Ying Li, Yasukuni (2007)

 Ying Li, Yasukuni (2007)

 

  Τι είναι το "Γεια σου Κούνη"; (Πλάκα κάνω, απλά για να δείξω πόσο μοιάζουν γλωσσικά τα γιαπωνέζικα με τα ελληνικά - μα μην πω τώρα τα ανέκδοτα - με την εναλλαγή φωνήεντος συμφώνου. Εδώ θα διαβάσετε περισσότερα: Yasukuni). 

  Είναι ένας ναός που αναγέρθηκε το 1869, την επαύριο της νίκης του αυτοκράτορα στον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε ανάμεσα σ’ αυτόν και τον Σογκούν. Εκεί είναι χαραγμένα τα ονόματα όσων πολέμησαν για την Ιαπωνία, πάνω από δύο εκατομμύρια.

  Όμως:

  Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα ονόματα επτά εγκληματιών πολέμου, μεταξύ των οποίων και του τότε πρωθυπουργού.

  Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα ονόματα ταϊβανέζων και κορεατών, που στρατολογήθηκαν με τη βία. Κάποιοι, άκουσα, ήσαν κάτι σαν ασιάτες γενίτσαροι, τους οποίους ανέθρεψαν σε στρατιωτικές σχολές οι γιαπωνέζοι αφού σκότωσαν τους γονείς τους.

  Κάθε χρόνο γίνονται γιορτασμοί, αλλά με παράλληλες (εκ)δηλώσεις εναντίον των γιορτασμών αυτών, τόσο από τους ίδιους τους γιαπωνέζους, που αντιτίθενται στην αναβίωση του γιαπωνέζικου μιλιταρισμού, αλλά και ταϊβανέζων και κορεατών που ζητούν να αφαιρεθούν τα ονόματα των προγόνων τους.

  Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει με έναν κατασκευαστή σπαθιών σαμουράι. Δεν είναι υπέρ των εορτασμών αυτών, ο πατέρας του σκοτώθηκε στον πόλεμο.

  Βλέπουμε διαπληκτισμούς γιαπωνέζων με κινέζους και ταϊβανέζους στους γιορτασμούς.

  Στο τέλος βλέπουμε ασπρόμαυρα πλάνα από ντοκιμαντέρ εποχής, με πολεμικές σκηνές. Ήταν φρικιαστικές οι εικόνες με αποκεφαλισμούς. Νομίζω μόνο με το ISIS είδαμε ξανά τέτοιες εικόνες.

  Μου άρεσε πολύ η μουσική υπόκρουση που συνοδεύει αυτά τα πλάνα.

  Μα για κάτσε, αφού έχω στο κινητό μου την εφαρμογή shazam, μπορώ να τη βρω.

  Και πράγματι, είναι η τρίτη συμφωνία ενός συνθέτη που μου αρέσει πολύ, του Henryk Gorecki, η «Συμφωνία των θλιβερών τραγουδιών» όπως επονομάζεται. Και, όπως διαβάζω τώρα στη βικιπαίδεια, κομμάτια της έχουν χρησιμοποιηθεί σαν soundtrack σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές.

Στο frame είναι ταϊβανέζα που διαμαρτύρεται. 

Kleber Mendonça Filho, Ο μυστικός πράκτορας (O agente secreto, 2025)

 Kleber Mendonça Filho, Ο μυστικός πράκτορας (O agente secreto, 2025)

 

Από προχθές στους κινηματογράφους.

 

  Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο: Δεν είδα κανένα μυστικό πράκτορα. Αν κάτι ήταν μυστικό, αυτό ήταν το πραγματικό όνομα του Μαρτσέλο, που ήταν Αρμάντο. Ξέρει ότι τον κυνηγούν, όμως όχι για αντικαθεστωτική δράση, αλλά γιατί μπήκε στο μάτι του Διευθυντή της ΔΕΗ που του χαλούσε τα σχέδια. Δεν φοβόταν και τόσο, αφού πήγε στην πατρίδα του, εκεί που ήταν ο πεθερός του (η γυναίκα του είχε πεθάνει) και ο μικρός γιος του. Φιλοξενείται σε ένα «καταφύγιο», όπου καταφεύγουν κυνηγημένοι από το καθεστώς.

  Αργότερα θα μάθει ότι αυτός ο άνθρωπος έχει πληρώσει να τον δολοφονήσουν. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς, πρέπει να φύγει με το γιο του. Θα του βγάλουν ψεύτικα διαβατήρια.

  Η πλοκή διαδραματίζεται το 1974, την εποχή της δικτατορίας. Ρώτησα την ΑΙ. Η δικτατορία επιβλήθηκε το 1964, έγινε πιο άγρια τα «χρόνια του μολύβδου», 1968-1974, με βασανιστήρια και «εξαφανισμένους» (επίσημα 400 νεκροί) και τέλειωσε το 1985 με τη μετάβαση στη δημοκρατία. Κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια. Αλλά για να τη ρωτήσω, γιατί αυτή η εξαετία ονομάστηκε «χρόνια του μολύβδου»; Μου απαντάει, ο μόλυβδος συμβολίζει τις σφαίρες και την αδυσώπητη βία εκείνης της εποχής.

  Μπορεί ο ήρωάς μας να μην εμπλέκεται άμεσα σε αντικαθεστωτική δράση, μπήκε απλά στο μάτι του διευθυντή της ΔΕΗ, όμως βλέπουμε την πολιτική κατάσταση σε παράλληλες πλοκές.

  Η πρώτη: φτάνουν σε ένα φράγμα, ανοίγουν το πορτ-μπαγάζ, πυροβολεί ο αστυνομικός δυο φορές και μετά μεταφέρουν το πτώμα, που είναι τυλιγμένο σε μια κουβέρτα και δεμένο με ένα σκοινί με μια κοτρόνα στην άκρη της γέφυρας, και από εκεί το ρίχνουν στη θάλασσα. Πρόκειται για ένα πολύ-μοναδικό επεισόδιο, όπως λέμε στην αφηγηματολογία, που σημαίνει ότι συνέβαιναν πολλά παρόμοια επεισόδια. Προφανώς σε κάποιον τέτοιο εξαφανισμένο ανήκει και το πόδι που βρέθηκε στο στόμα του καρχαρία, και πρέπει να το «εξαφανίσουν». Στο νεκροτομείο θα το αντικαταστήσουν με το πόδι μιας γελάδας και θα το ρίξουν από το φράγμα, με το γνωστό τρόπο.

  Δεν έχει νόημα να πω περισσότερα για την πλοκή (μου έκανε εντύπωση η υπεργολαβία της δολοφονίας), μην κάνω και κανένα ανεπανόρθωτο σπόιλερ.

  Η ταινία είναι γεμάτη σασπένς, και μου άρεσε.

  7,4 η βαθμολογία της. 

Αγίου Βαλεντίνου-μια επέτειος

   Αγίου Βαλεντίνου-μια επέτειος

 

  Το ημερολόγιο γράφει 14 Φεβρουαρίου 2026. Στο τραπέζι του καθιστικού, ο ατμός από το τσάι ανεβαίνει αργά, μπλέκοντας με το φως του πρωινού. Δίπλα στο φλιτζάνι, υπάρχει μια παλιά, ασπρόμαυρη φωτογραφία με τσακισμένες γωνίες.

  «Πενήντα τρία χρόνια», ψιθύρισα, και το όνομά της βγήκε από τα χείλη μου σαν προσευχή.

  Ήταν 1973. Η Αθήνα μύριζε καυσαέριο και προσμονή. Την είδα σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο στο κέντρο. Κρατούσε έναν τόμο του Ελύτη και φορούσε ένα παλτό στο χρώμα της σκουριάς. Όταν τα βλέμματά μας συναντήθηκαν ανάμεσα στα ράφια, δεν χρειάστηκαν βέλη και φτερωτοί θεοί· αρκούσε εκείνο το αμήχανο χαμόγελο που έκανε τον κόσμο να σταματήσει να γυρίζει.

  Πέντε χρόνια. Τόσο μας έδωσε η μοίρα. Χίλιες οκτακόσιες ογδόντα επτά μέρες για την ακρίβεια, γεμάτες γέλια, όνειρα που έμειναν μισά και μια αγάπη που έκαιγε τόσο δυνατά, που ίσως γι' αυτό εξαντλήθηκε νωρίς το «καύσιμο» της ζωής της. Όταν έφυγε, πολλοί είπαν πως ήμουν νέος, πως θα ξεχνούσα, πως η ζωή συνεχίζεται.

  Η ζωή όντως συνεχίστηκε, αλλά η καρδιά μου διάλεξε να μείνει εκεί, σε εκείνο το βιβλιοπωλείο.

  Σήμερα, στα 70 μου πλέον, δεν θρηνώ. Ντύνομαι προσεκτικά, βάζω το καλό μου σακάκι και αγοράζω ένα μοναδικό κόκκινο γαρύφαλλο. Περπατώ μέχρι το παγκάκι μας στο πάρκο. Για τους περαστικούς, είμαι απλώς ένας ηλικιωμένος που κάθεται μόνος του στο κρύο. Για μένα, είναι η πιο σημαντική επέτειος του κόσμου.

  Γιατί η αγάπη δεν μετριέται με τη διάρκεια, αλλά με το αποτύπωμα. Κι ας κράτησε μόνο πέντε χρόνια· ήταν αρκετά για να φωτίσουν τα επόμενα πενήντα τρία.

………………………………………………………………………..

  Σας την έσκασα! 😂 Με τη βοήθεια του Gemini σας έφτιαξα το παραπάνω σενάριο για να σας τρολάρω!

Η πραγματική επέτειος που γιορτάζω σήμερα είναι ότι σαν σήμερα πέρυσι έκανα εγχείρηση βουβωνοκήλης!

Nicolas Benamou and Philippe Lacheau, Babysitting (2014)

 Nicolas Benamou and Philippe Lacheau, Babysitting (2014)

 

  Άρχισα να τη βλέπω με επιφύλαξη. Επιλογή του γιου μου, μαζί την είδαμε, δεν είδα να γελάω στην αρχή, και εμένα, το κύριο κριτήριο για το αν μια κωμωδία είναι καλή είναι το πόσο γελάω, με εξαίρεση βέβαια σοφιστικέ κωμωδίες όπως αυτές του Woody Allen. Όμως μετά πήρε ένα ξέφρενο ρυθμό, ξεκαρδιστικά επεισόδια, με δυο λόγια μου άρεσε πάρα πολύ. 6,8 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8. Έτσι εξηγείται και το remake της που θα το δούμε κάποια στιγμή.

  Το αφεντικό τον βάζει να κάνει babysitting, κάπου έχει να πάει με τη γυναίκα του. Δεν είναι η καλύτερη βραδιά, έχει τα γενέθλιά του.

  Τώρα τι του ήλθε να πει σε φίλο του που τον πήρε για να του ευχηθεί πού βρισκόταν;

  Μαζεύτηκε η σάρα και η μάρα.

  Δεν έχει νόημα να αφηγηθώ τα επεισόδια, έστω κάποια, ολότελα ξεκαρδιστικά.

  Υπάρχει βέβαια και το ηθικό δίδαγμα: Γονείς, να περνάτε περισσότερο χρόνο με τα παιδιά σας. Ο πατέρας του μικρού πήρε το μάθημά του.

  Αυτό πρέπει να το πούμε, στο σπίτι γίνανε όλα γης Μαδιάμ, όμως ο μικρός πέρασε αξέχαστα.

  Και βέβαια δεν διαδραματίστηκαν όλα τα επεισόδια στο σπίτι. Έπρεπε να ψάξουν τον μικρό, που το έσκασε με το ποδήλατό του, ήθελε να πάει στο λούνα παρκ.

  Κάποια από τα κωμικά επεισόδια έχουν να κάνουν με το βίντεο με τα διαδραματιζόμενα, το οποίο βλέπουν οι γονείς με τους αστυνομικούς. Βρέθηκε σε μια βιντεοκάμερα κάτω από ένα κάθισμα, υποτίθεται ότι κάποιος είχε τραβήξει όλη αυτή την ιστορία σε βίντεο.

  Σας συνιστώ να τη δείτε.

  Ένα sequel και ένα remake (Ι babysitter, ιταλικό) είναι πάντα μια εγγύηση. 6,8 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Cen Fan, The true story of Ah Q (1982)

 Cen Fan, The true story of Ah Q (1982)

 

  Και με το «The real story of Ah Q» τελειώνω την μικρή ομάδα των δύο ταινιών, μεταφορών διηγημάτων του Lu Xun (Λου Χιουν, με κρητική προφορά). Η άλλη ήταν η ταινία του Sang Hu, «New year’s sacrifice».

  Αν ανοίξετε τον σύνδεσμο της βικιπαίδειας, θα δείτε το όνομα του σκηνοθέτη ως Fan Cen. Αν σας πω ότι το όνομά μου είναι Μπάμπης Δερμιτζάκης, ξέρετε ποιο είναι το όνομα και ποιο το επώνυμο, ακόμη και αν σας το πω ανάποδα. Όμως με τα κινέζικα υπάρχει πρόβλημα. Ο στάνταρ τρόπος είναι πρώτα το επώνυμο και μετά το όνομα, όπως π.χ. Zhang Yimou. Τι γίνεται όμως αν το όνομα είναι μονοσύλλαβο; Για κάποια ξέρω, το Zhang π.χ. είναι πάντα επώνυμο, όμως πολλές φορές δεν ξέρω. Τι κάνω τότε;

  Ακόμα δεν το μαντέψατε; 😉. Ρωτάω την ΑΙ.

  Πριν προχωρήσω θα ήθελα να παραθέσω τρεις παραγράφους από την αρχή του διηγήματος του Lu Xun, που θα επικολλήσω, για την ακρίβεια θα προκολλήσω (νεολογισμός δικός μου, μου υπογραμμίζει τη λέξη σαν λάθος το word) στην αγγλική μετάφραση μιας ανάλογης βιογραφίας που μου μετέφρασε στα αγγλικά το Deep L. και που, με κάποιες ελάχιστες προσθήκες, ταιριάζει γάντι.

  A biographer hungry for glory must find his own genius mirrored by the genius of his subject, both clinging to each other in the quest for immortality, until no one is sure whether the brilliance of the man is celebrated because of the brilliance of the biography, or vice versa. Contrast my own humble fixation – like that of a man possessed – on recording the life of Ah-Q [Α-D]….

  What place could the life of the miserable Ah-Q have next to the glorious, official biographies of the rich and famous installed in our hallowed court histories? Autobiography? I am, incontrovertibly, not Ah-Q. If I were to call my account the stuff of legend, it could legitimately be objected that Ah-Q is no god [though she could have been the model of a Godess]. To ‘[un]authorized biography’, I gave some thought: but where is the authorized version? No president has ever ordered his National Institute of Historical Research to

create such a memorial to Ah-Q. [But I was ordered to].

  But I have no idea what Ah-Q’s [Α-D] surname was.

  Και πάλι θα μιλήσω για εξωκειμενικές αφηγηματικές αναμονές, που, όπως ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτησή μου για τους «Lovers» του Tsui Hark, δεν είναι εντελώς απόλυτες αλλά πιθανοκρατικές. Μια και το άλλο διήγημα του Lu Xun είχε unhappy end, υποθέτοντας πάντα ότι δεν θα αλλάξει το τέλος του ο σκηνοθέτης που το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, ήμουνα σίγουρος ότι και αυτό θα έχει unhappy end.

  Και, συγκριτολόγος καθώς είμαι, θα πω ότι και τα δυο διηγήματα  έχουν σαν κεντρικό χαρακτήρα μια δυστυχισμένη ύπαρξη. Στο άλλο, μια γυναίκα. Σ’ αυτό εδώ, έναν άντρα. Ελαφρώς καθυστερημένος, αντιμετωπίζει το συνεχές bullying των χωριανών του. Τη γυναίκα τη γνώρισε ο αφηγητής, και μάλιστα το διήγημα ξεκινάει με μια συνάντηση μαζί της, όταν η ζωή της έχει πλησιάσει το τέλος της. Σ’ αυτό, ο «συγγραφέας» δεν τον έχει συναντήσει ποτέ.

  Και η κοινωνική σάτιρα: Ο πλούσιος χωριανός, που έχει σκοτώσει επαναστάτες, πηγαίνει με τους επαναστάτες όταν βλέπει ότι επικρατούν.

  Και για τη δικαιοσύνη των επαναστατών: Δεν βρίσκουν τον πραγματικό κλέφτη, και τον εκτελούν ως δήθεν συνεργάτη, απλά για να δείξουν στον κόσμο ότι ενδιαφέρονται για την τάξη και τη δικαιοσύνη.  

  Το διήγημα είναι πιο σκληρό από την ταινία, με εξαίρεση το τέλος.

  Εξαιρετικός ο Shunkai Yan στο ρόλο του. 7,4 η βαθμολογία της.

  Και ένα πραγματολογικό στοιχείο: την κοτσίδα που είχαν οι κινέζοι τούς την επέβαλαν οι κατακτητές Μαντσού (η τελευταία δυναστεία, που διαδέχτηκε τους ανατραπέντες Ming το 1644). Και από σημάδι υποδούλωσης κατέληξε σε σημάδι εθνικής ταυτότητας. Κάτι ανάλογο έγινε και με εμάς τους κρητικούς.

  Διάβασα κάπου ότι οι μόνοι «επαρχιώτες» που υπερηφανεύονται για την καταγωγή τους είναι οι κρητικοί. Και το -άκης, που τους το επέβαλαν οι τούρκοι ως μειωτικό, έγινε σήμα κρητικής καταγωγής.

 

Tsui Hark, the lovers (梁祝,1994)

 Tsui Hark, the lovers (梁祝,1994)

 

  Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο. Αυτός που έδωσε τον αγγλικό τίτλο έβγαλε το butterfly, πολύ κινέζικο, δεν θα ήταν ελκυστικό για έναν δυτικό θεατή, σε αντίθεση με το σκέτο lovers. Όσο για τον κινέζικο τίτλο, είναι τα επώνυμα των δυο ερωτευμένων, Liang (Shanbo) και Zhu (Yintai).

  O Tsui Hark ήταν υποψήφιος για βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Χονγκ Κονγκ. Είναι εντυπωσιακό το πώς πραγματεύθηκε το κορυφαίο τελευταίο επεισόδιο, που τα στοιχεία της φύσης άνοιξαν τον τάφο του Shanbo και έπεσε μέσα η Yingtai.

  Μεταμφιέστηκε σε αγόρι, μόνο έτσι θα την άφηνε ο πατέρας της να πάει σχολείο, και ερωτεύτηκε τον συμμαθητή της. Κάποια στιγμή βέβαια αποκαλύφθηκε η ταυτότητά της. Και, στην ταινία του 1994, το «έκαναν», μέσα σε μια σπηλιά, σε αντίθεση με τις άλλες τρεις. Δεν ήταν βέβαια μόνο η χρονική απόσταση, οι δυο προηγούμενες ήταν όπερες.

  Δεν θα πω περισσότερα για την πλοκή, γράφω αρκετά στην ανάρτησή μου για την ταινία «Liang Shanbo and Zhu Yingtai (1954) του Sang Hu.

  Θα ήθελα όμως να κάνω κάποια σχόλια.

  Το σπόιλερ δεν έχει νόημα σε τέτοιες ταινίες που στηρίζονται σε έναν γνωστό μύθο, όπως βέβαια και οι ταινίες remake, το τέλος είναι γνωστό.

  Είναι;

  Οι αφηγηματικές αναμονές είναι πάντα πιθανοκρατικές.

  Στο μεγαλύτερο μέρος της η ταινία είναι μια χαριτωμένη κομεντί.

  Έναν αιώνα μετά την πρεμιέρα του «Ρωμαίους και Ιουλιέτα», το 1595, κάποιοι σκηνοθέτες άλλαζαν το τέλος και το έκαναν happy, κάτι που δυο αιώνες μετά θα ήταν αδιανόητο.

  Μήπως και εδώ ο σκηνοθέτης θα έκανε το τέλος happy;

  Ήδη έκανα το σπόιλερ, δεν ξέφυγε από το μύθο ο Tsui Hark, το τέλος είναι unhappy.

  Μια φίλη μου την κοροϊδεύουν δυο φίλοι της που της αρέσουν οι ερωτικές ιστορίες.

  Και εμένα μου αρέσουν τα romance, το γράφω συχνά πυκνά στις κριτικές μου.

  Και, βλέποντας την ταινία, συνειδητοποίησα πόσο ο έρωτας κυριαρχεί στη λογοτεχνία.

  Αν και στην αρχαία Ελλάδα σχεδόν απουσιάζει (ευτυχώς έμεινε το Έρως ανίκατε μάχαν), όμως λίγους αιώνες αργότερα, το κορυφαίο μυθιστόρημα είναι το «Δάφνις και Χλόη».  

  Κάποια έργα μπορεί να έχουν happy end όπως ο «Ερωτόκριτος», ενώ κάποια άλλα unhappy, όπως η «Ερωφίλη» και ο «Βασιλιάς ο Ροδολίνος». Και βέβαια στις κωμωδίες, και όχι μόνο της Κρητικής Αναγέννησης, ο έρωτας κυριαρχεί. Ακόμη και σε έργα όπως το γοτθικό μυθιστόρημα «Το κάστρο του Οτράντο» παρεισφρέει, ενώ δεν απουσιάζει ούτε από τον «Δον Κιχώτη». 

  Άλλο σχόλιο.

  Γιατί γράφω happy end και όχι ευτυχισμένο τέλος;

  Για τον ίδιο λόγο που σχεδόν έχουμε πάψει να λέμε κορονοϊός και λέμε covid. Που το ίντερνετ συναγωνίζεται επάξια το διαδίκτυο, ενώ το κομπιούτερ εξακολουθεί να αντιστέκεται στον υπολογιστή.

  Το μικρό είναι όμορφο, οικολογικό σλόγκαν. Τα bonzai μικροδιηγήματα καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο στην αφηγηματική λογοτεχνία, ενώ το tiktok μόλις τελευταία άρχισε να επιτρέπει λίγο μεγαλύτερα reels.

 Γιατί το κινητό δεν έχει νικηθεί από το μομπάιλ;

 Πιστεύω γιατί και τα δυο είναι τρισύλλαβα.

 Χρόνου φείδου. Προτιμώ να γράφω ΑΙ αντί τεχνητή νοημοσύνη.

 Μη σχολιάσετε όσοι καραφλιάσετε με τα παραπάνω.

  Άλλο σχόλιο.

 Το σκέφτηκα πολλές φορές: Ο Φλωμπέρ εστιάζει στη Μαντάμ Μποβαρύ, όχι στο σπαραγμό του κυρίου Μποβαρύ για την άπιστη σύζυγό του. Το ίδιο και ο Τολστόι, στην Άννα και όχι στον Καρένιν. Την αφορμή μου την έδωσε η αυτοβιογραφία της Μαρίνας Νεμάτ, «Η φυλακισμένη της Τεχεράνης». Την είχαν για εκτέλεση, ο ανακριτής της την ερωτεύθηκε. Την παντρεύτηκε. Την απολάμβανε σεξουαλικά, γυναίκα του ήταν. Όταν όμως είδε να έρχεται κατά πάνω του μια μηχανή και ήξερε ότι ήταν για να τον δολοφονήσουν (πιθανόν οι κυβερνητικοί δεν του συγχώρησαν που άφησε τη δουλειά του για να δουλέψει στο εργοστάσιο του πατέρα της, κατά παράκλησή της), έπεσε πάνω της για να την προστατέψει με το σώμα του.

  Τα κατάφερε, αυτόν τον σκότωσαν, αυτή επέζησε. Ετοιμοθάνατος, ζήτησε από τους γονείς του να την πάνε πίσω στους γονείς της. Με μια διαθήκη που είχε συντάξει λίγες μέρες πιο πριν, μάλλον ήξερε τι τον περίμενε, της άφηνε όλη του την περιουσία.

  Σκεφτόμουν ότι αυτός ο άνθρωπος, που την είχε ερωτευθεί, που απολάμβανε το κορμί της, θα ένιωθε βαθύτατη θλίψη ξέροντας ότι αυτή δεν επρόκειτο ποτέ να τον ερωτευθεί.

  Ο Tsoui Hark, στην τελευταία, 7^η ταινία που είδα με θέμα το μύθο του «Άσπρου φιδιού», τον πραγματεύεται από την πλευρά του πράσινου φιδιού, και για αυτό έχει και τίτλο «Το πράσινο φίδι», που γυρίστηκε την προηγούμενη χρονιά. Κανείς από τους προηγούμενους σκηνοθέτες στην πραγμάτευσή του δεν σκέφτηκε το πόσο θα ζήλευε το πράσινο φίδι το άσπρο, το πόσο θα ήθελε και αυτό έναν έρωτα σαν αυτό του άσπρου φιδιού (φίδια που είχαν πάρει ανθρώπινη μορφή, μορφή γυναίκας). Στην έβδομη αυτή ταινία που είδα, σε σκηνοθεσία του, έχει τίτλο «Το πράσινο φίδι».  

  Κορυφαίος σκηνοθέτης ο Tsui Hark, θα δω οπωσδήποτε και άλλες ταινίες του.

  7,3 η βαθμολογία των «Lovers», εγώ έβαλα 9.

Mei Hu, The dream of the red chamber (2024)

 Mei Hu, The dream of the red chamber (2024)

 

  Και τελειώσαμε με το «Όνειρο της κόκκινης κάμαρας», η τέταρτη ταινία που βλέπω. Όλες επικεντρώνονται στο επεισόδιο του έρωτα του Bao Yu και της Dai Yu, το ξεγέλασμα που του έκαναν και παντρεύτηκε άλλη αντί για την Dai Yu. Οι δυο μεσαίες ήταν όπερες. Η δεύτερη όπερα μου άρεσε πάρα πολύ. Θα σας παραπέμπω στην ανάρτησή μου γι’ αυτήν για λεπτομέρειες για την πλοκή. Εδώ μόνο να πω ότι – αυτό το θυμάμαι και από το μυθιστόρημα του Cao Xueqin - οι κοπέλες οργάνωναν λέσχες ποίησης, κάτι ανάλογο με τις σημερινές λέσχες ανάγνωσης. Έγραφαν ποιήματα και μαζεύονταν και τα διάβαζαν.

  Δεν μου άρεσε, σε αντίθεση με τις άλλες τρεις. Φαίνεται δεν άρεσε σε πολλούς, όπως δείχνει η χαμηλή βαθμολογία της, 6,1.

  Και τώρα θα κλείσω και με την άλλη «Ομάδα», τους Butterfly lovers, αν θυμάμαι καλά, μια ταινία έμεινε.

  Τελικά ήταν δύο.

  Και πριν εγκαταλείψω τα μονοπάτια για τον κεντρικό δρόμο, την Εισαγωγή στον κινέζικο κινηματογράφο, θα δω μια ακόμη ταινία πάνω σε διήγημα του Luxun, μικρό μονοπάτι αυτό, και άλλο ένα μικρό μονοπάτι, δυο ταινίες, η μια μεταφορά του Water margin και η άλλη toy The romance of the three kingdoms, για να κλείσουμε με τα τέσσερα κορυφαία κινέζικα κλασικά μυθιστορήματα. Τα άλλα δυο είναι το The journey to the west, είδα κάποιες κινηματογραφικές μεταφορές με τον βασιλιά των πιθήκων, και η άλλη είναι αυτή εδώ, 红楼梦,  The dream of the red chamber.