John Huston, Η βουή της καταιγίδας (Key Largo, 1948)

 John Huston, Η βουή της καταιγίδας (Key Largo, 1948)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Γκόμενος ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, γκόμενα η Λωρήν Μπακόλ, ο Έντουαρντ Ρόμπινσον δεν ήταν γκόμενος, αλλά τι εξαιρετικός ηθοποιός!

  Ο Μπόγκαρτ, απόστρατος συνταγματάρχης, πηγαίνει σε ένα ξενοδοχείο, ιδιοκτησία ενός φίλου του στο στρατό που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Περαστικός, να δει τους δικούς του. Η Λωρήν Μπακόλ είναι η χήρα του φίλου του. Ο πατέρας του είναι ανάπηρος σε καροτσάκι.

  Το ξενοδοχείο το έχουν «καταλάβει» μια ομάδα μαφιόζων, επικεφαλής των οποίων είναι ο Ρόμπινσον. Οι σχέσεις θα ενταθούν, γρήγορα θα αποκαλυφθεί η ταυτότητά τους.

  Ο Ρόμπινσον θα παραδώσει πλαστά χαρτονομίσματα σε ένα φίλο του, που έχουν φτιαχτεί στην Κούβα. Εκεί πρόκειται να επιστρέψει, γιατί εκεί τον έχουν απελάσει εδώ και πολλά χρόνια.

  Το τυχαίο, αυτό το τυχαίο που χαλά τα σχέδια!

  Έρχεται καταιγίδα. Μια καταιγίδα το 1935 άφησε πίσω της πεντακόσιους νεκρούς στα νησιά. Λες να γίνει το ίδιο και αυτή τη φορά;

  Δεν έγινε κάτι τέτοιο, όμως ο καπετάνιος που θα τον μετέφερε πίσω δεν ήταν χαζός να τον υπακούσει και να μην απομακρύνει με το σκάφος του, που διαφορετικά κινδύνευε να πέσει πάνω σε υφάλους με την καταιγίδα, το έβγαλε στα ανοικτά.

  Ποια επιλογή μένει;

  Να τους οδηγήσει στην Κούβα ο Μπόγκαρτ με ένα μικρό σκάφος.

  Στα αστυνομικά έργα έχουμε «σασπένς του πώς» θα συντριβούν οι κακοί, για αυτό δεν έχουμε καμιά αμφιβολία.

  Και βέβαια, στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν πρόκειται να το λύσω κάνοντας σπόιλερ. 7,7 η βαθμολογία της ταινίας, σίγουρα αξίζει να τη δείτε.

  Και εμείς που δεν είμαστε στην Αθήνα;

  Ε, τι να σας πω, είστε άτυχοι. Δηλαδή μπορώ να σας πω, αλλά για ευνόητους λόγους δεν σας λέω.

  Και πάλι η συνειρμική μου μνήμη, που λειτουργεί ακόμη αρκετά καλά. Η ταινία μου θύμισε ένα θαυμάσιο μυθιστόρημα που διάβασα πριν χρόνια, το «Νύχτα καταιγίδας» του J.B.Priestley.

  Ξέχασα να γράψω για τα θέματα/μοτίβα της ταινίας. Ομηρία, φυσική καταστροφή, πτώση μιας καλλιτέχνιδας (Την ανέδειξε ο Ρόμπινσον αλλά κατάντησε αλκοολική. Τώρα που αναρτώ θυμήθηκα, «Ο πολίτης Κέην»).

  Έχω αναφερθεί και αλλού, πιο αναλυτικά, ότι οι λεφτάδες, όχι υποχρεωτικά γκάγκστερ όπως ο Ρόμπινσον, ανεβάζουν πολιτικούς, με το αζημίωτο φυσικά.

  Ας το καταθέσω εδώ, δεν θα πω ονόματα. Ταξιδεύαμε μαζί στην ίδια καμπίνα τώρα που ερχόμουνα στην Κρήτη. Μου λέει για τον αδελφό του που έφτιαχνε τηλέτυπα, μια πιο παλιά εποχή πριν τη διάδοση του διαδικτύου. Πήγε να φτιάξει το τηλέτυπο στο σκάφος ενός εφοπλιστή. Και ήταν μεγάλη η έκπληξή του όταν τον είδε να βρίζει πατόκορφα έναν υπουργό, και αυτός να μη βγάζει μιλιά.

Satyajit Ray, Ο δειλός (1965)

 Satyajit Ray, Ο δειλός (1965)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο

  Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο. Τον θεωρώ άστοχο. Αλλά, αλήθεια, πώς θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον άντρα (που παράτησε την αγαπημένη του) και τη γυναίκα (που αρνήθηκε να τον ακολουθήσει, μετά από ενάμισι χρόνο νομίζω, όταν την συνάντησε τυχαία, παντρεμένη);

  Ο άντρας: δεν ήταν τόσο δυνατή η αγάπη του, γι’ αυτό επέλεξε να την εγκαταλείψει.

  Η γυναίκα: Παντρεύτηκε τον πλούσιο, καθόλου όμορφο αλλά καλόψυχο, όμως η καρδιά της είναι δοσμένη στον άντρα (που, παρεμπιπτόντως, είναι σεναριογράφος), την είδαμε κάποια στιγμή να πέφτει στην αγκαλιά του.

  Αν θα έδινα ένα τίτλο στην ταινία, θα έλεγα «Η δειλή». Που όμως στην πραγματικότητα δεν ήταν δειλή, αλλά ρεαλίστρια. Το ότι δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχισμένη με τον άντρα της, το ότι επέλεξε το μεγάλο Όχι αντί το μεγάλο Ναι (στην πρόταση του άντρα να τον ακολουθήσει) όπως θα έλεγε και ο Καβάφης, την κάνει δειλή; ρεαλίστρια; Σίγουρα το μεγάλο Όχι της έχει στοιχίσει, στο τέλος, που έχει ένα εφέ έκπληξης, αυτό φαίνεται ολοκάθαρα.   

  Υπάρχουν όμορφα flash back της γνωριμίας τους προς το τέλος της ταινίας. 

  Μου άρεσε πολύ η ερμηνεία του Soumitra Chatterjee, που με την εκφραστικότητα του προσώπου του εξέφραζε κάθε φορά τα συναισθήματά του.

  Έχω δει πολλές ταινίες του Satyajit Ray, πράγμα που με κάνει να υποθέσω ότι θεωρείται ο καλύτερος ινδός σκηνοθέτης, αδιαμφισβήτητα, όπως σε μας αδιαμφισβήτητα είναι ο Αγγελόπουλος.

  7,6 η βαθμολογία της, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.