Μπάμπης Δερμιτζάκης

Book review, movie criticism

Wednesday, November 22, 2017

James Martin, The theory of everything (2014)

James Martin, The theory of everything (2014)


  Είδα το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε ένα χρόνο πριν από την ταινία του James Martin πάνω στη ζωή του Stephen Hawking, αλλά δεν έγραψα γι’ αυτό.  
  Η «Θεωρία των πάντων» είναι βιογραφική ταινία που στηρίζεται στο βιβλίο της πρώτης του γυναίκας, της Jane Hawking που έχει τίτλο «Travelling to Infinity: My Life with Stephen». Αφηγείται τη σχέση τους, το γάμο τους παρά τα προβλήματα στην υγεία του (οι γιατροί του έδιναν δυο χρόνια ζωής), την επιστημονική του εξέλιξη, τα τρία παιδιά τους, το ρομαντικό φλερτ της με τον Jonathan Hellyer Jones, τον οποίο παντρεύτηκε αμέσως μετά το διαζύγιό της με τον Stephen.
  Είχα τη φαεινή ιδέα να διαβάσω τη βιογραφία του Hawking στην βικιπαίδεια όταν ήμουν στην αρχή του έργου. Το λέω αυτό, γιατί στην ταινία υπήρχε μια ορισμένη ασάφεια. Ο Stephen ανακοινώνει ότι θα πάει στην Αμερική με τη νοσοκόμα του. Είναι τόσο περίεργο; Στη βικιπαίδεια διάβασα ότι το 1990 παράτησε την Jane για τη νοσοκόμα του Elaine Mason. Μετά το διαζύγιό του το 1995 την παντρεύτηκε, όμως χώρισαν το 2006. Τότε ξανάσμιξε με την οικογένειά του από την οποία είχε αποξενωθεί. Όμως με την Jane σαν καλοί φίλοι πια, αφού όπως είπαμε αυτή είχε παντρευτεί τον Jonathan Hellyer Jones.
  Εξαιρετική η ερμηνεία της Felicity Jones για την οποία προτάθηκε για τέσσερα βραβεία χωρίς όμως να κερδίσει κανένα. Αντίθετα ο Eddie Redmayne με την εκπληκτική ερμηνεία του σε ένα πραγματικά δύσκολο ρόλο κέρδισε τέσσερα βραβεία.
  Το διάβασα μαθητής, μου ήλθε μόλις τώρα στο μυαλό: Τρεις φυσικοί, οι δύο άθεοι. Μάλιστα ήταν με λατινικούς χαρακτήρες. (Τώρα που ξαναδιάβασα το κείμενο αυτό πριν το αναρτήσω θυμήθηκα σε πιο βιβλίο το διάβασα, που ήταν σαν μότο. Λούντβιχ Μπύχνερ, «Δύναμη και ύλη», εκδώσεις Δαρεμά. Το βρήκα ψάχνοντας στο google). Ο Hawking είναι o ένας από τους δυο αυτούς φυσικούς. Η γυναίκα του αντίθετα ήταν θρησκευόμενη, πράγμα που αποτελούσε αιτία έντασης στη σχέση τους.

  Με απωθεί κάθε λόγος για το χρόνο, και γι’ αυτό δεν μπήκα ποτέ στον πειρασμό να διαβάσω το «Χρονικό του χρόνου», το best seller του, παρόλο που το έχω. Αλλά, ποιος ξέρει, ο διάβολος είναι παντοδύναμος, μπορεί να με βάλει κάποια στιγμή στον πειρασμό. 

Elem Klimov, Прощание (Αποχαιρετισμός, 1983) Elia Kazan, «Wild river» (Λάσπη στ’ αστέρια, 1960).

Elem Klimov, Прощание (Αποχαιρετισμός, 1983) Elia Kazan, «Wild river» (Λάσπη στ’ αστέρια, 1960).


  Δεν μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερος τίτλος για την ταινία από το «Αποχαιρετισμός», που είδαμε την περασμένη Κυριακή στο «Σχολείο του σινεμά».
  Πραγματεύεται ένα θέμα στο οποίο έχω αναφερθεί αρκετές φορές. Το θέμα αυτό είναι η ελεγεία για το παλιό που είναι καταδικασμένο μπροστά στην αδυσώπητη έλευση του καινούριου. Τα έργα τα οποία παραθέτω σαν παραδείγματα (υπάρχουν κι άλλα που δεν τα θυμάμαι) είναι τρία. Το πρώτο είναι η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Η κοινωνία της ντροπής, με τις αιματοσυγγενικές σχέσεις να είναι κυρίαρχες (η βεντέτα είναι μια επιβίωσή της) υποχωρεί στην κοινωνία της ενοχής, όπου τον πολίτη τον προστατεύει το κράτος και οι νόμοι, και γι’ αυτό πρέπει να υπακούμε σ’ αυτούς. Το δεύτερο είναι «Το μυστικό της κοντέσας Βαλέραινας» του Γρηγόριου Ξενόπουλου. Εδώ οι παραδοσιακές αξίες υποχωρούν μπροστά στην καινούρια λατρεία του χρήματος, εξαίρονται όμως με την αυτοκτονία της κοντέσας. Το τρίτο είναι ο «Σαμουράι» του Μασάκι Κομπαγιάσι. Ο κόσμος του ήθους των σαμουράι είναι καταδικασμένος με την έλευση των πυροβόλων όπλων. Ένας αχρείος ληστής μπορεί με ένα πιστόλι να σκοτώσει από μακριά τον ευγενικό σαμουράι.
  Στον «Αποχαιρετισμό» έχουμε την ελεγεία για το χαμό ενός κόσμου αγνού και αμόλυντου, με τις παραδόσεις και τις αξίες του, μπροστά στην έλευση της προόδου. Τον κόσμο αυτόν εκπροσωπεί συμβολικά ένα νησί με τους κατοίκους του. Την πρόοδο εκπροσωπεί η δημιουργία μιας τεχνητής λίμνης για την εγκατάσταση ενός υδροηλεκτρικού φράγματος.
  Οι κάτοικοι είναι εντελώς απρόθυμοι για την μετεγκατάστασή τους, μετεγκατάσταση που βλέπουμε στο τέλος να γίνεται σε πολυκατοικίες-κλουβιά. Ο υφιστάμενος που έχει αναλάβει την εκκένωση του νησιού θέλει να παραιτηθεί, βαρύ το φορτίο. Ο προϊστάμενος όμως τον μεταπείθει.
  Η ελεγεία αυτή αναδεικνύεται περισσότερο στο τέλος με μια πράξη «σπουδαία». Κάποιες γυναίκες του χωριού αρνούνται να φύγουν. Και από λάθος, η λίμνη πλημμυρίζει πριν την προκαθορισμένη ώρα. Η βάρκα που πηγαίνει να πάρει και τους τελευταίους κάτοικους δεν βρίσκει το νησί. Αρχικά το αποδίδουν στην ομίχλη. Αργότερα καταλαβαίνουν τι είχε συμβεί.
  Εξαιρετικός σκηνοθέτης ο Κλίμοφ, με ποιητικές εικόνες δίνει την ιστορία του, ή μάλλον την ιστορία της γυναίκας του, της Λαρίσα Σέπιτκο, που ο πρόωρος θάνατός της σε τροχαίο δεν την άφησε να ολοκληρώσει. Είναι χαρακτηριστικός ο μη ρεαλιστικός τρόπος που δίνει τον πνιγμό των γυναικών. Είναι μαζεμένες σε ένα σπίτι. Κάποια αναρωτιέται: ζούμε ακόμη ή έχουμε πνιγεί;
  Μια ακόμη εξαιρετική ταινία ενός εξαιρετικού σκηνοθέτη που σιώπησε νωρίς.
 
  Ο φίλος ο Στάθης από το σχολείο μας ανέφερε στη συζήτηση που ακολούθησε ότι ο Elia Kazan είχε γυρίσει μια ταινία με παρόμοιο θέμα, το «Wild river». Καθώς είμαι, όπως είπαμε ότι με χαρακτηρίσανε, ιδιοσυγκρασιακά συγκριτολόγος (τώρα το σκέφτομαι, θα μπορούσε κάλλιστα το διδακτορικό μου να μην είναι στις αφηγηματικές τεχνικές αλλά στη συγκριτική λογοτεχνία) είδα την ταινία.
  Για μια ακόμη φορά θα μιλήσω για την πρόσληψη.
  Στην ταινία εγώ βλέπω μια ιστορία αγάπης, ανάμεσα σε έναν εξαιρετικό Montgomery Clift και σε μια ακόμη πιο εξαιρετική Lee Remick. Το φόντο με την ιστορία του φράγματος το βλέπω απλά σαν φόντο.
  Και εδώ βλέπουμε τη γιαγιά (την υποδύεται η Jo Van Fleet) να αρνείται, η μόνη από όλους τους κατοίκους του νησιού, να πουλήσει τη γη της και να εγκαταλείψει το νησί. Ο Montgomery Clift, εκπρόσωπος της εταιρείας κατασκευής του φράγματος, που δεν ήταν μόνο για την δημιουργία υδροηλεκτρικής εγκατάστασης αλλά και για την τιθάσευση του ποταμού Τένεσι που πλημύριζε κατά καιρούς, όχι πάντα χωρίς θύματα, καλείται να την πείσει. Δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν βία.
  Η ελεγεία εδώ αδυνατίζει. Είναι μόνο μια γυναίκα που αρνείται. Και πού αποδίδεται η πεισματώδης άρνησή της;
  «Είναι ο αμερικάνικος τρόπος ζωής. Ο σκληρός ατομικισμός είναι η κληρονομιά μας. 3000 πούλησαν και η Έλλα Γκαρθ δεν θέλει να πουλήσει. Επικροτούμε αυτό το πνεύμα και το θαυμάζουμε, πιστεύουμε σ’ αυτό, αλλά πρέπει να την πάρουμε από εκεί».
  Τέλος, την παίρνουν τελικά με δικαστική απόφαση στην οποία αναγκάζεται να υπακούσει (αν δεν υπακούσει ξέρει ότι θα την πάρουν με τη βία, σηκωτή). Όμως την ίδια μέρα θα πεθάνει στο πανομοιότυπο σπίτι που της έφτιαξαν.
  Υπάρχει και ένα άλλο θέμα που θίγεται αρκετά έντονα στην ταινία, ο ρατσισμός του Νότου. Ο Μοντγκόμερι Κλιφτ θα ξυλοκοπηθεί που προσέλαβε μαύρους εργάτες για καθαρισμό του νησιού δίνοντάς τους ίδια αμοιβή με τους λευκούς.
  Πολύ καλή ταινία, αλλά είναι με τη χολιγουντιανή συνταγή της ερωτικής ιστορίας και του happy end. Στην ταινία του Κλίμοφ αντίθετα δεν υπάρχει τέτοια ιστορία, και το τέλος δεν είναι happy.  
 


Sunday, November 19, 2017

Wilson Chin, Lan Kwai Fong (2011)


Wilson Chin, Lan Kwai Fong (2011)


  Μου αρέσει να βλέπω πράγματα ομαδοποιημένα. Πέρα από σκηνοθέτες που βλέπω πακέτο, δηλαδή όλες τις ταινίες τους που μπορώ να βρω, βλέπω και όλα τα έργα που έχουν γυριστεί πάνω σε ένα μυθιστόρημα που έχω διαβάσει. Έργα με κοινό θέμα είχα δει μέχρι τώρα μόνο αυτά που αναφέρονται στους «47 ronin», ξεκινώντας με την ομώνυμη ταινία του Kenji Mizoguchi τον οποίο άρχισα να βλέπω πακέτο τώρα που τέλειωσα με τον Όζου, και τώρα προέκυψε το «Lan Kwai Fong». (喜爱夜蒲, έρωτας μιας βραδιάς, είναι ο κινέζικος τίτλος). Ξεκίνησα όμως ανάποδα, είδα πρώτα το «Lan Kwai Fong 3» και αποφάσισα να δω και τα άλλα δύο. Σειρά είχε χθες βράδυ το πρώτο, που προφανώς δεν έχει τον αριθμό ένα. Καθώς είχε επιτυχία, ο σκηνοθέτης του γύρισε και τα άλλα δύο.
  Το Lan Kwai Fong είναι μια περιοχή με κέντρα διασκέδασης στο Χονγκ Κονγκ. Με φόντο την περιοχή αυτή και με άφθονη μουσική, χορευτική μουσική, παρακολουθούμε τις ερωτικές ιστορίες των ηρώων της ταινίας, ακολουθώντας τους στα διάφορα κέντρα και μπαρ που πηγαίνουν. Εδώ έχουμε μόνο δύο ερωτικές ιστορίες, μια όμως είναι η κύρια, του Steven και της Jennifer. Το μιας βραδιάς σεξ εξελίσσεται σε έρωτα, όμως μετ’ εμποδίων. Περισσότερα για την πλοκή μπορείτε να διαβάσετε στον σύνδεσμο στον οποίο παραπέμπω στον τίτλο. Εδώ να γράψω μόνο δυο πράγματα που σημείωσα.
  Το πρώτο: το κάπνισμα, λέει, δημιουργεί ανικανότητα. Ψάχνω στο google για να μη μου ξεφύγει καμιά πατάτα και αντιγράφω: «Το τσιγάρο έχει μακροχρόνια βλαπτική επίδραση στο τοίχωμα των αρτηριών και επιδρά δυσμενώς στην αιμάτωση στα σηραγγώδη σωμάτια του πέους. Η λειτουργική ανεπάρκεια των πεϊκών αρτηριών διατηρείται όσο ο καπνιστής εξακολουθεί να καπνίζει και δυστυχώς μπορεί να παραμείνει όταν η βλάβη στις μικρές αυτές αρτηρίες γίνει σημαντική». 
  Να ένας παράγοντας να κόψετε το τσιγάρο, εσείς οι καπνιστές (οι καπνίστριες μπορείτε να το συνεχίσετε). Ευτυχώς που δεν υπήρξα ποτέ μου καπνιστής. Φαντάσου δηλαδή τώρα εγώ…
  Me gustas, λέει η Jennifer στον Steven. -Τι θα πει αυτό; -Πρέπει να πηγαίνω (είναι αεροσυνοδός).
  Και θυμήθηκα την ταινία του Gennaro Nunziante «Τι ωραία μέρα». Ο Checo Zalone λέει στην Nabiha Akkari η οποία υποτίθεται δεν ξέρει αραβικά το «σ’ αγαπώ» στα αραβικά. Αυτή τον ρωτάει τι θα πει αυτό, χαμογελώντας καθώς είναι ακουμπισμένοι πλάτη με πλάτη, και αυτός, αμήχανος, της λέει «Τι ωραία μέρα».
  Στο happy end, που ο σύνδεσμος δεν αποκαλύπτει για να μην κάνει σπόιλερ, λες και δεν ξέρουμε πώς τελειώνει μια κωμωδία, ο Steven, που έχει μάθει στο μεταξύ τη σημασία του, το λέει στην Jennifer. Αυτή βέβαια ζητάει την επιβεβαίωση.
 -Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
 -Ξέρω, θα πει wo xihuan ni (σιχουάν, να μην κάνω μαθήματα προφοράς τώρα). Σε θέλω (λιγότερο formal από το wo ai ni, σ’ αγαπώ).


Saturday, November 18, 2017

Elem Klimov, Welcome, or No Trespassing (Добро пожаловать 1964)

Elem Klimov, Welcome, or No Trespassing (Добро пожаловать 1964)


  Λίγες ταινίες έχει γυρίσει ο Ελέμ Κλίμοφ, και με την ευκαιρία που το σαββατοκύριακο θα προβληθεί στο «Σχολείο του σινεμά» η ταινία του «Αποχαιρετισμός» είπα να τις δω, όσες έχω. Έγραφα παλιά μετά μανίας σε dvd-recorder ταινίες από την τηλεόραση, έχω κάπου 25 θήκες dvd που πιάνουν δυο σειρές στη βιβλιοθήκη μου. Κάποιες από αυτές τις ριπάρισα σε avi. Ανάμεσά τους είναι και οι ταινίες του Κλίμοφ, από την ΕΡΤ 1.
  Ξεκινάμε με την πρώτη του, το «Καλωσορίσατε». Ήταν τριανταενός χρονών ο Κλίμοφ όταν γύρισε την ταινία, μια κωμωδία με ήρωες πιονιέρους σε μια κατασκήνωση.
  Κεντρικό επεισόδιο είναι η αποβολή του Κώστια Ινοτσκίν από την κατασκήνωση γιατί παραβίασε έναν κανόνα, πήγε κολυμπώντας σε ένα κοντινό νησάκι. Γυρνώντας σπίτι η γιαγιά του πεθαίνει, σε εφέ υπερβολής για την αποβολή του, και αυτός δεν έχει άλλη επιλογή από το να επιστρέψει κρυφά. Τα παιδιά τον κρύβουν, και παρακολουθούμε μια σειρά από σπαρταριστά επεισόδια, ανάμεσα στα οποία βλέπουμε και ένα γουρουνάκι, στην προσπάθειά τους να μην αποκαλυφθεί η παρουσία του.
  Η ταινία σατιρίζει την υπερβολική πειθαρχία. Απαγορεύτηκε αρχικά, όταν όμως ο Χρουστσόφ είδε την ταινία σε ιδιωτική προβολή ήρε την απαγόρευση. Όταν έχεις αίσθηση του χιούμορ…
  Θα σημειώσουμε τον «μαγικό ρεαλισμό» στο τέλος της ταινίας, όπου βλέπουμε πρόσωπα να πηγαίνουν στο νησάκι πετώντας και όχι κολυμπώντας.

  Διαβάζω στη βικιπαίδεια ότι προβλήθηκε το 2015 στο φεστιβάλ Καννών στο τμήμα προβολής κλασικών ταινιών.  

Thursday, November 16, 2017

Raoul Peck, I am not your negro (Δεν είμαι ο νέγρος σου, 2016)

Raoul Peck, I am not your negro (Δεν είμαι ο νέγρος σου, 2016)


Από σήμερα στους κινηματογράφους.
  Είναι η τρίτη ταινία που βλέπω του αϊτινού Ραούλ Πεκ, μετά το «Sometimes in April» και το «Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Έγκελς», που παίζεται ακόμη. Η πρώτη είναι μυθοπλασίας αλλά στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, στον γενοκτονία του Τούτσι, ενώ η δεύτερη, δεν χρειάζεται να το πούμε, είναι βιογραφική. Η τρίτη αυτή ταινία του Πεκ είναι ντοκιμαντέρ.
  Ο αφηγηματικός κορμός της είναι ένα ανολοκλήρωτο χειρόγραφο του James Baldwin (1924-1987), που αναφέρεται στις ζωές τριών μαύρων ακτιβιστών, που όλοι τους δολοφονήθηκαν. Τον Medgar Evers δεν τον θυμάμαι, το 1963 που σκοτώθηκε ήμουν δεκατριών χρονών, και η είδηση της δολοφονίας του δεν έφτασε μέχρι το χωριό μου, τουλάχιστον σε μένα, σε αντίθεση με τη δολοφονία του Κένεντι. Όμως το 1965 ήμουν πια δεκαπεντάχρονος, πήγαινα στο καφενείο, και στην εφημερίδα που έφερνε κάθε μέρα ο καφετζής – το Βήμα πάντα – διάβασα για τη δολοφονία του Malcolm X. Αργότερα βέβαια διάβασα πολύ περισσότερα πράγματα γι’ αυτόν και είδα και την βιογραφική ταινία του. Και φυσικά διάβασα και για τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, το 1968.
  Διαφορετικοί χαρακτήρες, υπέρ της μη βίαιης αντίστασης ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, υπέρ της δυναμικής αντίστασης ο Malcolm X. Δυο χρόνια μετά τη δολοφονία του ιδρύθηκε το κόμμα των μαύρων πανθήρων, που έδινε δυναμικές απαντήσεις στη βία των αστυνομικών.
  Η ταινία είναι γεμάτη από αρχειακό υλικό, κινηματογραφημένα στιγμιότυπα και φωτογραφίες, τα οποία συνοδεύει ο λόγος του Baldwin, αφηγητής του οποίου είναι ο Σάμιουελ Τζάκσον.
  Θα ξεχωρίσω ένα επεισόδιο από την ταινία. Νομίζω ο Μπομπ Κένεντι λέει, προφητικά, ότι μετά από σαράντα χρόνια θα μπορούσε να εκλεγεί μαύρος πρόεδρος. Στο επόμενο πλάνο βλέπουμε τον Μπαράκ Ομπάμα.
  Θυμάμαι εδώ τη συζήτηση που είχαμε στην ομάδα κοινωνικής ανθρωπολογίας με τη φίλη Κάτια Μαρινάκη, διδάκτορα κοινωνικής ανθρωπολογίας, που πρόσφατα επισκέφτηκε τη Νότιο Αφρική. Δεν της φάνηκε να έπεσε το apartheid, η εξαθλίωση των μαύρων και ο πλούτος των λευκών ήταν ιδιαίτερα εμφανή.
  Γιατί το λέω αυτό.
  Στις αστικές, δημοκρατικές κοινωνίες, η διαπίδυση από τη μια τάξη στην άλλη είναι κάτι δεδομένο. Ένας φτωχός προλετάριος μπορεί να γίνει μικροαστός ή μεγαλοαστός, έστω και μόνο αν του πέσει το λαχείο, ενώ στις αριστοκρατικές κοινωνίες του μεσαίωνα ήταν αδύνατο να πηδήσεις από την τρίτη τάξη στην αριστοκρατία. Όμως ο ρατσισμός δημιουργεί πρόσθετα εμπόδια στην κοινωνική αυτή διαπίδυση. Ένας φτωχός λευκός έχει περισσότερες πιθανότητες να αναρριχηθεί οικονομικά και κοινωνικά από ότι ένας φτωχός μαύρος. Η κοινωνική τάξη δεν μεταβιβάζεται από μόνη της, μεταβιβάζεται όμως ο πλούτος, μέσω κληρονομιάς, που σε τοποθετεί σ’ αυτήν, είτε άμεσα, είτε έμμεσα (καλύτερες σπουδές κ.λπ.).
  Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις. Και θα κλείσω με μια ατάκα που θυμάμαι, από μια κωμωδία, που δείχνει μια τέτοια εξαίρεση, και που έχει να κάνει με τον τίτλο της ταινίας.
  -Είσαι ο νέγρος μου.
  Αυτό το λέει ένας πλούσιος μαύρος στον λευκό υπηρέτη του.

   

Zack Snyder, Justice league (2017)

Zack Snyder, Justice league (2017)


  Από σήμερα στους κινηματογράφους.
  Ποια είναι αυτή η «Λίγκα της δικαιοσύνης»;
  Είναι μια ad hoc ένωση για την υπεράσπιση της γης από την εισβολή του Steppenwolf, του «Λύκου της στέπας», ο οποίος βέβαια δεν έχει καμιά σχέση με τον ήρωα του Χέρμαν Έσε. Την ένωση αυτή την αποτελούν γνωστοί υπερήρωες, που μέχρι τώρα τους ξέραμε σε ξεχωριστές ιστορίες. Αυτοί είναι ο Μπάτμαν που αναλαμβάνει και τη στρατολόγηση των υπερασπιστών της γης, η Wonder woman, ο Aquaman, άνθρωπος του νερού, που μοιάζει με τον Ποσειδώνα αλλά τον ξεπερνάει γιατί αυτός δεν κρατάει τρίαινα αλλά πένταινα, ο Φλάς, ο χαρισματικός φοιτητής με τη μεγάλη ταχύτητα, και ο Cyborg, μισός άνθρωπος μισός μηχανή, με μεγάλες ικανότητες. Στην ομάδα θα προστεθεί και ο Σούπερμαν, τον οποίο θα καταφέρουν να αναστήσουν.

  Όλους αυτούς θα τους θαυμάσουμε σε δυναμικές συγκρούσεις που θα συναρπάσουν τους λάτρεις του είδους. Θα δούμε βέβαια και τις αμαζόνες που συνόδεψαν την «Wonder woman», την οποία είδαμε πριν πέντε μήνες. 

Tuesday, November 14, 2017

Peter Weir, The year of living dangerously (1982)

Peter Weir, The year of living dangerously (1982)


  Τον περασμένο Απρίλη είδαμε τα δυο ντοκιμαντέρ του Joshua Oppenheimer, «The look of silence» και «The act of killing», που αναφέρονται στα γεγονότα της ανατροπής της νόμιμης κυβέρνησης της Ινδονησίας το 1965 και τον σφαγιασμό ενός εκατομμυρίου κομμουνιστών, ακτημόνων αγροτών αλλά και κινέζων. Στην ταινία, ταινία μυθοπλασίας μια και πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά μυθιστορήματος, βλέπουμε, στο φόντο της ερωτικής ιστορίας του αυστραλού δημοσιογράφου (Μελ Γκίμπσον) με τη βρετανίδα υπάλληλο της αγγλικής πρεσβείας (Σίγκουρνι Γουίβερ), την κατάσταση στη χώρα το μήνα που προηγήθηκε του πραξικοπήματος.
  Με έκπληξη διαβάζω ότι η ταινία ήταν απαγορευμένη στην Ινδονησία και επιτράπηκε η προβολή της την επόμενη χρονιά της βίαιης παραίτησης του πραξικοπηματία Σουχάρτο, το 1999. Την ταινία την προσέλαβα σαν να δικαιώνει κατά κάποιο τρόπο το πραξικόπημα.
  Ο Σουκάρνο είναι λαοπρόβλητος αλλά και με μελανά σημεία που αναφέρονται στην ταινία. Είναι γυναικάς, και για το φτωχό λαό δεν κάνει όλα όσα υποσχέθηκε. «Τάισε το λαό σου Σουκάρνο» γράφει σε ένα πανό και το κρεμάει σε ένα παράθυρο ενός ξενοδοχείου η Linda Hunt, βραβευμένη για τον ανδρικό ρόλο του νάνου εικονολήπτη του Γκίμπσον, και την επόμενη στιγμή εκπαραθυρώνεται από δυο άτομα των μυστικών υπηρεσιών. Ένα καράβι όπλα παρέλαβαν οι παντοδύναμοι κομμουνιστές, έτοιμοι να κάνουν την επανάσταση. Ο Γκίμπσον το μαθαίνει και τους αποκαλύπτει, σε μια για μένα αμφιλεγόμενη δημοσιογραφική δεοντολογία. Τότε τον εγκαταλείπει ο εικονολήπτης και η Σίγκουρνι Γουίβερ. Η δεύτερη μόνο για λίγο. Μόλις την τελευταία στιγμή ο Γκίμπσον καταφέρνει, με δυσκολίες, να φτάσει στο αεροδρόμιο και να επιβιβαστεί κι αυτός στο αεροπλάνο με το οποίο φεύγει η Γουίβερ, λίγο πριν κηρυχθεί ο στρατιωτικός νόμος οπότε θα ήταν πολύ αργά. Στο τελευταίο πλάνο τους βλέπουμε να αγκαλιάζονται στην είσοδο του αεροπλάνου.
  Πλοίο με όπλα για τους κομμουνιστές; Μήπως έκαναν καλά οι πραξικοπηματίες; Μήπως απέτρεψαν έναν εμφύλιο που θα στοίχιζε πάνω από ένα εκατομμύριο ζωές, όσοι ήταν οι σφαγιασθέντες κομμουνιστές; 
  Δεν ξέρω αν είναι ιστορικά αληθής – πάντα έχω αυτό το πρόβλημα με τις ταινίες μυθοπλασίας – η σχεδιαζόμενη επανάσταση από τους κομμουνιστές. Πάντως βλέπω την ταινία να δικαιώνει αρκετά το πραξικόπημα του Σουχάρτο, και μου προκαλεί έκπληξη που ήταν απαγορευμένη τόσα χρόνια στην Ινδονησία.