Ένα αγγλικό ποίημα, από τα φοιτητικά μου χρόνια
To my
Goddess
(How have I been able to foresee her?
4-10-71)
Her hair was
like a golden streem
That
glittered in sunshine
Of crowns
the most beautiful
Any
princess could not find
Her cheeks
were the most beautiful
That one
has ever seen
Her lips were
the most roseful
That kissed
have never been
But what
was shining above all
Upon that
fine face
The
almond-like diamonds
Her eyes,
how could one face
Their spark
was that of thousand suns
That melted
our young hearts
Their spark
revealed worlds of love
Of beauty,
of fun that hearts
Our
youngster’s pride, to fall on knees
In that
divine to pray
Goddess,
that smiling kneels
Upon us,
the desparate
This is the
only English poem (αργότερα έγραψα σίγουρα ένα ακόμη) that I have ever written,
delivered as an assignment, commissioned by our teacher in English. Like it? I
do not consider myself as a poet (από τότε), even as
a moderate one. That’s why I am proud of it. It causes me smile whenever I read
it. April 1970, Δευτεροετής φοιτητής στο Τμήμα Αγγλικών Σπουδών του ΕΚΠΑ
(το πρώτο μου πτυχίο, το δεύτερο ήταν στο Φιλοσοφικό Τμήμα, και μ’ αυτό
διορίστηκα σαν φιλόλογος). Το αναρτώ σαν μαρτυρία, χωρίς καν να διορθώσω τα
λάθη του.
Έψαχνα για κάποιο άλλο, που δεν το βρήκα ακόμη. Θυμόμουνα ότι είχα γράψει ένα ποίημα σε κάποιο οπισθόφυλλο. Τελικά δεν ήταν στο Nikos Kazantzakis, sa vie et son oeuvre της Collette Janiaud-Lust αλλά στο Critique de la raison dialectic του Σαρτρ. Και τα δυο ήταν εδώ στην Κρήτη. Να σημειώσω ότι είχα αναρτήσει κάποια ποιήματα που βρήκα στα ημερολόγιά μου και στην αυτοβιογραφία μου, που τα έγραψα σαν φοιτητής.
P.S. Για τη Θεά μου έγραψα ποίημα. Για τον Άγγελό μου βιογραφία.
Posts
