Potsy Ponciroli, Motor city (2025)

 Potsy Ponciroli, Motor city (2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Το είδος είναι crime και το μοτίβο είναι το μοτίβο της εκδίκησης, ένα μοτίβο που μου αρέσει πάρα πολύ.

  Ας παραθέσω τον σύνδεσμο για την πιο ξεχωριστή ταινία εκδίκησης, τη «47 ronin» του Kenji Mizoguchi, τον οποίο είδα πακέτο.

  Δεν μου αρέσουν οι ταινίες crime, επειδή όμως μου αρέσουν οι ταινίες εκδίκησης, παρά το 5,7 της βαθμολογίας της έβαλα 7.

  Όμως όχι μόνο για αυτό.

  Είναι και η πρωτοτυπία της.

  Είναι γυρισμένη πάνω στη φιλοσοφία του βωβού κινηματογράφου.

  Ελάχιστες οι ατάκες, κανένας μεσότιτλος.

  Και μουσική υπόκρουση.

  Χάρηκα που άκουσα το «Nights in white satin[bd1] » των Moody Blues, ένα τραγούδι της εποχής μου που μου αρέσει πολύ. Όμως πιο πολύ μου αρέσει το «Aquarius», το ζώδιό μου.

  Ο βετεράνος την αγαπάει. Την αρπάζει από τα χέρια του εμπόρου ναρκωτικών. Φυσικά θα τον αγαπήσει και αυτή. Της προσφέρει δακτυλίδι γάμου.

  Όμως ο τράφικερ, με τη βοήθεια ενός διεφθαρμένου αστυνομικού (κοινός τόπος πια ο διεφθαρμένος αστυνομικός, αναρωτιέμαι αν υπάρχει αστυνομική ταινία που δεν θα δούμε έναν τέτοιο) θα τον παγιδεύσουν με το γνωστό κόλπο, θα βάλουν ναρκωτικά στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του.

  25 χρόνια φυλακή.

  Όμως θα δραπετεύσει.

  Και θα κοιτάξει να εκδικηθεί.

  Και η αγαπημένη του;

  Ας μην κάνω σπόιλερ.

  Πολύ μου άρεσαν οι δυο τελευταίες ατάκες της ταινίας, που την κλείνουν με ένα εντυπωσιακό εφέ τέλους.

---

 [bd1]

Lu Yang, A writer’s odyssey II (刺杀小说家2, 2025)

 Lu Yang, A writer’s odyssey II (刺杀小说家2, 2025)

 

  Επειδή βαριέμαι, ή ίσως ξεχάσω να γράψω πράγματα, θα παραπέμψω, σε όποιον δεν βαριέται να διαβάσει, στην ανάρτησή μου για το Ι.

  Διαφορές:

  Δεν βλέπω τέρατα να κατακλύζουν την οθόνη, όπως στο πρώτο. Βλέπω μόνο ένα, που είναι καλό, και ένα άλλο, μικρό, αστείο, καλό και αυτό, με κεφάλι σαν αγκινάρα.

  Είπαμε, δεν μου αρέσουν οι ταινίες φαντασίας και δεν θα γράψω τίποτα για την πλοκή, μπορείτε να διαβάσετε στο σύνδεσμο της βικιπαίδειας.

  Είπαμε, δεν μου αρέσουν οι συμβολισμοί, όμως εδώ θα δω την ταινία σαν μια τεράστια μεταφορά-σύμβολο. Οι ήρωες του μυθιστορήματος ζωντανεύουν και έρχονται σε διαδραστική επαφή με τον συγγραφέα. Χαρακτηριστικό ένα επεισόδιο στο οποίο ένας ήρωάς του τον αρπάζει από το λαιμό και ετοιμάζεται να τον πνίξει.

  Παρά το ότι τελικά ήταν όνειρο, ο συμβολισμός είναι σαφής.

  Βάλτε στη θέση του συγγραφέα τους δημιουργούς της τεχνητής νοημοσύνης, και στη θέση του μυθιστορήματος τα προϊόντα της τεχνητής νοημοσύνης.

  Ακούω σενάρια, που δεν τα βρίσκω εντελώς συνομωσιολογικά, ή μάλλον καθόλου συνομωσιολογικά.  Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να κατασκευάσει νοήμονα όντα. Αυτά τα νοήμονα όντα είναι πιθανόν να στραφούν εναντίον των δημιουργών της τεχνητής νοημοσύνης.

  Το ότι ο δημιουργός δεν θα έχει τον έλεγχο φαίνεται στο τέλος, με το πλάνο της οθόνης του laptop όπου διαβάζουμε:

  小说是继续写 还是不写 这是个问题 可你说了不算. Το μυθιστόρημα να συνεχιστεί ή να μη συνεχιστεί; Αυτό είναι το ερώτημα. Όμως, δεν αποφασίζεις εσύ.

  Αυτά τα έχει γράψει από μόνο του το λάπτοπ, σαρδόνιο τέλος για το Α writer's odyssey II.

  5,6 η βαθμολογία της. Για τη χαμηλή βαθμολογία σχολιάζω στην προηγούμενη ταινία, η οποία δεν μου άρεσε, γιατί γενικά δεν μου αρέσουν οι ταινίες φαντασίας, επιστημονικής ή μη.

  Αναιρώντας τον εαυτό μου, που δεν μου αρέσουν οι συμβολισμοί: η ταινία αυτή μου άρεσε για τον συμβολισμό της. Και βέβαια επειδή τα τέρατα ήταν ελάχιστα, και ήταν «καλά», στο πλευρό του συγγραφέα.

  Trivia: ένας συγγραφέας με το ψευδώνυμο Cidada ανανεώνει το «Godslayer» (φονιάς του Θεού) του συγγραφέα. Κάτι ανάλογο έγινε και με κάποιον που έγραψε συνέχεια του «Δον Κιχώτη».

 

Ladj Ly, Οι άθλιοι (Les miserables, 2019)

 Ladj Ly, Οι άθλιοι (Les miserables, 2019)

 

  Γίνονται αναφορές στον Ουγκώ και στους «Άθλιους», όμως καμία σχέση.

  Τρεις είναι στην ομάδα των αστυνομικών. Ο καλός, ο κακός και ο μαύρος.

  Ο καλός αστυνομικός παίρνει μετάθεση στο Παρίσι. Είναι ευγενικός, συγκαταβατικός, καθόλου βίαιος, σε αντίθεση με τον κακό. Ο μαύρος…

  Ένας νεαρός μαύρος, o Issa, κλέβει ένα λιονταράκι από ένα τσίρκο. Πανικός, πρέπει να βρεθεί, η ομάδα κινητοποιείται.

  Θα τον εντοπίσουν, μετά από διάφορες περιπέτειες το λιονταράκι θα επιστραφεί στο τσίρκο.

  Βλέπουμε σκηνές, με τον καλό αστυνομικό να δείχνει την καλοσύνη του και τον κακό να δείχνει τον παλιοχαρακτήρα του.

  Πυροβολεί τον Issa στο πρόσωπο. Χάρη στον καλό αστυνομικό δεν παθαίνει τα χειρότερα.

  Ο κακός αστυνομικός λέει ότι φοβήθηκε, πανικοβλήθηκε, για αυτό πίεσε τη σκανδάλη και ο Issa βρέθηκε με στραπατσαρισμένο μάγουλο.

  Πρέπει να κουκουλώσουν την υπόθεση, ένας νεαρός μαύρος με το drone του πήρε τη σκηνή. Να βρουν το drone, την sdcard.

  Άλλα επεισόδια, στην προσπάθεια των αστυνομικών να το βρουν.

  Ο κακός αστυνομικός που πυροβόλησε λέει στον καλό αστυνομικό ότι πανικοβλήθηκε, για αυτό το έκανε.

  Λέτε να πανικοβλήθηκε και ο αστυνομικός που σκότωσε τον Γρηγορόπουλο;

  Να μην ξαναγράφω για τα είδωλα της φυλής και τη γενίκευση, όσοι με διαβάσουν ίσως θυμούνται.

  Στο τέλος οι αστυνομικοί παγιδεύονται σε ένα κτίριο. Στο τελευταίο πλάνο ο Issa κρατάει μια κοκτέιλ μολότοφ, έτοιμος να την εκσφενδονίσει στον καλό αστυνομικό. Αυτός του λέει να μην το κάνει, σημαδεύοντάς τον με το πιστόλι.

  Ανοικτό τέλος, δεν έχει σημασία τι έγινε τελικά.

  Την ταινία τη βρήκα εντελώς ρατσιστική, που απενοχοποιεί τους αστυνομικούς. Η ιστορία ξεκίνησε με τον Issa, με την κλοπή του μικρού λιονταριού. Οι αστυνομικοί απλά κάνουν το καθήκον τους, με τον κακό να υπερβαίνει τα όρια.

  Έχει γούστο να…

  Ναι, ο σκηνοθέτης είναι μαύρος, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, που βραβεύτηκε μάλιστα στις Κάννες με το Jury prize.

  Βασίζεται σε αληθινό περιστατικό, όμως οποία διαφορά με την ταινία «Dossier 137» του Ντομινίκ Μολ, που και αυτή βασίζεται σε πραγματικό περιστατικό.

 

 

Lu Yang, A writer’s odyssey(刺杀小说家, 2021)

 Lu Yang, A writer’s odyssey(刺杀小说家, 2021)

 

  Δολοφονώντας τον μυθιστοριογράφο, ή, πιο ελεύθερα, σκότωσε το μυθιστοριογράφο, είναι ο κινέζικος τίτλος.  Το «μυθιστοριογράφος» είναι υπάλληλη έννοια στην έννοια «συγγραφέας» (ο αγγλικός τίτλος). Συγγραφέας είναι και ο δοκιμιογράφος, και ο διηγηματογράφος…

  Ο Guan Ning ψάχνει την κόρη του, εδώ και έξι χρόνια, που πιστεύει ότι έχει απαχθεί από τράφικερς. Σύντομα, μια μεγάλη εταιρεία τον εντοπίζει και του προτείνει να τη βρουν, με αντάλλαγμα να σκοτώσει ένα νεαρό μυθιστοριογράφο, τον Lu Kongwen.

  Για ποιο λόγο;

  Η πλοκή του μυθιστορήματος είναι χοντρικά η εξής: ένας νεαρός ήρωας προσπαθεί να ανατρέψει τον Redmane, τον τυραννικό ηγέτη τους.

  Η πρωτοτυπία της πλοκής, που ξεπερνάει κάθε παραψυχικό φαινόμενο που έχω υπόψη μου, και ξέρω πολλά, είναι το θέμα του πρώτου μου βιβλίου «Παραψυχολογία, μύθος ή πραγματικότητα», ΑΛΔΕ 1981 και 1989. Κάθε φορά που ο Redmane παθαίνει κάτι, αρρωσταίνει ή τραυματίζεται, παθαίνει το ίδιο και ο CEO της εταιρείας. Και το μυθιστόρημα αυτό ο συγγραφέας πρέπει να το παραδώσει σε τρεις μέρες, και το τέλος του είναι να πεθαίνει ο τυραννικός ηγέτης.

  Και βλέπουμε επεισόδια όπου το φανταστικό και το ρεαλιστικό εναλλάσσονται, αλλά και που καμιά φορά συμπλέκονται.

  Δεν μου αρέσουν οι ταινίες φαντασίας, παρά μόνο όταν είναι μεταφορές αρχαίων μύθων, όπως το «Άσπρο φίδι». Και εδώ είχα και το εξής πρόβλημα: Για να μην πω στα περισσότερα, σε πάρα πολλά πλάνα της ταινίας βλέπουμε τέρατα. Τα τέρατα αυτά προσβάλλουν το yugen μου, την καλαισθησία μου, όπως θα έλεγε ένας γιαπωνέζος (θέατρο Νο).

  Και μπαίνουμε στο δεύτερο πρόβλημα: μπορώ να απορρίψω μια ταινία μόνο και μόνο επειδή δεν μου αρέσει το είδος; Οι κριτικοί την επαίνεσαν, με 45 εκατομμύρια δολάρια budget είχε 160 εκατομμύρια δολάρια box office.

  Και το μόλις 6,2 της βαθμολογίας της πώς εξηγείται;

  Το google μου επιβεβαίωσε αυτό που υποπτευόμουν: Πολιτισμικές διαφορές, πολιτικές προκαταλήψεις και review bombing, που καμιά φορά γίνεται και από bots, με στόχο να ρίξουν τη βαθμολογία μιας ταινίας. Νομίζω είναι η περίπτωση της «Θυσίας», της προηγούμενης ταινίας του Lu, που αναφέρεται στον πόλεμο της Κορέας και έχει μόλις 5,5 βαθμολογία. Εγώ βέβαια έβαλα 8.

  Τελικά δεν άντεξα, έβαλα 6 (6,2 είναι η βαθμολογία της), για τους λόγους που ανέφερα.

  Trivia: Στην ταινία γίνεται αναφορά στο κάρμα. Δυο φίλες μου πιστεύουν σ’ αυτό. Έχει να κάνει με τις ανατολικές φιλοσοφίες και θρησκείες και την πίστη στη μετεμψύχωση. Αν υποφέρουμε σ’ αυτή τη ζωή, είναι γιατί πληρώνουμε αμαρτίες που διαπράξαμε σε μια προηγούμενη ζωή μας.

  Καθησυχαστική αντίληψη, που απενοχοποιεί ως αναγκαιότητα και όχι αποτέλεσμα δικών μας λαθών και «αμαρτιών». Εγώ θα απενοχοποιήσω εν μέρει στη βάση της κληρονομικότητας και δυσμενών περιβαλλοντικών επιδράσεων.

  Trivia 2. Έμαθα τι θα πει CGI: Computer Generated Imagery. Είναι ο πιο διαδεδομένος διεθνής όρος. Στα ελληνικά αποδίδεται ως «Ψηφιακά δημιουργημένες εικόνες» ή «Εικόνες παραγόμενες μέσω υπολογιστή».

Lu Yang, Guan Hu and Frant Gwo, The sacrifice (金刚川, 2020)

 Lu Yang, Guan Hu and Frant Gwo, The sacrifice (金刚川, 2020)

 

  Ο ποταμός Jingang, είναι ο κινέζικος τίτλος. Και πάλι: ο αγγλικός, Η θυσία, αναφέρεται στο θέμα, ενώ ο κινέζικος στον χώρο.

  Η ιστορία τοποθετείται στην Κορέα, το 1953, λίγο πριν τη λήξη του πολέμου. Η παραβίαση από τις αμερικανικές δυνάμεις, αν θυμάμαι καλά, του εναέριου χώρου της Κίνας και η προσέγγιση των χερσαίων δυνάμεων στα σύνορά της, οδήγησε στην εμπλοκή της στον πόλεμο. Ο στρατός που πολέμησε εκεί ήταν εθελοντικός, το έχω δει και σε άλλα έργα.

  Πρέπει να περάσουν από τη γέφυρα του ποταμού ενισχύσεις για το μέτωπο, και μάλιστα όσο γίνεται πιο γρήγορα για να ενισχύσουν την προσπάθεια κατάληψης ενός λόφου. Οι αμερικάνοι πάλι προσπαθούν να καταστρέφουν τη γέφυρα. Την καταστρέφουν με τις βόμβες τους αλλά σε χρόνο ρεκόρ οι κινέζοι την ξαναφτιάχνουν πάλι, και τα στρατεύματα συνεχίζουν να περνάνε μέχρι να την ξαναχαλάσουν τα αεροπλάνα, οπότε και πάλι θα την ξαναφτιάξουν.  

  Δυο αεροπλάνα είναι που εμπλέκονται κυρίως σ’ αυτή την επιχείρηση.

  Τρεις είναι οι σκηνοθέτες που γύρισαν την ταινία, σε δυο μήνες μάλιστα. Όμως, καθώς η ταινία δεν χωρίζεται σε μέρη, το πιο πιθανό είναι ότι και οι τρεις συμμετείχαν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, και στα τρία άτυπα μέρη: Στρατιώτες, εχθρός και αντιαεροπορικά.

  Στην αρχή βλέπουμε μόνο στους στρατιώτες. Μετά βλέπουμε και τα αεροπλάνα και τα αντιαεροπορικά.

  Το πρωτότυπο της ταινίας: ένα επεισόδιο φιλμογραφείται με δυο διαφορετικές προοπτικές. Πρώτα βλέπουμε έναν «τρελαμένο» αμερικανό πιλότο να μη θέλει να αποχωρήσει, παρά τις εκκλήσεις του συντρόφου του στο άλλο αεροπλάνο. Είναι τόσο παθιασμένος που βγάζει την μάσκα του πιλότου και φοράει ένα καουμπόικο καπέλο, ολοφάνερος ο συμβολισμός του (το λέω εγώ, που δεν μου αρέσει να ψάχνω για σύμβολα!!!).

  Το τέλος είναι αναμενόμενο: θα καταρριφθεί.

  Το ίδιο επεισόδιο φιλμογραφείται από την πλευρά των κινέζων. Η κάμερα εστιάζει στα αντιαεροπορικά πυροβόλα.

  Στο πρώτο επεισόδιο τον βλέπουμε να ρίχνει ένα μπουκάλι ουίσκι, μόλις το ήπιε όλο. Στο δεύτερο, βλέπουμε το μπουκάλι να πέφτει στο έδαφος.

  Είναι συγκινητικό το επεισόδιο που ο κινέζος πολυβολητής, με κομμένο το πόδι του από έκρηξη βόμβας, θα πάει κουτσαίνοντας, ακουμπώντας σε ένα μακρύ ξύλο, στο πολυβόλο και θα αρχίσει να βάλλει κατά του αεροπλάνου. Πιο πριν είχε βάλει φωτιές γύρω του για να τραβήξει την προσοχή των αμερικάνικων αεροπλάνων, και να βομβαρδίσουν εκεί και όχι τη γέφυρα.

  Συγκινητικό ένα μικρό τελευταίο μέρος, «Η γέφυρα». Οι κινέζοι στηρίζουν με τα κορμιά τους το γέφυρα, για να περάσουν τα στρατεύματα πριν την αυγή.

  Ξεχάσαμε να το πούμε, η επιχείρηση διεξάγεται νύχτα.

  Μου αρέσουν οι πολεμικές ταινίες. Πρώτες σε προτίμηση είναι αυτές στις οποίες βλέπουμε αεροπλάνα. Στη συνέχεια, πλοία. Επίσης, με ελεύθερους σκοπευτές, αν και αυτές είναι σπάνιες. Όμως τις βλέπω για χαλάρωση, σαν «παρα» κινηματογράφο, για να παραφράσω τον όρο «παραλογοτεχνία», που δεν μου προσφέρουν σχεδόν τίποτα παραπάνω από το να μου ανεβάζουν την αδρεναλίνη. Ο πατριωτισμός σ’ αυτές είναι δεδομένος, όχι όμως και η αυτοθυσία, πιο κατάλληλος τίτλος για αυτή την ταινία. Θυσιάζω άλλον, όπως ο Αβραάμ τον γιο του, αυτό είναι η θυσία. Αυτοθυσία όμως είναι να δίνεις την ίδια σου τη ζωή.

  Το 5,5 της ταινίας με εκνεύρισε τόσο, που έβαλα 8 αντί 7 που θα έβαζα κανονικά, μια και πρόκειται για ταινία είδους που δεν μου αρέσει.

Lu Yang, Brotherhood of blades II: The infernal battlefield (绣春刀II修罗战场, 2017)

 Lu Yang, Brotherhood of blades II: The infernal battlefield ( 2017)

 

  Είδαμε και το prequel του Ι.

  Γνώριζα για το sequel, αλλά όχι για αυτό. Το chatgpt μου το εξήγησε: Ενώ τα sequel γυρίζονται μετά και η πλοκή διαδραματίζεται μεταγενέστερα, στο prequel μπορεί μεν η ταινία να γυρίστηκε αργότερα, όμως η ιστορία που παρουσιάζει ήταν προηγούμενη της ταινίας της οποίας αποτελεί το prequel. 

  Και στις δυο περιπτώσεις βλέπουμε τον αρχιευνούχο, ιντριγκαδόρο, να διώκει αυτούς που τον υπονομεύουν.

  Η Beizhai γράφει ποιήματα που εκείνος πιστεύει ότι καταφέρονται εναντίον του.

  Δίνει τη διαταγή, να εξοντωθεί.

  Ο Shen Lian με τους συντρόφους του, μέλη της μυστικής αστυνομίας, έχει αναλάβει να εκτελέσει τη διαταγή. Όμως τον μάγεψε, και με την ομορφιά της και με τα ποιήματά της. Την είχε συναντήσει τυχαία πιο πριν. Δεν θα την σκοτώσει, αλλά απεναντίας θα την υπερασπιστεί.

  Ο αυτοκράτορας είναι ετοιμοθάνατος, ένας από τους αδελφούς του θα τον διαδεχτεί. Ο αρχιευνούχος υποδεικνύει στον αυτοκράτορα ποιον, νομίζοντας ότι θα τον έχει του χεριού του.

  Κούνια που τον κούναγε.

  Μόλις ανέλαβε το θρόνο ο νέος αυτοκράτορας τον έστειλε να φυλάει τους τάφους των προγόνων, σε έναν ολοφάνερο υποβιβασμό.

  Συμπληρώνομε το αφηγηματικό κενό: αυτός άρχισε να μηχανορραφεί με άλλους ευνούχους, με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας να στείλει ξοπίσω τους μυστικούς αστυνομικούς να τον εξοντώσουν, που αποτελεί και το θέμα της προηγούμενης ταινίας. Σ’ αυτή βλέπουμε το θάνατό του.

  Η δυναστεία των Ming είναι έτοιμη να καταρρεύσει από κακοδιοίκηση, που δεν οφείλεται (συμπεραίνουμε από την ταινία) στον αυτοκράτορα που έχει τις καλύτερες προθέσεις, αλλά στους ευνούχους που μηχανορραφούνε και καταπιέζουν το λαό.

  Οι Μαντσού (Μανζουρία, άλλη φυλή, άλλη γλώσσα) τους είχαν βάλει στο μάτι. Συχνές επιθέσεις στα σύνορα μέχρι που η δυναστεία κατέρρευσε το 1644.

  Είπαμε, οι ταινίες wuxia δεν μου αρέσουν, αλλά εγώ «διαφέρω από τους άλλους ανθρώπους» όπως μου επαναλάμβανε συχνά η γυναίκα μου, στον πολύ κόσμο αρέσουν. Μπορεί να έχει χαμηλή βαθμολογία όμως η επόμενη ταινία με ήρωα και πάλι τον Shen Lian ήταν ήδη στα σκαριά.

  Trivia.

  Με τους Μαντσού έγινε ό,τι και με την ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορία αυτή, κατ’ όνομα ρωμαϊκή, ήταν στην πραγματικότητα ελληνική, αφού σιγά σιγά εγκαταλείφθηκε η ρωμαϊκή γλώσσα και αντικατεστάθηκε η ελληνική. Σπάνια αυτοαποκαλούμαστε ρωμιοί, («Ρωμιοσύνη» του Ρίτσου, «Οι ρωμιοί είναι μπαταξήδες» συνήθιζε να λέει ο πατέρας μου).

  Οι Μαντσού κατακτήθηκαν από τον ανώτερο πολιτισμό των κινέζων. Η αυτοκρατορία παρέμεινε κινεζική, παρόλο που οι αυτοκράτορες και η ακολουθία τους ήταν Μαντσού. Και, όπως με πληροφόρησε η ΑΙ, η συντριπτική πλειοψηφία των Μαντσού μιλάνε σήμερα κινέζικα, όχι μαντζουριανά.

  Trivia 2.

  Οι γιαπωνέζοι, καταλαμβάνοντας την Μαντζουρία, δεν έκαναν τίποτα άλλο από ό,τι έκαναν η μαντζουριανοί καταλαβάνοντας την Κίνα.

  Θεαματική παραγωγή (αυτό την κάνει εν πολλοίς mainstream, εμπορική) εμένα δεν μου άρεσε γιατί, είπαμε, δεν μου αρέσουν οι wuxia ταινίες.

  6,6 η βαθμολογία της.

 

 

Ο έρωτας είναι ψηφιακός και αναλογικός

 Ο έρωτας είναι ψηφιακός και αναλογικός

 

 Ο έρωτας είναι ψηφιακός όπως και η πίστη (με εξαίρεση ίσως τους εξισλαμισμούς, τη θρησκευτική μεταστροφή που γίνεται για χάρη σκοπιμότητας ή λόγω εξαναγκασμού. Όμως, αφού παγιωθούν, γίνονται αναλογικοί, δηλαδή ποικίλουν σε ένταση.

  Υπάρχει ποιότητα στον έρωτα;

  Ναι, είναι πιο ποιοτικός ο έρωτας όταν δίνεις, χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα, χωρίς να τα σκέφτεσαι καν.

  Ένα μέτρο του έρωτα είναι η (αυτό)θυσία.

  Η γυναίκα ερωτεύεται πιο βαθιά, και συχνά αυτοθυσιάζεται.