Lu Yang, A writer’s odyssey(刺杀小说家, 2021)

 Lu Yang, A writer’s odyssey(刺杀小说家, 2021)

 

  Δολοφονώντας τον μυθιστοριογράφο, ή, πιο ελεύθερα, σκότωσε το μυθιστοριογράφο, είναι ο κινέζικος τίτλος.  Το «μυθιστοριογράφος» είναι υπάλληλη έννοια στην έννοια «συγγραφέας» (ο αγγλικός τίτλος). Συγγραφέας είναι και ο δοκιμιογράφος, και ο διηγηματογράφος…

  Ο Guan Ning ψάχνει την κόρη του, εδώ και έξι χρόνια, που πιστεύει ότι έχει απαχθεί από τράφικερς. Σύντομα, μια μεγάλη εταιρεία τον εντοπίζει και του προτείνει να τη βρουν, με αντάλλαγμα να σκοτώσει ένα νεαρό μυθιστοριογράφο, τον Lu Kongwen.

  Για ποιο λόγο;

  Η πλοκή του μυθιστορήματος είναι χοντρικά η εξής: ένας νεαρός ήρωας προσπαθεί να ανατρέψει τον Redmane, τον τυραννικό ηγέτη τους.

  Η πρωτοτυπία της πλοκής, που ξεπερνάει κάθε παραψυχικό φαινόμενο που έχω υπόψη μου, και ξέρω πολλά, είναι το θέμα του πρώτου μου βιβλίου «Παραψυχολογία, μύθος ή πραγματικότητα», ΑΛΔΕ 1981 και 1989. Κάθε φορά που ο Redmane παθαίνει κάτι, αρρωσταίνει ή τραυματίζεται, παθαίνει το ίδιο και ο CEO της εταιρείας. Και το μυθιστόρημα αυτό ο συγγραφέας πρέπει να το παραδώσει σε τρεις μέρες, και το τέλος του είναι να πεθαίνει ο τυραννικός ηγέτης.

  Και βλέπουμε επεισόδια όπου το φανταστικό και το ρεαλιστικό εναλλάσσονται, αλλά και που καμιά φορά συμπλέκονται.

  Δεν μου αρέσουν οι ταινίες φαντασίας, παρά μόνο όταν είναι μεταφορές αρχαίων μύθων, όπως το «Άσπρο φίδι». Και εδώ είχα και το εξής πρόβλημα: Για να μην πω στα περισσότερα, σε πάρα πολλά πλάνα της ταινίας βλέπουμε τέρατα. Τα τέρατα αυτά προσβάλλουν το yugen μου, την καλαισθησία μου, όπως θα έλεγε ένας γιαπωνέζος (θέατρο Νο).

  Και μπαίνουμε στο δεύτερο πρόβλημα: μπορώ να απορρίψω μια ταινία μόνο και μόνο επειδή δεν μου αρέσει το είδος; Οι κριτικοί την επαίνεσαν, με 45 εκατομμύρια δολάρια budget είχε 160 εκατομμύρια δολάρια box office.

  Και το μόλις 6,2 της βαθμολογίας της πώς εξηγείται;

  Το google μου επιβεβαίωσε αυτό που υποπτευόμουν: Πολιτισμικές διαφορές, πολιτικές προκαταλήψεις και review bombing, που καμιά φορά γίνεται και από bots, με στόχο να ρίξουν τη βαθμολογία μιας ταινίας. Νομίζω είναι η περίπτωση της «Θυσίας», της προηγούμενης ταινίας του Lu, που αναφέρεται στον πόλεμο της Κορέας και έχει μόλις 5,5 βαθμολογία. Εγώ βέβαια έβαλα 8.

  Τελικά δεν άντεξα, έβαλα 6 (6,2 είναι η βαθμολογία της), για τους λόγους που ανέφερα.

  Trivia: Στην ταινία γίνεται αναφορά στο κάρμα. Δυο φίλες μου πιστεύουν σ’ αυτό. Έχει να κάνει με τις ανατολικές φιλοσοφίες και θρησκείες και την πίστη στη μετεμψύχωση. Αν υποφέρουμε σ’ αυτή τη ζωή, είναι γιατί πληρώνουμε αμαρτίες που διαπράξαμε σε μια προηγούμενη ζωή μας.

  Καθησυχαστική αντίληψη, που απενοχοποιεί ως αναγκαιότητα και όχι αποτέλεσμα δικών μας λαθών και «αμαρτιών». Εγώ θα απενοχοποιήσω εν μέρει στη βάση της κληρονομικότητας και δυσμενών περιβαλλοντικών επιδράσεων.

  Trivia 2. Έμαθα τι θα πει CGI: Computer Generated Imagery. Είναι ο πιο διαδεδομένος διεθνής όρος. Στα ελληνικά αποδίδεται ως «Ψηφιακά δημιουργημένες εικόνες» ή «Εικόνες παραγόμενες μέσω υπολογιστή».

Lu Yang, Guan Hu and Frant Gwo, The sacrifice (金刚川, 2020)

 Lu Yang, Guan Hu and Frant Gwo, The sacrifice (金刚川, 2020)

 

  Ο ποταμός Jingang, είναι ο κινέζικος τίτλος. Και πάλι: ο αγγλικός, Η θυσία, αναφέρεται στο θέμα, ενώ ο κινέζικος στον χώρο.

  Η ιστορία τοποθετείται στην Κορέα, το 1953, λίγο πριν τη λήξη του πολέμου. Η παραβίαση από τις αμερικανικές δυνάμεις, αν θυμάμαι καλά, του εναέριου χώρου της Κίνας και η προσέγγιση των χερσαίων δυνάμεων στα σύνορά της, οδήγησε στην εμπλοκή της στον πόλεμο. Ο στρατός που πολέμησε εκεί ήταν εθελοντικός, το έχω δει και σε άλλα έργα.

  Πρέπει να περάσουν από τη γέφυρα του ποταμού ενισχύσεις για το μέτωπο, και μάλιστα όσο γίνεται πιο γρήγορα για να ενισχύσουν την προσπάθεια κατάληψης ενός λόφου. Οι αμερικάνοι πάλι προσπαθούν να καταστρέφουν τη γέφυρα. Την καταστρέφουν με τις βόμβες τους αλλά σε χρόνο ρεκόρ οι κινέζοι την ξαναφτιάχνουν πάλι, και τα στρατεύματα συνεχίζουν να περνάνε μέχρι να την ξαναχαλάσουν τα αεροπλάνα, οπότε και πάλι θα την ξαναφτιάξουν.  

  Δυο αεροπλάνα είναι που εμπλέκονται κυρίως σ’ αυτή την επιχείρηση.

  Τρεις είναι οι σκηνοθέτες που γύρισαν την ταινία, σε δυο μήνες μάλιστα. Όμως, καθώς η ταινία δεν χωρίζεται σε μέρη, το πιο πιθανό είναι ότι και οι τρεις συμμετείχαν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, και στα τρία άτυπα μέρη: Στρατιώτες, εχθρός και αντιαεροπορικά.

  Στην αρχή βλέπουμε μόνο στους στρατιώτες. Μετά βλέπουμε και τα αεροπλάνα και τα αντιαεροπορικά.

  Το πρωτότυπο της ταινίας: ένα επεισόδιο φιλμογραφείται με δυο διαφορετικές προοπτικές. Πρώτα βλέπουμε έναν «τρελαμένο» αμερικανό πιλότο να μη θέλει να αποχωρήσει, παρά τις εκκλήσεις του συντρόφου του στο άλλο αεροπλάνο. Είναι τόσο παθιασμένος που βγάζει την μάσκα του πιλότου και φοράει ένα καουμπόικο καπέλο, ολοφάνερος ο συμβολισμός του (το λέω εγώ, που δεν μου αρέσει να ψάχνω για σύμβολα!!!).

  Το τέλος είναι αναμενόμενο: θα καταρριφθεί.

  Το ίδιο επεισόδιο φιλμογραφείται από την πλευρά των κινέζων. Η κάμερα εστιάζει στα αντιαεροπορικά πυροβόλα.

  Στο πρώτο επεισόδιο τον βλέπουμε να ρίχνει ένα μπουκάλι ουίσκι, μόλις το ήπιε όλο. Στο δεύτερο, βλέπουμε το μπουκάλι να πέφτει στο έδαφος.

  Είναι συγκινητικό το επεισόδιο που ο κινέζος πολυβολητής, με κομμένο το πόδι του από έκρηξη βόμβας, θα πάει κουτσαίνοντας, ακουμπώντας σε ένα μακρύ ξύλο, στο πολυβόλο και θα αρχίσει να βάλλει κατά του αεροπλάνου. Πιο πριν είχε βάλει φωτιές γύρω του για να τραβήξει την προσοχή των αμερικάνικων αεροπλάνων, και να βομβαρδίσουν εκεί και όχι τη γέφυρα.

  Συγκινητικό ένα μικρό τελευταίο μέρος, «Η γέφυρα». Οι κινέζοι στηρίζουν με τα κορμιά τους το γέφυρα, για να περάσουν τα στρατεύματα πριν την αυγή.

  Ξεχάσαμε να το πούμε, η επιχείρηση διεξάγεται νύχτα.

  Μου αρέσουν οι πολεμικές ταινίες. Πρώτες σε προτίμηση είναι αυτές στις οποίες βλέπουμε αεροπλάνα. Στη συνέχεια, πλοία. Επίσης, με ελεύθερους σκοπευτές, αν και αυτές είναι σπάνιες. Όμως τις βλέπω για χαλάρωση, σαν «παρα» κινηματογράφο, για να παραφράσω τον όρο «παραλογοτεχνία», που δεν μου προσφέρουν σχεδόν τίποτα παραπάνω από το να μου ανεβάζουν την αδρεναλίνη. Ο πατριωτισμός σ’ αυτές είναι δεδομένος, όχι όμως και η αυτοθυσία, πιο κατάλληλος τίτλος για αυτή την ταινία. Θυσιάζω άλλον, όπως ο Αβραάμ τον γιο του, αυτό είναι η θυσία. Αυτοθυσία όμως είναι να δίνεις την ίδια σου τη ζωή.

  Το 5,5 της ταινίας με εκνεύρισε τόσο, που έβαλα 8 αντί 7 που θα έβαζα κανονικά, μια και πρόκειται για ταινία είδους που δεν μου αρέσει.

Lu Yang, Brotherhood of blades II: The infernal battlefield (绣春刀II修罗战场, 2017)

 Lu Yang, Brotherhood of blades II: The infernal battlefield ( 2017)

 

  Είδαμε και το prequel του Ι.

  Γνώριζα για το sequel, αλλά όχι για αυτό. Το chatgpt μου το εξήγησε: Ενώ τα sequel γυρίζονται μετά και η πλοκή διαδραματίζεται μεταγενέστερα, στο prequel μπορεί μεν η ταινία να γυρίστηκε αργότερα, όμως η ιστορία που παρουσιάζει ήταν προηγούμενη της ταινίας της οποίας αποτελεί το prequel. 

  Και στις δυο περιπτώσεις βλέπουμε τον αρχιευνούχο, ιντριγκαδόρο, να διώκει αυτούς που τον υπονομεύουν.

  Η Beizhai γράφει ποιήματα που εκείνος πιστεύει ότι καταφέρονται εναντίον του.

  Δίνει τη διαταγή, να εξοντωθεί.

  Ο Shen Lian με τους συντρόφους του, μέλη της μυστικής αστυνομίας, έχει αναλάβει να εκτελέσει τη διαταγή. Όμως τον μάγεψε, και με την ομορφιά της και με τα ποιήματά της. Την είχε συναντήσει τυχαία πιο πριν. Δεν θα την σκοτώσει, αλλά απεναντίας θα την υπερασπιστεί.

  Ο αυτοκράτορας είναι ετοιμοθάνατος, ένας από τους αδελφούς του θα τον διαδεχτεί. Ο αρχιευνούχος υποδεικνύει στον αυτοκράτορα ποιον, νομίζοντας ότι θα τον έχει του χεριού του.

  Κούνια που τον κούναγε.

  Μόλις ανέλαβε το θρόνο ο νέος αυτοκράτορας τον έστειλε να φυλάει τους τάφους των προγόνων, σε έναν ολοφάνερο υποβιβασμό.

  Συμπληρώνομε το αφηγηματικό κενό: αυτός άρχισε να μηχανορραφεί με άλλους ευνούχους, με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας να στείλει ξοπίσω τους μυστικούς αστυνομικούς να τον εξοντώσουν, που αποτελεί και το θέμα της προηγούμενης ταινίας. Σ’ αυτή βλέπουμε το θάνατό του.

  Η δυναστεία των Ming είναι έτοιμη να καταρρεύσει από κακοδιοίκηση, που δεν οφείλεται (συμπεραίνουμε από την ταινία) στον αυτοκράτορα που έχει τις καλύτερες προθέσεις, αλλά στους ευνούχους που μηχανορραφούνε και καταπιέζουν το λαό.

  Οι Μαντσού (Μανζουρία, άλλη φυλή, άλλη γλώσσα) τους είχαν βάλει στο μάτι. Συχνές επιθέσεις στα σύνορα μέχρι που η δυναστεία κατέρρευσε το 1644.

  Είπαμε, οι ταινίες wuxia δεν μου αρέσουν, αλλά εγώ «διαφέρω από τους άλλους ανθρώπους» όπως μου επαναλάμβανε συχνά η γυναίκα μου, στον πολύ κόσμο αρέσουν. Μπορεί να έχει χαμηλή βαθμολογία όμως η επόμενη ταινία με ήρωα και πάλι τον Shen Lian ήταν ήδη στα σκαριά.

  Trivia.

  Με τους Μαντσού έγινε ό,τι και με την ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορία αυτή, κατ’ όνομα ρωμαϊκή, ήταν στην πραγματικότητα ελληνική, αφού σιγά σιγά εγκαταλείφθηκε η ρωμαϊκή γλώσσα και αντικατεστάθηκε η ελληνική. Σπάνια αυτοαποκαλούμαστε ρωμιοί, («Ρωμιοσύνη» του Ρίτσου, «Οι ρωμιοί είναι μπαταξήδες» συνήθιζε να λέει ο πατέρας μου).

  Οι Μαντσού κατακτήθηκαν από τον ανώτερο πολιτισμό των κινέζων. Η αυτοκρατορία παρέμεινε κινεζική, παρόλο που οι αυτοκράτορες και η ακολουθία τους ήταν Μαντσού. Και, όπως με πληροφόρησε η ΑΙ, η συντριπτική πλειοψηφία των Μαντσού μιλάνε σήμερα κινέζικα, όχι μαντζουριανά.

  Trivia 2.

  Οι γιαπωνέζοι, καταλαμβάνοντας την Μαντζουρία, δεν έκαναν τίποτα άλλο από ό,τι έκαναν η μαντζουριανοί καταλαβάνοντας την Κίνα.

  Θεαματική παραγωγή (αυτό την κάνει εν πολλοίς mainstream, εμπορική) εμένα δεν μου άρεσε γιατί, είπαμε, δεν μου αρέσουν οι wuxia ταινίες.

  6,6 η βαθμολογία της.

 

 

Ο έρωτας είναι ψηφιακός και αναλογικός

 Ο έρωτας είναι ψηφιακός και αναλογικός

 

 Ο έρωτας είναι ψηφιακός όπως και η πίστη (με εξαίρεση ίσως τους εξισλαμισμούς, τη θρησκευτική μεταστροφή που γίνεται για χάρη σκοπιμότητας ή λόγω εξαναγκασμού. Όμως, αφού παγιωθούν, γίνονται αναλογικοί, δηλαδή ποικίλουν σε ένταση.

  Υπάρχει ποιότητα στον έρωτα;

  Ναι, είναι πιο ποιοτικός ο έρωτας όταν δίνεις, χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα, χωρίς να τα σκέφτεσαι καν.

  Ένα μέτρο του έρωτα είναι η (αυτό)θυσία.

  Η γυναίκα ερωτεύεται πιο βαθιά, και συχνά αυτοθυσιάζεται. 

Προειδοποίηση

   Προειδοποίηση

 

  Έγραψα πριν κάμποσες μέρες για τον πιο ασύμμετρο έρωτα, τον έρωτα του Πυγμαλίωνα που ερωτεύτηκε το άγαλμα που έφτιαξε.

  Υπάρχουν και άλλοι, όπως ο γεροντοέρωτας (Υπάρχει η κρητική κατάρα, σε στιλ μαντινάδας: Ο Θεός να πέψει έρωτα, στα γεραθειά σου απάνω/ να λιώνεις και να μαραθείς, κι εγώ χαρά να κάνω!. Τη βρίσκουμε και σε παραλλαγές).
  Υπάρχουν διαφόρων ειδών γεροντοέρωτες, όπως π.χ. να ερωτευτείς μια όμορφη γειτόνισσα ενώ είσαι ηλικιωμένος («Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα» του Θεοτόκη), την κοπέλα που επισκέπτεσαι σε οίκο ανοχής…. 

  Δεν έχει εμφανιστεί ακόμη, αλλά σίγουρα θα εμφανιστεί. Βλέπω σχετικές διαφημίσεις στο facebook με κοπέλες της αρεσκείας σου που σου φτιάχνουν οι ΑΙ και συζητάς μαζί τους.

  Την ιδέα μου την έδωσε μια είδηση. Κάποιος ερωτεύτηκε κάποια από το διαδίκτυο που ήταν προϊόν τεχνητής νοημοσύνης. Δεν το ήξερε. Πούλησε ό, τι είχε και δεν είχε για να πάει να τη συναντήσει. Και εκεί ανακάλυψε ότι ήταν ανύπαρκτη, προϊόν τεχνητής νοημοσύνης. Δεν το έχω ψάξει αλλά είμαι σίγουρος, κάποιες τέτοιες περιπτώσεις είναι μια καλοστημένη απάτη. Βλέπω γκομενάρες στο διαδίκτυο που ψάχνουν για σχέση. Φυσικά δεν τσιμπάω, αλλά κάποιοι θα έχουν τσιμπήσει, για να εμφανίζονται τέτοιες αναρτήσεις τόσο συχνά.

https://tinyurl.com/msvkxhp8 

Lu Yang, Brotherhood of blades (绣春刀, 2014)

 Lu Yang, Brotherhood of blades (绣春刀, 2014)

 

  Το κεντημένο σπαθί της άνοιξης, ο κινέζικος τίτλος.

  Ο Lu Yang, σκηνοθέτης της μετα-έκτης (έβδομης) γενιάς, ξεκίνησε την καριέρα του «φλερτάροντας» την πέμπτη και έκτη γενιά, ίσως γιατί ηλικιακά (γεννήθηκε το 1979) τους πλησιάζει. Επιλέγει να πατήσει με ασφάλεια στις mainstream και εμπορικές προτιμήσεις των δύο προηγούμενων γενιών, το wuxia και τις ταινίες εποχής. Ωστόσο, πετυχαίνει μια μοναδική ισορροπία: δανείζεται το ιστορικό μεγαλείο και την πολιτική ίντριγκα της 5ης γενιάς, αλλά εμποτίζει τους χαρακτήρες του με τον υπαρξιακό και οικονομικό ρεαλισμό που καθιέρωσε η 6η γενιά.

  Στον, ύστερο είναι αλήθεια, Zhang Yimou, βλέπουμε mainstream ταινίες όπως ο «Ήρωας» (2002), ταινία εποχής με wuxia και αυλικές ίντριγκες.

  Η απομυθοποίηση του «ήρωα» της 5^ης γενιάς ευθυγραμμίζεται θεματικά με τον τρόπο που η 6η γενιά διαχειρίζεται τη βία, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το «A Touch of Sin» (2013) του Jia Zhangke. Όπως στον Zhangke η βία γεννιέται από την οικονομική περιθωριοποίηση και την κοινωνική αδικία στην επαρχιακή Κίνα του σήμερα, έτσι και στο wuxia του Lu Yang, οι λεπίδες των ηρώων δεν κινούνται από ιπποτική ηθική, αλλά έχουν πιο προσωπικά κίνητρα.

  Η αδελφότητα αποτελείται από τρεις άντρες, τους Lu Jianxing, Shen Lian και Jin Yichuan, που υπηρετούν στην μυστική αστυνομία. Έχουν σαν αποστολή να εξοντώσουν έναν ευνούχο που συνωμοτεί.

  Ο ευνούχος θα δωροδοκήσει τον Shen Lian για να μην τον σκοτώσει. Στη θέση του μπαίνει ένας υπηρέτης, τον οποίο πυρπολούν. Ένα αγνώριστο πτώμα, που όμως αργότερα θα διαπιστωθεί ότι δεν είναι ο ευνούχος.

  Γιατί αφέθηκε να δωροδοκηθεί;

  Ήταν ερωτευμένος με μια κοπέλα που δόθηκε σε κρατικό οίκο ανοχής και ήθελε τα λεφτά για να εξαγοράσει την ελευθερία της. Οι κρατικοί οίκοι ανοχής είχαν γυναίκες και κόρες  αξιωματούχων που είχαν υποπέσει σε δυσμένεια. Η εξαγορά της ελευθερίας τους στοίχιζε πανάκριβα.

  Προοδευμένοι οι κινέζοι, όχι μόνο στην πυρίτιδα και την πυξίδα. Εμείς βέβαια δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε ποτέ κρατικούς οίκους ανοχής, αφού η τάση στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό είναι αποκρατικοποίηση και όχι εθνικοποίηση, όπως σε χώρες με προοδευτικούς ηγέτες.

  Βλέπουμε αρκετά επεισόδια με το romance, ευτυχώς δηλαδή, γιατί εμένα οι σκηνές wuxia δεν με συναρπάζουν. Πιο χαρακτηριστικό, εκείνο στο οποίο κινδύνεψε τη ζωή του για να τη σώσει, κερδίζοντας έτσι ολοκληρωτικά την καρδιά της.

  Είπαμε, διαπιστώνεται ότι το απανθρακωμένο πτώμα δεν είναι του ευνούχου, και πρέπει να το σκάσουν. Όμως θα περάσουν από πολλές περιπέτειες πριν τα καταφέρουν. Στην τελευταία σκηνή βλέπουμε τον Shen Lian που πηγαίνει να συναντήσει την αγαπημένη του, που βρίσκεται σε ένα χωριό.

  6,6 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7 για το romance.

Wei Shujun, 魏书钧 (1991 - )

 Wei Shujun, 魏书钧, (1991 - )

 

  Ο Wei Shujun ξεκίνησε την καριέρα του μόλις στα δεκατέσσερά του χρόνια, σαν ηθοποιός. Στα είκοσί του είχε τη φιλοδοξία να γίνει μουσικός, όμως σπούδασε ηχοληψία. Μετά τις δυο πρώτες μεγάλου μήκους ταινίες του και μια μικρού μήκους που βραβεύτηκε, γύρισε τέσσερις ταινίες μυθοπλασίας με τις οποίες έγινε ευρύτερα γνωστός.

  Οι δυο πρώτες, «Striding into the wind» (2020) και «Ripples of life» (2021) είναι αυτοαναφορικές (η πρώτη μάλιστα εν πολλοίς αυτοβιογραφική), καθώς η θεματική τους στρέφεται γύρω από τον κινηματογράφο. Χωρίς συναρπαστική πλοκή, αποτελούνται κυρίως από επεισόδια με χαλαρή σύνδεση.

  Με την επόμενη ταινία του ο Wei κάνει μια θεαματική στροφή, γυρίζοντας μια ταινία noir με άφθονο σασπένς, την «Only the river flows» (2023). Η τέταρτη, «Mostly sunny» (2024) είναι κοινωνική, με δυο θέματα: τη διαχείριση ενός επερχόμενου θανάτου και το σμίξιμο, μετά από τριάντα χρόνια, δυο ερωτευμένων.

  Οι δυο τελευταίες έχουν το κοινό στοιχείο μιας διαταραχής, παροδικής στην περίπτωση του αστυνομικού, μόνιμης (ελαφρά πνευματική καθυστέρηση) στην περίπτωση του γιου της τελευταίας ταινίας. Επίσης και στις δυο ταινίες εισχωρεί το φανταστικό, σαν ρεαλιστική παραίσθηση στην περίπτωση του αστυνομικού, σαν όνειρο ή επεισόδιο φαντασίας στην περίπτωση της τελευταίας ταινίας.

  Ο Wei Shujun είναι ένας πολύ χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της μετα-έκτης (έβδομης) γενιάς των κινέζων σκηνοθετών.