Book review, movie criticism

Sunday, November 18, 2018

Kristian Zübert, Lammbock (2001)


Kristian Zübert, Lammbock (2001)


  Έχω ένα αρχείο για γερμανικές κωμωδίες στο οποίο ξεκινάω ως εξής:
  «Με αφορμή τον «Tony Erdman», που σαν κωμωδία μου φάνηκε σαχλή αλλά σαν drama τη βρήκα πολύ καλή, και αναρωτώμενος αν οι γερμανοί έχουν χιούμορ, βρήκα στο διαδίκτυο ένα σύνδεσμο με τις δέκα καλύτερες γερμανικές κωμωδίες. Βρήκα τις πέντε, και γράφω δυο λόγια γι’ αυτές».
  Στη συνέχεια βέβαια βρήκα και άλλες. Τώρα βρήκα δυο ακόμη του Κρίστιαν Τσίμπερτ (εν τάξει, κάτι μεταξύ ι και υ) και είπα να τις δω.
  Τους γερμανούς τους θεωρώ αγέλαστους, δεν μπορεί να έχει χιούμορ ένας λαός που γέννησε ένα Χίτλερ (εν τάξει, γέννησε και ένα Μαρξ, και επειδή μπορεί να μου πείτε ότι αυτός είναι εβραίος να σας θυμίσω τον Ένγκελς). Όμως δεν ξέρω να έχουν αναδείξει κανένα κωμωδιογράφο αντίστοιχο του Σαίξπηρ, του Μολιέρου και του Γκολντόνι. Ούτε έχουν τον δικό τους Τσάρλι Τσάπλιν, Μάρκο Φερέρι, Αλμοδόβαρ, Γούντι Άλεν και Μελ Μπρουξ.
  Οι ιταλοί έχουν πληθωρικό, μεσογειακό χιούμορ, οι γάλλοι πιο συγκρατημένο και οι εγγλέζοι σοφιστικέ. Οι γερμανοί, μου φαίνεται, έχουν κάτι ενδιάμεσο.
  Δεν ξεκαρδίστηκα στα γέλια, αλλά μου άρεσε η κωμωδία του Τσίμπερτ.
  Προσχηματική η πλοκή, για να μας δείξει ο σκηνοθέτης διάφορες τυπικές καταστάσεις και τυπικές συζητήσεις μεταξύ νεαρών εικοσάρηδων. Απολαυστική ήταν η σκηνή που ο ήρωάς μας τρύπωσε στο κρεβάτι όπου κοιμόταν η κοπέλα, και την πήρε πλαγιαστά. Αυτή έκανε την πάπια, δηλαδή την κοιμισμένη. Είχε μόλις τελειώσει όταν κατάλαβε το λάθος του και το έβαλε έντρομος στα πόδια: δεν ήταν η κοπέλα που νόμιζε.
  Και η πλοκή;
  Οι δυο φίλοι εμπορεύονται ναρκωτικά. Έχουν μια μικρή φυτεία με κάνναβη μέσα στο δάσος. Φτειάχνουν διάφορα προϊόντα μ’ αυτήν και τα εμπορεύονται καμουφλάροντάς τα μέσα σε πίτσες. Ο ένας τους έχει την πιτσαρία, ενώ ο άλλος είναι φοιτητής νομικής. Ο πατέρας του είναι δικαστής και πρόσφατα έριξε μια γερή ποινή σε έναν έμπορο ναρκωτικών. Φυσικά όταν τους μυριστεί η δίωξη και την έχουν άσκημα (αυτόν που τους συνέλαβε τον έχουν κλεισμένο στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου τους) ο πατέρας του, χάρη στη γνωριμία του με έναν υψηλά ιστάμενο της δίωξης ναρκωτικών, θα τους ξεμπλέξει. Όχι δηλαδή, για να μην νομίζετε ότι μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά.
  Είπα, δεν ξεκαρδίστηκα, αλλά μου άρεσε πολύ αυτή η κωμωδία.      

Kenji Mizoguchi (溝口 健二, 1998-1956) 5. 1933 Cascading White Threads/White Threads of the Waterfall/The Water Magician (滝の白糸 Taki no Shiraito)


Kenji Mizoguchi (溝口 健二, 1998-1956) 5. 1933 Cascading White Threads/White Threads of the Waterfall/The Water Magician (滝の白糸 Taki no Shiraito)


  Taki no Shiraito είναι το όνομά της. Είναι performer, κάνει κάτι επιδείξεις με νερό, εξ ου και οι αγγλικοί τίτλοι. Ερωτεύθηκε τον αμαξά που τη μετέφερε. Εξαιρετικές οι σκηνές που δείχνουν τον τρόπο που τον φλερτάρει.
  Από οικογένεια σαμουράι, μένοντας ορφανός έπρεπε να δουλέψει. Το όνειρό του ήταν να σπουδάσει νομική. Η Σιράιτο τον ενισχύει οικονομικά να σπουδάσει. Σε αντάλλαγμα; Να θελήσει η μοίρα να την αγαπήσει.
  Δεν θα ξεχάσει ποτέ τις θυσίες που έκανε γι’ αυτόν, το λέει συχνά στη σπιτονοικοκυρά του, η οποία της το μεταφέρει όταν…
  Όταν πηγαίνει να τον δει για τελευταία φορά. Καθώς ήταν χειμώνας και οι παραστάσεις είχαν σταματήσει, πιέστηκε οικονομικά. Πιο πριν είχε δώσει χρήματα σε μια γυναίκα και ένα ζευγάρι του θιάσου που τα είχαν ανάγκη, χωρίς να υπολογίσει την οικονομική στενότητα που την περίμενε. Δανείστηκε από τοκογλύφο αλλά το αντάλλαγμα ήταν βαρύ, να πέσει στην αγκαλιά του. Τι να κάνει, έπρεπε να βρει επειγόντως χρήματα, ήδη είχε στείλει λιγότερα χρήματα στον αγαπημένο της την προηγούμενη φορά απολογούμενη. Ο τοκογλύφος είχε κανονίσει να την παρακολουθήσουν και να της κλέψουν τα χρήματα που θα της έδινε, όπως και έγινε. Αυτή, αγανακτισμένη, καταλαβαίνοντας τι της είχε σκαρώσει, πηγαίνει και του τα ζητάει πίσω. Στο χέρι της κρατάει το μαχαίρι που είχε πέσει από τη ζώνη ενός από τους ληστές. Αυτός πηγαίνει να την βιάσει και δεύτερη φορά και αυτή τον σκοτώνει. Αρπάζει τα χρήματα και πηγαίνει στο Τόκιο. Θέλει να τον δει για τελευταία φορά, ξέροντας ότι θα τη συλλάβουν και θα την καταδικάσουν σε θάνατο. Λείπει. Τα δίνει στη σπιτονοικοκυρά του, και από αυτήν μαθαίνει ότι ήταν πάντα στη σκέψη του.
  Η ιστορία εξελίσσεται σε μελόδραμα, με την απίθανη σύμπτωση να είναι αυτός ο εισαγγελέας στη δίκη της. Θέλει να παραιτηθεί, αυτός φταίει για την κατάστασή της, πρέπει να καθίσει δίπλα της, σαν κατηγορούμενος. Τον μεταπείθει. Θέλει να υλοποιηθεί το όνειρό της, να τον δει επιτυχημένο στη ζωή.
  Και πάλι το μοτίβο της αυτοθυσίας της γυναίκας για τον άνδρα, στο οποίο αναφέρθηκα το καλοκαίρι μιλώντας για μια πραγματική περίπτωση αυτή τη φορά και όχι μυθοπλασίας: η χωριανή μου η Μαίρη Πολυχρονίδη, στην πυρκαγιά στο Μάτι έμεινε κοντά στον ανάπηρο σύζυγό της που δεν μπορούσε να μετακινηθεί και πέθανε μαζί του.
  Ο μεγάλος έρωτας έχει βαθιές ρίζες και η απώλειά του δεν γιατρεύεται. Λίγους μήνες μετά την εκτέλεσή της ο αγαπημένος της αυτοκτόνησε.
  Η ταινία συνοδεύεται από benshi, δηλαδή αφηγητές. Οι benshi δεν διαβάζουν μόνο τους μεσότιτλους σαν να είναι οι ίδιοι οι χαρακτήρες (έτσι γίνεται στο Νο και στο Καμπούκι), λένε και ατάκες που θα μπορούσαν να υπάρχουν σε μεσότιτλους αλλά που όμως θα βάραιναν την ταινία. Επίσης σχολιάζουν και γεμίζουν τα αφηγηματικά κενά, εγγενή στην τέχνη του κινηματογράφου.
    Τρυφερή και συγκινητική ταινία, θεωρείται από τις καλύτερες του βωβού Μιτζογκούτσι. 
    Την ταινία μπορείτε να τη δείτε στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους.


Saturday, November 17, 2018

David Blair, Hurricane (2018)


David Blair, Hurricane (2018)


  Στην ανάρτησή μου για το «Air strike» έγραψα ότι αγαπημένο μου είδος είναι οι πολεμικές ταινίες, και πιο αγαπημένο το υποείδος των αερομαχιών. Τέτοιος είναι ο «Τυφώνας».
  Το ιστορικό πλαίσιο το έχω δει σε μια ακόμη ταινία που όμως δεν θυμάμαι τον τίτλο της. Οι πολωνοί πιλότοι διέπρεψαν στις αερομαχίες της Αγγλίας, έχοντας το μεγαλύτερο ρεκόρ καταρρίψεων εχθρικών αεροπλάνων.
  Βλέπω να έχει χαμηλή βαθμολογία στο IMDb, και αυτό πιστεύω οφείλεται στο ότι δεν έχει εντυπωσιακή πλοκή με σασπένς, όπως το «Air strike» στο οποίο υπάρχει και ένας κατάσκοπος. Η ταινία δείχνει τη ζωή των πιλότων, τις καταστάσεις τις οποίες εμπλέκονται, τους έρωτές τους, την αρχική δυσπιστία των άγγλων μέχρι να τους εμπιστευθούν τα μαχητικά τους, κ.ά. Και βέβαια βλέπουμε εντυπωσιακές αερομαχίες.
  Στα γράμματα τέλους διάβασα πράγματα που με σόκαραν. «Μετά τον πόλεμο μια δημοσκόπηση έδειξε ότι το 56% των βρετανών ήταν της γνώμης ότι οι πολωνοί θα έπρεπε να επαναπατριστούν. Πολλοί από αυτούς που επέστρεψαν διώχθηκαν, φυλακίσθηκαν ή καταδικάσθηκαν σε θάνατο».
  Δεν είναι να εκπλήσσεται κανείς με τους άγγλους, ξέροντας πώς φέρθηκαν στον Alan Turing.  


Kenji Mizoguchi, 4. 1930 Tojin Okichi (唐人お吉 Tōjin Okichi)


4. 1930 Tojin Okichi (唐人お吉 Tōjin Okichi)



  Ούτε τέσσερα λεπτά δεν σώθηκαν από αυτή την ταινία των 130 λεπτών που βασίζεται σε μυθιστόρημα του Gisaburo Juichiya. Αρχικά είπα να μην τη δω, αλλά μετά άλλαξα γνώμη.
  Και έκανα πολύ καλά. Αυτό που είδα είναι μια σκηνή από θέατρο Καμπούκι, ένα κορίτσι να τραγουδάει.
  Ψάχνοντας για να παραθέσω τον σύνδεσμο στο youtube είδα και τη μετάφραση: «Οκίτσι, η ερρωμένη ενός ξένου». Ψάχνοντας παραπέρα βρήκα και άλλες πληροφορίες σ’ αυτή την ιστοσελίδα. Αντιγράφω: «Η Οκίτσι είχε σταλεί από αξιωματούχους της κυβέρνησης, έτσι λέει η παράδοση χωρίς να υπάρχουν αποδείξεις, για να μαλακώσει την καρδιά ενός συχνά εξοργισμένου γέρου που, κάτω από την ξένη σημαία που κυμάτιζε πάνω από το μικρό προξενείο του, τους έλεγε κατάμουτρα ότι είναι ψεύτες και επέμενε να πάει ο ίδιος στο Έντο να δώσει κατευθείαν στον σογκούν, στο ανάκτορό του, την επιστολή του προέδρου των ΗΠΑ».
  Ο πρόεδρος ήταν ο Οδυσσέας Γκραντ, και αν δεν με απατά η μνήμη μου ήταν το 1868. Ο Γκραντ έστειλε το στόλο του και περικύκλωσε το λιμάνι απειλώντας με βομβαρδισμό αν η Ιαπωνία δεν άνοιγε τα σύνορά της στους ξένους. Τα είχε κλειστά από τις αρχές του 1600, όταν κατέσφαξαν τους χριστιανούς, κυρίως τους ιεραπόστολους, που ήταν απειλή για τη θρησκεία τους, το βουδισμό. Ο αυτοκράτορας που κατάλαβε ότι δεν μπορούσαν να τα βάλουν με τους αμερικάνους που είχαν εξελιγμένη πολεμική τεχνολογία παραμέρισε τον σογκούν που ουσιαστικά κυβερνούσε για κοντά τρακόσια χρόνια μετά από σύντομο εμφύλιο, ανέλαβε πάλι την ηγεσία του κράτους ενώ μέχρι τότε ήταν διακοσμητικός, και άνοιξε τις πύλες στους ξένους. Έτσι ξεκινάει η περίοδος Μέιτζι, από το όνομα αυτού του αυτοκράτορα που κυβέρνησε μέχρι το 1912.
  Ξέροντας την ιστορία της «Μαντάμ Μπατερφλάι», της όπερας του Πουτσίνι, και από αυτά που διαβάζω στον παραπάνω σύνδεσμο, πιστεύω ότι ήταν μάλλον αρκετά συνηθισμένη ιστορία οι αμερικάνοι να έχουν ερωμένες γιαπωνέζες και να τις παρατούν μετά.
  Ήταν ένα σύντομο μουσικό ιντερμέτζο στην ταινία το παραπάνω απόσπασμα, ή όλη η ταινία ήταν γυρισμένη σαν θέατρο Καμπούκι; Έχω δει κινέζικες ταινίες να είναι γυρισμένες εξ ολοκλήρου σαν όπερα του Πεκίνου. Αν ήξερα γιαπωνέζικα θα μπορούσα να το ψάξω. Κρίνοντας όμως από τα σκηνικά το θεωρώ πολύ πιθανό.
  Η αυτόματη μετάφραση μιας γιαπωνέζικης ιστοσελίδας μου έδωσε βιογραφικές πληροφορίες για την Οκίτσι. Η καημένη, όταν ανάρρωσε ο πρόξενος την έδιωξαν και επέστρεψε στην παλιά της δουλειά, σαν γκέισα. Ο κόσμος όμως την έβλεπε με περιφρόνηση που δόθηκε σε ένα ξένο και αυτό την έκανε να αυτοκτονήσει.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «The morning sun shines».  
 

Kenji Mizoguchi (溝口 健二, 1998-1956), 2.1929 The Morning Sun Shines (朝日は輝く Asahi wa kagayaku)


Kenji Mizoguchi (溝口 健二, 1998-1956), 2.1929 The Morning Sun Shines (朝日は輝く Asahi wa kagayaku)


  Έχω γράψει για όλες τις ταινίες του Όζου και αναρτώ σιγά σιγά. Όμως δεν έχω δει τις ταινίες του Μιτζογκούτσι, ένα από τα project μου. Αν βλέπω μια τη βδομάδα θα τις τελειώσω σε μισό χρόνο. Έχω αναρτήσει για δυο. Τώρα θα αναρτήσω μια σφήνα, το «The morning sun shines», που την ανακάλυψα μετά. Γυρίστηκε την ίδια χρονιά, το 1929, αλλά πριν από το «Tokyo March».

  «The early bird catches the worm». Πρωί πρωί ο δημοσιογράφος τρέχει να προλάβει την είδηση. Μια πυρκαγιά είναι η αιτία να την ανακαλύψει: κάποιοι λαθρέμποροι, καθώς ξεσκεπάζονται εξαιτίας της πυρκαγιάς, στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν απαγάγουν μια γυναίκα. Ο δημοσιογράφος θα τρέξει προς διάσωσή της.
  Αυτά δεν τα είδα στην ταινία, τα διάβασα στο διαδίκτυο. Από την ταινία σώθηκε μόνο ένα διαφημιστικό 25λεπτο τρέιλερ, που ανακαλύφθηκε τα τελευταία χρόνια στη Ρωσία.
  Είδα να χαρακτηρίζεται σαν docu-fiction, ταινία μυθοπλασίας με πολλά ντοκιμαντερίστικα στοιχεία. Μου φαίνεται αδύνατο αρκετές σκηνές να γυρίστηκαν στα πλαίσια του προϋπολογισμού της ταινίας, που δεν νομίζω να ήταν και τόσο ψηλός. Η αποσπασματικότητα της δίνει επίσης την αίσθηση του ντοκιμαντέρ, θυμίζοντάς μου τον «Άνθρωπο με την κινηματογραφική μηχανή» του Τζίγκα Βέρτοφ». Οι λήψεις από αεροπλάνο είναι μέσα σ’ αυτές. Κάποιες σκηνές μου θύμισαν επίσης τον Stan Brakhage.
  Βλέπουμε την πορεία από την παραγωγή στη διανομή και μετά στην ανάγνωση μιας εφημερίδας σε αρκετές σκηνές, όπως φυσικά και σκηνές από την πυρκαγιά. Όμως βλέπουμε και σκηνές μάχης, με αντιαεροπορικά, αεροπλάνα να βομβαρδίζουν και κόσμο να περιφέρεται μέσα στα ερείπια ενός βομβαρδισμού. Δεν μπόρεσα να εντοπίσω πιο πόλεμο είχε τότε η Ιαπωνία. Σε ένα χάρτη που παρουσιάστηκε είδα το βελάκι της προέλασης από την Ιαπωνία στην Κορέα. Ξέρω ότι κατακτήθηκε το 1910. Να αναφερόταν ο Μιτζογκούτσι σ’ αυτή την κατάκτηση;
  Κρίμα που δεν σώθηκε ολόκληρη η ταινία. Τώρα, να πω κρίμα που δεν ξέρω γιαπωνέζικα για να διαβάσω τους μεσότιτλους, πάει πολύ.   
  Μπορείτε να τη δείτε, δηλαδή ό,τι σώθηκε απ’ αυτήν, εδώ.


Friday, November 16, 2018

Howard Zieff, The dream team (1989)


Howard Zieff, The dream team (1989)


  Απίθανη κωμωδία (διάβαζε: μου άρεσε απίστευτα, για να θυμίσω άλλη μια φορά την πεποίθησή μου «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα», γιατί είχα κάτι κόντρες με κάποιους σινεφίλ), με τέσσερις εσώκλειστους σε ψυχιατρείο και τον θεραπευτή τους (στο ρόλο του ο ελληνικής καταγωγής Dennis Boutsikaris).
  Τους βγάζει έξω να δουν έναν αγώνα παρά τους ενδοιασμούς του διευθυντή της κλινικής. Όμως τα πράγματα στραβώνουν. Άθελά του γίνεται μάρτυρας μιας δολοφονίας. Δολοφόνοι είναι δυο διεφθαρμένοι αστυνομικοί και θύμα τους ένας συνάδελφός τους. Θα του επιτεθούν και θα τον τραυματίσουν, όμως δεν προλαβαίνουν να τον σκοτώσουν γιατί εμφανίζεται κόσμος και πρέπει να το σκάσουν. Οι ψυχασθενείς περιμένουν στο βαν: ένας που πιστεύει ότι είναι η ενσάρκωση του Ιησού, ένας που το παίζει ψυχοθεραπευτής, ένας κατατονικός και ένας που είναι απλά ο εαυτός του και διαχειρίζεται την κατάσταση που δημιουργείται. Θα προλάβουν τους αστυνομικούς πριν να σκοτώσουν τον θεραπευτή στο νοσοκομείο, αλλά θα θεωρηθούν οι ίδιοι υπεύθυνοι για την κατάστασή του και θα κυνηγηθούν. Θα τους συλλάβουν όμως θα το σκάσουν, θα σώσουν για δεύτερη φορά τον θεραπευτή τους και θα συλλάβουν τους διεφθαρμένους αστυνομικούς. Ο άτυπα ηγέτης της ομάδας θα τα ξαναφτιάξει με τη φιλενάδα του ενώ αυτός που το παίζει θεραπευτής θα βρει πάλι καταφύγιο στην οικογένειά του, τη γυναίκα του και την κόρη του. Οι άλλοι δυο, αν κατάλαβα, θέλουν ακόμη κάποια δουλειά.
  Χιουμοριστικά επεισόδια και πολύ έξυπνες ατάκες, είναι από τις καλύτερες κωμωδίες που έχω δει τελευταία.
   


Yasujiro Ozu, 8.The lady and the beard (Shukujo to hige, 1931)


Yasujiro Ozu,   8.The lady and the beard (Shukujo to hige, 1931)


  Βουβή κομεντί, μια ακόμη εξαιρετική ταινία του Όζου.
  Ο Okajima είναι πρωταθλητής του Kendo, ένα άθλημα σαν ξιφομαχία με σπαθιά από μπαμπού και προστατευτική πανοπλία. Είναι περίπου σαν τον Γιοζίμπο του Κουροσάβα, απλοϊκός αλλά καλόκαρδος. Σώζει μια κοπέλα από μια κλέφτρα, και αυτή τον ερωτεύεται. Στο τέλος θα τον ερωτευθεί και η κλέφτρα. Όμως η κλέφτρα θα παραιτηθεί. Ξέρει ότι αγαπάει την άλλη. Με τις συμβουλές του όμως θα οδηγηθεί στον καλό δρόμο.
  Φυσικά πριν το αίσιο τέλος θα δούμε πολλά κωμικά επεισόδια. Το μούσι του δεν αρέσει, δεν μπορεί εξαιτίας του να βρει δουλειά, και τα κορίτσια τον κοροϊδεύουν. Θα τα κόψει. Ο φίλος του θα του δείξει φωτογραφίες μεγάλων ανδρών που είχαν γένια. Ο Αβραάμ Λίνκολν είναι ένας απ’ αυτούς.
  Και θυμήθηκα.
  Το είπε ο Αριστοτέλης.
  Τα γένια τον αγροίκο τον κάνουν ακόμα πιο αγροίκο, ενώ απεναντίας τον ευγενή ακόμη πιο ευγενή, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
  Εμένα, είτε με κάνουν πιο αγροίκο είτε πιο ευγενή, μου είναι αδιάφορο. Μου φτάνει που γλίτωσα αυτό τον μπελά του καθημερινού ξυρίσματος.
  Και αυτή η ταινία στο youtube, με ιταλικούς υπότιτλους.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «That nights wife».

Thursday, November 15, 2018

Yasujiro Ozu, 7.That night’s wife (Sono yo no tsuma, 1930)


Yasujiro Ozu, 7.That night’s wife (Sono yo no tsuma, 1930)


  Στην ταινία αυτή δεν έχουμε γκάγκστερ, αλλά ένα πατέρα που ληστεύει για να εξοικονομήσει τα χρήματα που χρειάζονται για να πληρώσει το γιατρό που κουράρει την άρρωστη κορούλα του. Όμως ο αστυνομικός θα τον εντοπίσει, θα τον παρακολουθήσει, και θα μπει στο σπίτι του. Αλλά ο άντρας έχει κρυφτεί πίσω από την κουρτίνα, ενώ η γυναίκα έχει κρύψει το μπιστόλι του κάτω από την κουβέρτα του παιδιού. Θα τον ανακαλύψει όμως. Τον καλεί να παραδοθεί, απειλώντας τον με το μπιστόλι του. Όμως ο γυναίκα παίρνει το πιστόλι του άντρα της και απειλεί τον αστυνομικό. Του παίρνει το πιστόλι. Πρέπει να περιμένουν τον γιατρό.
  Ο άντρας της αποκοιμιέται πάνω στο προσκεφάλι της κόρης του. Σε λίγο αποκοιμιέται και αυτή. Ο αστυνομικός βρίσκει ευκαιρία και της παίρνει τα πιστόλια.
  Σε λίγο έρχεται ο γιατρός. Η κόρη τους έχει περάσει την κρίσιμη φάση, έχει σωθεί. Φεύγει. Ο αστυνομικός φαίνεται να έχει αποκοιμηθεί. Η γυναίκα παροτρύνει τον άντρα της να το σκάσει γρήγορα. Τον συνοδεύει μέχρι την πόρτα. Γυρνώντας βλέπει τον αστυνομικό όρθιο. Της λέει ότι υποκρινόταν τον κοιμισμένο για να δώσει στον άντρα της την ευκαιρία να το σκάσει. Ανοίγοντας όμως την πόρτα για να φύγει τον βλέπουν απέξω. Δεν θέλει να δραπετεύσει, θέλει να πληρώσει για την πράξη του ώστε να επιστρέψει καθαρός στην κόρη του.
  Πολύ συγκινητική ταινία, που δείχνει την ανθρωπιά του αστυνομικού, αλλά και την αγάπη του γονιού που μπορεί να φτάσει μέχρι το έγκλημα για το παιδί του.
  Και αυτή η ταινία υπάρχει στο youtube με ιταλικούς υπότιτλους.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «I failed in the exams, but».

Haifaa Al-Manour, Mary Shelley (2017)


Haifaa Al-Manour, Mary Shelley (2017)


  Από σήμερα στους κινηματογράφους.
  Έχω δηλώσει ότι μου αρέσουν οι βιογραφίες, όμως εδώ πρέπει να κάνω κάποιες διευκρινίσεις. Μου αρέσουν οι βιογραφίες εφόσον έχουν να κάνουν με βιογραφούμενους συγκεκριμένων κατηγοριών. Η βιογραφία ενός λογοτέχνη, ενός φιλόσοφου, ενός μουσικού, ενός ζωγράφου με ενδιαφέρει, όχι όμως και η βιογραφία ενός αθλητή π.χ. Επίσης μια βιογραφία με ενδιαφέρει ανεξαρτήτως της ποιότητας του έργου, και σίγουρα δεν είμαι ο μόνος. Ο Σμαραγδής το ξέρει αυτό πολύ καλά και γι’ αυτό γυρίζει κυρίως βιογραφίες, ξέροντας ότι, ανεξάρτητα από το πόσο ψηλά θα σταθούν καλλιτεχνικά, θα ενδιαφέρουν ένα περισσότερο ή λιγότερο ευρύ κοινό. Παράδειγμα η ταινία του για τον Καζαντζάκη, που ενώ οι κριτικοί την έθαψαν, το κοινό την δέχτηκε αρκετά ευνοϊκά, όπως κι εγώ άλλωστε. Τέλος το προφίλ του βιογραφούμενου αποτελεί ένα κίνητρο για να δω/διαβάσω μια βιογραφία του. Έχω διαβάσει δυο βιογραφίες του Νίτσε, δυο του Φρόιντ, όμως δεν είχα ιδιαίτερη πρεμούρα να δω τη βιογραφία της Μαίρης Σέλλεϊ. Και εδώ μπαίνει ένας ακόμη παράγοντας: ποιος κάνει τη βιογραφία.
  Συνήθως οι βιογράφοι είναι άγνωστοι· με εξαίρεση τον Στέφαν Τσβάιχ, άλλος δεν μου έρχεται στο μυαλό. Όμως την Χάιφαα Αλ-Μανσούρ την είχα θαυμάσει στη «Wadjda», και έτσι αποφάσισα να δω την ταινία της.
  Στο βιογραφικό της διαβάζω ότι μετακόμισε με το σύζυγό της, αμερικανό διπλωμάτη, και τα δυο παιδιά τους στην Καλιφόρνια. Ελπίζω να μην την καταβροχθίσει το Χόλυγουντ, όπως έχει κάνει με τόσους και τόσους.
  Περίμενα να δω μια διεκπεραιωτική ταινία για τη ζωή της Μαίρης Σέλλεϊ και πέφτω πάνω σε μια μεγάλη έκπληξη: η βιογραφία ήταν το πρόσχημα, ήταν το θέμα πάνω στο οποίο θα έπλεκε το φεμινιστικό κατηγορώ της για την ανδροκρατούμενη κοινωνία, την οποία γνώρισε στη χειρότερη εκδοχή της, την ισλαμική, και μάλιστα στη Σαουδική Αραβία από όπου κατάγεται, και όπου στις γυναίκες μόλις πρόσφατα επιτράπηκε να οδηγούν. Ευτυχώς είχε έναν πολύ φωτισμένο πατέρα που φρόντισε για τη μόρφωσή της.
  Πολλές φορές έχω δηλώσει ότι προτιμώ να μην ξέρω τα βιογραφικά κάποιου, γιατί συχνά με ξενερώνουν και δεν έχω πια διάθεση να ασχοληθώ με το έργο του. Ο Νίτσε είχε πει («Η γέννηση της φιλοσοφίας την εποχή της ελληνικής τραγωδίας») ότι φτάνουν τρία ανέκδοτα για να ανασυστήσει την προσωπικότητα ενός φιλοσόφου. Για μένα έφτασαν δυο ανέκδοτα από την προσωπική ζωή του… για να χάσω πάσα ιδέα γι’ αυτόν.
  Έχασα κάθε ιδέα για τον Σέλλεϊ, αλλά και για τον Μπάιρον που υπήρξε κάποια στιγμή φίλος τους. Ο Σέλλεϊ παράτησε τη γυναίκα του τη Χάριετ με τα δυο παιδιά τους για τη Μαίρη. Όμως δεν της φερόταν καλύτερα. Τα έφτιαξε με τη θετή αδελφή της που τους συνόδευε, ενώ (επικολλώ από τη βικιπαίδεια) «την ίδια εποχή με επιστολές του, καλούσε την Χάριετ να αποτελέσουν μαζί με τη Μαίρη μια "συντροφιά αγάπης"». Δεν είναι να απορεί κανείς που αυτή λίγο αργότερα αυτοκτόνησε. Το ίδιο ελευθεριάζων ήταν και ο Μπάιρον, που τα έφτιαξε με τη θετή αδελφή της Μαίρης, την άφησε έγκυο και μετά την παράτησε. Αρχίζω να υποπτεύομαι ότι ο μεγάλος έρωτας του Μπάιρον στο Μεσολόγγι είναι ένας μύθος που καλλιεργήθηκε και που ο θάνατός του δεν άφησε να διαψευστεί. Αν δεν είχε πεθάνει θα ήταν και αυτή μια παρατημένη, πέρα από κάθε αμφιβολία. Κοίταξα τώρα το βιογραφικό του στη βικιπαίδεια, τελικά είναι όπως ακριβώς τον παρουσιάζει η Αλ-Μανσούρ στην ταινία της.
  Στην ταινία άκουσα ότι ένα μυθιστόρημα που έγραψε ο γιατρός John William Polidori, φίλος του Μπάιρον, με τίτλο «The Vampyre», αποδόθηκε στον Μπάιρον, και ο ίδιος δεν έκανε καμιά διάψευση. Ο γιατρός αυτοκτόνησε από τον καημό του που δεν μπόρεσε να αποδείξει ότι αυτός είναι ο συγγραφέας. Το λήμμα της βικιπαίδειας δεν γράφει για την αυτοκτονία του, αυτή τη μάθαμε από την ταινία, όμως αποδίδει το έργο στον Πολιντόρι, πράγμα που σημαίνει ότι αργότερα αναγνωρίστηκε ότι αυτός ήταν ο συγγραφέας του.
  Προς τιμήν του Σέλλεϊ αυτός αποποιήθηκε την πατρότητα του έργου που εκδόθηκε ανώνυμα αλλά με δικό του πρόλογο, λέγοντας ότι το έγραψε η Μαίρη. Ο πατέρας της φρόντισε για μια δεύτερη έκδοση στην οποία αναγραφόταν το όνομά της ως συγγραφέας.
  (Συμπληρώνω αφού έκανα την ανάρτηση. Είχα την εντύπωση βλέποντας την ταινία ότι ο κόσμος παρασύρθηκε να πιστέψει ότι αυτός ήταν ο ανώνυμος συγγραφέας του μυθιστορήματος απλώς και μόνο επειδή έγραψε τον πρόλογό του. Διαβάζοντας τώρα τον Φρανκενστάιν, βλέπω ότι στον πρόλογο αυτό ο Σέλλεϊ παρουσιάζεται ως ο συγγραφέας του έργου. Τώρα γιατί οι εκδότες δεν έβαλαν το όνομά του στο εξώφυλλο, αυτό προφανώς έγινε γιατί ήξεραν ότι δεν ήταν ο Σέλλεϊ. Φαντάζομαι θα έπεσε αρκετή κρεβατομουρμούρα για να δηλώσει ότι τελικά δεν το έγραψε αυτός αλλά η γυναίκα του). 
  Εξαιρετική σκηνοθεσία και εξαιρετικές ερμηνείες, ιδιαίτερα της Elle Fanning στο ρόλο της Μαίρης Σέλλεϊ.

Πιέρρος Ανδρακάκος, Αιγαίο SOS (2018)


Πιέρρος Ανδρακάκος, Αιγαίο SOS (2018)


  Από σήμερα στους κινηματογράφους.
  Μια παραλλαγή του «Λούφα και παραλλαγή» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Πιέρρου Ανδρακάκου. Φαίνεται ότι το να βλέπουμε τις ταλαιπωρίες των φαντάρων μας καθισμένοι εκ του ασφαλούς μπροστά στις οθόνες, μικρές ή μεγάλες, αποτελεί μια πρώτης τάξεως απόλαυση για μας.
  Μια βραχονησίδα εμφανίζεται μετά από ένα μεγάλο σεισμό μεταξύ Ρόδου και Τουρκίας. Σε ποιον ανήκει;
  Μα σ’ αυτόν που θα προλάβει να πατήσει πρώτος το πόδι του.
  Έλα όμως που προλαβαίνουν και το πατάνε και οι δυο ταυτόχρονα, Έλληνες και Τούρκοι, καθένας από τη μεριά του;
  Ένα μικρό όρυγμα τους χωρίζει.
  Εμείς θα παρακολουθήσουμε αρκετά αστεία επεισόδια με τους Έλληνες, κυρίως με τον Αθερίδη που τον έχει παρατήσει η γκόμενα και κάνει σαν τρελός, αλλά σε κάποια απ’ αυτά θα εμπλακούν και οι Τούρκοι. Θα κάνει την εμφάνισή της μια ελληνοϊταλίδα σεισμολόγος, απόλυτα φυσικό, και ένας κινέζος με πραμάτειες στο καΐκι του, ε, και αυτό απόλυτα φυσικό. Θα δούμε και το μοτίβο «Τα σύνορα της αγάπης» που πολύ με συγκινεί, για προσωπικούς λόγους. Στο αεροδρόμιο Μπαράχας στη Μαδρίτη, πριν δεκατέσσερα χρόνια, συνάντησα ένα ζευγάρι, ένα Έλληνα αστυνομικό και μια τουρκάλα φοιτήτρια που έκανε το μεταπτυχιακό της στη Μαδρίτη. Είχαν γνωριστεί στην Κωνσταντινούπολη. Ο φουκαράς, δεν πρόλαβε να πατήσει το πόδι του στη Μαδρίτη και άρπαξε ένα γερό κρύωμα. Η φοιτήτρια του έκανε τη νοσοκόμα. Τώρα επέστρεφε κι αυτός στην Ελλάδα.
  Πώς να εξελίχθηκε άραγε η σχέση τους;
  Αλλάχ οίδε.
  Ακούσαμε και μια ωραία ατάκα, από τον μαύρο της παρέας: -Τι στο διάβολο την ήθελα την υπηκοότητα;
  Ε, ας πρόσεχε.
  Τελικά ποιος θα πάρει τη βραχονησίδα, οι Έλληνες ή οι Τούρκοι;
  Για να μάθετε δεν έχετε παρά να παρακολουθείτε καθημερινά τις ειδήσεις.
  Πλάκα κάνω, δεν έχετε παρά να δείτε την ταινία· στην οποία ελπίζω στο μεταξύ να έχουν συγχρονίσει τους υπότιτλους οι οποίοι ήταν εντελώς ασυγχρόνιστοι στη δημοσιογραφική προβολή. Και καλά με τα αγγλικά, όλοι λίγο πολύ ξέρουμε, αλλά με τα τούρκικα;
  Παρά λίγο να ξεχάσω την άλλη ατάκα. Ένας από την παρέα σχολιάζει τα ελληνικά του ηπειρώτη: -Καλύτερα καταλαβαίνω τον Κινέζο από εσένα.
  Κι εγώ το ίδιο, και φαντάζομαι δεν ήμουν ο μόνος. Θα μπορούσαν να βάλουν υπότιτλους και στις δικές του ατάκες. Και, τώρα το σκέφτηκα, καθώς είμαι κρητικός, ο Ανδρακάκος θα μπορούσε να είχε βάλει τον Γιάννη Παπαδάκη, τον κρητικό της παρέας, να μιλάει κρητικά με τον ηπειρώτη, και να έχουμε μια μίνι Βαβυλωνία.

Henrik Peschel, Si-o-se Pol (2013)




  Να το ξαναγράψω: είμαι φαν του ιρανικού κινηματογράφου, αλλά βλέπω και ταινίες ιρανών σκηνοθετών που εργάζονται εκτός Ιράν καθώς και ταινίες που έχουν σχέση με το Ιράν ή τους ιρανούς.
  Πολλά τα θέματα της ταινίας: λαθρομετανάστευση, αναζήτηση, σχέση πατέρα-κόρης, αυταρχικό καθεστώς, ανθρώπινη καλοσύνη και αλληλοβοήθεια, επικείμενος θάνατος από ανίατη αρρώστια.
  Ο Παρβίζ έρχεται με φουσκωτή βάρκα στην Ισπανία. Με τον σύντροφό του πέφτουν στο νερό ενώ αυτός που τους μετέφερε, έναντι αδρής αμοιβής εννοείται, επιστρέφει βιαστικά στο Αλγέρι. Ο σύντροφός του θα τον αποχαιρετήσει, αλλά θα τον παραπέμψει σε ποιον για να ζητήσει βοήθεια.
  Αυτός είναι ο Δαρείος. Αλλά θα τον βοηθήσει και η Γερμανίδα Άλμουτ, που έχει έλθει με τον φίλο της και προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της ανοίγοντας ένα κοσμηματοπωλείο. Σ’ αυτούς θα προστεθεί αργότερα και ο Φαμπρίτσιο. Μουσικός, δουλεύει σε παρακατιανές δουλειές. Ο ένας θα ενισχύει τον άλλο στην προσπάθειά τους να κρατηθούν στη ζωή, να μη λυγίσουν.
  Ο Παρβίζ ήλθε στην Ισπανία να συναντήσει την κόρη του η οποία έδωσε ελάχιστα δείγματα ζωής εδώ και πολλά χρόνια. Τον παράτησε όταν την πρόδωσε στις ιρανικές αρχές για κάποια αντικαθεστωτική ενέργεια. Νοιώθοντας ενοχές γι’ αυτό που έκανε, έδωσε αργότερα καταφύγιο σε έναν αντικαθεστωτικό. Όμως ο γείτονας τον κάρφωσε και κατέληξε στις ιρανικές φυλακές. Η διένεξή του με έναν φονταμενταλιστή ανακριτή του στοίχισε μήνες στην απομόνωση, πράγμα που επιδείνωσε την αρρώστια των πνευμόνων του. Τώρα βρίσκεται στο τελικό στάδιο, έχει λίγο χρόνο ζωής και θέλει να προλάβει να δει την κόρη του.
  Την αναζητεί μαζί με την Άλμουτ, που του χρησιμεύει ως διερμηνέας. Τελικά θα μάθει ότι βρίσκεται στη Φλωρεντία, παντρεμένη. Η Άλμουτ που δεν έχει και τις καλύτερες σχέσεις με το φίλο της ο οποίος, μηχανικός, δουλεύει σε μια άλλη πόλη και δεν επικοινωνεί μαζί της συχνά, προθυμοποιείται να τον πάει με το αμάξι της. Μαζί τους θα έλθει και ο Δαρείος και ο Φαμπρίτσιο, που δεν βλέπει να έχει μέλλον στην Ισπανία.
  Δεν θα τα καταφέρει ο Παρβίζ. Η αρρώστια του επιδεινώνεται δραματικά, ο φαρμακοποιός αρνείται να δώσει βρογχοδιασταλτικό χωρίς ιατρική συνταγή, και ο Παρβίζ ξεψυχάει κάπου στα Πυρηναία. Οι υπόλοιποι θα γυρίσουν πίσω. Θα ανοίξουν ένα καφέ και θα το ονομάσουν Si-o-se Pol, το όνομα μιας γέφυρας στην Τεχεράνη, της πιο όμορφης γέφυρας του κόσμου, όπου σύχναζε ο Παρβίζ.
  Συγκινητική ταινία, έβαλα και εγώ το 8 στο IMDb, τον βαθμό που είχε· στο οποίο βλέπω ότι ο γερμανικός τίτλος (στη Γερμανία πρωτοπροβλήθηκε) είναι «Οι τελευταίες μέρες του Παρβίζ Κ.». Τις τελευταίες μέρες του Joseph K. τις έχουμε μάθει εδώ και χρόνια.