Gan Bi, Long day’s journey into night (地球最后的夜晚, 2018)

 Gan Bi, Long day’s journey into night (地球最后的夜晚, 2018)

 

  Εν όψει της προβολής της ταινίας του Gan Bi «Αναγέννηση» που θα προβληθεί στις 8 Οκτωβρίου.

  Η τελευταία νύχτα της γης, είναι ο κινέζικος τίτλος. Κάποιος έξυπνος σκέφτηκε να δώσει αυτό τον αγγλικό τίτλο, που όμως η βικιπαίδεια προειδοποιεί: δεν έχει καμιά σχέση με το έργο του Ευγένιου Ο’ Νηλ.

  Ενώ η προηγούμενη ταινία του Gan Bi, «Kaili blues», με εντυπωσίασε για το ύφος, αυτή εδώ με εντυπωσίασε για το στόρι, ένα love story.

  Μου θύμισε σαν κινηματογραφικά πλάνα το «Stalker» του Ταρκόφσκι.

  Κάποια επεισόδια με άφησαν εντελώς αδιάφορο.

  Όχι όμως και το στόρι, η αναζήτηση μιας παλιάς αγάπης.

  «Ο άντρας δεν ξεχνάει ποτέ την πρώτη του αγάπη, και η γυναίκα την τελευταία», μια χιουμοριστική ρήση που βρήκα στο διαδίκτυο.

  Δεν θα τη βρει.

  Θα βρει όμως μια που της μοιάζει καταπληκτικά.

  Και όπως και αυτός, και όπως και ο σκηνοθέτης, είναι από το Καϊλί.

  Έχει και αυτός εμμονή με την ιδιαίτερη πατρίδα του.

  Όπως και εγώ, με δυο βιβλία μου για το χωριό μου, «Το χωριό μου: από την αυτοκατανάλωση στην αγορά» (Εκδόσεις Θυμάρι, 1995) και «Εύθυμες κατωχωρίτικες και άλλες ιστορίες».

  Το τελευταίο μονόπλανο, 59 λεπτών, έχει την πρωτοτυπία ότι γυρίστηκε μεν σε 2D, όμως μετατράπηκε σε 3D, και παροτρύνονται οι θεατές, μαζί με τον ήρωα στο οποίο θα πρωταγωνιστήσει βλέποντάς το στον κινηματογράφο, να φορέσουν τα γυαλιά.

  Στη βικιπαίδεια διαβάζω: Whether the scene represents a dream or reality is left ambiguous.

  Σίγουρα δεν έχει και τόση σημασία αν αντιπροσωπεύει όνειρο ή πραγματικότητα. Όμως εγώ θα επιλέξω την πραγματικότητα.

  Που μου τη διαψεύδει το επεισόδιο, στο οποίο με μια ρακέτα του ping pong ταξιδεύουν και οι δυο τους στον αέρα. Δεν τους βλέπουμε, αλλά βλέπουμε με τα μάτια τους καθώς πετάνε πάνω από την πόλη. Η σκηνή αυτή μου θύμισε παρόμοιες σκηνές στο «Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα».

  Trivia.

  Ο Sam Mendes τον ξεπέρασε, γυρίζοντας δυο χρόνια αργότερα όλη την ταινία του, το «1917», σαν σε μονόπλανο, όπως φαντάζομαι και ο Gan Bi. Ένα επεισόδιο αντιφάσκει ολοφάνερα με πραγματικό μονόπλανο.

  7,1 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο.

Ildykó Enyedi, Σιωπηλή φίλη (Stille Freundin, 2026)

 Ildykó Enyedi, Σιωπηλή φίλη (Stille Freundin, 2026)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  Ας ξεκινήσουμε από αυτό: η Ildyko Enyedi είναι μια εξαιρετική σκηνοθέτις την οποία βλέπω πακέτο. Η προηγούμενη ταινία της που είδαμε ήταν «Η ιστορία της γυναίκας μου».

  Τρεις ιστορίες μας δείχνει στην ταινία της η Enyedi, που διαδραματίζονται το 1908, το 1972 και το 2022. Και βέβαια δεν τις δείχνει στη χρονολογική τους διαδοχή, αλλά σπάει επεισόδια και πλάνα κάθε ιστορίας δίνοντάς τις έτσι σε μη γραμμική σειρά.

  Συνδετικός κρίκος: Η μυστική ζωή των φυτών.

  Πριν δεκαετίες διάβασα το βιβλίο των Peter Tompkins και Christopher Bird που με εντυπωσίασε. Τα φυτά έχουν αισθήματα, αντιδρούν σε αυτά που συμβαίνουν γύρω τους. «Μας κάνουν μπανιστήρι», ακούμε το σχόλιο κάποιου (τη συνέχεια δεν τη λέει… ότι αν κάνεις σεξ με τη φίλη σου μέσα στο δάσος μη νομίζεις ότι δεν σας βλέπουν).

  Με αισθητήρες παρακολουθούν τα αισθήματα των φυτών οι δυο συγγραφείς. Θυμάμαι, γιατί μου άρεσε, ότι τα φυτά δείχνουν ευχαρίστηση όταν ακούν κλασική μουσική, όχι όμως ροκ.

  Γιατί μου άρεσε;

  Γιατί και μένα μου αρέσει η κλασική μουσική.

  Και τα κρητικά (παρεμπιπτόντως, παίζω λύρα). Αυτά είναι τα δυο είδη μουσικής που ακούω. Όλα τα όλα, τυχαία. Δηλαδή όχι εντελώς, στο tiktok έχω ανακαλύψει, και έχω μεταφράσει ανάμεσα στα άλλα το Une te dua, σ’ αγαπώ, 你有没有爱过来我, με αγάπησες ποτέ; Και Fără tine, χωρίς εσένα (στη ζωή, δεν είναι ωραία).

  Όμως την πιο εντυπωσιακή μαρτυρία την διάβασα σε μια νουβέλα του Στρατή Μυριβήλη, «Ο Παν». Αντιγράφω από την ανάρτησή μου το σχετικό απόσπασμα:

  «Του χαρίζεται ένας χρόνος, θα αποφυλακισθεί. Τι θα κάνει έξω; Συγκινημένος πηγαίνει να αποχαιρετήσει τη συκαμνιά.

  «-Ο Τσαλέκος αφήνει γεια στην καρυδιά του!

Τα μάτια του γιόμιζαν από το πράσινο της φυλλωσιάς, ύστερα αυτό το πράσινο άρχισε να σαλεύει. Ήτανε μια θάλασσα δροσερή από φύλλα, που θρόιζε με μικρά – μικρά κύματα και σκέπαζε τον κόσμο. Τα δάκρυα γέμισαν το στέρνο του, ξεχείλισαν από τα μάτια κ’ έτρεχαν πάνω στα μάγουλά του.

  -Ο Τσαλέκος κλαίει! είπαν οι κατάδικοι, και στρίμωχναν τα κουρεμένα τους κεφάλια να δουν.

  Έκλαιγε. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές, μπορούσε στη στιγμή να σηκωθεί να φύγει, κι αυτός καθόταν εκεί πάνω στο πεζούλι, με τα χέρια αφημένα στα γόνατα, με τη ράχη στον τοίχο. Ώρες καθόταν, κοίταζε την καρυδιά του κ’ έκλαιγε».

  Έξαφνα ένας φυλακισμένος φώναξε.

  -Δείτ’ εκεί ένα μυστήριο. Το δέντρο μαράθηκε!

  Τότες από παντού ξαπλώθηκε τούτο το μουρμουρητό. Από κελί σε κελί, από θάλαμο σε θάλαμο. Από τις σκοπιές, από το οίκημα της φρουράς, από τα Γραφεία. Όλοι το ξανάλεγαν, όσοι μπορούσαν έτρεχαν να δουν το μυστήριο.

  Ήταν αλήθεια ένα πράμα απίστευτο.

  Η καρυδιά άρχισε να κρεμάζει τα φύλλα της, που έγερναν πανιασμένα σα να τους έριξες ζεματιστό νερό. Άρχισε από τα χαμηλά κλαδιά και προχωρούσε προς τα πάνου.

  Κι ο Τσαλέκος όλο κοίταζε ανάμεσ’ από τα δάκρυά του το δέντρο κ’ έκλαιγε».

  Έτσι τελειώνει η νουβέλα».

  Δεν θα μπορούσα να το ξεχάσω ποτέ: ο Μυριβήλης αναφέρεται σε αληθινό περιστατικό, γράφει σε υποσημείωση.

  Συνδετικός κρίκος στις τρεις ιστορίες είναι ένα δέντρο γκίνγκο. Ο Tony Leung Chiu-wai (τρίτη ιστορία), προσκεκλημένος καθηγητής από το Χονγκ Κονγκ, το συνδέει με αισθητήρες, όπως και η Yun Huang στο γεράνι της (δεύτερη ιστορία). Εμένα όμως μου άρεσε περισσότερο η πρώτη, που σατιρίζει τον φαλλοκρατισμό της εποχής. Η εξεταστική επιτροπή θα προσπαθήσει να ταπεινώσει την Lun Wedler που έκανε αίτηση εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, στο οποίο μέχρι τότε οι γυναίκες δεν είχαν πρόσβαση. Απαντάει με επιτηδειότητα στις ερωτήσεις τους, και είναι η μόνη από τις υποψήφιες γυναίκες που θα εισαχθούν. Και η οικογένεια που τη φιλοξενεί θα τη διώξει, γιατί θεωρεί δεδομένο ότι η επίσκεψή της στο δάσος δεν ήταν για επιστημονική έρευνα αλλά για να βρεθεί με κάποιο φίλο.  

  Υπάρχει και η Léa Seydoux, διδάκτωρ, που επικοινωνεί με τον Tony, προσκεκλημένο καθηγητή σε πανεπιστήμιο της Γερμανίας, με βιντεοκλήσεις.

  Trivia: Και στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός μέχρι πρότινος δεν μπορούσαν να γίνουν μέλη γυναίκες. Ήμουν παρών σε μια συγκέντρωση που ο φίλος μου ο … τους ξέχεσε κυριολεκτικά, φέρνοντάς μας όλους σε αμηχανία. Όμως είχε αποτέλεσμα. Άλλαξαν το καταστατικό και τώρα μπορούν να γίνουν μέλη και γυναίκες.

  Εξαιρετική και αυτή η ταινία της Enyedi, 7,3 η βαθμολογία της.

Gan Bi, Kaili Blues (路边野餐, 2015)

 Gan Bi, Kaili Blues (路边野餐, 2015)

 

  Εν όψει της προβολής της ταινίας του Gan Bi «Resurrection» που θα προβληθεί στις 8 Οκτωβρίου.

  Το στόρι ήταν το πρόσχημα, μου αρέσει να παραφράζω. Εδώ παραφράζω το «Η Μερόπη ήταν το πρόσχημα» της Ευγενίας Φακίνου.

  Αλλά ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο.

  Πικνίκ στην άκρη του δρόμου είναι ο κινέζικος τίτλος.

  Πιο εύστοχος ο αγγλικός: Μελαγχολία του Καϊλί. Το Καϊλί είναι η γενέτειρα του σκηνοθέτη, μια βροχερή, ομιχλώδης και απομονωμένη αγροτική πόλη στην επαρχία Γκουιτζόου της νοτιοδυτικής Κίνας.

  Και πάμε στο στόρι.

  Μα είναι δυνατό να πούλησε ο ετεροθαλής αδελφός του, το «Τρελό πρόσωπο», τον ίδιο του το γιο; Ή μήπως δεν τον πούλησε; Τελικά μαθαίνει ότι δεν τον πούλησε, το πήρε ο Monk, ο μέντοράς του, και το πήγε στο Zhenyuan. Και ο Monk του προτείνει να το αφήσει να μείνει μαζί του για μερικές μέρες ακόμη.

  Είναι δυνατόν να νοιάζεται ο θείος περισσότερο για τον ανιψιό;

  Σχόλιο: Πρόκειται για σεναριακή επινόηση ή όντως συμβαίνουν τέτοια πράγματα και στη σημερινή Κίνα; Το ότι συνέβαιναν στην προ Μάο εποχή, ιδιαίτερα στον πόλεμο, το ξέρω, γίνεται αναφορά σ’ αυτό στην ταινία του Feng Xiaogang «Back to 1942», όμως πουλούσαν κορίτσια, όχι αγόρια, ποιος να αγοράσει τα αγόρια.

  Ξεκινάει ένα ταξίδι για να τον βρει.

  Η βικιπαίδεια δίνει μια πλοκή, ένα ταξίδι στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον που εγώ δεν το κατάλαβα καθόλου. Αλλά δεν νομίζω να έχει και σημασία, γιατί είπαμε, το στόρι ήταν το πρόσχημα.

  Πρόσχημα, για το ύφος.

  Ο Gan Bi αρέσκεται στα μεγάλα πλάνα. Τα επεισόδια δεν κόβονται σε μικρά shots. Σε ένα επεισόδιο βλέπουμε την κάμερα να παρακολουθεί τον ήρωα να ανεβαίνει κάτι σκάλες και να φτάνει στον επάνω όροφο που είναι ακόμη στα μπετά, δίνοντας με τη συγχρονία αυτή (ΧΑ=ΧΙ, χρόνος της αφήγησης ίδιος με το χρόνο της ιστορίας, όπως λέμε στην αφηγηματολογία) μια ιδιαίτερη αίσθηση ρεαλισμού.

  Επίσης του αρέσει να βλέπει τους ήρωές του καθώς βαδίζουν, αλλά και καθώς ταξιδεύουν, είτε με μηχανή είτε με αυτοκίνητο, σχεδόν πάντα συζητώντας. Η κάμερα είτε τους παρακολουθεί είτε τους βλέπει από μπροστά, πισωπατώντας.

  Και στις διαδρομές αυτές βλέπουμε τα ορεινά, ομιχλώδη, γεμάτα δέντρα τοπία του Καϊλί, αλλά και σκηνές από τη ζωή των κατοίκων.

  Μου θύμισε τις ταινίες της Naomi Kawase, την οποία είδαμε πακέτο, που και αυτή αρέσκεται να παρουσιάζει τέτοια τοπία με μεγάλα πλάνα.

  Trivia: Είδα μια σκηνή να παίρνουν βεντούζες, από όπου και το frame.

  Έτσι κράτησα τον πατέρα μου στη ζωή για 9 χρόνια που τον πήραμε μαζί μας, μέχρι τα 94 του που πέθανε, με βεντούζες όταν αρρώσταινε.

  Μια φορά βιάστηκα λίγο και πετάχτηκε αναμμένο οινόπνευμα πάνω στην κουβέρτα. Και μου σχολίασε: «Το βιαστικό γ…ήσι κάνει κουζουλό κοπέλι».

  7,3 η βαθμολογία της, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

Lewis Seiler, Ο μεγάλος παράγων (The big shot, 1942)

 Lewis Seiler, Ο μεγάλος παράγων (The big shot, 1942)

 

  Από την Πέμπτη που μας πέρασε στο Ατενέ

  Τις επανεκδόσεις τις βλέπω, ακόμη και αν το είδος δεν είναι από αυτά που μου αρέσουν.

  Εδώ, ένα πρόσθετο συν είναι ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, που η ερμηνεία του είναι πραγματικά εξαιρετική.

  Τα μοτίβα είναι γνωστά.

  Κακοποιός (μεγάλος και τρανός παλιά), που έχει πάρει τον καλό δρόμο μετά την αποφυλάκισή του. Παγίδευση, για να ξαναγυρίσει στα παλιά. Φυλακή. Απόδραση. Κυνηγητό με αυτοκίνητα.

  Όλα αυτά ανεβάζουν την αδρεναλίνη.

  Η ταινία ξεκινάει από το τέλος, με τον Μπόγκαρτ ετοιμοθάνατο, δημιουργώντας «σασπένς του πώς» φτάσαμε σε αυτό το τέλος, με το συνακόλουθο αίσθημα του «ελέου», της συμπόνιας, για τον ήρωά μας.

  Η γυναίκα είναι sine qua non σε μια ταινία, και θα παίξει καταλυτικό ρόλο.

  6,7 η βαθμολογία της, σίγουρα αξίζει να τη δείτε.

Alberto Rodriguez, Los tigres (2025)

 Alberto Rodriguez, Los tigres (2025)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους

  Οι «τίγρεις», τα δυο αδέλφια, δουλεύουν στις καταδύσεις. Το πρώτο επεισόδιο, πριν τα γράμματα της αρχής, μας τα δείχνει, μικρά παιδιά, να βουτάνε για να πιάσουν το ρολόι που πετάει ο πατέρας τους στη θάλασσα. Η αμοιβή; Όποιος το πιάσει είναι δικό του.

  Έτσι, για να ξέρουμε, ότι έχουν εξασκηθεί στις καταδύσεις από την παιδική τους ηλικία. Βρίσκουν αντικείμενα, πνιγμένους, ένα βυθισμένο αυτοκίνητο…  

  Η αμοιβή πολύ μικρή για το ρίσκο.

  Ο αδελφός είναι χωρισμένος και έχει προβλήματα με την πρώην του. Δεν της δίνει διατροφή, μόλις που τα βγάζει πέρα, δεν θα τον αφήσει να ξαναδεί τις δυο μικρές κόρες του.

  Κάτι πρέπει να κάνει.

  Ανακαλύπτει ότι ένα πλοίο που έρχεται κάθε τρεις μήνες μεταφέρει ναρκωτικά. Αποφασίζει να κλέψει τόσα μόνο, όσα του χρειάζονται για να πληρώνει τη διατροφή και να ανοίξει μια σχολή καταδύσεων, να είναι αφεντικό και όχι υπάλληλος.

  Έλα όμως που ένας συνάδελφός του στο σκάφος τον παίρνει χαμπάρι;

  Ζητάει μερίδιο, και σε αντάλλαγμα θα φροντίσει για τη διακίνησή του.

  Και εδώ την πατάνε.

  Πώς;

  Η συνέχεια επί της οθόνης.

  Το τέλος, που δεν θα το μαρτυρήσω, δεν μπορούσε να είναι διαφορετικό, αν και εγώ θα το ήθελα διαφορετικό.

  Πολύ καλές ερμηνείες και συναρπαστικά τα υποβρύχια πλάνα.

  6,4 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.

 

Karim Aïnouz, Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς (Rosebush pruning, 2026)

 Karim Aïnouz, Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς (Rosebush pruning, 2026)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους

  Ας ξεκινήσουμε από αυτό: το 5,2 της βαθμολογίας της με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

  Και να συνεχίσουμε με αυτό: Τι θέλει να πει ο ποιητής;

  Συνήθως ο ποιητής θέλει να μας δώσει κάποιο δίδαγμα ή κάποια διδάγματα.

  Συχνότερα, να μας ανεβάσει την αδρεναλίνη, να μας κάνει να γελάσουμε…

  Εδώ;

  Τι έχουμε;

  Μια δυσλειτουργική οικογένεια, μέσα στην οποία θα μπλεχτεί μια αρραβωνιαστικιά, για να το βάλει στα πόδια τρομοκρατημένη.

  Υπάρχουν και ψέματα.

  Ανατροπή: τη μαμά δεν την φάγανε οι λύκοι.

  Ομοφυλοφιλία, ανδρική και γυναικεία.

  Και το πιο φοβερό: η αλληλοεξόντωση.

  -Μαλ…ίες μας λες, η ταινία είναι καλή.

  -Έτσι λέτε; Αν δεν με πιστεύετε πηγαίνετε να τη δείτε.  

  Να το σημειώσουμε αυτό: Έλληνας ο σεναριογράφος, και ακούμε και ένα τραγούδι του Πουλόπουλου.

 

Padraic McKinley, Το φορτίο (The weight, 2026)

 Padraic McKinley, Το φορτίο (The weight, 2026)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  Το μοτίβο της μεταφοράς είναι πιο σπάνιο από το μοτίβο της αναζήτησης (holy grail).

  Αυτό είναι το μοτίβο της ταινίας.

  Τελικά, το έχω ξαναγράψει, κυρίως στις κριτικές μου των βιβλίων της Ρέας Γαλανάκη, ότι τα ιστορικά γεγονότα αποτυπώνονται καλύτερα στο μυαλό σου μέσω της μυθοπλασίας, κινηματογραφικής ή μυθιστορηματικής, με πρώτο και καλύτερο το ιστορικό μυθιστόρημα, παρά τον κίνδυνο να θεωρηθούν οι «διακοσμητικές» λεπτομέρειες ιστορικές αλήθειες.

  Δεν ήξερα ότι ο Ρούζβελτ, στη Μεγάλη Κρίση, κατέσχε τον χρυσό, και βέβαια και από τα χρυσορυχεία, για να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη. Πολλοί έκλεψαν.

  Ο Σάμιουλ Μέρφι, βετεράνος του πολέμου, αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα. Είναι χήρος, και μένει με το μικρό κοριτσάκι του. Μια συμπλοκή με αστυνομικούς με πολιτικά θα τον οδηγήσει στη φυλακή, και το κοριτσάκι σε ίδρυμα.

  Trivia.

  Φυλούσα ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στην πύλη του στρατοπέδου. Βλέπω και περνάει ένα αυτοκίνητο με έναν κύριο με πολιτικά. Άντε να μυρίσω τα νύχια μου ότι ήταν ο στρατοπεδάρχης. Έκανε αναφορά στο διοικητή μου ο οποίος μου έριξε 20 μέρες κράτηση. Αργότερα μου την έσβησε, γιατί καταλάβαινε το δίκιο μου.

  Θα βρεθεί σε καταναγκαστικά έργα, για να μειώσει στο ήμισυ την ποινή του. Είναι δυνατός και έξυπνος. Δεν έχουν δυναμίτη, ο διοικητής τους λέει να σπάσουν ένα μεγάλο βράχο με τις βαριοπούλες και τους λοστούς. Ο Μέρφι είχε μια καλή ιδέα πώς να χειριστούν το βράχο. Και κατάφερε να τον σπάσουν.

  Trivia 2.

  Ο πατέρας μου αγωνιζόταν να σπάσει ένα χαράκι που ήταν στη μέση της στέρνας στο χωράφι μας στο δρόμο του αοριού. Περνάει ο συγχωρεμένος ο Μιχάλης ο Γιανναδάκης, με κατεύθυνση το Αόρι. -Ρε Γιάννη, μήπως μπορείς να μου βάλεις ένα φουρνέλο να σπάσει το βράχο; -Αν βάλω φουρνέλο θα σπάσουν και τα τοιχώματα της στέρνας.

  Το βράδυ που κατέβαινε είδε τον πατέρα μου να έχει σπάσει το βράχο με τη βαρά. Μαντιναδολόγος ων, σκάρωσε αμέσως τη μαντινάδα.

  Εδά σε παραδέχομαι κύριε Δερμιτζάκη

  Μπορεί να είσαι γεροντής μα ’σπασες το χαράκι

  Ο διοικητής ενθουσιάζεται μαζί του. Του προτείνει μια δουλειά. Να φυγαδεύσουν το χρυσάφι του ορυχείου για να το γλιτώσει ο ιδιοκτήτης του. Τον θεωρεί ικανό, να διαλέξει όμως άλλα τρία άτομα και να μεταφέρει το χρυσάφι σε ένα σημείο που θα το παραλάμβαναν άνθρωποι του ιδιοκτήτη. Η αμοιβή τους; Θα υπέγραφε την απελευθέρωσή τους.

  Και η αντιστροφή του μοτίβου: πρέπει να μεταφέρουν το χρυσάφι (είναι σε τούβλα, θα το φορτώσουν σε σακίδια στις πλάτες τους) διασχίζοντας ένα δάσος, για να φτάσουν στο σημείο που τους υπέδειξε. Δυο οπλισμένοι φρουροί θα τους συνοδεύουν.

  Και αρχίζουν οι περιπέτειες.

  Στο δρόμο τους θα βρεθεί και μια ινδιάνα. Καλή.

  Και ένας που ζει στο δάσος. Κακός τελικά.

  Δεν είναι μόνο οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν (να διασχίσουν μια ξύλινη γέφυρα και ένα ποτάμι) έχουν συγκρούσεις και με τους φρουρούς.

  Συζητούν κατά διαστήματα την τρέχουσα πολιτική κατάσταση και τη γενικότερη κοινωνική, ενώ η ινδιάνα διεκτραγωδεί τη μοίρα των γυναικών της φυλής της.

  Ένα θέμα της ταινίας είναι η ισχυρή αγάπη του πατέρα για το κοριτσάκι του (η γυναίκα του είχε πεθάνει). Την ισχυρή αγάπη ενός από τους συντρόφους του για τους δυο γιους του θα την ακούσουμε.

  Και τι έγινε στο τέλος;

  Δεν θα κάνω σπόιλερ (Ποκοπίκο, έχε γεια), απλά θα πω ότι η αφηγηματική αναμονή σε τέτοιου είδους έργα είναι δεδομένη. Αν δεν μαντεύετε, σίγουρα δεν έχετε δει πολλά τέτοια έργα. 6,9 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.

Freddy Mcdonald, Κομμένη κλωστή (Sew torn, 2024)

 Freddy Mcdonald, Κομμένη κλωστή (Sew torn, 2024)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Παρόλο που ξέρω ότι συχνά διαφωνώ, τόσο με το κοινό όσο και με τους κριτικούς, το 6 που έχει η ταινία στο IMDb δεν ήταν καλός οιωνός.

  Και τελικά η ταινία μου άρεσε πάρα πολύ.

  Η πρωτοτυπία της είναι ένα βασικό συν στην ταινία, μια πρωτοτυπία που μου θύμισε το «Απρόσμενος έρωτας», με τις δυο εκδοχές στην πλοκή, και την «Τρέξε Λόλα, τρέξε» με τις τρεις εκδοχές στην πλοκή. Και εδώ η πλοκή έχει τρεις εκδοχές ως εξέλιξη στο αρχικό επεισόδιο, όμως κάποιες έχουν και υποεκδοχές.

  Το αρχικό επεισόδιο: Η Μπάρμπαρα (ας γράψει κάποιος στη βικιπαίδεια για την Eve Connolly, εξαιρετική η ερμηνεία της), «κινούμενη» μοδίστρα, δηλαδή πηγαίνει σε σπίτια, πέφτει πάνω σε ένα τροχαίο. Δυο κείτονται στο οδόστρωμα. Ένα πιστόλι. Σακουλάκια με ναρκωτικά, χυμένα στην άσφαλτο. Μια βαλίτσα με λεφτά.  

  Τι να κάνει;

  Crime, thriller χαρακτηρίζει την ταινία η βικιπαίδεια, ενώ το IMDb, πιο εύστοχα, comedy, thriller.

  Αναρωτήθηκα πώς θα τα διαχειριζόταν αυτά τα δυο ο σκηνοθέτης.

  Και όμως, τα κατάφερε μια χαρά.

  Μέσα στο θρίλερ της πλοκής υπήρχαν αρκετές κωμικές πινελιές, κυρίως με την μεσήλικα νύφη που η Barbara της φτιάχνει το νυφικό για τον τρίτο της γάμο.

  Όμως υπάρχει και ένας «άψυχος» πρωταγωνιστής: το νήμα. Θα το δούμε σε πάρα πολλά πυρηνικά επεισόδια, ένα από τα οποία είναι ολότελα σουρεαλιστικό. Μου θύμισε μια γελοιογραφία με ένα πιστόλι δεμένο με κλωστές, έναν άντρα και μια γυναίκα… κάποιοι θα την έχετε δει, είναι σόκιν για να τη περιγράψω εδώ.

  Μου άρεσε πολύ η ταινία για την πρωτοτυπία της.

  Και για την όμορφη πρωταγωνίστρια με την εξαιρετική ερμηνεία.

  Δεν μου πήγαινε να βάλω 7, έβαλα 8.

   

 

Θωμάς Σίδερης, The wedding in Afrin (2023)

 Θωμάς Σίδερης, The wedding in Afrin (2023)

 

  Έχουμε δει άλλες τέσσερις ταινίες του εξαιρετικού ντοκιμαντερίστα Θωμά Σίδερη, τις «Το θολό ποτάμι του Μπασίμ», «Τα ρόδα του Ναγκόρνο Καραμπάχ», «Gas station» και «Η σκόνη της Καμπούλ».

  Γκουγκλάραμε για το Αφρίν.

  Μέχρι τον συριακό εμφύλιο, η πόλη του Αφρίν είχε 30.000–35.000 κατοίκους, ενώ ολόκληρη η περιοχή 160.000–170.000. Με 90% κουρδικό πληθυσμό, η περιοχή ζούσε υπό την καταπίεση του καθεστώτος του Άσαντ. Το 2012, με τον εμφύλιο, οι δυνάμεις του Άσαντ αποσύρθηκαν για να προστατεύσουν άλλες περιοχές, και το Αφρίν το 2014 ανακήρυξε την αυτονομία του. Η περιοχή πέρασε υπό τον έλεγχο των κουρδικών δυνάμεων στο πλαίσιο της ευρύτερης συγκρότησης της Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (Ροζάβα). Ήταν η χρυσή εποχή του Αφρίν. Καθώς ήταν η πιο ασφαλής περιοχή της Συρίας πολλοί κατέφυγαν σ’ αυτό. Δέχτηκε περίπου 300.000 εσωτερικούς μετανάστες στους οποίους πρόσφεραν κάθε δυνατή βοήθεια οι ντόπιοι. Όμως η Τουρκία έβλεπε την κουρδική αυτονομία στα σύνορά της ως άμεση απειλή, συνδέοντας το YPG (κουρδική πολιτοφυλακή) με το PKK. Δυο μήνες κράτησαν οι μάχες μέχρι να καταληφθεί πλήρως το Αφρίν, το οποίο εξακολουθεί μέχρι σήμερα να ελέγχεται από τις τουρκικές δυνάμεις. Υπήρξαν πολλοί νεκροί από τους βομβαρδισμούς και τις συγκρούσεις, ενώ οι κούρδοι εκτοπίστηκαν αρχικά εκτός του Αφρίν, σε στρατόπεδα προσφύγων, και στη συνέχεια πάρα πολλοί από αυτούς στο Ιράκ. Πολλοί, ιδιαίτερα μικρά παιδιά, γέροι και άρρωστοι, πέθαναν από τις ταλαιπωρίες αυτής της βίαιης εκτόπισης. Στα μέρη τους εγκαταστάθηκαν άραβες, και σήμερα οι κούρδοι που έχουν απομείνει είναι μόλις το 25% του πληθυσμού.

  Οι εικόνες που καταγράφει η κάμερα είναι συγκλονιστικές. Ερείπια, νεκροί, συγκινητικές οι μαρτυρίες των ζωντανών. Και συνεχώς ακούγονται πυροβολισμοί και εκρήξεις. Αφηγητής είναι ο κούρδος ποιητής Merwan Berekat, και φυσικά ακούμε κάποια ποιήματά του. Όσο για το γάμο, αυτός έγινε το 1995, και επεισόδια από αυτόν τον γάμο που είχε καταγράψει η κάμερα είναι σκόρπια στην ταινία σαν ένα λάιτ μοτίβ. Και το συγκλονιστικό: δεν βρήκαν το ζευγάρι που παντρεύτηκε. Άραγε ήταν ανάμεσα στους εκτοπισμένους, ή ανάμεσα στους νεκρούς;

  Μεγάλη μέριμνά τους η διατήρηση της γλώσσας.

  Ατάκα από την ταινία: όταν η γλώσσα εξαφανίζεται, εξαφανιζόμαστε και εμείς.

  Έτσι εξαφανίστηκαν και οι απόγονοι αυτών που έκτισαν τις πυραμίδες, γύρω στο 1000 μ.χ.

  «Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;», μας λέει και ο Σολωμός.  

John Cromwell, Ανθρώπινη κόλαση (Dead reckoning, 1947)

 John Cromwell, Ανθρώπινη κόλαση (Dead reckoning, 1947)

 

  Από σήμερα στο Ατενέ

  Ένας στρατιώτης το σκάει για να μην πάρει Μετάλλιο Τιμής. Γιατί άραγε;

  Ο λοχαγός του, ο Humphrey Boggart, αναρωτιέται γιατί.

  Δεν θα αργήσει να μάθει: καταζητείται για φόνο.

  Φόνο;

  Cherchez la femme.

  Συναρπαστική η πλοκή, με απρόοπτα και ανατροπές των ανατροπών, και έναν εξαιρετικό Boggart, το 7 της βαθμολογίας της είναι λίγο.

  Ξεκινάει σαν αναζήτηση, γίνεται crime, και στη συνέχεια romance, που όμως θα έχει ένα γλυκόπικρο τέλος.

  Αυτό όμως που μου άρεσε περισσότερο στην ταινία είναι ότι δεν υπάρχει ο απόλυτος μανιχαϊσμός στον οποίο μας έχουν συνηθίσει οι ταινίες του είδους, ο εντελώς κακός και η εντελώς κακιά.

  Συμβουλή μου: αν δεν την έχετε δει, μην τη χάσετε.

Miguel Littin, Ο Αλιέντε στο Λαβύρινθό του (Allende en su laberinto, 2014)

 Miguel Littin, Ο Αλιέντε στο Λαβύρινθό του (Allende en su laberinto, 2014)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο

  The film is a fictional account of the events in the Palacio de la Moneda in Santiago de Chile and the last hours of life of President Salvador Allende during the 1973 Chilean coup d'état, διαβάζω στη βικιπαίδεια.

  Μυθοπλαστική αναπαράσταση λοιπόν πραγματικών γεγονότων.

  Σίγουρα είναι μυθοπλαστική η συζήτηση του Αλιέντε με το φίλο του που πριν λίγο αυτοκτόνησε, ξέροντας ότι κάθε αντίσταση θα ήταν αποτυχημένη. Σίγουρα κάποια επεισόδια αποτελούν αναπαράσταση πραγματικών γεγονότων, ενώ κάποια άλλα επίσης σίγουρα είναι «κατά το εἰκός και το ἀναγκαῖον», όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης.

  Για την ταινία δεν τίθεται ζήτημα σπόιλερ, εκτός και αν κάποιος, σίγουρα όχι χιλιανός, θεατής είναι εντελώς ανιστόρητος και αγνοεί το πραξικόπημα που έφερε τον Πινοτσέτ στην εξουσία, ανατρέποντας το 1973 τον νόμιμα εκλεγέντα πρόεδρο το 1970 Σαλβαδόρ Αλιέντε.

  Δεν μου αρέσουν ταινίες με unhappy end, και άρχισα να βλέπω με επιφύλαξη την ταινία, όμως τελικά μου άρεσε πολύ.

  Γιατί άραγε ο Αλιέντε προτίμησε να μείνει στο προεδρικό μέγαρο και να σκοτωθεί, αντί να παραιτηθεί και να φύγει με αεροπλάνο, όπως του πρότειναν οι πραξικοπηματίες;

  Σίγουρα όχι για τον ίδιο λόγο που ο Σωκράτης ήπιε το κώνιο: για την υστεροφημία. Ποτέ δεν με έπεισε το επιχείρημά του ότι δεν θέλει να φύγει για να μην παραβιάσει τον νόμο. Ο Αλιέντε ήθελε το όνομά του να αποτελέσει όραμα για τους χιλιανούς, για να αγωνιστούν για τα ιδανικά για τα οποία προτίμησε να θυσιάσει τη ζωή του παρά να τα προδώσει.

  Και πιότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν, και πολλοί προβλέπουν…

  Κάθε αντίσταση ήταν μάταιη και το ήξερε, όμως προτίμησε να μείνει, να θυσιαστεί, όπως και οι 300, αλλά και οι 700 Θεσπιείς, που η ιστορία τους «ξεχνάει», όχι όμως και ο Κούντερα.

  6,1 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.

 

Dominik Moll, Φάκελος 137 (Dossier 137, 2025)

 Dominik Moll, Φάκελος 137 (Dossier 137, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Η Στεφανί, μια έμπειρη αξιωματικός που εργάζεται στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της γαλλικής αστυνομίας (IGPN), αναλαμβάνει τo Φάκελο 137. Η υπόθεση αφορά έναν νεαρό που τραυματίστηκε σοβαρά από πλαστική σφαίρα κατά τη διάρκεια μιας βίαιης διαδήλωσης στο Παρίσι. Η Στεφανί, με την επιμονή της, καταφέρνει και βρίσκει μαρτυρίες, φτάνοντας τελικά στους δυο αστυνομικούς που πυροβόλησαν τον νεαρό. Όμως, όπως συμβαίνει συχνά, προσπαθούν να κουκουλώσουν την υπόθεση, πράγμα που θέτει σε κίνδυνο την καριέρα της.

  Η πλοκή είναι μυθοπλαστική αλλά βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Αυτό είναι αρκετά συνηθισμένο, κάποιες φορές για λόγους νομικής προστασίας, αλλά κυρίως για λόγους καθαρά κινηματογραφικούς, για να γίνει πιο ενδιαφέρουσα η πλοκή.

  Και πάλι η σύμπτωση: πριν λίγες μέρες είδα την ταινία της Qu Vivian «Angels wear white» στην οποία βλέπουμε επίσης το κουκούλωμα της υπόθεσης, την σεξουαλική κακοποίηση δυο ανήλικων κοριτσιών από έναν αξιωματούχο.

  Η ταινία, ολοκάθαρα, στηλιτεύει την αστυνομία (ο γιος της αναρωτιέται γιατί όλοι μισούν τους αστυνομικούς) και το κουκούλωμα παράνομων πράξεων όταν σ’ αυτές εμπλέκονται οι ημέτεροι. Τα Τέμπη είναι πρόσφατα.

  Μα γιατί κάποιοι αστυνομικοί φέρονται ασυνήθιστα βίαια στους διαδηλωτές; Οι ιρανοί βέβαια έχουν σ’ αυτό την πρωτοκαθεδρία.

  Ακούω αστυνομικό σε διπλανό τραπέζι, επί Τσίπρα: Πότε να βγει η ΝΔ να ρίξουμε κανένα ξύλο.

  Ο Φράνσις Μπέηκον μιλάει για τα είδωλα. Ένα από τα είδωλα της φυλής είναι η έμφυτη τάση γενίκευσης που έχουμε.  

  Δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί τέτοιοι, και σίγουρα είναι εξαιρέσεις. Έχω κάνει μια σχετική ανάρτηση στο blog μου όπου αμφισβητώ τη γενίκευση «Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι».

  Εξαιρετική η πλοκή της ταινίας, και εξαιρετική και η ερμηνεία της Léa Drucker. 7 η βαθμολογία της, αξίζει να τη δείτε.

 

Qu Vivian (文晏), Girls on wire (想飞的女孩, 2025)

 Qu Vivian (文晏), Girls on wire (想飞的女孩, 2025)

 

  Το κορίτσι που θέλει να πετάξει είναι ο κινέζικος τίτλος.

  Η τρίτη και τελευταία μεγάλου μήκους ταινία της Vivian Qu, μετά την «Angels wear white».

  Γιατί την είδα.

  Θεωρώ πιο πιθανό να την είδα γιατί γυρίστηκε μόλις πέρυσι, και θέλω κατά καιρούς να ξεφεύγω από το πρόγραμμά μου, που είναι να βλέπω ταινίες στα πλαίσια της συγγραφής της «Εισαγωγής στον κινέζικο κινηματογράφο», και τώρα βρίσκομαι στο τέλος της δεκαετίας του ’40, και να βλέπω καινούριες ταινίες. Επίσης μπορεί να την είδα επειδή πρωταγωνιστεί η Liu Haocun, μια όμορφη κοπέλα που την είδα σε δυο ταινίες του Τζανγκ Γιμόου (γίνεται μια αναφορά στο όνομά του στην ταινία), τον οποίο έχω δει πακέτο, τις «Cliff walkers» και «Snipers». Εξαιρετική η ερμηνεία της, και η ταινία ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ Βενετίας.

  Αυτό το εφέ του απροσδόκητου, εξωκειμενικό, δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό:

  5,2 η βαθμολογία της. Ωχ! λέω, δεν θα είναι καλή ταινία, αν και ήξερα ότι σίγουρα θα μου άρεσε. Δεν φανταζόμουν όμως ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ. Αγανάκτησα τόσο με το 5,2 που εγώ έβαλα 10.

  Και με αυτή την ταινία συνειδητοποίησα το θεματικό στίγμα της Qu: Η δυστυχία του να είσαι γυναίκα (το έχω ξαναγράψει, μου αρέσουν οι παραφράσεις, εδώ παραφράζω το «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας» του Νίκου Δήμου).

  Κεντρική ηρωίδα είναι η Τιάν Τιάν (田恬, που στο ρόλο της είναι η Liu Haocun). Σε flash back βλέπουμε ότι ζει σε μια δυσλειτουργική οικογένεια, με τον μεγάλο «κακό» να είναι ο ίδιος της ο πατέρας, ο οποίος θα την παρενοχλεί και μετά ζητώντας της χρήματα.

  Υπάρχουν αφηγηματικά κενά, και η βικιπαίδεια δεν δίνει εκτενή πλοκή. Επίσης υπάρχουν αναδρομές.

  Η ταινία ξεκινάει με την Τιάν Τιάν να δραπετεύει από ένα άντρο όπου την έχουν φυλακισμένη έμποροι ναρκωτικών. Είναι έγκυος (αυτό το μαθαίνουμε πολύ αργότερα), ίσως από αυτούς ίσως από κάποιο φίλο της πριν. Για να δραπετεύσει θα σκοτώσει έναν έμπορο ναρκωτικών, και οι άλλοι θα βρεθούν στο κατόπιν της, να εκδικηθούν.

  Η ξαδέλφη της, που είναι σαν αδελφή της, έχει φύγει εδώ και πέντε χρόνια από το σπίτι και δουλεύει κασκαντέρ. Ψάχνει να τη βρει, τη βρίσκει τυχαία.

  Βλέπουμε πολλά πλάνα στα οποία γυρίζει μια επικίνδυνη σκηνή. Ξανά, και ξανά, και ξανά… στο τέλος γίνεται κυριολεκτικά κουρέλι.

  Οι κακοί θα τις κυνηγήσουν. Θα τις πετύχουν, και για να ξεφύγουν θα πέσουν στη θάλασσα. Η Τιάν Τιάν θα πνιγεί, παρά τις προσπάθειες τις ξαδέλφης της – που την αποκαλεί αδελφή της – να τη σώσει.

  Γλυκόπικρο τέλος, όπως και στην προηγούμενη ταινία. Ενώ οι κακοί παρακολουθούν τις δυο κοπέλες που βρίσκονται στη θάλασσα καταφτάνουν τα περιπολικά. Φυσικά δεν θα καταφέρουν να το σκάσουν.

  Και η ξαδέλφη θα αναλάβει, όπως υποσχέθηκε στην Τιάν Τιάν, την κόρη της που είναι τώρα πέντε χρονών (η Τιάν Τιάν μου θύμισε την «Ταρανέ», και αυτή ανύπαντρη κοπέλα που προτίμησε να κρατήσει το μωρό από το να κάνει έκτρωση), ενώ η ίδια θα ξεφύγει από το ρόλο του κασκαντέρ και θα γίνει κανονική ηθοποιός, σε ταινίες wuxia.

  Αυτό πρέπει να το τονίσω: πάρα πολλά πλάνα ήταν συγκλονιστικά, για μένα τουλάχιστον.

Qu Vivian, Angels wear white (嘉年华, 2017)

 Qu Vivian, Angels wear white (嘉年华, 2017)

 

  Καρναβάλι (κατ’ ευφημισμό, όπως θα καταλάβετε) είναι ο κινέζικος τίτλος της ταινίας.

  Μετά τη «Trap street» η Vivian Qu γυρίζει τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της.

  Οι γυναίκες σκηνοθέτες συχνά στις ταινίες τους εστιάζουν σε γυναικεία προβλήματα, και η Vivian Qu δεν ήταν δυνατόν να αποτελέσει εξαίρεση. Όμως τα παρουσιάζει με μια συναρπαστική πλοκή που έχει σαν δεύτερο θέμα την «κάλυψη» των υψηλά ιστάμενων.

  Υψηλόβαθμο στέλεχος της αστυνομίας είναι εκείνος που έχει παρασύρει τα δυο ανήλικα κορίτσια σε ένα ύποπτο ξενοδοχείο. Θα δούμε αρκετά επεισόδια μέχρι να αποκαλυφθεί η ταυτότητά του. Βέβαια θα φροντίσουν να «κουκουλωθεί» το γεγονός, προς μεγάλη αγανάκτηση των γονιών.

  Ο κρίκος που θα αποτελέσει την αιτία για την αποκάλυψη είναι η νεαρή καμαριέρα που αντικατέστησε την ρεσεψιονίστα. Θα δει τη σκηνή που ο άντρας αυτός προσπαθεί να μπει στο δωμάτιο των κοριτσιών ενώ αυτά καταφέρνουν να τον απωθήσουν κάποιες φορές, πριν τελικά τα καταφέρει. Τη σκηνή αυτή θα την καταγράψει στο κινητό της και θα αποτελέσει πυρηνικό γεγονός για την εκτύλιξη πολλών γεγονότων.

  Κάποια στιγμή λέει ότι είναι δεκαέξι χρόνων, αλλά είναι χωρίς ταυτότητα. Δεν ξέρει την ημερομηνία γέννησης, ξέρει μόνο ότι ήταν καλοκαίρι. Λέει ότι έζησε σε πολλά μέρη, που εμείς μεταφράζουμε σε ανάδοχες οικογένειες. Από την τελευταία το έσκασε πριν τρία χρόνια.

  Το αφεντικό θα την απολύσει γιατί, με το να μπάσει τη δικηγόρο που ψάχνει την υπόθεση στο επίμαχο δωμάτιο έχει δημιουργηθεί σκάνδαλο.

  Τι επιλογή έχει;

  Αυτή που έχουν πολλά κορίτσια που βρίσκονται στην κατάστασή της: θα ενδώσει στην πορνεία, ένας «φίλος» είναι ο μεσολαβητής.

  Θα είναι η πρώτη της φορά.

  Μπαίνει μακιγιαρισμένη στο δωμάτιο στο οποίο θα έλθει ο πελάτης. Πληρώνουν καλά λεφτά για τις παρθένες, οι ασιάτες σίγουρα, το διάβασα και στην «Ιστορία μιας γκέισας».

  Όμως μετανιώνει. Το σκάει. Ο «φίλος» της έχει κλειδώσει το μηχανάκι με αλυσίδα, για κάθε ενδεχόμενο. Καταφέρνει να τη σπάσει κτυπώντας τη με μια πέτρα και να το πάρει και να φύγει. Η ταινία τελειώνει με ένα πλάνο μεγάλης διάρκειας, με την κοπέλα να προχωρεί με το μηχανάκι της σε μια λεωφόρο.

  Όμως η Qu πραγματεύεται και το πρόβλημα μιας μεγαλύτερης κοπέλας, της ρεσεψιονίστριας. Αυτή είπε στην καμαριέρα ότι πληρώνουν ακριβά για την παρθενιά. Όμως έπεσε σε κακό νταβατζή, την κτυπάει. Τη βλέπουμε με πρησμένο μάγουλο, και η καμαριέρα τοποθετεί πάνω του ένα παγωμένο αναψυκτικό για να την ανακουφίσει.

  Ναι, δεν είναι δουλειά αυτή. Θα κάνει παρθενορραφή και θα γυρίσει στο χωριό της.

  Και, μια και είμαι αδιόρθωτος ανεκδοτάς, θα πω το ανέκδοτο.

  -Πόσο κάνει η παρθενορραφή;

  -100 ευρώ.

  Μετά από ένα μήνα, να ’σου την πάλι.

  -Πόσο κάνει η παρθενορραφή;

  -100 ευρώ.

  Να την πάλι μετά από ένα μήνα:

  -Πόσο κάνει η παρθενορραφή;

  -300 ευρώ.

  -300 ευρώ; μα τις προηγούμενες φορές μου πήρες 100.

  -Ναι, αλλά τώρα έβαλα φερμουάρ.

  7,1 η βαθμολογία της (εγώ έβαλα 8, πάντα όταν βαθμολογώ βάζω τουλάχιστον τον πλησιέστερο πιο πάνω βαθμό), σε αντίθεση με την «Trap street» που έχει 6,3. Υποθέτω γιατί θίγει κοινωνικά προβλήματα και έχει πιο συναρπαστική πλοκή.

 

 

Francis Ford Coppola, Η συνομιλία (The conversation, 1974)

 Francis Ford Coppola, Η συνομιλία (The conversation, 1974)

 

  Με είχε εντυπωσιάσει το τέλος της ταινίας, δεν το ξέχασα ποτέ μου. Αποφάσισα να την ξαναδώ γιατί η ταινία «Trap street» της Vivian Qu έχει παρόμοιο τέλος.

  Ο Τζην Χάκμαν είναι κορυφαίος στις παρακολουθήσεις, πρωτοπόρος στους κοριούς.

  Το 1974.

  Γιατί σ’ αυτόν τον τομέα οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Μόλις χθες είδα διαφήμιση στο facebook για μια συσκευή με την οποία μπορείς να ακούσεις τι λένε σε μεγάλη απόσταση «για σένα».

  Όχι, δεν έχω καμιά διάθεση να μάθω τι λένε για μένα πίσω από την πλάτη μου.

  Σαν «αρχαιολογία» του θέματος αξίζει να τη δει κανείς.

  Όμως είναι και συναρπαστική σαν πλοκή.

  Μπορεί άραγε να έχει ηθικούς ενδοιασμούς ένας που αναλαμβάνει παρακολουθήσεις και παγιδεύσεις συνομιλιών για τους πελάτες του, που συνήθως πληρώνουν αδρά;

  Ένας ασφαλίτης, όπως στο «Λάθος» του Σαμαράκη, μπορεί να έχει «ανθρωπιά»;

  Ο Τζην Χάκμαν νιώθει τύψεις, γιατί μια παρακολούθησή του οδήγησε στο θάνατο αυτούς των οποίων κατέγραψε τη συνομιλία.

  Και τώρα;

 «Θα σκοτώσει εμάς, αν βρει την ευκαιρία», λέει η κοπέλα στο φίλο της, μια ατάκα που επαναλαμβάνεται συχνά στην ταινία, γιατί την παίζει και την ξαναπαίζει ο Τζην Χάκμαν στη μαγνητοταινία της παρακολούθησης.

  Και αυτός ο φουκαράς ο άστεγος, που βλέπουν καθώς περνάνε…

  «-Όποτε βλέπω έναν τέτοιο γέρο, πάντα σκέφτομαι το ίδιο. Ότι κάποτε ήταν το μωρό μιας μάνας. Κάποτε ήταν ένα μωράκι και είχε μητέρα και πατέρα, που τον αγαπούσαν και τώρα

κείτεται μισοπεθαμένος. Πού είναι οι γονείς του, οι θείοι του τώρα; Αυτό σκέφτομαι πάντα».

  Μα τι πονόψυχη κοπέλα!!!

  Και αυτή την ατάκα την ακούμε ξανά και ξανά.

  Ίσως το θυμόμουνα αμυδρά, αλλά και η αφηγηματική αναμονή ήταν δεδομένη: θα υπήρχε μια συγκλονιστική ανατροπή.

  Αυτοί που σκοτώθηκαν δεν ήταν το ζευγάρι που παρακολούθησε ο Χάκμαν αλλά ο εργοδότης του. Η κοπέλα ήταν η γυναίκα του που τώρα θα διαχειριζόταν την περιουσία του, και ο νεαρός ο γκόμενός της. Ο θάνατός του παρουσιάστηκε ως ατύχημα.

  Κτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνει:

  «Ξέρουμε ότι ξέρετε κε. Κωλ. Για το δικό σας καλό, μην αναμιχθείτε άλλο. Θα σας παρακολουθούμε».

  Αμέσως αρχίζει να ψάχνει απεγνωσμένα να βρει κοριούς στο σπίτι του. Αφού το έχει κάνει μαντάρα, κάθεται και παίζει το σαξόφωνό του.

  Εξαιρετικά τα επεισόδια της ταινίας, δίκαια κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα.

Qu Vivian, Trap street (水印街, 2013)

 Qu Vivian, Trap street (水印街, 2013)

 

  «Δρόμος-υδατόσημο» είναι ο κινέζικος τίτλος, με μια μεταφορική σημασία, δρόμος σαν υδατογράφημα, αόρατος με την πρώτη ματιά που φαίνεται μόνο κάτω από συγκεκριμένο φως. Δρόμος παγίδα ο αγγλικός τίτλος, παραπέμπει στην πλοκή.

  Έχω δει πολλές ανατροπές, αλλά πρώτη φορά βλέπω ειδολογική ανατροπή.

  Το έχω γράψει πολλές φορές, μου αρέσουν τα romance, και τα δύο τρίτα της ταινίας είναι romance. Του άρεσε φοβερά η κοπέλα, της τη στήνει, βοηθούν και οι συμπτώσεις, θα βρεθούν τέσσερις φορές, στο τέλος θα φιληθούν. Θα τους δούμε σε ζωολογικό κήπο, σε λούνα παρκ…

  Όταν τον παίρνει στο αμάξι της και δεν ξέρει πώς να προχωρήσει για να φτάσει εκεί που θέλει, την καθοδηγεί κάνοντας το gps. Έτσι όταν ζητάει δανεικά από τον προϊστάμενό του ξέρουμε γιατί τα θέλει. Η αφηγηματική προσδοκία επαληθεύεται, της κάνει δώρο ένα gps.

  Θα δούμε αρκετά χαριτωμένα τέτοια.

  Βρίσκει στο αμάξι της ένα κουτάκι με δυο στικάκια με τον αριθμό ενός τηλεφώνου. Ευκαιρία. Παίρνει τηλέφωνο για να της το δώσει, κλείνουν ραντεβού, όμως έρχεται ο προϊστάμενός της και τα παίρνει, αυτή δεν μπορούσε να έλθει.

  Πού δουλεύει;

  Στο Lab23, σε ένα δρόμο που πρόσφατα χαρτογράφησε. Είναι ακόμη μαθητευόμενος, δουλεύει με τον προϊστάμενό του.

  Μα πώς διάβολο εξαφανίστηκε ο δρόμος από τον χάρτη;

  Το Lab23 είναι μυστικό εργαστήριο του κράτους, δεν πρέπει να φαίνεται στο χάρτη, για αυτό «εξαφάνισαν» το δρόμο.

  Και η ταινία γίνεται θρίλερ.

  Υπήρξε διαρροή.

  Μήπως αντέγραψε τα στικάκια και τα πούλησε;

  -Μα τόσο βλάκες είσαστε και δεν κωδικοποιήσατε το περιεχόμενο; Τους είπε περίπου όταν τον ανέκριναν.

  Όχι με ξύλο αλλά με ορθοστασία και στέρηση ύπνου.

  Ανέκριναν και τον πατέρα του, παλιό στέλεχος του κόμματος, χωρίς τίποτα να κηλιδώνει τον υπηρεσιακό του φάκελό.

  Τελικά θα τον αφήσουν.

  Θα την ψάχνει.

  Στο ζωολογικό κήπο δεν θα τη βρει. Μήπως τη βρει στο λούνα παρκ;

  Πηγαίνει και κάθεται ένα αμαξάκι.

  Trivia: Μήπως, τριάντα χρονών που είμαι, παραείμαι μεγάλος για να κάθομαι σε αμαξάκι του λούνα παρκ; Αναρωτιόμουν.

  Κλείνει το λούνα παρκ.

  Είναι έξω και τον περιμένει.

  Στο επόμενο πλάνο θα τους δούμε σπίτι της. Ευτυχώς, δεν θα ήθελα να υπάρχει unhappy end, όπως και κανείς φαντάζομαι από τους θεατές.

  Όμως η σκηνοθέτιδα, για να κάνει το τέλος πιο εντυπωσιακό, αφήνει ένα παραθυράκι, μια μικρή πιθανότητα το τέλος να μην είναι happy. Τον βλέπουμε να ψάχνει μανιωδώς στο δωμάτιο, μήπως υπάρχουν κοριοί παρακολούθησης. Αυτή την βλέπει μέσα από τον καθρέφτη του μπάνιου.

  Μου θύμισε το τέλος της «Συνομιλίας» του Κόπολα, που ξαναείδα επί τη ευκαιρία.

  Εξαιρετική η ερμηνεία του νεαρού Lu Yilai.

  Έξυπνο το σενάριο, που το υπογράφει η σκηνοθέτις. Κατά τη γνώμη μου το 6,2 του IMDb την αδικεί. Εγώ ταλαντεύθηκα ανάμεσα στο 7 και το 8, τελικά έβαλα 8.

John Huston, Η βουή της καταιγίδας (Key Largo, 1948)

 John Huston, Η βουή της καταιγίδας (Key Largo, 1948)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Γκόμενος ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, γκόμενα η Λωρήν Μπακόλ, ο Έντουαρντ Ρόμπινσον δεν ήταν γκόμενος, αλλά τι εξαιρετικός ηθοποιός!

  Ο Μπόγκαρτ, απόστρατος συνταγματάρχης, πηγαίνει σε ένα ξενοδοχείο, ιδιοκτησία ενός φίλου του στο στρατό που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Περαστικός, να δει τους δικούς του. Η Λωρήν Μπακόλ είναι η χήρα του φίλου του. Ο πατέρας του είναι ανάπηρος σε καροτσάκι.

  Το ξενοδοχείο το έχουν «καταλάβει» μια ομάδα μαφιόζων, επικεφαλής των οποίων είναι ο Ρόμπινσον. Οι σχέσεις θα ενταθούν, γρήγορα θα αποκαλυφθεί η ταυτότητά τους.

  Ο Ρόμπινσον θα παραδώσει πλαστά χαρτονομίσματα σε ένα φίλο του, που έχουν φτιαχτεί στην Κούβα. Εκεί πρόκειται να επιστρέψει, γιατί εκεί τον έχουν απελάσει εδώ και πολλά χρόνια.

  Το τυχαίο, αυτό το τυχαίο που χαλά τα σχέδια!

  Έρχεται καταιγίδα. Μια καταιγίδα το 1935 άφησε πίσω της πεντακόσιους νεκρούς στα νησιά. Λες να γίνει το ίδιο και αυτή τη φορά;

  Δεν έγινε κάτι τέτοιο, όμως ο καπετάνιος που θα τον μετέφερε πίσω δεν ήταν χαζός να τον υπακούσει και να μην απομακρύνει με το σκάφος του, που διαφορετικά κινδύνευε να πέσει πάνω σε υφάλους με την καταιγίδα, το έβγαλε στα ανοικτά.

  Ποια επιλογή μένει;

  Να τους οδηγήσει στην Κούβα ο Μπόγκαρτ με ένα μικρό σκάφος.

  Στα αστυνομικά έργα έχουμε «σασπένς του πώς» θα συντριβούν οι κακοί, για αυτό δεν έχουμε καμιά αμφιβολία.

  Και βέβαια, στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν πρόκειται να το λύσω κάνοντας σπόιλερ. 7,7 η βαθμολογία της ταινίας, σίγουρα αξίζει να τη δείτε.

  Και εμείς που δεν είμαστε στην Αθήνα;

  Ε, τι να σας πω, είστε άτυχοι. Δηλαδή μπορώ να σας πω, αλλά για ευνόητους λόγους δεν σας λέω.

  Και πάλι η συνειρμική μου μνήμη, που λειτουργεί ακόμη αρκετά καλά. Η ταινία μου θύμισε ένα θαυμάσιο μυθιστόρημα που διάβασα πριν χρόνια, το «Νύχτα καταιγίδας» του J.B.Priestley.

  Ξέχασα να γράψω για τα θέματα/μοτίβα της ταινίας. Ομηρία, φυσική καταστροφή, πτώση μιας καλλιτέχνιδας (Την ανέδειξε ο Ρόμπινσον αλλά κατάντησε αλκοολική. Τώρα που αναρτώ θυμήθηκα, «Ο πολίτης Κέην»).

  Έχω αναφερθεί και αλλού, πιο αναλυτικά, ότι οι λεφτάδες, όχι υποχρεωτικά γκάγκστερ όπως ο Ρόμπινσον, ανεβάζουν πολιτικούς, με το αζημίωτο φυσικά.

  Ας το καταθέσω εδώ, δεν θα πω ονόματα. Ταξιδεύαμε μαζί στην ίδια καμπίνα τώρα που ερχόμουνα στην Κρήτη. Μου λέει για τον αδελφό του που έφτιαχνε τηλέτυπα, μια πιο παλιά εποχή πριν τη διάδοση του διαδικτύου. Πήγε να φτιάξει το τηλέτυπο στο σκάφος ενός εφοπλιστή. Και ήταν μεγάλη η έκπληξή του όταν τον είδε να βρίζει πατόκορφα έναν υπουργό, και αυτός να μη βγάζει μιλιά.