Yang Lina, AKA Yang Tianyi (1972 - )

  Yang Lina, AKA Yang Tianyi (1972 - )

 

  H Γιανγκ Λίνα είναι μια ανεξάρτητη σκηνοθέτις που ξεκίνησε την καριέρα της σαν ντοκιμαντερίστρια, για να περάσει στη συνέχεια στις ταινίες μυθοπλασίας. Την συγκινεί η ανθρώπινη δυστυχία που συχνά προκαλείται από προβλήματα υγείας, και την ενδιαφέρει επίσης η γυναικεία σεξουαλικότητα.

  Μόνο στο «Big world» θα δούμε άντρα σε κεντρικό ρόλο, έναν νεαρό που πάσχει από cerebral palsy, σπαστικότητα, δηλαδή μη αποτελεσματικό έλεγχο των κινήσεων, πράγμα που του δημιουργεί προβλήματα στις κοινωνικές του σχέσεις. Είναι και η μόνη ταινία της που σαν θέμα και το romance. Σε όλες τις άλλες ταινίες της οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι γυναίκες.

  Στο «Song of spring» βλέπουμε το διπλό δράμα δυο ηλικιωμένων γυναικών, με την μεγαλύτερη να φροντίζει την κόρη της που πάσχει από Alzheimer.

  Στην τελευταία της ταινία, «It’s O.K.» βλέπουμε πάλι τη σχέση μάνας κόρης, μόνο που είναι πολύ νεότερες. Η κόρη έχει έναν πολύποδα που πρέπει να αφαιρεθεί, που όμως δεν της δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα. Η ταινία αυτή ξεφεύγει αρκετά από τις προηγούμενες, με το να δίνονται οι σχέσεις μητέρας κόρης, συχνά τεταμένες, με ένα χιουμοριστικό τρόπο.

  Το πρόβλημα της γυναικείας σεξουαλικότητας, που είναι κυρίαρχο στην πρώτη ταινία της, «Longing for the rain», όπου η ματαιωμένη σεξουαλικά παντρεμένη γυναίκα καταφεύγει στις φαντασιώσεις της, κάνει και εδώ την εμφάνισή του. Η κόρη με τον πολύποδα είναι δασκάλα, και διδάσκει τα παιδιά για τη σεξουαλικότητα.

Yang Larry, Sorry I love you (对不起，我爱你, 2014)

 Yang Larry, Sorry I love you (对不起，我爱你, 2014)

 

  Το θέμα της πρώτης ταινίας του Γιανγκ, της «Νανάς», ήταν η προσφορά του νεφρού της σε έναν νεαρό ουγούρο, που έπασχε από ανίατη ασθένεια και ήταν ο μόνος τρόπος να σωθεί. Το ίδιο θέμα, τη δωρεάν οργάνων, θα συναντήσουμε και εδώ.

  Εγκαταλειμμένος από τη μητέρα του, μεγαλωμένος σε ορφανοτροφείο, στα τρία του χρόνια θα υιοθετηθεί από ένα ζευγάρι καναδών.

  Σαν έφηβος θα μπλέξει με μια σπείρα εμπόρων ναρκωτικών. Σε μια σύγκρουση θα σκοτώσει κάποιον, και ο αδελφός του θέλει να τον βρει για να εκδικηθεί.

  Θα τα καταφέρει. Θα τον πυροβολήσει τρεις φορές, όμως θα τη γλιτώσει. Του έβγαλαν τις δυο σφαίρες, όμως μια που είναι καρφωμένη στο κρανίο του δεν μπορεί να βγει. Με μια επέμβαση έχει μόλις 10% πιθανότητες να ζήσει. Έτσι, παίρνει μια παράταση ζωής, μέχρι και έξι μήνες, του λέει ο γιατρός.

  Θα σώσει μια νεαρή κοπέλα από μια επίθεση ληστών. Αυτή θα τον ερωτευθεί, και θα τον ακολουθήσει στην Κίνα, όπου θα ψάξει να βρει τους γονείς του και την αδελφή του.

  Η αφηγηματική προσδοκία είναι δεδομένη: θα βρει την αδελφή του. Θα έχουμε μήπως μια συνταραχτική σκηνή αναγνώρισης των δυο αδελφών, όπως στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη;

  Τελικά δεν ήταν συνταρακτική. Την ξεγέλασαν ότι αυτός που πυροβόλησε τον αδελφό της είναι ο αδελφός της. Θα το μάθει ενώ αυτός βρίσκεται στο έδαφος βαθιά πληγωμένος στη σύγκρουση με την δήθεν αδελφό της.

  Και η δωρεάν;

  Ξέροντας ότι έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει, αποφασίζει να δωρίσει την καρδιά στον αρραβωνιαστικό της αδελφής του που έχει σοβαρό καρδιακό πρόβλημα (γνωρίζονται, όμως αυτή δεν ξέρει ότι είναι αδελφός της). Μάλιστα ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει με απαγχονισμό, όμως παρεμποδίζεται.

  Στην κοπέλα που τον ερωτεύθηκε της λέει ότι δεν μπορεί να κάνει σχέση μαζί της, λυπάται. Την αγαπάει, αλλά ξέρει ότι δεν μπορεί να έχει μέλλον μαζί του, μια και θα πεθάνει. Αυτή θα ομολογήσει απερίφραστα τον έρωτά της, ζητώντας του συγνώμη που τον αγάπησε. Θα αγκαλιαστούν. Δεν είχαν κάνει σεξ, όμως είχαν φιληθεί.

  Στην τελευταία σκηνή τη βλέπουμε να μοιρολογεί πάνω στον τάφο του.

  Συγκινητική ταινία.

  Όμως:

  Ο Γιανγκ έχει πάθος με τις πολεμικές τέχνες, και θα δούμε πολλές σκηνές wu xia, σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Αυτό το πάθος θα τον ακολουθήσει και σε επόμενες ταινίες του.  

  6,8 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Yang Larry, Η άκρη της σκιάς (The shadow’s edge, 捕风追影, 2025)

 Yang Larry, Η άκρη της σκιάς (The shadow’s edge, 捕风追影, 2025)

 

  Η ταινία θα προβληθεί σήμερα Δευτέρα, 21.15, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, τελευταία μέρα του πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Συλλαμβάνοντας τον άνεμο και κυνηγώντας τη σκιά, η μετάφραση του κινέζικου τίτλου.

  Τον Larry Yang θα τον δω πακέτο. Αλλά, ανορθόδοξα, ξεκινάω από την τελευταία του ταινία που προβάλλεται σήμερα.

  Η ταινία έχει στερεότυπα των ταινιών crime, αλλά και αρκετή πρωτοτυπία.

  Το στερεότυπο: τα βρίσκουν σκούρα με την καινούρια υπόθεση. Απάτη με κρυπτονομίσματα. Ο Fu Lanseng, από πράκτορας της αστυνομίας περνάει στην άλλη πλευρά, την πλευρά της παρανομίας και του εγκλήματος. Όμως είναι πολύ προσεκτικός, δεν αφήνει ίχνη, μετά από κάποιες ληστείες εξαφανίζεται για 20 χρόνια. Έτσι αναγκάστηκαν να καλέσουν τον συνταξιούχο πια Τσάκι Τσαν να τους βοηθήσει να συλλάβουν τον Fu Lanseng, γνωστό και ως Σκιά. 

  Βοηθοί του στο έγκλημα είναι οι πέντε θετοί του γιοι, που όμως δεν ακολουθούν τις οδηγίες του, κάνουν του κεφαλιού τους, με αποτέλεσμα η αστυνομία να βρει τα ίχνη τους. Αλλά το πιο σημαντικό, κάποιοι δεν του είναι πιστοί, προσπαθούν να τον βγάλουν από τη μέση. Θα το πληρώσουν με τη ζωή τους.

  Ο Fu Lanseng, η Σκιά, δεν είναι ο απόλυτα κακός. Βλέπουμε να έχει ανθρώπινες πλευρές. Όμως είναι αδυσώπητος όταν πρόκειται να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του.

  Το πώς βάζει ο σκηνοθέτης τη Σκιά να συντρώγει με τον Τσάκι Τσαν και τη βοηθό του, σίγουρα είναι εξαιρετικό εύρημα.

  Κατά τα άλλα η ταινία είναι wu xia, πολεμικές τέχνες, στις οποίες είναι εξπέρ τόσο ο Τσάκι Τσαν, τον οποίο είδαμε και στις ταινίες «Shanghai noon» και «Η επανάσταση του 1911», όσο και η βοηθός του, η Zhang Zifeng, την οποία είδαμε και στο «Aftershock», στο «Back to 1942» και «The volunteers: to the war». Και βέβαια θα πέσει άφθονο πιστολίδι.

  Οι τέτοιες ταινίες δεν είναι του γούστου μου, αλλά ο χαμογελαστός Τσάκι Τσαν είναι πάντα απολαυστικός. Και βέβαια έχει καλή βαθμολογία, 7. Εγώ δεν θα έβαζα ούτε παραπάνω ούτε παρακάτω.

Lin Huida, Boonie Bears: The Hidden Protector (2026)

 Lin Huida, Boonie Bears: The Hidden Protector (2026)

 

  Σήμερα, Κυριακή 21 Ιουνίου στις 21.00, θα προβληθεί στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας στα πλαίσια πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Δεν είμαι λάτρης του animation, αλλά είπα να το δω μια και προβάλλεται στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, έτσι, για να γράψω και να γνωστοποιήσω την προβολή της ταινίας.

  Πριν παραθέσω το κείμενο της κοινοποίησης, να πω μόνο δυο πράγματα.

  Βλέπω και σ’ αυτή την ταινία ένα τρίο, σαν αυτό που είδα και στις ταινίες-μεταφορές του μυθιστορήματος «Ταξίδι στη Δύση». Τον μοναχό που πηγαίνει στη Δύση (Ινδίες) για να φέρει βουδιστικές γραφές, τον συνοδεύουν τρία «άτομα», από τα οποία μόνο το ένα είναι με ανθρώπινη μορφή, τα άλλα δύο είναι, το ένα γουρούνι, το άλλο πίθηκος. Εδώ έχουμε δυο αρκούδες και έναν άνθρωπο, που όμως δεν συνοδεύουν κανένα.

  Λίγο μπερδεμένη η πλοκή, δεν έχει νόημα να ψάξω να τη βρω, που θα κάνω εξάλλου σπόιλερ. Απλά θα πω δυο πράγματα: την απόλαυσα όπως απόλαυσα πριν χρόνια και την «Φαντασία» του Ντίσνεϊ, σαν ένα εικαστικό πανόραμα, που όμως δεν συνοδεύεται μουσικά από κλασικά αριστουργήματα. Επίσης υπάρχει ένα ηθικό δίδαγμα: Οι φιλονικίες των ανθρώπων δίνουν δύναμη στο κακό, και πρέπει να πάψουν.  

  Και τώρα το κείμενο που συνοδεύει την ανακοίνωση της προβολής.

  Ο Αδελφός Αρκούδoς ήταν κάποτε ο αδιαμφισβήτητος "μεγάλος αδερφός" του δάσους—μέχρι που εμφανίστηκε ένας απροσδόκητος επισκέπτης. Ο επισκέπτης μετέφερε τις θεϊκές του δυνάμεις στο τρίο Xiong-Qiang (τις δύο αρκούδες και τον Vick), αφήνοντας τον Αδελφό Aρκούδo ως το πιο αδύναμο μέλος των τριών. Εκείνος, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αλλάξει τη μοίρα του, πέφτει κατευθείαν στην παγίδα του κακού, εξαπολύοντας μια ολέθρια κρίση που απειλεί να καταστρέψει τα πάντα... Δράση και χιούμορ είναι τα βασικά συστατικά της νέας περιπέτειας των Boonie Bears, των χαρακτήρων κινουμένων σχεδίων που "γεννήθηκαν" το 2012 στην Κίνα με τη μορφή τηλεοπτικής σειράς, πριν εξαπλωθούν σε… 82 χώρες παγκοσμίως και μετακομίσουν επιτυχώς και στη μεγάλη οθόνη με 12 μεγάλου μήκους ταινίες.

Lina Yang (杨荔钠, Δεν πειράζει (我,许可 2026)

 Lina Yang (杨荔钠, Δεν πειράζει (我,许可 2026)

 

  Θα προβληθεί σήμερα Σάββατο στις 22.45 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, στα πλαίσια πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Εφέ της δισημίας. Xuke, το όνομα της ηρωίδας, που σημαίνει ταυτόχρονα και «επιτρέπω». Εγώ, επιτρέπω, δηλαδή δεν με νοιάζει, και Εγώ, η Σουκέ. Το εφέ της δισημίας το βλέπουμε στο τέλος, όπου δίπλα στα γράμματα τέλους υπάρχει παράθυρο με βίντεο, στα οποία κάποια πρόσωπα λένε κάτι ξεκινώντας με το «Επιτρέπω», με τη σημασία του Δεν με νοιάζει, ή Δεν πειράζει, όπως είναι ο ελληνικός τίτλος: «Επιτρέπω στα γατιά και στα σκυλιά να είναι φίλοι, μέλη της οικογένειάς μας». «Επιτρέπω στη μαμά μου να κάνει ό,τι θέλει». «Επιτρέπω στη μαμά μου να ξοδεύει ελεύθερα και να αγοράζει ό,τι θέλει», κ.λπ. κ.λπ.

  Την Lina Yang την είδαμε πακέτο, αφενός γιατί βλέπω πακέτο κινέζους σκηνοθέτες στα πλαίσια της συγγραφής μιας εισαγωγής στον κινέζικο κινηματογράφο (έχω αναρτήσει ήδη για τρεις περιόδους, μέχρι το 1937) και αφετέρου γιατί η ταινία της αυτή θα προβληθεί σήμερα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

  Η ταινία αυτή έχει κοινά σημεία, αλλά και διαφέρει από τις προηγούμενες ταινίες της.

  Ας πούμε τις διαφορές.

  Είναι μια απολαυστική κωμωδία, στην οποία βλέπουμε κωμικοτραγικά επεισόδια ανάμεσα σε μάνα και κόρη. Διαφωνώ όμως για το romance, όπως τη χαρακτηρίζει το imdb. Δεν υπάρχει romance, το οποίο μόνο στην προηγούμενη ταινία της, το «Big world», στην μόνη που κεντρικός ήρωας είναι ένας άντρας, θα το δούμε.

  Κεντρικό θέμα, όπως και στην πρώτη της ταινία, την «Longing for the rain», είναι η γυναικεία σεξουαλικότητα. Εκεί, η αδιαφορία του άντρα για τη γυναίκα, δεν ενδιαφέρεται να κάνει σεξ μαζί της. Εδώ, η αδυναμία του να την ικανοποιήσει σεξουαλικά. Το μαθαίνουμε στο τέλος. Τριάντα χρόνια γάμου, δεν ένιωσε ποτέ σεξουαλική ικανοποίηση.

  Και αποφασίζει, μετά από τριάντα χρόνια γάμου, να τον χωρίσει.

  Υπάρχει και εδώ το πρόβλημα υγείας. Στην προ-προηγούμενη ταινία της, «Song of spring» (στην οποία βλέπουμε πάλι τη σχέση μητέρας-κόρης, μόνο που και οι δυο είναι γριές) ήταν το Alzheimer, στο «Big world» ήταν μια εγκεφαλική βλάβη (σπαστικότητα), εδώ είναι ένας πολύποδας.

  Η διαφορά:

  Στις προηγούμενες ταινίες τα συμπτώματα της αρρώστιας είναι έντονα, καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος τους. Εδώ δεν υπάρχουν συμπτώματα παρά ελάχιστα (μια λιποθυμία είδαμε όλη κι όλη), όμως ο πολύποδας πρέπει να βγει. Και αρχίζει μια οδύσσεια μέχρι να καταφέρει η κόρη να κάνει την εγχείρηση, στο τέλος της ταινίας.

  Στο «Spring tide» βλέπουμε πάλι τις σχέσεις μητέρας-κόρης, γεμάτες ένταση που κορυφώνεται στο τέλος, όμως υπάρχει και η εγγονή.

  Η κόρη είναι δασκάλα, και διδάσκει στα παιδιά σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Έχει τοποθετήσει στην αίθουσα ένα κουτί με σερβιέτες, μήπως έλθει ξαφνικά σε κάποια μαθήτρια η περίοδος.

  Επιστρέφοντας από τις διακοπές, ρωτάει, πρώτα τις μαθήτριες, ποιες είχαν έμμηνο ρύση. Μια σηκώνει το χέρι της.

  Στη συνέχεια ρωτάει τους μαθητές, ποιοι είχαν ονείρωξη. Ένας σηκώνει το χέρι του.

  Όταν η μαμά λέει στον κόρη ότι βρήκε δουλειά σε ένα toy shop, δεν είχα καμιά αμφιβολία για τι είδους shop ήταν.

  Όταν ένας φίλος από τα παλιά (ίσως διαβάσει αυτές τις γραμμές) μου είπε ότι έχει ένα μαγαζί με τουριστικά, δεν είχα λόγο να αμφιβάλλω. Χρόνια αργότερα μου αποκάλυψε ότι ήταν sex shop.  

  Απολαυστική κωμωδία, 6,7 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8. Αν δεν είστε μακριά από την αρχή της Ιεράς Οδού όπου βρίσκεται η Ταινιοθήκη της Ελλάδας και δεν έχετε αποφασίσει πώς να περάσετε το σαββατόβραδό σας, θα σας συνιστούσα να τη δείτε. Είναι απολαυστικότατη.

Lina Yang (杨荔钠, Big world (小小的我, 2024)

 Lina Yang (杨荔钠, Big world (小小的我, 2024)

 

  Ο μικρούλης εαυτός μου, η μετάφραση του κινέζικου τίτλου.

  Η Λίνα Γιανγκ με την τέταρτη ταινία της εγκαταλείπει τις γυναίκες, εδώ κεντρικό πρόσωπο είναι ένας νεαρός, όμως και αυτός, όπως και η κόρη στην προηγούμενη ταινία, έχει προβλήματα υγείας. Η κόρη είχε Alzheimer, ο νεαρός πάσχει από μια εγκεφαλική παράλυση, που τα συμπτώματά της είναι ασυντόνιστες κινήσεις, χεριών κυρίως.

  Trivia: πριν τρεις μήνες είδαμε το «Δυστυχώς, βρίζω». Εγκεφαλική βλάβη και αυτός, σύνδρομο Τουρέτ, που τον κάνει να βρίζει ιδεοψυχαναγκαστικά.

  Μια τέτοια κατάσταση συνεπάγεται προβλήματα, και εδώ τονίζονται κυρίως τα προβλήματα που έχουν να κάνουν με το πώς τον αντιμετωπίζει η κοινωνία. Τον βλέπουν σαν περίεργο ον, οι περισσότεροι πιστεύουν ότι είναι καθυστερημένος. Μόνο κάποιοι ηλικιωμένοι τον εκτιμούν γιατί τους λύνει προβλήματα που αντιμετωπίζουν με το κινητό τους.

  Ζει με τη γιαγιά του, η οποία τον φροντίζει όσο μπορεί. Η μητέρα του που είναι έγκυος δεν τολμάει να του μιλήσει για την εγκυμοσύνη της. Του λέει μόνο ότι θα λείψει για λίγο χρόνο.

  Η γιαγιά είναι σε μια χορωδία. Δίνουν παραστάσεις, έχουν και μουσικούς. Ένας ντράμερ θα αποχωρήσει. Μήπως να τον αντικαταστήσει ο νεαρός;

  Και πράγματι έτσι γίνεται.

  Υπάρχει και κάτι που δεν υπήρχε στις προηγούμενες ταινίες: το romance. Η κοπέλα τον βλέπει με κατανόηση, και συγκινείται αφάνταστα, όχι μόνο διαβάζοντας κάποια ποιήματά του, αλλά κυρίως ένα ποίημα που έγραψε ειδικά για αυτήν.

  Υπάρχει και ένα επεισόδιο που κάνουν σεξ. Η κάποια αφηγηματική ασάφεια αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να είναι φαντασίωση.

  Θα μάθει κάποια πράγματα που του εξομολογείται η γιαγιά του, αλλά και η μητέρα του, όταν έρχεται σπίτι με την αδελφούλα του.

  Εξαιρετική ταινία, με εντυπωσιακά επεισόδια, δεν εκπλήσσομαι για το 7,6 της βαθμολογίας της, εγώ της έβαλα 8 χωρίς δισταγμό.

  Και ο Jackson Yee εξαιρετικός στην ερμηνεία του.

  Trivia: πιάνει δουλειά σε ένα εστιατόριο. Ο νεαρός ιδιοκτήτης τον προσλαμβάνει. Το ξέραμε, το ακούσαμε και μετά, θα έχει κάποια έκπτωση στην εφορία για αυτό. Όμως τον προσέλαβε κυρίως από συμπόνια.

  Ανακοινώνει το μενού στους πελάτες. Ένα κατεβατό. Ανάμεσα στα άλλα, «βάτραχοι βατραχοτροφείου» (κατά το ιχθυοτροφείου).

  Ξέρω ότι οι διατροφικές συνήθειες δεν έχουν να κάνουν τόσο με την υγιεινή διατροφή όσο με την κουλτούρα. Έχω ακούσει για άτομα που τα πιάνει αλλεργία στη σκέψη ότι θα φάνε χοχλιούς (σαλιγκάρια), αγαπημένο μου έδεσμα, όπως και όλων των κρητικών.

  Στην κατοχή κάποιοι ιταλοί στρατιώτες έκαναν τραπέζι στον μετέπειτα άντρα της ξαδέλφης μου, νεαρός τότε, εικοσάρης. Αφού τέλειωσαν οι ιταλοί του έκαναν κοροϊδευτικά: «νιάου, νιάου». «Ωρέ κερατάδες, κάτη με ταΐσατε;».

  Φυσικά δεν το είπε στα ιταλικά, αλλά αυτοί φυσικά κατάλαβαν από την αγανακτισμένη έκφρασή του.

  Αν ήξερα αυτά που ξέρω τώρα, ότι η διατροφή είναι ζήτημα κουλτούρας, θα μάζευα τα βατράχια που ήταν ένα σωρό στη στέρνα του Χαρίτου, δυο βήματα πριν στρίψω στο μονοπάτι για το σπίτι μου, και που έδιναν συναυλία κάθε βράδυ. Τώρα πάει και η Χαρίτος, πάει και η στέρνα του.

  Η προηγούμενη ταινία της που είδαμε (είπαμε, τη βλέπουμε πακέτο) ήταν η «Song of spring».

Lina Yang, Song of spring (春歌,AKA 妈妈, 2022)

 Lina Yang, Song of spring (春歌,AKA 妈妈, 2022)

 

Για τρίτη συνεχόμενη φορά στον τίτλο η «Άνοιξη». 

  Μπορεί η Γιανγκ να καταπιάνεται με ένα θέμα κάθε φορά, τη σεξουαλική ματαίωση των γυναικών στην πρώτη της ταινία, τις ενδοοικογενειακές εντάσεις που έχουν εν πολλοίς να κάνουν με το χάσμα των γενεών στη δεύτερη, τώρα όμως, με την τρίτη της ταινία διαπιστώνουμε ότι ο κοινός παρονομαστής είναι οι δυστυχίες που κουβαλάνε οι άνθρωποι, και κυρίως οι γυναίκες. Και αυτό φαίνεται καθαρά σ’ αυτή την ταινία.

  Θέμα της είναι το Alzheimer.

  Θυμάμαι την ταινία «Και εσύ ποια είσαι;» του Antonio Mercero. Σ’ αυτήν, η εγγονή φροντίζει τον παππού, που βρίσκεται σε γηροκομείο. Τον επισκέπτεται συχνά. Εντυπωσιακό το εφέ τέλους:

  Και εσύ ποια είσαι;

  Είχε πάψει να την αναγνωρίζει.

  Θυμήθηκα και τη βιογραφική ταινία «Iris», της Iris Murdoch (φοιτητής είχα διαβάσει το βιβλίο της για τον Σαρτρ), όπου ο σύζυγός της την φρόντιζε όταν την κτύπησε το Alzheimer.

  Αυτές οι δυο περιπτώσεις είναι τυπικές. Έχω υπόψη μου περίπτωση ηλικιωμένης που την φροντίζει η εγγονή της.

  Η περίπτωση όμως σ’ αυτή την ταινία δεν είναι καθόλου τυπική, και για αυτό είπα ότι ο κοινός παρονομαστής των ταινιών της είναι η ανθρώπινη δυστυχία. Η ογδονταπεντάχρονη μητέρα, δασκάλα, πρέπει να φροντίζει την εξηνταπεντάχρονη κόρη της, καθηγήτρια αρχαιολογίας, που έχει προσβληθεί από Alzheimer. Βλέπουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, την συχνή επιθετικότητά της, και βέβαια κάποια στιγμή παύει να την αναγνωρίζει σαν μητέρα της.

  Γιατί μη τυπική περίπτωση;

  Γιατί το αντίθετο συμβαίνει σχεδόν πάντα. Το παιδί φροντίζει τον γονιό που έχει προσβληθεί από Alzhemer. Σαφώς η κατάσταση είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμη από ότι στην περίπτωση των δυο γυναικών στην ταινία.

  Την Γιανγκ δεν την ενδιαφέρει να δείξει και το τυπικό τέλος, που είναι ο θάνατος της κόρης, για αυτό τελειώνει την ταινία, όπως και στην προηγούμενή της, ποιητικά. Η κόρη είναι πια σε καροτσάκι, και η μητέρα την πηγαίνει στην παραλία. Την προειδοποιούν, η παλίρροια σε λίγο αρχίζει, πρέπει να φεύγουν.

  Όμως δεν φεύγουν. Απολαμβάνουν το νερό που έχει αρχίσει να ανεβαίνει μέχρι τους αστραγάλους τους. Και για να κάνει γλυκόπικρο το πικρό end, η κόρη αναγνωρίζει τη μαμά.

  Εκτός από τις δυο γυναίκες υπάρχει και μια παραβατική κοπέλα. Κλέβει στο λεωφορείο, αλλά η κόρη την ξελασπώνει. Της δίνει μάλιστα και λεφτά. Αργότερα τη βλέπουμε να συγκατοικεί μαζί τους για κάποιο διάστημα, μαζί με το μωρό της, και να φροντίζει την κόρη.

  Δεικτική η ιστορία, για να μας δείξει πόσο καλόψυχη είναι η κόρη.

  Ξέχασα, υπάρχει και δεύτερος τίτλος στην ταινία, «Μαμά». Δίπλα στα γράμματα τέλους, σε παράθυρο με βίντεο, βλέπουμε πρόσωπα (πιο πάνω γράφεται η ηλικία τους), προφανώς με Alzheimer, να μιλάνε για τη μαμά.

  6,6 η βαθμολογία της, πολύ καλή.

  Η προηγούμενη ταινία της που είδαμε ήταν η «Spring tide».

  Την Γιανγκ τη βλέπουμε πακέτο.