Μπάμπης Δερμιτζάκης

Book review, movie criticism

Monday, May 10, 2021

Wu Na (吴娜), The spring of my life (最美的时候遇见你) 2015

Wu Na (吴娜), The spring of my life (最美的时候遇见你) 2015

 


  «Η πιο ωραία στιγμή τότε που σε γνώρισα», ο κινέζικος τίτλος της ταινίας του Γου Να.

  Που γνώρισε ποιον;

  Τον Guo Yang. 

  Και πότε τον γνώρισε;

  Στο δημοτικό.

  Ντροπαλούλα, δεν κατάφερε καν να του μιλήσει.

  Στο Zhong Xue (αντίστοιχο με το παλιό δικό μας εξατάξιο γυμνάσιο) όμως, μετά από μια περιπέτεια που είχαν (η σχεδία τους ανατράπηκε, την έσυρε από τα ορμητικά νερά του ποταμού) τα έφτιαξαν.

  Τέλειωσαν το Λύκειο, του χρόνου θα πάνε στο πανεπιστήμιο, αλλά σε ξεχωριστές πόλεις, που όμως δεν είναι μακριά. Αύριο αυτός θα φύγει, την παρακαλεί να μείνει μαζί του το βράδυ. Δεν θέλει. Αυτός επιμένει. Τότε να το παίξουν κορώνα-γράμματα, όπως έκανε ο αδελφός της τότε που έφυγε από το σπίτι.

  Το νόμισμα λέει να μείνει.

  Θα μείνει. Θα ξαπλώσει στο κρεβάτι της. Θα αγκαλιαστούν. Θα τη φιλήσει, και θα επιχειρήσει να της πιάσει το στήθος. Αυτή αντιδρά. -Κοιμήσου, σου υπόσχομαι, δεν θα κάνω τίποτα.

  Κοιτάζονται. Κλείνει τα μάτια η Fangfang. Τη φιλάει στο μέτωπο. -Καλύτερα να πάω στο κρεβάτι μου.

  Για να είναι σίγουρος ότι θα κρατήσει την υπόσχεσή του.

  Θα πάει να τον βρει στην πόλη που φοιτά, δεν είναι μακριά.

  Και θα το κάνουν.

  Βλέπουμε τις ευτυχισμένες στιγμές των δυο ερωτευμένων, αλλά και τα προβληματάκια που προκύπτουν στη σχέση τους. Όμως μια σπασμωδική κίνηση εκ μέρους της θα βάλει τέρμα στη σχέση. Σε ένα χρόνο αυτός με άλλο κορίτσι, σε δυο χρόνια αυτή με άλλο αγόρι. Αυτό μας δίνεται σαν πληροφορία.

  Διάβολε ρομαντική κωμωδία είναι, δεν θα έχουμε χάπι εντ;

  Μα φυσικά. Θα συναντηθούν στο τέλος και θα αγκαλιαστούν ευτυχισμένοι.

  Τι χαριτωμένη ταινία, και τι χαριτωμένη η Seven Tan!  

  Αλλά και το κοριτσάκι που ενσαρκώνει την Fangfang στο δημοτικό, κι αυτό τι χαριτωμένο! Και οι δυο με το χαμόγελο στα χείλη.

  Και μια ατάκα από την ταινία: «Αυτό που φοβάμαι περισσότερο δεν είναι μήπως τα χαλάσουμε αλλά μήπως κάποια μέρα πάψει να μ’ αγαπάει. Καλύτερα να χωρίσουμε τώρα που είμαστε τρελά ερωτευμένοι.
  Μου θύμισε τη κομμώτρια στον «Εραστή της κομμώτριας».

  Πολύ μου άρεσε η ταινία· που δεν έφτασε στις ελληνικές αίθουσες, όπως και τόσα άλλα ασιατικά αριστουργήματα.

  Να μην το ξεχάσω.

  Το ξέρατε ότι στην Κίνα, όποιο κοριτσάκι δει το πουλί ενός αγοριού τυφλώνετε;

  -Μα εγώ είδα πολλές φορές το πουλί του αδελφού μου και δεν τυφλώθηκα.

  -Τότε μπορείς να πας να τους δεις (την παρέα των αγοριών, που κατουράει μπροστά σε ένα τοίχο. Τα κορίτσια κρύφτηκαν πίσω στη γωνιά όταν τα αντιλήφθηκαν).

  Στο δημοτικό αυτά.

 

Alain Monne, L’ homme de chevet (2009)

Alain Monne, L’ homme de chevet (2009)

 


  Η Muriel (Σοφί Μαρσώ), μετά από ένα ατύχημα, έμεινε τετραπληγική. Δίπλα της είναι μια πιστή της υπηρέτρια που τη φροντίζει, αλλά δεν φτάνει. Lhomme de chevet λέγεται ο άνθρωπος που βρίσκεται δίπλα στο κρεβάτι, που φροντίζει ένα ανάπηρο άτομο.

  Η Μιριέλ έχει αποκτήσει δύστροπο χαρακτήρα. Τέσσερις γυναίκες έφυγαν μέσα στο μήνα, δεν άντεξαν. Για να δοκιμάσουμε με άντρα, θα αντέξει;

  Ο Λεό (Christophe Lambert, ο τότε σύντροφός της), πρώην πυγμάχος και αλκοολικός, θα δεχθεί τη θέση.

  Δεν αντέχει, από την πρώτη μέρα θέλει να φύγει, κάνε λίγο υπομονή, του λέει η κοπέλα.

  Γνωστό το μοτίβο, η αρχική αντιπάθεια γίνεται συμπάθεια, και στη συνέχεια έρωτας.

  Η Μιριέλ θα τον μάθει να διαβάζει Μπουκόφσκι και αυτός θα προσπαθήσει να κόψη το ποτό. Μετά το ατύχημα δεν έχει βγει από το σπίτι, φοβάται το ρίσκο, αυτός την πείθει. Με το αναπηρικό καροτσάκι την περιφέρει στην πόλη, αυτή χαίρεται. Θα την κρατήσει στην αγκαλιά του, θα την κυλήσει στη χλόη βαρελάκι όπως του ζήτησε και μετά θα ξαπλώσει δίπλα της· σαν ερωτευμένο ζευγάρι.

  Ή μήπως όχι σαν, αλλά ερωτευμένο;

  Όταν, μετά από μια απουσία δυο ημερών λόγω τραυματισμού πάνω σε ένα καυγά, αδικαιολόγητη γιατί η γυναίκα μποξέρ που τον χαλβαδιάζει δεν ενημέρωσε σωστά, θα τον απολύσει.

  Ξαναπιάνει το ποτό, και σουρωμένος ένα βράδυ πηγαίνει και ξαπλώνει στο κρεβάτι της. Οποία έκπληξη να τον δει την επομένη το πρωί δίπλα της! Θέλει να τον διώξει, αλλά τελικά τον κρατάει.

  Αν θυμάμαι καλά, της είχε πει κάποια στιγμή ότι θα την πάει και στη θάλασσα.

  Στην τελευταία σκηνή τον βλέπουμε να οδηγεί, και αυτή να χαμογελάει ευτυχισμένη δίπλα του. Την πηγαίνει στη θάλασσα. Βαδίζει στην αμμουδιά κρατώντας την στην αγκαλιά του. Ακούμε μια απαγγελία.

  Και μετά, τα τελευταία λόγια στην ταινία:

  «Ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάει ο Francis Ponge σ’ αυτό το κείμενο; Για τη γυναίκα που αγαπάει. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το νερό είναι τρελό, εξαιτίας της υστερικής του ανάγκης να υπακούει μόνο στη βαρύτητά του, που το έχει κυριεύσει. Σαν μια έμμονη ιδέα». 

  Τον βλέπουμε να προχωράει μέσα στη θάλασσα. Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος, όμως ανάμεσα από τα σύννεφα προβάλει ένας μουντός ήλιος. Προχωρά, προχωρά, μετά δεν τους βλέπουμε.

  Τι έγινε, την έβαλε στη θάλασσα για να την απολαύσει, για πρώτη φορά μετά το ατύχημά της; Ή μήπως την πήρε μαζί του στο βυθό;

  Δυο δυστυχισμένες υπάρξεις, τι εξέλιξη μπορεί να είχε η σχέση τους; Πριν σβήσει το αίσθημα που ένιωθαν ο ένας για τον άλλο από τα πρακτικά προβλήματα της καθημερινότητας, προτίμησαν να δώσουν ένα τέλος, όπως οι δυο άλλες ταλαιπωρημένες υπάρξεις στο «Οι νύχτες μου είναι πιο όμορφες από τις μέρες σας», πάλι με τη Σοφί Μαρσώ και σε σκηνοθεσία του τότε συντρόφου της Αντρέι Ζουλάφσκι.  

  Είσαι σίγουρος;

  Ενενήντα τα εκατό.

  Και με το δέκα τα εκατό τι κάνουμε;

  Ε, δεν αγοράζουμε το ομώνυμο μυθιστόρημα το Eric Holder, του οποίου αποτελεί μεταφορά, να δούμε;

  Και δεν το αγοράζουμε;

  Το παράγγειλα στο Amazon, 5 ευρώ συν 4,5 ταχυδρομικά.

 

Marina de Van, Μην κοιτάξεις πίσω (Ne te retourne pas, 2009)

Marina de Van, Μην κοιτάξεις πίσω (Ne te retourne pas, 2009)

 


  Το «Μην κοιτάξεις πίσω» η βικιπαίδεια το χαρακτηρίζει απλώς θρίλερ, όμως το IMDb του δίνει τρεις χαρακτηρισμούς: drama, horror, mystery.

  Το έργο σίγουρα είναι drama και mystery, όμως με ανακούφιση δεν είδα το horror. Περισσότερο ήταν θρίλερ, κάτι λιγότερο από horror δηλαδή. Ενώ έχω δηλώσει επανειλημμένα ότι δεν βλέπω horror, δεν έχω πει ότι και τα θρίλερ δεν είναι καθόλου ψηλά στις προτιμήσεις μου.

  Τότε γιατί το είδα;

  Διότι όταν βλέπω πακέτο ένα σκηνοθέτη ή ένα ηθοποιό, δεν θέλω να παραλείψω καμιά ταινία του. Καθώς είδα για παράδειγμα το «Ψυχώ» (1998) του Gus van Sant, remake της γνωστής ταινίας του Χίτσκοκ, αποφάσισα να δω και το «Μην κοιτάξεις πίσω» στο οποίο πρωταγωνιστεί η Σοφί Μαρσώ την οποία βλέπω πακέτο. Ο προηγούμενος ηθοποιός που είδα πακέτο ήταν ο ιρανός Μπεχρούζ Βοσουγκί στις μη ιρανικές ταινίες του. Έχω δει κάποιες από τις ιρανικές του, και θα δω και άλλες στα πλαίσια ενός ευρύτερου project αργότερα.

  Η Ζαν, μετά από ένα τροχαίο που συνέβη όταν ήταν έξι χρονών, έχει χάσει τη μνήμη της. Δεν θυμάται τίποτα από όσα της συνέβησαν μέχρι αυτή την ηλικία. Τώρα, παντρεμένη με δυο παιδιά, ξαφνικά νοιώθει περίεργα. Βλέπει τα πράγματα (καρέκλες, τραπέζια, φωτογραφίες) να αλλάζουν θέση, καθώς και η φυσική της εμφάνιση. Ο άντρας της είναι έκπληκτος, συνιστά ψυχιατρική βοήθεια. Αυτή πηγαίνει στη μητέρα της για να ηρεμήσει. Εκεί βλέπει μια φωτογραφία. Είναι αυτή, η μητέρα της και μια άλλη γυναίκα. Τη ρωτάει, της απαντάει ότι τραβήχτηκε στην Ιταλία

  Αισθάνεται ότι κρύβεται κάποιο μυστικό στην ύπαρξή της και ταξιδεύει στην Ιταλία να το ανακαλύψει. Εκεί θα μάθει την αλήθεια: Η κολλητή της σκοτώθηκε στο ατύχημα και αυτή στη συνέχεια νόμιζε ότι ήταν η κολλητή της. Την πήρε στη Γαλλία η μητέρα της κολλητής της, την ανάθρεψε σαν κόρη της, και τώρα γνωρίζει την πραγματική της μητέρα, η οποία αρχικά την απέφυγε, αλλά μετά της είπε την αλήθεια.

  Η αλλαγή προσώπων (μετά από κάποιο σημείο στο ρόλο της Μαρσώ είναι η Μόνικα Μπελούτσι) μου φαίνεται εντελώς αντιρεαλιστική. Καλά, ο άντρας της δεν το πήρε χαμπάρι;

  Και αυτό το «μυστήριο» τέλος, να κάθονται και οι δυο, Μαρσώ και Μπελούτσι, να πληκτρολογούν ταυτόχρονα τη συνέχεια του μυθιστορήματός της;

    Όχι, δεν μου άρεσε καθόλου η ταινία, παρά την ωραία ερμηνεία των δυο ηθοποιών.