Book review, movie criticism

Thursday, January 20, 2022

Arab Nasser και Tarzan Nasser, Γάζα, αγάπη μου (Gaza mon amour, 2020)

Arab Nasser και Tarzan Nasser, Γάζα, αγάπη μου (Gaza mon amour, 2020)

 


  Από σήμερα στους κινηματογράφους.

  Δεν είναι ακριβώς γεροντοέρωτας. Ο Issam δεν είναι γέρος, απλά είναι περασμένης ηλικίας. Και η Siham την οποία ερωτεύθηκε δεν είναι καμιά πιτσιρίκα, είναι στην ηλικία του. Έχει και μια κόρη.

  Θα έχουμε το happy end;

  Ο Issam είναι πολύ διστακτικός. Ψάχνει ευκαιρίες να έλθει σε επαφή μαζί της, όμως δεν τολμάει να της εξομολογηθεί τα αισθήματά του. Μια από αυτές τις αδέξιες προσπάθειές του είναι ολότελα κωμική.

  Υπάρχει όμως και μια παράλληλη ιστορία. Ο Issam «ψαρεύει» (είναι ψαράς) ένα άγαλμα του Απόλλωνα. Η αστυνομία θα το ανακαλύψει και θα βρεθεί μπλεγμένος. Κάποια βράδια θα τα περάσει στο κρατητήριο.

  Για όσους δεν το ξέρουν, τα χωρικά ύδατα της Γάζας εκτείνονται μόλις τρία μίλια. Πιο πέρα τα νερά ανήκουν στο Ισραήλ. Στη λωρίδα της Γάζας το πάνω χέρι το έχει η Χαμάς, όχι όμως και στη Δυτική Όχθη όπου έχει την απόλυτη εξουσία η Παλαιστινιακή Αρχή, η κυβέρνηση των Παλαιστινίων. Και βέβαια οι ισραηλινοί είναι μια μόνιμη απειλή. Αυτά τα είδαμε και στην ταινία.

  Πολύ ωραίο έργο, με χιουμοριστικές και σατιρικές πινελιές. Και βέβαια το μήνυμα: και ένας περασμένος στην ηλικία μπορεί να ερωτευθεί και να είναι ερωτεύσιμος.

 

Ahmad Bahrami, Έρημη χώρα (The wasteland, 2020)

Ahmad Bahrami, Έρημη χώρα (The wasteland, 2020)

 


  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Η «Έρημη χώρα» είναι η τρίτη ταινία του Ahmad Bahrami, μετά το «Πανά» και την «Ήρεμη πόλη».

  Στο «Πανά» κεντρικό πρόσωπο ήταν ένας έφηβος. Στην «Έρημη χώρα» είναι ένας ηλικιωμένος, ο Λοτφολά. Σαράντα χρόνια εργάζεται στο τουβλάδικο. Σχολείο δεν πήγε, αλλά ξέρει να διαβάζει και να γράφει. Είναι ο επιστάτης.

  Το τουβλάδικο θα κλείσει. Σαράντα τουβλάδικα ήταν στην περιοχή, τώρα έχουν μείνει μόνο δυο. Χρωστάει στην τράπεζα, δεν γίνεται αλλιώς, θα το πουλήσει τους λέει το αφεντικό.

  Αυτά τα ακούμε σε εφέ επανάληψης, τέσσερις φορές. Την τελευταία φορά τους λέει ότι το πούλησε τελικά, αλλά οι καινούριοι ιδιοκτήτες του δεν θα το χρησιμοποιήσουν σαν τουβλάδικο. Πρέπει να φύγουν, να πάνε στα χωριά τους.

  Σαράντα χρόνια στο τουβλάδικο ο Λοτφολά, τώρα τι να κάνε τι; Να βρει δουλειά στην πόλη; Την απελπισία του τη νιώθουμε, το τραγικό τέλος την επιβεβαιώνει.

  Το υπαρξιακό πρόβλημα ενός ηλικιωμένου που ξαφνικά βρίσκεται χωρίς δουλειά, καθώς η επιχείρηση όπου εργαζόταν όλη του τη ζωή κλείνει, είναι το κεντρικό θέμα της ταινίας. Άλλα θέματά της είναι η αντιμετώπιση των μειονοτήτων (κούρδων), η ζήλεια, η «κλεψά», ο προσωρινός γάμος (ο τρόπος που αντιμετωπίζει την πορνεία το Ισλάμ είναι να τη νομιμοποιήσει με τον λεγόμενο προσωρινό γάμο, που μπορεί να διαρκεί μόλις λίγες ώρες).

  Το ασπρόμαυρο της ταινίας τονίζει το ζοφερό του θέματος, δίνοντας τη δυνατότητα στην κάμερα να παίζει με το φως και τη σκιά. Τα μεγάλα, στοχαστικά πλάνα, είναι το κύριο υφολογικό χαρακτηριστικό της ταινίας, που το βλέπουμε σε αρκετούς μεγάλους σκηνοθέτες (Αγγελόπουλος, Ceylan, κ.ά.). Συχνά η κάμερα περιφέρεται αργά, και πολλές φορές τους διαλόγους ή μέρος αυτών τους ακούμε off-screen.

  Είδαμε και έναν καυγά, που αποτελεί παράδοση στον ιρανικό κινηματογράφο, υπόλειμμα από τις ταινίες με τον σκληροτράχηλο ήρωα (luti), κυρίαρχο είδος πριν την επανάσταση.

  Πολυβραβευμένη ταινία, αξίζει να τη δείτε.

 

 

Wednesday, January 19, 2022

Ντίνος Κατσουρίδης-Πάνος Γλυκοφρύδης, Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας (1976)

Ντίνος Κατσουρίδης-Πάνος Γλυκοφρύδης, Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας  (1976)

 


  Ένας φίλος μου έστειλε στο viber τον σύνδεσμο με ένα video-clip από την ταινία. Απίθανος ο Βέγγος, είπα να τη δω.

  Δυο σκηνοθέτες, δυο ιστορίες. Του Ντίνου Κατσουρίδη έχει τίτλο «Γιατί χαίρεται ο κόσμος» και τοποθετείται στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά. Η δράση διαδραματίζεται σε ένα θέατρο όπου απολαμβάνουμε τον Βέγγο σε μπουρλέσκ επεισόδια. Ο Αντώνης Παπαδόπουλος είναι αντιστασιακός. Ο Βέγγος μπλέκεται όπως και στο «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση», και τρώει της χρονιάς του.

  Περισσότερες θα φάει στο «7 χρόνια γύψο» του Γλυκοφρύδη. Πρόσφατη η πτώση της χούντας, πρόσφατα και τα βασανιστήρια. Από εδώ είναι και το βίντεο κλιπ που στάθηκε η αφορμή να δω την ταινία. Μου άρεσε περισσότερο.

  Στο youtube η ταινία έκανε κάποιες διακοπές στον ήχο, την είδα από εδώ.