Miguel Littin, Ο Αλιέντε στο Λαβύρινθό του (Allende en su laberinto, 2014)

 Miguel Littin, Ο Αλιέντε στο Λαβύρινθό του (Allende en su laberinto, 2014)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο

  The film is a fictional account of the events in the Palacio de la Moneda in Santiago de Chile and the last hours of life of President Salvador Allende during the 1973 Chilean coup d'état, διαβάζω στη βικιπαίδεια.

  Μυθοπλαστική αναπαράσταση λοιπόν πραγματικών γεγονότων.

  Σίγουρα είναι μυθοπλαστική η συζήτηση του Αλιέντε με το φίλο του που πριν λίγο αυτοκτόνησε, ξέροντας ότι κάθε αντίσταση θα ήταν αποτυχημένη. Σίγουρα κάποια επεισόδια αποτελούν αναπαράσταση πραγματικών γεγονότων, ενώ κάποια άλλα επίσης σίγουρα είναι «κατά το εἰκός και το ἀναγκαῖον», όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης.

  Για την ταινία δεν τίθεται ζήτημα σπόιλερ, εκτός και αν κάποιος, σίγουρα όχι χιλιανός, θεατής είναι εντελώς ανιστόρητος και αγνοεί το πραξικόπημα που έφερε τον Πινοτσέτ στην εξουσία, ανατρέποντας το 1973 τον νόμιμα εκλεγέντα πρόεδρο το 1970 Σαλβαδόρ Αλιέντε.

  Δεν μου αρέσουν ταινίες με unhappy end, και άρχισα να βλέπω με επιφύλαξη την ταινία, όμως τελικά μου άρεσε πολύ.

  Γιατί άραγε ο Αλιέντε προτίμησε να μείνει στο προεδρικό μέγαρο και να σκοτωθεί, αντί να παραιτηθεί και να φύγει με αεροπλάνο, όπως του πρότειναν οι πραξικοπηματίες;

  Σίγουρα όχι για τον ίδιο λόγο που ο Σωκράτης ήπιε το κώνιο: για την υστεροφημία. Ποτέ δεν με έπεισε το επιχείρημά του ότι δεν θέλει να φύγει για να μην παραβιάσει τον νόμο. Ο Αλιέντε ήθελε το όνομά του να αποτελέσει όραμα για τους χιλιανούς, για να αγωνιστούν για τα ιδανικά για τα οποία προτίμησε να θυσιάσει τη ζωή του παρά να τα προδώσει.

  Και πιότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν, και πολλοί προβλέπουν…

  Κάθε αντίσταση ήταν μάταιη και το ήξερε, όμως προτίμησε να μείνει, να θυσιαστεί, όπως και οι 300, αλλά και οι 700 Θεσπιείς, που η ιστορία τους «ξεχνάει», όχι όμως και ο Κούντερα.

  6,1 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.