίθιους ανθρώπους. Δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες φυλές, όπως πιστεύουν οι ναζιστές. Όμως πιστεύω στην ανωτερότητα της κουλτούρας. Δεν θα βάλω την κουλτούρα μας στο ίδιο επίπεδο με την κουλτούρα της Γκάμπιας, όπου ασκείται η κλειτοριδεκτομή.

Αρχοντούλα Διαβάτη, Ασπασία Καρρά, μια γυναίκα του καναπέ-μαρτυρία

 Αρχοντούλα Διαβάτη, Ασπασία Καρρά, μια γυναίκα του καναπέ-μαρτυρία, Νησίδες-Θεσσαλονίκη, 2026, σελ. 99.

  

   Με συγκίνησε πολύ το βιβλίο της Αρχοντούλας Διαβάτη «Ασπασία Καρρά-μαρτυρία», καθώς σχεδιάζω να γράψω και εγώ ένα παρόμοιο.

  Έχουμε ήδη παρουσιάσει τα βιβλία της Αρχοντούλας Διαβάτη «Η μάνα του νερού», «Το αλογάκι της Παναγίας», «Φεύγω αλλά θα ξανάρθω», «Σκουλαρίκι στη μύτη», «Όπως η Μπερλίνα», «Κινητή γιορτή», «Αίθριος και σήμερα» και «Φωτεινός θάλαμος».

  Και βέβαια, αυτό το βιβλίο είναι κάτι διαφορετικό. Είναι συγκινητικό για πολλούς λόγους.

  Πρώτον, γιατί η Ασπασία Καρρά είχε μια αναπηρία στο ένα χέρι και στο ένα πόδι, εξαιτίας πολιομυελίτιδας.

  Έχω δυο φίλους που προσβλήθηκαν από την ίδια αρρώστια. Ο ένας, απλά κουτσαίνει ελαφρά. Ο άλλος, είναι καθηλωμένος σε αναπηρική καρέκλα. Δυστυχώς την εποχή που προσβλήθηκαν δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμη το εμβόλιο.

  Δεύτερον, ήταν μια αγωνίστρια, με ενεργητική παρουσία στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα. 

  Τρίτον, είχε συλληφθεί και βασανισθεί από τη χούντα, χωρίς να μπορέσουν να τη «σπάσουν», να μαρτυρήσει τους συντρόφους της.

  Τέταρτον, η κριτική της στάση απέναντι σε πρόσωπα και κόμματα.

  Πέμπτο, αναφέρει πράγματα που ο πολύς κόσμος αγνοεί.

  Και βέβαια, ενώ κυριαρχεί η αφήγηση της Καρρά, η Διαβάτη δίνει και τη δική της πινελιά, με δικά της παρενθετικά σχόλια-κείμενα.

  Η Διαβάτη δεν θέλησε να πειράξει την προφορικότητα της αφήγησης της Καρρά (αντίθετα από ό,τι σκοπεύω να κάνω εγώ), δίνοντας έτσι μια αυθεντικότητα στο κείμενο, τη σφραγίδα ενός ντοκουμέντου.

  Μετά από όλα αυτά, νομίζω πρέπει να περάσω στην παράθεση αποσπασμάτων.

  «Είδα στο “Ολύμπιον” για πρώτη φορά την Ασπασία Καρρά τον Φεβρουάριο του 2012, στην προβολή της ταινίας της Αλίντας Δημητρίου για τις αγωνίστριες της αντιδικτατορικής Αντίστασης, Τα κορίτσια της βροχής. Ήταν εκεί» (σελ. 15).

  Αυτή την παράγραφο την παραθέτω εις μνήμην της Αλίντας, της συζύγου του αξέχαστου κοινωνικού ανθρωπολόγου Σωτήρη Δημητρίου, δημιουργού της ομάδας κοινωνικής ανθρωπολογίας. Πάντα συμμετείχε στα αποχαιρετιστήρια τσιμπούσια μας, κάθε Ιούνη, στο σπίτι της Λίλας.

  «Είχαμε διαβάσει το βιβλίο “Mein Kampf” του Χίτλερ» (σελ. 20).

  Έκανα την παραχώρηση να διαβάσω και εγώ ένα βιβλίο για τις μάζες. Φυσικά έκανα ανάρτηση, απλά για να δείξω ότι το διάβασα, χωρίς να σχολιάσω, για ευνόητους λόγους. Αλλά θυμάμαι, έκανα τη σκέψη: καλά, οι εβραίοι δεν το διάβασαν; Και αν το διάβασαν, πώς ήταν τόσο αισιόδοξοι ότι ο Χίτλερ δεν θα έκανε αυτά που γράφει στο βιβλίο του; Λίγοι ήταν αυτοί που κατάλαβαν και την κοπάνησαν από τη Γερμανία.

  «Ο Ε.Π. Παπανούτσος, υπουργός Παιδείας, είχε εισηγηθεί να είναι τα αναγνωστικά διαφορετικά από περιοχή σε περιοχή, κάπου έχει θάλασσα και παιδιά από τα κατσάβραχα αδυνατούν να καταλάβουν χειροπιαστά κάποιες έννοιες» (σελ. 26).

  Δεν ξέρω πόσο είναι υπερτιμημένος, εντελώς ανεδαφική η εισήγησή του. Όμως δεν έγραψα το απόσπασμα για να το σχολιάσω, αλλά για να πω πόσο με ξενέρωσε, πρωτοδιορισμένος φιλόλογος στην Κάσο το 1982, που στο βιβλίο της Ψυχολογίας, γραμμένο από τον Παπανούτσο, ο Φρόιντ απουσίαζε εντελώς.

  «ΓΚΑΡΩΝΤΑΚΙΑ.

  Ήμασταν Γκαρωντάκια. Θαυμάζαμε τον Γάλλο πολιτικό…» (σελ. 27).

  Θυμάμαι σε βίπερ το «Η μεγάλη καμπή του σοσιαλισμού». Αργότερα διαγράφηκε από το ΚΚΓ, αρνήθηκε το ολοκαύτωμα και έγινε μουσουλμάνος.

  «Πάντα και παντού η μανία για εξουσία. Στο κατηχητικό που πήγα, ποίμνιο, στο κόμμα μάζα, τώρα είμαι η Ασπασία και πιστεύω στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου» (σελ. 31).

  Προσυπογράφω απόλυτα.

  «Ο Ανδριώτης ήταν κοντά στα παιδιά, ενώ ο Κριαράς όχι» (σελ. 35).

  Θα διαβάσουμε και άλλα παρόμοια.

  «Αγωνιστήκαμε για να έχουμε όλη μέρα θερμοσίφωνο, ενώ οι τροτσκίστριες είχαν άλλη γνώμη-οι αγωνιστές πρέπει να υποφέρουν-πήγαιναν και το χαλούσαν» (σελ. 44).

  Απίστευτο!!!

  «…πράγμα που δεν το επέτρεπε το κόμμα. Θεωρούσε τη Διεθνή Αμνηστία όργανο της CIA» (σελ. 55).

  Το ξέρατε εσείς αυτό;

  «Ο Θοδωράκης με το “Καραμανλής ή τανκς”, το άκουσαν, θυμάμαι, οι Λαμπράκηδες, η αδελφή μου τότε η «Λαμπράκισσα, και έπεσαν να πεθάνουν» (σελ. 56).

  Εγώ όχι.

  Και θα σας πω γιατί.

  Εκείνη την εποχή υπηρετούσα έφεδρος ανθυπολοχαγός στη Λάρισα. Ήταν ένας αξιωματικός, ας μη πω το όνομά του, πατριώτης μου, που είχε τη φήμη του πιο μαύρου χουντικού. Έγινε τότε μια συνομωσία από αξιωματικούς, και φυσικά τον μύησαν και αυτόν, θεωρώντας τον δικό τους. Αυτός ήλθε αμέσως σε επικοινωνία με το ΓΕΣ. Του είπαν να μείνει στην ομάδα τους και να ενημερώνει το αρχηγείο, όπως και έγινε. Φυσικά, με βάση τις δικές τους πληροφορίες, τους συνέλαβαν. Μάλιστα ένας από τους συνωμότες βρέθηκε φυλακή ενώ η γυναίκα του ήταν ετοιμόγεννη. Τη λυπηθήκαμε την καημένη.

  Και εγώ ρωτώ: Ο αξιωματικός αυτός θα τους είχε καρφώσει, αν στην εξουσία δεν ήταν ο Καραμανλής αλλά κάποιος άλλος, ας πούμε ο Παπανδρέου; Και αν έκαναν το κίνημα, και είχε επιτυχία; Αλλά και να μην είχε, δεν θα υπήρχαν νεκροί; Πιστεύω και εγώ ότι ο Καραμανλής εκείνη την περίοδο ήταν η πιο ρεαλιστική λύση. Φυσικά το πιστεύω, ξέροντας τα παραπάνω. Αν δεν τα ήξερα θα σοκαριζόμουν κι εγώ.

  ΦΡΟΥΡΟΙ ΚΑΙ ΕΝΣΤΟΛΟΙ ΒΟΗΘΗΣΑΝ

  Νομίζω είναι γνωστό αυτό. Ο «καπετάνιος» όπως τον ξέρουμε, ας μην πω το πραγματικό του όνομα, σαν εσατζής και φύλακας της Τζένης Καρέζη την βοήθησε πολύ. Συναντήθηκαν κάποιες φορές μετά την πτώση της χούντας και τον ευχαριστούσε πάντα.

  «Ο Γλέζος με τον Σάντα κατέβασαν τη σημαία, αλλά μόνο μετά το ’83 αναφέρθηκε το όνομα του Σάντα…. Κι ο Ρίτσος, ο μεγάλος ποιητής, αντέδρασε όταν στην “Επιθεώρηση Τέχνης” ήταν να γίνει αφιέρωμα στον Τάσο Λειβαδίτη. Όσο ζούσε εκείνος, δεν έπρεπε να τιμηθεί άλλος» (σελ. 56).

  Κάτι ανάλογο άκουσα και με τον Καρούζο, έχω ξεχάσει. Και οι μεγάλοι έχουν τις μικρότητές τους, γνωστό αυτό. Εν τάξει, ο Γλέζος έγινε γνωστός, αλλά πόσοι έχουν στο μυαλό τους ότι μαζί με τον Μπελογιάννη εκτελέστηκαν άλλοι τρεις; Και εγώ μόνο τον Μπάτση θυμάμαι σαν όνομα. Στην ιστορία μένουν αυτοί που έχουν υψηλό προφίλ.

  Εξαιρετικό και το βιβλίο αυτό της Αρχοντούλας Διαβάτη, εύχομαι να είναι καλοτάξιδο. 

Frédéric Hambalek, Όσα ξέρει η Μαριέλ (Was Marielle weiß , 2025)

 

Frédéric Hambalek, Όσα ξέρει η Μαριέλ (Was Marielle weiß , 2025)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  Ας το πω από τώρα: με άφησε αμήχανο η ταινία.

  Ένας πρωτόλειος Μπέργκμαν;

  Θεατρικό στήσιμο, σχέσεις του ζευγαριού, κοντινά πλάνα, και φυσικά γκρο πλαν.

  Η απιστία.

  Όμως, υπάρχει το φανταστικό στην ιστορία.

  Τρώει ένα χαστούκι η δωδεκάχρονη κόρη της και αποκτάει κάτι παραπάνω από τηλεπαθητικές ικανότητες: βλέπει και ακούει συζητήσεις των γονιών της. Αυτόν, στον εκδοτικό οίκο που δουλεύει με τους συναδέλφους του. Αυτήν, με τον συνάδελφό της με τον οποίο απατάει τον άντρα της.

  Τι θα κάνει, θα το μαρτυρήσει η κόρη στον πατέρα;

  Φυσικά, και χωρίς το φανταστικό, θα μπορούσαν να συμβούν αυτά που συμβαίνουν στην ταινία. Ο άντρας μαθαίνει το κεράτωμα, και πώς αντιδρά;

  Η γυναίκα, όταν μαθαίνει ότι το μαθαίνει ο άντρας της πώς αντιδρά;

  Η κόρη πώς αντιδρά μαθαίνοντας ότι η μητέρα της απατά τον πατέρα της;

  Εξαιρετικό το κοριτσάκι στην ερμηνεία του.

  6,5 η βαθμολογία της. 

Alireza Samadi, Sima’s unfinished narration (2023)

 Alireza Samadi, Sima’s unfinished narration (2023)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο

  Νομίζω είναι ευκαιρία να μιλήσω περισσότερο για την κορυφαία ειδολογική μου προτίμηση, το drama. Και αυτό γιατί η ταινία έχει βαθμολογία 4,8, αλλά εγώ έβαλα 8.

  Μου αρέσει το drama, αλλιώς κοινωνική ταινία, γιατί παρουσιάζει κοινωνικές καταστάσεις, διαπροσωπικές σχέσεις και ανθρώπινους χαρακτήρες.

  Ας πάρουμε τις κοινωνικές καταστάσεις.

  Κομπιναδόρικη η εταιρεία, ο Arash, καθηγητής πανεπιστημίου, θα συμμετάσχει σε αυτήν χωρίς να το ξέρει, και είναι δύσκολο να αποτραβηχτεί μετά.

  Με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να ξεσκεπάσεις τα άπλυτα κάποιου, αλλά και να τον συκοφαντήσεις. Στην ταινία βλέπουμε και τις δυο περιπτώσεις, για εκδίκηση.

  «Η νύφη το ’σκασε», έχει γίνει πια μοτίβο. Στο μυαλό μου έρχεται η ομώνυμη ελληνική ταινία με την Τζένη Καρέζη και o «Πρωτάρης» με τον Ντάστιν Χόφμαν. Εδώ έχουμε την αντιστροφή του: ο γαμπρός το ’σκασε τη μέρα του γάμου.

  Ανθρώπινοι χαρακτήρες.

  Ταξιτζού η μέλλουσα γυναίκα του, την οποία παράτησε τη μέρα του γάμου τους. Η νυν, γιατρίνα, του πετάει την ατάκα, όταν έχει γίνει η αποκάλυψη: Είσαι ο τύπος ανθρώπου που ποδοπατάς τα πάντα για χάρη μιας καλύτερης ευκαιρίας.

  Διαπροσωπικές σχέσεις.

  Η μαθήτρια που την κόβει στο μάθημα και θέλει να εκδικηθεί. Ο πρύτανης, που χάρη στην επιμονή του προσλήφθηκε, και τώρα δεν έχει άλλη επιλογή παρά… Οι φοιτητές του έχουν πάψει να τον εκτιμούν. Ο υπεύθυνος της εταιρείας τον απειλεί ανοικτά αν αποχωρήσει.

  Και κυρίως βέβαια η σχέση με τη γυναίκα του. Η ένταση στη σχέση, μετά το διασυρμό του στο διαδίκτυο και κυρίως μετά την αποκάλυψη (το ότι παράτησε την πρώην του τη μέρα του γάμου της είχε αλυσιδωτές συνέπειες, τις οποίες πληρώνει τώρα) πού θα οδηγήσει; Στη συγχώρεση ή στην οριστική ρήξη;

  Εμένα μου άρεσε πολύ η ταινία.

Bian Zhuo (卞灼) AKA 王籽璇 (Wang Zixuan), As the water flows (翠湖, 2026)

 Bian Zhuo (卞灼) AKA 王籽璇 (Wang Zixuan), As the water flows (翠湖, 2026)

 

  Δεν βρήκα στοιχεία για τον σκηνοθέτη με την κλασική αναζήτηση (βικιπαίδεια, imdb) και κατέφυγα στην τεχνητή νοημοσύνη. Μια και αυτή είναι η πρώτη του ταινία και δεν μπορώ να κάνω πορτραίτο, αντιγράφω τα στοιχεία που μου έδωσε η Claude.ai

  «Ο Bian Zhuo (本名 Wang Zixuan) γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1988 στο Kunming της επαρχίας Yunnan. Σπούδασε στο San Francisco Art University και είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης και κινηματογραφιστής (director of photography) από την ηπειρωτική Κίνα.

  Ξεκίνησε την καριέρα του ως διευθυντής φωτογραφίας και πάντα ονειρευόταν να γίνει σκηνοθέτης. Το 2023, ενώ ανάρρωνε από κάταγμα στο πόδι, βρήκε τυχαία το ημερολόγιο του παππού του, που είχε πεθάνει το 2016 — η πρώτη σελίδα ξεκινούσε με τη φράση «Yuanqin, μου λείπεις τόσο πολύ» (το όνομα της γιαγιάς του). Αυτό το ημερολόγιο έγινε η αφορμή για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία.

  Η ταινία 《翠湖》(Cuihu / "As the Water Flows") — όπου είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης, μοντέρ και διευθυντής φωτογραφίας — είναι η ιστορία τριών γενεών μιας οικογένειας στο Kunming, με αφορμή έναν ηλικιωμένο χήρο που ψάχνει μια νέα σχέση μετά τον θάνατο της συζύγου του, προκαλώντας οικογενειακές συγκρούσεις που τελικά οδηγούν σε συμφιλίωση».

  Aς ξεκινήσουμε από αυτό το τελευταίο: του κάνει πρόταση να συζήσουνε. Έτσι θα είναι στήριγμα ο ένας για τον άλλο. Τελικά χωρίζουνε. Δεν θυμάμαι αν έπαιξε ρόλο η αντίθεση των τριών θυγατέρων του: Μήπως του φάει τα λεφτά;

  Πάντως η ταινία είναι χωρίς σασπένς. Αυτό που βλέπουμε είναι οικογενειακές σκηνές, τσακωμοί συνήθως. Οι κεντρικοί χαρακτήρες, εκτός από τον παππού, είναι οι τρεις αδελφές και τα τρία παιδιά τους, ένα η κάθε μία: ένας νεαρός, μια κοπέλα και ο χοντρούλης μικρός.

  Μα πώς ντύνεσαι έτσι κοπέλα μου; Σαν καμιά του δρόμου.

  Τι, θα πάρεις αυτό τον φτωχό νέο;

  Ο παππούς, όπως γενικά οι παππούδες, είναι με το μέρος των εγγονών.

  Μέσα από τις ενδοοικογενειακές σχέσεις και συγκρούσεις βλέπουμε την κατάσταση που επικρατεί στη σημερινή Κίνα: Οι νέοι, εντελώς μοντέρνοι, έχουν κάνει τους συντηρητικούς γονείς να αγανακτούν.

  Trivia: O πατέρας ενός φίλου και συμμαθητή μου προσποιήθηκε ότι δεν τον αναγνώρισε όταν τον είδε να κατεβαίνει από το λεωφορείο, με μια μαλλούρα τόση, όπως ήταν τότε της μόδας (περίοδος της δικτατορίας). Τα δικά μου μαλλιά ήταν τόσο μεγάλα που έπιαναν ψαλίδα, και έπρεπε να τα κόβω στις άκρες. Και καθώς ήταν τότε σγουρά, μετά από κάθε λούσιμο έβαζα φιλέ για να τα ισιώσω.

  Ο Bian Zhuo είναι αισιόδοξος, είναι με το μέρος των νέων, για αυτό τελειώνει την ταινία του με το πιο κλασικό happy end: το γάμο της εγγονής με τον «φτωχό» νέο.

  Δεν γράφω συχνά για τα υφολογικά στοιχεία μιας ταινίας, με ενδιαφέρει περισσότερο το στόρι. Εδώ όμως έχει ενδιαφέρον το «εικαστικό» βλέμμα του Bian. Ακούμε συχνά, «αντιρεαλιστικά», τον διάλογο δυο προσώπων που βρίσκονται στο βάθος. Ο Bian ενδιαφέρεται εξίσου για το τοπίο, όπως κάνει ο Bruegel σε κάποιους πίνακές του. Άλλες φορές ακούμε διάλογο off-stage, καθώς η κάμερα περιφέρεται σε ένα τοπίο -μια φορά στον ελαφρά συννεφιασμένο ουρανό. Ακόμη, πολλές φορές μας παρουσιάζει τα πρόσωπα να μιλούν πίσω από την τζαμαρία ενός παραθύρου, όπως κάνει ο Vermeer σε δικούς του πίνακες.

  Μήπως είναι μια οιονεί αποστασιοποίηση; Να τα κρίνουμε, όχι να τα συμπονέσουμε;

  Λέμε τώρα.  

  Παρά λίγο να το ξεχάσω.

  Η Πολιτιστική Επανάσταση κατατρύχει τους κινέζους σκηνοθέτες, έχω αναφερθεί σ’ αυτό σε άλλη ανάρτηση. Εδώ, ο παππούς, καθηγητής, χαρακτηριζόμενος δεξιός, στέλνεται από τους ερυθροφρουρούς στην επαρχία, σε ένα δάσος, να «αναμορφωθεί» γινόμενος υλοτόμος.

  Τι ξέρει αυτός από υλοτομία;

  Ένας κορμός πέφτει πάνω του και τον τραυματίζει σοβαρά στο πόδι.

  Τον βάζουν σε ένα εργαστήριο για να πεθάνει.

  Ευτυχώς η μακαρίτισσα η γυναίκα του έτρεξε και τον περιμάζεψε. Είχε αντιταχθεί στις πιέσεις της οικογένειάς της να τον χωρίσει.

  Όμως να μην πάει χαμένη η αναζήτηση, παραθέτω και τα υπόλοιπα στοιχεία που μου έδωσε η Claude.ai

  Διακρίσεις της ταινίας:

• Υποψηφιότητα για το Silk Road Award στο 12ο Silk Road International Film Festival.
• Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στην ενότητα Asian New Talent (亚洲新人单元) του Golden Goblet Award, στο 27ο Shanghai International Film Festival.
• Βραβείο Νέου Σκηνοθέτη Ασίας (Asian New Director Award) στο 22ο Hong Kong Asian Film Festival. Σε συνέντευξή του αναφέρει ως μεγαλύτερες επιδράσεις τον Edward Yang (杨德昌, ειδικά το Yi Yi) και τον Ang Lee (Eat Drink Man Woman, The Wedding Banquet), καθώς και τους Jim Jarmusch και Stanley Kubrick.

 

John Huston, Η ζούγκλα της ασφάλτου (The asphalt jungle, 1950)

 John Huston, Η ζούγκλα της ασφάλτου (The asphalt jungle, 1950)

 

  Από την Πέμπτη που μας πέρασε στους κινηματογράφους

  Σύμπτωση: όπως και το «Fuze», που προβάλλεται επίσης από την Πέμπτη που μας πέρασε, έχει σαν θέμα μια ληστεία.

  Πολλές ταινίες με θέμα τη ληστεία παρουσιάζουν απλά την καταδίωξη της αστυνομίας και την προσπάθεια διαφυγής των ληστών. Όμως αυτές οι δυο ταινίες διαφέρουν, και έχουν δυο κοινά χαρακτηριστικά.

  Το πρώτο: κάποιος/οι από τους ληστές προσπαθούν να τη φέρουν στους άλλους, παίρνοντας οι ίδιοι τα κλοπιμαία.

  Το δεύτερο: βλέπουμε μια διαπλοκή με την «εξουσία», άμεση στο «Fuze», έμμεση στη «Ζούγκλα της ασφάλτου». Στρατιωτικός στο «Fuze», αστυνομικός στην «Ζούγκλα της ασφάλτου». Άμεσα μπλεγμένος στην υπόθεση ο στρατιωτικός, απλή διαπλοκή με τους ληστές ο αστυνομικός.

  Βλέπουμε και την Μέριλιν Μονρόε, κούκλα, δεν την αναγνώρισα παρά μόνο τώρα που διαβάζω τον σύνδεσμο της βικιπαίδειας.

  Γιατί δεν την αναγνώρισα:

  Ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, και τώρα την βρήκα πραγματική κούκλα, η «σπιτωμένη» γκόμενα του Έμεριχ, πλούσιου δικηγόρου που θα χρηματοδοτήσει την επιχείρηση.

  Υπάρχουν ταινίες που τις έχω ξαναδεί και δεν το θυμάμαι, τώρα πια η συντριπτική πλειοψηφία, και ταινίες που αναγνωρίζοντας σκηνές καταλαβαίνω ότι τις έχω ξαναδεί.

  Ο Doc, που μόλις έχει αποφυλακισθεί έχοντας εκτίσει τα 5 χρόνια της ποινής του και είναι ο διοργανωτής της ληστείας, είναι μια χαρακτηριστική φυσιογνωμία, που τον θυμήθηκα από την αρχή. Δεν οπλοφορεί από τα είκοσί του χρόνια. Αν οπλοφορείς, λέει, κινδυνεύεις να σκοτώσεις αστυνομικό, και τότε την έχεις πραγματικά βαμμένη.

  Θυμήθηκα επίσης το επεισόδιο που, για να απολαύσει το χορό μιας νέας κοπέλας (της είχε δώσει ένα σωρό κέρματα να βάλει στο τζουκ μποξ), καθυστέρησε τη φυγή του, ακριβώς τόσο χρόνο όσο χρειάστηκε να φτάσει η αστυνομία και να τον συλλάβει.

  Το τρίτο δεν θα σας το πω γιατί θα κάνω σπόιλερ.

  Να το ξαναπούμε, οι επανεκδόσεις είναι πάντα μια εγγύηση ποιότητας.

  7,8 η βαθμολογία της (εγώ δεν βαθμολόγησα, απλά γιατί δεν μου αρέσει το είδος), αξίζει να την (ξανα)δείτε.

  Τώρα μου ήλθε στο μυαλό, να το σχολιάσω: πόσο μπορεί να επηρεάσει την κρίση μας το αν μας αρέσει το είδος ή όχι;

  Τα crime και τα thriller δεν είναι της αρεσκείας μου, ενώ τα horror, αγαπημένο είδος στα νεανικά μου χρόνια, δεν τα βλέπω καθόλου, με εξαίρεση, αν βλέπω έναν σκηνοθέτη πακέτο. Το «Ψυχώ» που προβάλλεται σε επανέκδοση δεν το είδα. Θυμάμαι ακόμη την προβολή του στην «Ίριδα», όταν ήμουν φοιτητής, και το βουητό στην αίθουσα όταν είδαμε το κρανίο της μαμάς, ενώ περιμέναμε να δούμε τη μαμά.

  Όμως αξίζει να παραθέσω την κριτική που έγραψα για το remake του Gus van Sant:

  «Πρόκειται για remake της ομώνυμης ταινίας του Χίτσκοκ. Τα θρίλερ δεν εντάσσονται στις προτιμήσεις μου, όμως μια και αποφάσισα να δω πακέτο τον Gus van Sant είπα να το δω.   

  Καλογυρισμένο έργο, αλλά ένα θρίλερ στηρίζεται στο εφέ του απροσδόκητου, και μια και το εφέ αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν ξέρεις ήδη την υπόθεση, δεν μπορώ να πω ότι μου άφησε την ίδια εντύπωση που μου άφησε το «Ψυχώ» πριν χρόνια, όταν το είδα στην Ίριδα, στον κινηματογράφο όπου γίνονταν οι φοιτητικές προβολές. Θυμάμαι τη σκηνή που γυρνάει η πολυθρόνα, και αντί τη γυναίκα που περιμένουμε να δούμε βλέπουμε ένα σκελετό. Βουβαμάρα στην πλατεία και στα θεωρεία –θυμάμαι ότι έβλεπα από θεωρείο- και αμέσως μετά ένα μεγάλο βουητό καθώς άρχισαν να μιλάνε όλοι μαζί, σαν να έγινε σεισμός». 

 Ξέχασα να γράψω την ατάκα, του Doc: «Η πείρα με δίδαξε να μην εμπιστεύομαι τους αστυνόμους. Εκεί που νομίζεις ότι είναι εντάξει, γίνονται νομοταγείς». 😂

  

 

David Mackenzie, Fuze (2025)

 David Mackenzie, Fuze (2025)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους.

  Πρωτότυπη αστυνομική ταινία.

  Θα πω δυο λόγια για την πλοκή, την οποία εξάλλου μπορείτε να διαβάσετε στο σύνδεσμο της βικιπαίδειας.

  Ανακαλύφθηκε μια βόμβα κάτω από κάτι χώματα, προφανώς απομεινάρι του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου. Έρχονται οι ειδικοί για να την απασφαλίσουν, ή να φροντίσουν να γίνει μια έκρηξη ελεγχόμενη, δηλαδή να έχουν απομακρύνει τον κόσμο από την περιοχή και να φτιάξουν προστατευτικό τοίχος.

  Όμως η βόμβα δεν ήταν απομεινάρι του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου. Και, ενώ στην αρχή βλέπουμε την κινητοποίηση της αστυνομίας και κάποιων ειδικών στρατιωτικών, στη συνέχεια περνάμε σε άλλα πλάνα. Κάποιοι διαρρήκτες, τρυπώντας τοίχους, μπαίνουν μέσα στην τράπεζα και αρπάζουν ό,τι βρουν στις θυρίδες φύλαξης, από χαρτονομίσματα μέχρι κοσμήματα.

  Και διαμάντια.

  Γιατί είναι πρωτότυπη η πλοκή.

  Γιατί και οι διαρρήκτες αλληλοϋπονομεύονται, συγκρούονται μεταξύ τους, υπάρχουν και νεκροί.

  Γιατί τελικά αποδεικνύεται ότι υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσά τους και ανάμεσα σε έναν από εκείνους που κλήθηκαν να απασφαλίσουν τη βόμβα.

  Όσο για το τέλος…

  Θα κάνω ένα quasi spoiler.

  Το να ληστέψεις τους πλούσιους δεν είναι ληστεία, το έκανε και ο Ρομπέν, μόνο που αυτός το έκανε στα δάση.

  Ανάμεσα στους τρεις ληστές είναι και ένας Καραλής.

  Δεν νομίζω να έχει σχέση με τον Βρασίδα.  

  Ακούσαμε και το ελληνικό, ενώ σηκώνουν τα ποτήρια με την μπύρα για πρόποση: Στην υγειά μας.

  6,2 η βαθμολογία της, νομίζω την αδικεί, εγώ έβαλα 7.

Anthony Maras, 78 ώρες προθεσμία (Pressure, 2026)

 Anthony Maras, 78 ώρες προθεσμία (Pressure, 2026)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους

  Ήξερα πόσο σημαντικό ήταν για τη νίκη των συμμάχων το σπάσιμο των κωδίκων του εχθρού. Οι άγγλοι με τον Turing των γερμανών, οι αμερικάνοι, δεν ξέρω με ποιον, των γιαπωνέζων. Αυτό στοίχισε τη ζωή στον Γιαμαμότο.

  Τώρα έμαθα κάτι άλλο.

  Το διάβασα στην ταινία: Ο Κένεντι ρώτησε τον Αϊζενχάουερ πώς τα κατάφεραν και πέτυχαν την απόβαση στη Νορμανδία. Η απάντησή του ήταν: Είχαμε καλύτερους μετεωρολόγους από τους γερμανούς.

  Για την ακρίβεια, είχαν τον James Stagg, εκπρόσωπο των άγγλων και επικεφαλή της ομάδας των μετεωρολόγων.  

  Υπήρχε όμως και ο Irving P. Krick, ο εκπρόσωπος των αμερικανών στην ομάδα των μετεωρολόγων.

  Υπήρχε διάσταση απόψεων. Τελικά έγινε δεκτή η πρόταση του Σταγκ να αναβληθεί η απόβαση, να μη γίνει στις 5 Ιουλίου αλλά στις 18. Όμως διαπίστωσε ένα κενό στην κακοκαιρία, που ήταν ακριβώς πάνω από τις ακτές της Νορμανδίας που είχε προγραμματισθεί η απόβαση. Και πρότεινε να γίνει η απόβαση την επομένη, στις 6 Ιουλίου, πρόταση που έγινε δεκτή.

  Μάθαμε ότι είχε γίνει πιο πριν μια δοκιμή που κατέληξε σε πλήρη αποτυχία. Πολλοί πεζοναύτες σκοτώθηκαν από φίλια πυρά.

  Σε όλη την ταινία βλέπουμε την πίεση (ο αγγλικός τίτλος της ταινίας) που ασκούνταν στους μετεωρολόγους να δώσουν όσο πιο σύντομα μπορούσαν τις προβλέψεις τους. Επίσης την κόντρα ανάμεσα στους δυο μετεωρολόγους. Τελικά ο Σταγκ είχε δίκιο, και αργότερα παρασημοφορήθηκε.

  Βλέπουμε και σκηνές από την απόβαση, στο τέλος της ταινίας.

  7,4 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο, παρόλο που βλέπω ότι οι έλληνες κριτικοί έχουν διαφορετική άποψη από το κοινό που ψήφισε.

Carla Simón, Romería (2025)

 Carla Simón, Rimería (2025)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους.

  Και οι δυο προηγούμενες ταινίες της Σιμόν, «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι» (2017) και «Οι ροδακινιές του Αλκαράς» (2022) προβλήθηκαν στις ελληνικές αίθουσες.

  Όπως και το «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι», έτσι και η «Ρομερία» είναι ημιαυτοβιογραφική. Μπορούμε όμως να υποθέσουμε ότι ένα στοιχείο είναι καθαρά αυτοβιογραφικό μια και υπάρχει και στις δυο ταινίες: οι γονείς πέθαναν από aids.

  Ένα υφολογικό χαρακτηριστικό της Σιμόν είναι casual σκηνές, σκηνές αυτόνομες, πολυμοναδικές θα τις λέγαμε, όπως στην αφηγηματολογία, που εικονογραφούν ένα περιβάλλον. Το σασπένς είναι υποτυπώδες, ενώ σ’ αυτή την ταινία θα κάνει έντονη την εμφάνισή του μόλις μετά το μέσο της: όταν θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται μυστικά.

  Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η δραματοποίηση καταγραφών του ημερολογίου της μητέρας της Μαρίνας, το οποίο κουβαλάει μαζί της στο ταξίδι για να συναντήσει τους παππούδες της. Πρέπει να επιβεβαιώσουν την πατρότητά της, γιατί στο πιστοποιητικό θανάτου του πατέρα της δεν γίνεται αναφορά στο ότι έχει μια κόρη. Το χρειάζεται, γιατί μόνο έτσι μπορεί να πάρει υποτροφία για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο -τι άλλο: κινηματογράφο.  

  Ας κάνω ένα έμμεσο σπόιλερ: το είχα διαβάσει παλιά, τότε που το aids ήταν σε όξυνση καθώς ο κόσμος δεν είχε αντιληφθεί τη σοβαρότητά του και δεν λάβαινε προστατευτικά μέτρα, ότι πολλοί γονείς έδιωχναν τα παιδιά τους όταν μάθαιναν ότι είχαν aids. Έ, να μην κολλήσουν και αυτοί.

  Και ένα ακόμη έμμεσο σπόιλερ: εκτός από τους ομοφυλόφιλους, ανάμεσα στα πρώτα θύματα ήταν και οι τοξικομανείς. Κοινές σύριγγες, ήταν ένας εύκολος τρόπος μετάδοσής του.

  Το σασπένς, εκ των ων ουκ άνευ σε μια ταινία κατά τον Syd Field, εμφανίζεται μόλις στο τέλος, ενώ το romance, εκ των ων ουκ άνευ κατ’ εμέ, απουσιάζει εντελώς.

  Ναι, δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα η ταινία, παρά το 6,8 της βαθμολογίας της, όμως με αποζημίωσε η όμορφη Llúcia Garcia Mitch, η οποία μάλλον εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ταινία, καθώς δεν βλέπω να υπάρχει σελίδα για αυτήν στην βικιπαίδεια.

  Ε, ναι, όμορφοι πρωταγωνιστές είναι πάντα ένα συν στην ταινία.

  Χωρίς να είναι sine qua non, να μην παρεξηγούμαι.

Yang Larry (1981 - )

 Yang Larry  (1981 - )

 

  Ο Larry Yang γεννήθηκε το 1981 στο Baoquanling της κινεζικής επαρχίας Heilongjiang. Σπούδασε στη Σχολή Σκηνοθεσίας της Ακαδημίας Κινηματογράφου του Πεκίνου, ενώ το 2006 επιλέχθηκε για μεταπτυχιακές σπουδές κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.

  Το ντεμπούτο του στη σκηνοθεσία το έκανε με τη Nana (2012). Στην ταινία αυτή αφηγείται πώς μια κινέζα δώρισε τον νεφρό της σε έναν νεαρό Ουγούρο που έπασχε από νεφρική ανεπάρκεια.

  Η επόμενη ταινία του ήταν η «Sorry, I love you» (2014).

  Και εδώ θα δούμε το θέμα της δωρεάν οργάνου, εδώ καρδιάς.  

  Είναι ένα συγκινητικό romance που πλέκεται με μια αστυνομική πλοκή που επιτρέπει στον Γιανγκ να μπάσει πολλές σκηνές wu xia (πολεμικές τέχνες), καθώς και το μοτίβο της αναζήτησης (είναι υιοθετημένος και θα ψάξει για τη μητέρα του και την αδελφή του). Με μια σφαίρα στο κεφάλι, καταδικασμένος να πεθάνει αργά ή γρήγορα, θα δωρίσει την καρδιά του στον αρραβωνιαστικό της αδελφής του, ενώ η κοπέλα που αγαπά και τον αγαπά θα θρηνεί απαρηγόρητη στον τάφο του.

  Η επόμενη ταινία του, το «Mountain cry» (2015) θα τον κάνει διεθνώς γνωστό. Είναι μια συγκινητική ιστορία αγάπης δυο νέων σε ένα ορεινό χωριό, που αντιμετωπίζουν τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες μιας παραδοσιακής νοοτροπίας. Μουγκή αυτή, θα δώσει αγώνα να την υπερασπιστεί. Όμως το τέλος εδώ είναι happy, αυτή ξαναβρίσκει τη φωνή της.

  Η επόμενη ταινία του, το «Adoring» (2019) είναι μια απολαυστική κωμωδία, με κεντρικούς «ήρωες» ένα σκυλί, ένα γατί και ένα γουρούνι.

  Στην επόμενη ταινία του, «Ride on» (2023), ένας από τους δυο κεντρικούς χαρακτήρες είναι πάλι ζώο, ένα άλογο κασκαντέρ, ενώ ο άλλος είναι το αφεντικό του, επίσης κασκαντέρ. Η αγάπη τους είναι οιονεί romance, τόσο στενή. Υπάρχει και το θέμα της επαναπροσέγγισης πατέρα και κόρης.

  Η τελευταία μέχρι στιγμής ταινία του, «The shadow’s edge» (2025) είναι μια αστυνομική ταινία με πάρα πολλές σκηνές wu xia. Όπως και στην προηγούμενη, πρωταγωνιστής είναι ο Τσάκι Τσαν.

  «Πολύτροπος» ο Λάρι, δεν έχει θεματικά κέντρα όπως η Λίνα (Γιανγκ), κάθε ταινία του είναι ξεχωριστή από τις άλλες.

Elio Petri, Υπεράνω πάσης υποψίας (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto, 1970)

 Elio Petri, Υπεράνω πάσης υποψίας (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto, 1970)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  Εξαιρετική ταινία, με τον αξέχαστο Gian Maria Volonté, τιμήθηκε με το Βραβείο Κριτικών στις Κάννες.

  Έξυπνο σενάριο, σατιρίζει τα υψηλόβαθμα στελέχη της αστυνομίας μέσω ενός ευφάνταστου σεναρίου.

  Οι αποκαλύψεις γίνονται σιγά σιγά, όμως εμείς θα τις αναφέρουμε μονομιάς.

  Η φιλενάδα του έχει τη διαστροφή να την φωτογραφίζει σε στάσεις γυναικών που δολοφονήθηκαν. Του φέρεται προκλητικά. Τον κοροϊδεύει για την σεξουαλικότητά του, σεξουαλικότητα ενός παιδιού.

  Και φυσικά τον φέρνει στα άκρα.

  Όμως η σταγόνα που κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει, είναι όταν τη βλέπει να πηδιέται με έναν νεαρό γείτονα, αναρχοτέτοιο… των οποίων είναι απηνής διώκτης.

  Δεν μπορεί παρά να είναι διαταραγμένος. Αλλιώς δεν εξηγείται, γιατί να αφήσει τεκμήρια της ενοχής του, απλά για να αποδείξει ότι είναι «υπεράνω πάσης υποψίας». Όμως μέσω των επεισοδίων που βλέπουμε στη συνέχεια, ο Πέτρι σατιρίζει τους υψηλά ιστάμενους, που είναι «υπεράνω πάσης υποψίας». Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι δεν είναι καθόλου υπεράνω πάσης υποψίας, τα κοινωνικά δίκτυα (δεν μιλάμε για τα ΜΜΕ, που είναι ελεγχόμενα) ξεσκεπάζουν τα άπλυτά τους, όμως είναι στο απυρόβλητο. Συχνά κάθονται στο σκαμνί, και αθωώνονται. Και αν δεν αθωωθούν, καταδικάζονται σε αστείες ποινές. Αλλά και αυτές τις ποινές δεν τις εκτίουν, πολύ γρήγορα βγαίνουν έξω. Ένας που δεν ήταν δικός τους και βγήκε δυο χρόνια πριν εκτίσει τα 20 χρόνια της ποινής του, τον ξαναέχωσαν μέσα (ονόματα δεν λέμε).

  Πιστεύω ότι τα στατιστικά στοιχεία που παρατίθενται είναι αληθινά: Τόσες απεργίες, τόσες διαδηλώσεις… τόσες αφίσες των μαοϊκών, τόσες των αναρχικών, τόσες των σταλινικών…

  Αυτό δεν μπορώ να μην το σχολιάσω: Τόσες υπέρ της Πολιτιστικής Επανάστασης…

  Η ταινία γυρίστηκε το 1970. Για τις συνέπειες αυτής της Πολιτιστικής Επανάστασης μάθαμε μετά το θάνατο του Μάο.

  Οι νέοι είναι ικανοί για το καλύτερο, αλλά και για το χειρότερο.

  Για το καλύτερο: οι νέοι που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο.

  Για το χειρότερο: οι κινέζοι νεολαίοι που, με την Πολιτιστική Επανάσταση παράτησαν τα βιβλία τους και ξεχύθηκαν στους δρόμους να καταδιώξουν τους αστούς. Η χαμένη γενιά, όπως μας είπε η Helen (δεν θυμάμαι το κινέζικο όνομά της), η δασκάλα μας στον Σύνδεσμο Φιλίας Ελλάδας Κίνας, ότι τους ονομάζουν σήμερα. Ανάμεσά τους και ο πατέρας της. Είναι ένα θέμα που «καταδιώκει» τον Zhang Yimou («Coming home», «One second» και «To live» (1994). Και όχι μόνο. «The blue kite», «Farewell my concubine» του Chen Kaige, «Youth»…   

  Μπορεί να σοκάρω μερικούς, αλλά θα το πω: όχι, δεν ήμουν με τους νεολαίους που ξεσηκώθηκαν στην πλατεία Τιάν Ανμέν. Αν είχαν πετύχει την ανατροπή του καθεστώτος, η Κίνα δεν θα ήταν αυτή που είναι σήμερα, το αντίπαλο δέος των ΗΠΑ, ένας καθοριστικός παράγοντας για την αποτροπή της εισβολής τους στο Ιράν.

  8 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο. 

Han Yan, A little red flower (送你一朵小红花, 2020)

 Han Yan, A little red flower (送你一朵小红花, 2020)

 

  Σου δίνω ένα μικρό κόκκινο τριαντάφυλλο, ο κινέζικος τίτλος.

  Έχω δει ταινίες που έχουν σαν θέμα την διαχείριση ενός επερχόμενου θανάτου, κυρίως από καρκίνο, αλλά πρώτη φορά βλέπω ταινία που να έχει σαν θέμα τη διαχείριση του φόβου του καρκίνου, του φόβου μιας μετάστασης, μιας επαναζωπύρωσης…

  Στην ταινία παρουσιάζεται ένα ευρύ φάσμα καταστάσεων. Βλέπουμε την ομάδα των καρκινοπαθών που έχει σαν στόχο να ενθαρρύνουν αλλήλους, την ομάδα γονιών καρκινοπαθών που στόχος της είναι να διαχειριστούν καλύτερα την ψυχολογική τους κατάσταση, μια αποτυχία της διαχείρισης αυτής που καταλήγει στην αυτοκτονία (η γυναίκα που έφτιαξε την ομάδα, και τώρα τη διαχειρίζεται ο άντρας της), και βέβαια την ίδια την ψυχολογία των καρκινοπαθών, που εκτείνεται από μια ψυχολογία παραίτησης με όλα τα συμπαρομαρτούντα (ο νεαρός), μέχρι την αισιοδοξία, το «Δεν το βάζω κάτω» (η κοπέλα).

  Ζοφερό το θέμα, όμως δίνεται με αρκετές χιουμοριστικές πινελιές που αλαφρύνουν την ατμόσφαιρα.

  Έχω γράψει ότι θεωρώ το romance σε μια ταινία sine qua non. Έτσι και εδώ, βλέπουμε το ρομάντζο ανάμεσα στην Liu Haocun και στον Jackson Yee.

  Συγκινητικό το αίσθημα που αναπτύσσεται σιγά σιγά ανάμεσα στους δυο νέους.

  Που βέβαια, όπως σε κάθε σχέση, έχει τα προβλήματά της, που όμως ξεπερνιούνται.

  Ενώ αυτός που φαινόταν να κινδυνεύει ήταν ο Jackson Yee (είχε λιποθυμήσει ξαφνικά), τελικά υπέκυψε, από μια ξαφνική αναζωπύρωση της αρρώστιας της, η Liu Haocun, που για χρόνια ήταν καλά, χωρίς κανένα πρόβλημα.   

  Η Liu Haocun του ζητάει να μην την επισκεφτεί στο νοσοκομείο, φαίνεται απαίσια με τα πεσμένα από τη χημειοθεραπεία μαλλιά της.

  Ο Jackson Yee την επισκέπτεται αφού πρώτα κουρέψει γουλί το κεφάλι του.

  Και θυμήθηκα μια συγκινητική ιστορία: ένας Ιρανός δάσκαλος, σε συμπαράσταση του μαθητή του που είχε έλθει στο σχολείο με πεσμένα τα μαλλιά από τις χημειοθεραπείες και οι συμμαθητές του τον κορόϊδευαν, κούρεψε γουλί το κεφάλι του. Οι μαθητές, νιώθοντας τύψεις, το κούρεψαν και αυτοί.

  Υπάρχει σκληρότητα στον κόσμο.

  Ο συμμαθητής μου, ο Χρήστος ο Μαυρής, εμφανίστηκε στο καφενείο με πεσμένα τα μαλλιά από τη χημειοθεραπεία. Τον άρχισαν στην κοροϊδία και δεν ήθελε να ξαναπατήσει στο καφενείο.

  Μάλλον όμως μετά από μέρες ξαναπήγε.

  Το πάλαιψε χρόνια, αλλά υπέκυψε τελικά πρόπερσι.

  Ένας ένας φεύγουν οι συμμαθητές μου στο δημοτικό. Περισσότεροι από το ένα τέταρτο έχουν ήδη φύγει. Αναρωτιέμαι πότε θα έλθει και η σειρά μου.  

  Είναι δυνατόν μια τέτοια ταινία να τελειώσει με happy end;

  Ο Han Yan ήταν ιδιαίτερα επινοητικός.

  Δεν θυμάμαι ποιος από τους δυο είπε στη συζήτησή τους ότι πιθανόν υπάρχουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, χωρίς όμως τα προβλήματα υγείας τους. (Τελικά ρώτησα την Claude.ai και μου είπε, ήταν η Liu Haocun).

  Ο Jackson Yee θα επισκεφτεί τη λίμνη την οποία είχαν αποφασίσει να επισκεφτούν αλλά που η επίσκεψη έμεινε στη μέση, καθώς η Liu Haocun λιποθύμησε στο τραίνο και γύρισαν πίσω. Εκεί θα δει τον εαυτό του και αυτήν, ευτυχισμένους. Είχε εισέλθει στο παράλληλο σύμπαν που ζούσαν.

  6,7 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Fritz Lang, Η σκύλα (Scarlet street, 1945)

 Fritz Lang, Η σκύλα (Scarlet street, 1945)

 

  Παίζεται στο Ζέφυρο

  Μια τέτοια «σκύλα» είδαμε και στην ταινία «The best offer» του Γκιουζέπε Τορνατόρε: Του πούλησε έρωτα και του βούτηξε τους πολύτιμους πίνακές του (ήταν εκτιμητής έργων τέχνης). Αυτό το «του πούλησε έρωτα» θα το λέγαμε και μοτίβο, όμως δεν το έχω συναντήσει σε άλλη ταινία. Όμως συμβαίνει στην πραγματική ζωή.

  Το ίδιο και εδώ: του πούλησε έρωτα, κατόπιν πίεσης του φίλου της, πιστεύοντας ότι είναι πολύ πλούσιος, για να τον απομυζήσουν. Ζωγραφίζει ερασιτεχνικά, αλλά δεν πουλάει.

  Η σύμπτωση: και στην «Αμελί», που εξακολουθεί να προβάλλεται, βλέπουμε ένα από τα πρόσωπα του έργου να ζωγραφίζει ερασιτεχνικά.

  Η υπόθεση όμως εξελίσσεται εντελώς διαφορετικά από ότι στο «The best offer».

  Δεν θα παραθέσουμε φυσικά όλη την πλοκή, αλλά αυτό δεν μπορούμε να μην το πούμε: όταν ανακάλυψε ότι τον δούλευε, όταν την είδε να φιλιέται με τον φίλο της (ένα καθίκι, είναι περίεργο πώς πολλές γυναίκες ερωτεύονται καθίκια) και να του λέει «Τζόνι, αγάπη μου», τα πήρε στο κρανίο. Ξαπλωμένη καθώς είναι και σκεπασμένη με μια κουβέρτα, αρπάζει έναν παγοκόφτη και τον καρφώνει πολλές φορές πάνω της.

  Για τον θάνατό της ενοχοποιείται ο Τζόνι, ο οποίος καταδικάστηκε.

  Και ποια ήταν η ποινή;

  Και η ποιητική δικαιοσύνη; Τι, θα έμενε ατιμώρητος;

  Υπήρξε, αλλά δεν θα σας πω πώς. Αρκετό σπόιλερ έκανα.

  7,7 η βαθμολογία της, οι επανεκδόσεις είναι πάντα μια εγγύηση για την ποιότητά τους.

 

Yang Larry, Ride on (龙马精神, 2023)

 Yang Larry, Ride on (龙马精神, 2023)

 

Ιδιωματισμός, γέρος μα ακόμη γεμάτος ζωτικότητα, μου μεταφράζει τον κινέζικο τίτλο το njstar.

  Ο Λούκι Λουκ και η Ντόλι, σε κινέζικα συμφραζόμενα.

  Δηλαδή όχι ακριβώς, ο Τσάκι Τσαν δεν είναι ένας «φτωχός και μόνος καουμπόι», αλλά ένας κασκαντέρ. Το ίδιο και το άλογό του που το έσωσε από ευθανασία όταν γεννήθηκε, ο 赤兔,Chi tu, Κόκκινος λαγός.  

  Θέλουν να του το πάρουν, χρωστάει. Αλλά και κάποιοι άλλοι θέλουν να του το πάρουν, μια μπερδεμένη νομικά υπόθεση με το πρώην αφεντικό της μάνας του.

  Να του το πάρουν;

  Δεν χάνει ευκαιρία ο Γιανγκ να μας δώσει εντυπωσιακές σκηνές wu xu, με τις οποίες καθιερώθηκε ο Τσάκι Τσαν.

  Θα κάνω εδώ το σχόλιο: σε πάρα πολλές ταινίες έχω δει κάποιον γονιό να είναι αποξενωμένος από το παιδί του, που αναρωτιέμαι αν συμβαίνει στον ίδιο βαθμό και στην πραγματικότητα.

  Είναι η περίπτωση του Τσάκι Τσαν. Χώρισε με τη γυναίκα του γιατί έμενε λίγες ώρες στο σπίτι, οι υποχρεώσεις του στους σκηνοθέτες ήταν πολλές, έπρεπε να είναι συνεχώς στο πόδι.

  Και εδώ μπορούμε να μιλάμε πάλι για μοτίβο: ο αποξενωμένος γονιός, ή μάλλον το αποξενωμένο παιδί, έρχεται κοντά στον γονιό του, και αρχίζει αρχικά να τον συμπαθεί, μετά, γνωρίζοντάς τον όλο και πιο πολύ, να τον αγαπά όλο και περισσότερο.

  Είναι η περίπτωση της Liu Haocun (Την είδαμε στο «Cliff walkers» και στο «One second» του Zhang Yimou, και θα τη δούμε και στο «A little red flower» του Han Yan. Πολύ όμορφη και πολύ συμπαθητική κοπέλα).

  Ο Τσάκι Τσαν έχει αποφασίσει να αποσυρθεί, τον έχει πιέσει και η κόρη του, επικίνδυνο να κάνει τον κασκαντέρ στην ηλικία του. Όμως ο Wu Jing τον παρακαλεί να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία που θέλει να γυρίσει για τους κασκαντέρ. (Στα γράμματα τέλους διαβάζουμε: «Η ταινία αφιερώνεται σε όλους τους κασκαντέρ, gong fu και μη, και σε όλους εκείνους που βρισκόμενοι πίσω από την κάμερα και συνέβαλαν στην εκατόχρονη ιστορία του κινέζικου κινηματογράφου»).

  Τι, να δεθεί με σκοινιά, αυτός και το άλογό του, για ασφάλεια; Να εξαπατήσουν τους θεατές; Με τίποτα.

  Και μάθαμε ότι τέτοιες σκηνές γυρίζονται συχνότατα ψηφιακά.

  Τελικά του παίρνουν το άλογο. Παραιτείται από την έφεση, ενώ ο μέλλον γαμπρός του (μόλις πήρε την άδεια εξάσκησης δικηγορίας ενώ η κόρη του είναι ακόμη φοιτήτρια), θα μπορούσε να το αποτρέψει.

  Όμως, από τη μια τα παρακάλια της κόρης του στον αγοραστή, που έχει ολόκληρο στάβλο με άλογα, και από την άλλη η απεργία πείνας (ναι, απεργία πείνας) του Κόκκινου λαγού, τον έπεισαν ότι πρέπει να το επιστρέψει.

  Ένα χιουμοριστικό επεισόδιο, θα το αναφέρω για να βλογήσω λίγο τα γένια μου. Όταν ο Τσάκι Τσαν λέει στον μέλλοντα πεθερό του ότι εργάζεται στη βιομηχανία κινηματογράφου, αυτός ενθουσιάζεται. Αναφέρει σκηνοθέτες που του αρέσουν: -Yasujiro Ozu, Tarkovski, και Abbas Kiarostami από την Ινδία. -Από το Ιράν, τον διορθώνει ο γιος του.  

  Εξαιρετική ταινία, με αρκετές κωμικές, αλλά και συγκινητικές σκηνές. Αν και είχε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία όπως μου λέει η ΑΙ (δεν θυμάμαι ποια από όλες, μόλις εξαντλήσω τη μια και μου λέει ότι για να συνεχίσουμε πρέπει να κάνω αναβάθμιση στο plus, δηλαδή να πληρώσω, πηγαίνω σε άλλη) έχει μόλις 6,3 βαθμολογία. Εγώ έβαλα 8. Ο Τσάκι Τσαν, με το μόνιμα χαμογελαστό πρόσωπο, αποπνέει για μένα την αύρα ενός καλού ανθρώπου. Κρίμα που δεν είμαι λάτρης των ταινιών wu xu για να δω πολλές ταινίες του.

Yang Larry, Adoring (宠爱, 2019)

 Yang Larry, Adoring (宠爱, 2019)

 

  Απολαυστική κωμωδία το «Adoring», θα τη λάτρευε η φίλη μου η Νία, που adores τόσο πολύ τα γατιά που ταΐζει τα γατιά της γειτονιάς, τους έχει φτιάξει μάλιστα και σπιτάκια.  Και φυσικά το σκυλάκι της, που το περιμάζεψε αδέσποτο στις διακοπές της στο χωριό.

  Η ταινία όχι μόνο είναι σπονδυλωτή, με διάφορα επεισόδια με διαφορετικά πρόσωπα, αλλά και τα επεισόδια αυτά σπάζονται σε επί μέρους σκηνές, ξεκαρδιστικές οι περισσότερες.

  Την παράσταση την κλέβει το σκυλί που κάθε φορά που πηγαίνουν να κάνουν έρωτα θα του ορμήσει, ακόμη και όταν έχουν πια παντρευτεί. Όμως, πάλι το μοτίβο, η αρχική αντιπάθεια του άντρα θα γίνει συμπάθεια, και στο τέλος τον βλέπουμε να κλαίει, καθώς πρέπει να του κάνουν ευθανασία γιατί υποφέρει από κάποια ανίατη αρρώστια.

  Κοίτα να δεις, όταν τα σκυλιά υποφέρουν η ευθανασία επιτρέπεται, ενώ όταν πρόκειται για άνθρωπο, απαγορεύεται.

  Φυσικά την αυτοκτονία δεν μπορούν να την απαγορέψουν, για πρακτικούς λόγους. Τι γίνεται όμως όταν είσαι τετραπληγικός και δεν μπορείς να αυτοκτονήσεις, όπως εκείνος ο Ισπανός;

  Ένα σκυλί, που το έχει σκάσει από το αφεντικό του που ήταν ταχυδρομικός διανομέας, πέφτει πάνω σε έναν νεαρό ντελιβερά. Αυτός του πιάνει κουβέντα. Δεν μπορεί να βρει τη διεύθυνση να παραδώσει το δέμα. Ρωτάει το σκύλο. Και αυτός του λέει να τον ακολουθήσει. Στην πρώτη προσπάθεια δεν τον έκανε να καταλάβει, τα κατάφερε στη δεύτερη.

  Αλλά τα πιο απολαυστικά επεισόδια είναι με ένα γουρούνι, που μπαινοβγαίνει στο ασανσέρ. Έχετε ξανακούσει να έχει κανείς γουρούνι για pet;

  Και πάλι το μοτίβο, η κοπέλα του που καραφλιάζει στην αρχή το αγαπά τελικά.

  «Δεν μπορώ να αντέξω ότι αγαπάει το γουρούνι περισσότερο από μένα», στέλνει μήνυμα η κοπέλα σε μια φίλη της.

  Είχα δει παλιά μια γελοιογραφία. Στο διπλό κρεβάτι που κοιμόταν, είχε δίπλα, όχι τη γκόμενα που στεκόταν παραδίπλα, αλλά τη Harley Davidson.

  Ξαναγυρνάμε στο σκυλάκι.

  Μήπως το βούτηξαν για να το μαγειρέψουν;

  Και έπεσα πάνω σε μια ατάκα, που κυριολεκτικά δεν την περίμενα.

  «Είναι από εστιατόρια που σκοτώνουν σκυλιά».

  Ήταν ένα εδώ στη γειτονιά μου, το «Κατσίκι», το πήραν χαμπάρι και το έκλεισαν. Τώρα λειτουργεί με άλλη διεύθυνση.

  Και μια άλλη: «Δεν είναι από εστιατόρια που σερβίρουν σαν κρεατικό σκυλιά;».

  Και εδώ θα κάνω το σχόλιο.

  Πηγαίνω σε ένα αφγανικό εστιατόριο (ας το διαφημίσω, Χέυδεν και Φυλής γωνία, πλατεία Βικτώριας) και τρώγω αρνάκι μόνο με πέντε ευρώ. Συνοδευτικά, ένα μικρό πιατάκι με σαλάτα, λάχανο, μαρούλι, κρεμμύδι, ένα μπολάκι με καυτερή σάλτσα, και αραβική πίτα. Σε όσους το λέω, όλοι, μα όλοι, μου λένε «Είσαι σίγουρος ότι δεν είναι σκυλί;».

  Μετά την εμπειρία μου με την Παραψυχολογία, το πρώτο μου βιβλίο, οι βεβαιότητές μου είναι μόνο 99%. Έτσι και εδώ η βεβαιότητά μου ότι είναι αρνί είναι 99%. Όπως και 99% είναι η βεβαιότητά μου ότι η ερώτηση αυτή κρύβει ένα, συνειδητό ή ασυνείδητο, ρατσισμό.

  Πηγαίνει κανείς σε αραβικό, αλβανικό, αφγανικό εστιατόριο;

  Όχι βέβαια.

  Όλοι τρέχουν στα κινέζικα.

  Αλλά άλλο Κίνα, άλλο Αφγανιστάν.

  Έχω ξανασχολιάσει πρόσφατα, να μην επαναλαμβάνω. Οι διατροφικές προτιμήσεις και απαγορεύσεις είναι καθορισμένες όχι από την υγιεινή διατροφή (αν και την απαγόρευση του χοιρινού κρέατος οι μουσουλμάνοι έτσι την αιτιολογούν, ότι είναι βρώμικο ζώο) αλλά από την κουλτούρα.   

  Σε κάποια επεισόδια ξεκαρδίστηκα κυριολεκτικά στα γέλια.

  5,7 η βαθμολογία της, αλλά το chatgpt μου είπε ότι είχε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην Κίνα.

  Εγώ βέβαια έβαλα 8.