Amélie Bonnin, Θα φύγω μια μέρα (Partir un jour, 2025)

 Amélie Bonnin, Θα φύγω μια μέρα (Partir un jour, 2025)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  «Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο», λέει η Μάρω Βαμβουνάκη.

  Όταν ένας παλιός έρωτας τελειώσει, ο χρόνος τον απομακρύνει από την καθημερινή ζωή και τον τοποθετεί σε έναν «παράδεισο» της μνήμης, δηλαδή σε έναν χώρο όπου δεν υπάρχει πια σύγκρουση, φθορά ή επανάληψη, μου λέει o Perplexity.

  Όμως όταν οι παλιοί ερωτευμένοι ξανασυναντηθούν;

  Δεν είχε υπάρξει, αν κατάλαβα καλά, πραγματική ερωτική σχέση, αλλά μια βαθιά ερωτική συμπάθεια ανάμεσα στους δυο συμμαθητές.

  Έχει δυο χρόνια σχεδόν να επισκεφτεί τους γονείς της. Τους επισκέπτεται τώρα, μετά το έμφραγμα του πατέρα της. Δεν εννοεί να κλείσει το εστιατόριο που λειτουργεί με τη μητέρα της. Εκεί έμαθε μαγειρική, έγινε σεφ, μάλιστα έπαιξε και σε μια τηλεοπτική σειρά με ανάλογο περιεχόμενο, και τώρα ετοιμάζει, με τον σύζυγό της, το εστιατόριο που θα ανοίξει στο Παρίσι.

  Θα της κρύψει ότι είναι παντρεμένος. Φαντάζομαι χωρίς υστεροβουλία.

  Να πω μόνο το εξής: είναι εντελώς φαλλοκρατικό αυτό που κυκλοφορεί, και το επαναλαμβάνω και εγώ χιουμοριστικά παρά το ότι επανειλημμένα έχω δηλώσει ότι είμαι φεμινιστής, «Ο άντρας δεν ξεχνάει ποτέ την πρώτη του αγάπη, και η γυναίκα-την τελευταία».

  Φαντάζομαι και οι δυο θυμούνται την πρώτη τους αγάπη, αλλά πόσο συχνά και έντονα, σ’ αυτό θα υπάρχει πάντα διαφορά.

  Η ταινία δεν έχει εντυπωσιακά σασπένς (ας το μαρτυρήσω αυτό, ο άντρας της αποδεικνύεται πιο ζηλιάρης από ότι η γυναίκα του παλιού της φλερτ), και υπάρχει ένα αρκετά συγκινητικό επεισόδιο.

  Το σασπένς, λέει ο Syd Field, είναι εκ των ων ουκ άνευ σε ένα σενάριο (το έγραψα κι εγώ πριν διαβάσω το βιβλίο του, το διάβασα τώρα στην κριτική που έγραψα για το βιβλίο της Βαμβουνάκη, το 1992).

  Ας κάνω ένα σασπένς, εξωκειμενικό, στην κριτική μου.

  Αυτή μένει έγκυος, θέλει να το ρίξει, από την αρχή συμφώνησαν ότι δεν θα κάνουν παιδιά.

  Τι θα γίνει τελικά, θα κάνει έκτρωση;

  Τι λέει η αφηγηματική αναμονή;

  Δεν κρατιέμαι να μην κάνω ένα μικρό σπόιλερ: οι αφηγηματικές αναμονές συχνά διαψεύδονται.

  Δεν είναι καμιά συνταρακτική ταινία, το 6,3 με βρίσκει σύμφωνο. Σίγουρα βλέπεται ευχάριστα.