Charles Kinnane και Daniel Kinnane, Solo mio (2026)

 Charles Kinnane και Daniel Kinnane, Solo mio (2026)

 

  Εξακολουθεί να παίζεται στους κινηματογράφους.

  «Η νύφη το ’σκασε», μπορούμε να το πούμε και μοτίβο (πολλοί της παλιάς γενιάς όπως εγώ θα έχετε δει την ταινία με την Τζένη Καρέζη), το έχω δει και σε άλλες ταινίες.

  (Τελικά η συνειρμική μου μνήμη δεν λειτουργεί και τόσο καλά όσο νόμιζα. Ξαναδιαβάζοντας την ανάρτηση που έκανα για τον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι πέφτω πάνω στο παρακάτω απόσπασμα: «Ο Μίσκιν και η Ναστάζια αρραβωνιάζονται, επισύροντας τη γενική κατακραυγή. Ο Μίσκιν περιμένει στην εκκλησία και η νύφη το σκάει με το Ραγκόζιν αφήνοντάς τον στα κρύα του λουτρού»).

  Ας πούμε πρώτα την σύμπτωση. Την ίδια μέρα που είδα την ταινία, λίγο πριν, άκουσα και μια σχεδόν ίδια ιστορία. Η νύφη δεν το έσκασε αφήνοντας τον γαμπρό στα κρύα του λουτρού μέσα στην εκκλησία, αλλά την παραμονή. Άντε τώρα να ενημερώσουν τους καλεσμένους, και πώς.

  Όμως ο μήνας το μέλιτος είχε κλειστεί. Πολυτελές ξενοδοχείο, με πρόγραμμα ξεναγήσεων κ.λπ., δεν μπορούσε να ακυρωθεί.

  Μα μια χαρά θα περάσει και μόνος του.

  Κωμωδία, το happy end είναι προβλέψιμο, όπως και η καινούρια σχέση. Θα τον δούμε σε απολαυστικά επεισόδια μαζί της αλλά και με δυο άλλα ζευγάρια.

  Και η πρώην;

  Που αποδεικνύεται ότι είχε κάποια επαφή με τη νυν;

  Όχι, δεν θα σας πω τι είδους επαφή και ποια είναι η κατάληξη. Μπορεί το σασπένς να είναι το εκ των ων ουκ άνευ στη συγγραφή ενός σεναρίου κατά τον Syd Field, γιατί να μην είναι άραγε και σε μια κινηματογραφική κριτική;

  Απολαυστικότατοι όλοι τους, και κυρίως ο παραλίγο γαμπρός, ο Kevin James.

  Η πλοκή διαδραματίζεται στην Ιταλία. Ο τίτλος της ταινίας είναι ιταλικός. Λες οι αδελφοί Kinnane να έχουν ιταλικές ρίζες; Και εξάλλου η ταινία μου θύμιζε ιταλική κωμωδία, όλες τους απολαυστικές, σε αντίθεση με τις αμερικάνικες που είναι σαχλές, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

  Όχι, με διαβεβαιώνει το perplexity, το όνομα είναι ιρλανδικό.

  Μην τη χάσετε. 6,8 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Babak Lotfi Khajepasha, Στην αγκαλιά του δέντρου (In the arms of the tree, 2023)

 Babak Lotfi Khajepasha, Στην αγκαλιά του δέντρου (In the arms of the tree, 2023)

 

  Εξακολουθεί να παίζεται στο Στούντιο και στο Ατενέ.

  Ξέρουμε ότι τα παιδιά είναι τα μεγάλα θύματα σε περίπτωση διαζυγίου. Έχω ξεχάσει τις ταινίες που έχω δει που έχουν αυτό το θέμα, θυμάμαι όμως έντονα το «Ένας χωρισμός» του Ασγάρ Φαρχάντι, με το ανοικτό τέλος. Είναι βέβαια και η ταινία «Ξεκινήματα», που εξακολουθεί να προβάλλεται στους κινηματογράφους.  

  Η διαφορά: Εκεί ήταν ένα κορίτσι που πρέπει να αποφασίσει με ποιον από τους δυο γονείς θέλει να μείνει. Εδώ έχουμε δυο αγοράκια, που είναι αχώριστα. Μαντεύουν ότι κάτι συμβαίνει. Ο πατέρας προειδοποιεί το θείο τους, να μην τα παίρνει πάντα μαζί, πρέπει να συνηθίσουν στο χωρισμό.

  Αμ δε.

  Το τέλος της ταινίας είναι συγκλονιστικό. Ένα αφηγηματικό κενό δημιουργεί ένα μείζον σασπένς που διατρέχει ένα μεγάλο μέρος της ταινίας προς το τέλος της.

  Τι έγιναν τα παιδιά, πνίγηκαν;

  Αγωνία των γονιών, του θείου, που νιώθει ένοχος, και των άλλων που τρέχουν απεγνωσμένα να τα βρουν. Όμως σχεδόν η μισή ταινία καταλαμβάνεται από επεισόδια και πλάνα με τα δυο μικρά αγόρια.

  Στον ιρανικό κινηματογράφο υπάρχει μια ειδική κατηγορία έργων για/με παιδιά.

  Γράφω μια «Εισαγωγή στον ιρανικό κινηματογράφο». Καθώς θεωρώ πολύ πιθανόν να μην την τελειώσω, ανάρτησα στο blog μου για τον προεπαναστατικό κινηματογράφο. Τώρα λέω να αναρτήσω το σχετικό απόσπασμα προσχέδιο (όχι το εκτενές που έγραψα αργότερα) που έχω γράψει για τον μετεπαναστατικό κινηματογράφο, που προς το παρόν τον πραγματεύομαι θεματικά, με πρώτο μέρος τις πολεμικές ταινίες και δεύτερο τις ταινίες με/για παιδιά.

  Ο «Κινηματογράφος με παιδιά» είναι ένα είδος, θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε, ειδικά ιρανικό.

  Κατ’ αρχάς να πούμε ότι ξεχωρίζει από τον «Κινηματογράφο για παιδιά», που απευθύνεται ειδικά στα παιδιά. Ο «Κινηματογράφος με παιδιά» όμως μπορεί να απευθύνεται τόσο στους μεγάλους όσο και στα παιδιά.

  Το είδος χρονολογείται πριν από την επανάσταση, αλλά γνώρισε μεγάλη ακμή μετά την επανάσταση, που κράτησε σχεδόν μέχρι το τέλος της χιλιετηρίδας.

  Ο «Κινηματογράφος με παιδιά» αποτελούσε μια εξέλιξη του «Κινηματογράφου για παιδιά», που εν πολλοίς οφείλεται στον Αμπάς Κιαροσταμί. Ο Κιαροσταμί γύρισε ταινίες για παιδιά στο τμήμα κινηματογράφου του Kanoon, ένα ίδρυμα που επιχορηγούνταν από το κράτος με στόχο την πνευματική ανάπτυξη παιδιών και εφήβων, μικρού μήκους όλες τους.

  Υπήρξαν και άλλα ιδρύματα που για κάποιο διάστημα καθένα του χρηματοδοτούσε ταινίες με παιδιά ή για παιδιά.

    Η άνθηση του κινηματογράφου για/με παιδιά υπήρξε τέτοια ώστε όχι μόνο δημιουργήθηκαν κινηματογραφικές αίθουσες ειδικά για παιδιά αλλά και ένα φεστιβάλ για ταινίες για/με παιδιά.

  Ο «Κινηματογράφος με παιδιά» όμως αναπτύχθηκε ιδιαίτερα μετά το μέσο της δεκαετίας του ’80. Ένας βασικός λόγος γι’ αυτή την ανάπτυξη είναι ότι οι σκηνοθέτες απέφευγαν το σκόπελο της λογοκρισίας που ίσχυε για τις άλλες ταινίες, με βασικό εμπόδιο την ευπρεπή συμπεριφορά και ενδυμασία ανδρών αλλά κυρίως γυναικών. Τέτοιοι περιορισμοί δεν υπήρχαν στις ταινίας με παιδιά, που είχαν και μικρότερο κόστος παραγωγής καθώς η αμοιβή για τους μικρούς ερασιτέχνες ηθοποιούς ήταν σαφώς μικρότερη από ότι για μεγάλους ηθοποιούς.

  Ο κινηματογράφος για/με παιδιά άρχισε να φθίνει με την εκλογή του μεταρρυθμιστή προέδρου Αλί Χαταμί το 1997. Η λογοκρισία χαλάρωσε, πράγμα που οδήγησε τους σκηνοθέτες να κάνουν ταινίες για μεγάλους.

  Η εξάπλωση του διαδικτύου οδήγησε επίσης στην παρακμή του κινηματογράφου για παιδιά. Τώρα τα παιδιά μπορούσαν να έχουν πάρα πολύ εύκολη πρόσβαση σε δυτικές ταινίες, που ήταν καλύτερες από τις ιρανικές καθώς είχαν γίνει με καλύτερη ψηφιακή τεχνολογία.

  Φυσικά το είδος δεν εξαφανίστηκε. Αξίζει να αναφέρουμε τον «Σκιέρ» (2018) του Fereydoun Najafi».

  Και μια ατάκα από την ταινία: Ο δάσκαλος είπε ότι τα κορίτσια γίνονται γυναίκες μετά τα 9 και τα αγόρια γίνονται άντρες μετά τα 14. Μπορεί να έχω γράψει στην κριτική για την ταινία «Την ημέρα που έγινα γυναίκα» για ποιο λόγο τα κορίτσια γίνονται γυναίκες μετά τα 9.

  Εξαιρετική ταινία, παρά το 6 της βαθμολογίας της. Εγώ βέβαια έβαλα 8.

Νίκος Κορνήλιος, Η θάλασσα το χειμώνα (2025)

 Νίκος Κορνήλιος, Η θάλασσα το χειμώνα (2025)

 

Από σήμερα στην αίθουσα 1 της ταινιοθήκης της Ελλάδος

 

  Τρεις μοναξιασμένοι άνθρωποι μπλέκουν σε ένα τρίο. Καταλύτης η Ναντίν (εξαιρετική στο ρόλο της η Αδελαΐδα Κατσίδε), γεωλόγος, που έρχεται στο Λαύριο για έρευνα. Οι άλλοι δύο είναι ο Χρήστος, απόγονος μεταλλωρύχων και φύλακας σε ένα εργοστάσιο (απομακρύνει τους παρείσακτους από την περιοχή), και η Κατερίνα, που έχει ένα ψαροκάικο.

  Το ερώτημα για το νόημα της ζωής το θέτουν συχνά οι καταθλιπτικοί στον εαυτό τους. Νομίζω το έθεσε η Ναντίν. Και ο Χρήστος, ατενίζοντας απέναντί του το Λαύριο, «αποδομεί» το νόημα της ζωής που ο Βίκτορ Φρανκλ, θεμελιωτής της υπαρξιακής ψυχολογίας, το θεωρεί ως απαραίτητο για την ψυχική ισορροπία. Δεν θυμάμαι ποιος δικός του ήταν στη Μακρόνησο. Αρνιόταν να υπογράψει. Αν υπέγραφε, θα ακύρωνε το νόημα που είχε δώσει στη ζωή του, τον αγώνα για μια δικαιότερη κοινωνία. Τον έβαλαν σε ένα σακί με μια γάτα και τον έριξαν στη θάλασσα, ένα συνηθισμένο βασανιστήριο. Γύρισε σπίτι με σαλεμένα τα μυαλά του.

  Ναντίν και Χρήστος, που μια αύρα συμπάθειας πλησιάζει τη σεξουαλική έλξη, σίγουρα από τη μεριά του.

  Χρήστος και Κατερίνα, που ένα πείσμα τους κράτησε μακριά για 27 χρόνια, όσα είναι και τα χρόνια της Ναντίν.

  Δεν έχει ιστορία μόνο η Μακρόνησος, έχει και το Λαύριο. Ο Χρήστος αφηγείται την απεργία των μεταλλωρύχων, ποια ήταν τα αιτήματά τους που η ικανοποίησή τους σε μας σήμερα φαίνεται αυτονόητη, και ο σκληρός τρόπος με τον οποίο καταπνίγηκε.

  Με εικαστικά πλάνα, με επεισόδια που δεν ολοκληρώνονται, ο Κορνήλιος δημιουργεί μια ταινία με έντονο σασπένς, σαν θρίλερ, που κορυφώνεται στο τέλος.

  «Το σεξ είναι η παρηγοριά που έχει κανείς όταν δεν υπάρχει έρωτας», λέει ο Μάρκες στις «Θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου».

  Και όταν δεν υπάρχει σεξ, ο αυνανισμός.

  Εξαιρετική ταινία. Μπορεί το 7,5 της βαθμολογίας της στο IMDb να είναι στημένο (10 άτομα όλα κι όλα ψήφισαν), όμως εγώ έβαλα 8.

Lu Chuan, Kekexili, mountain patrol (可可西里, 2004)

 Lu Chuan, Kekexili, mountain patrol (可可西里, 2004)

 

  Πριν χρόνια είχα διαβάσει για τους vigilantes, που προστάτευαν επιβάτες σε μετρό από επιθέσεις ληστών και χούλιγκαν στις ΗΠΑ. Τώρα βλέπω ότι υπήρξαν τέτοιοι και στο Kekexili, μια μακρινή περιοχή στο Θιβέτ, για να προστατέψουν τη θιβετιανή αντιλόπη από τους λαθροθήρες, που μοσχοπουλούσαν τα δέρματά της στις αγορές του εξωτερικού.

  Αρχηγός τους ο Ritai, που βασίζεται στο αληθινό πρόσωπο του Sonam Dargye. H ταινία ξεκινάει με την εκτέλεσή του από τους λαθροθήρες.

  Δεν κάνω spoiler, δεν υπάρχει στην ταινία. Τους δολοφόνους του τους κυνήγησαν. Αυτόν που τον πυροβόλησε τον σκότωσαν επί τόπου, ένας άλλος καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε ενώ κάποιοι άλλοι σε μακροχρόνιες φυλακίσεις. Αν παρακολουθήσετε τους συνδέσμους στη βικιπαίδεια θα μάθετε λεπτομέρειες.

  Στη συνέχεια βλέπουμε έναν δημοσιογράφο να επισκέπτεται τους vigilantes. Τους ακολουθεί στην καταδίωξη των λαθροκυνηγών.

  Η ταινία έχει τη σκληρότητα του western, με τη διαφορά ότι η πλοκή διαδραματίζεται σε ένα ορεινό τοπίο που κάποια στιγμή θα σκεπαστεί από χιόνι. Οι κίνδυνοι παραμονεύουν. Ένας εκπρόσωπος κάποιου από τους χρηματοδότες που ήλθε να παρακολουθήσει τα γυρίσματα σκοτώθηκε σε τροχαίο. Όλοι οι συντελεστές στην ταινία υπέφεραν. Δεν ξέρω αν συνέβη πραγματικά το επεισόδιο, κάποιον τον κατάπιε η άμμος.

  Το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου συγκίνησε το κοινό και ταρακούνησε τις αρχές. Κρατικές μονάδες φύλαξης του Kekexili αντικατέστησαν τους vigilantes, που αντιμετώπιζαν συχνά οικονομικά προβλήματα. Όσο για τον Dargye, του έστησαν άγαλμα.

  Εξαιρετική ταινία. Θα προβληθεί με άλλες τρεις (εμείς είδαμε τις δυο, το «Nanjing, Nanjing» και «Γεννημένη στην Κίνα». Η τρίτη είναι για τους ολυμπιακούς του Πεκίνου) μεταξύ 12 και 19 Μάη στο το Στούντιο, παρουσία του σκηνοθέτη. Μην τις χάσετε.

  Παρεμπιπτόντως, τον Lu Chuan τον βλέπουμε πακέτο. Είδαμε την πρώτη του ταινία, «The missing gun», και θα δούμε άλλες τρεις.   

Lee Sang-il, Εθνικός θησαυρός (Kokuho, 2025)

 Lee Sang-il, Εθνικός θησαυρός (Kokuho, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Οι αναμνήσεις με συγκινούν όλο και περισσότερο. Το «Πώς δενότανε το ατσάλι» με γύρισε 60 χρόνια πίσω, όταν διάβασα το μυθιστόρημα μαθητής. Ο «Εθνικός θησαυρός» με γύρισε πίσω 25 χρόνια, τότε που έγραφα το βιβλίο μου «Εισαγωγή στο θέατρο της Ιαπωνίας και της Κίνας» (εκδόθηκε το 2010 από τις εκδόσεις ΑΛΔΕ).

  Ο «Εθνικός θησαυρός» (κάτι αντίστοιχο του народный артист, λαϊκού καλλιτέχνη, τίτλος που δινόταν σε διακεκριμένους καλλιτέχνες στην πρώην ΕΣΣΔ), είναι ο τίτλος που απονεμήθηκε στον Kikuo, onnagata του θεάτρου Καμπούκι.

  Τι είναι onnagata;

  Αντιγράφω από το βιβλίο μου.

  «  Η απαγόρευση των γυναικών στη σκηνή οδήγησε στο φαινόμενο του onnagata, του ηθοποιού που παίζει γυναικείους ρόλους…».

  Γράφω πάρα πολλά, ας περιοριστώ σ’ αυτό.

  Τον Kikuo, γιο ενός yakuza που τον σκοτώνει μια αντίπαλη συμμορία, τον αναλαμβάνει υπό την προστασία του ο Hanjiro, διάσημος onnagata. Είχε εντυπωσιαστεί από το ερασιτεχνικό παίξιμό του ως onnagata.

  Τον εκπαιδεύει παράλληλα με το γιο του, σαν onnagata. Σκληρός, απαιτητικός δάσκαλος. Όμως καλός δάσκαλος. Και ενώ η παράδοση λέει ότι τη διεύθυνση του θιάσου την παραδίδει ο πατέρας στο γιο, ο Hanjiro αποφασίσει να τη δώσει στον Kikuo και όχι στον γιο του τον Shunsuke. Και ενώ οι δυο έφηβοι ήταν αγαπημένοι φίλοι, οι σχέσεις τους περνάνε μια κρίση. Ο Shunsuke σηκώνεται και φεύγει μαζί με τη γυναίκα του και την κόρη του. Αυτή ξενοδουλεύει, αυτός παίζει σε καφέ και μπαρ.

  Να μην κάνω σπόιλερ και πω όλη την πλοκή, θα πω μόνο ότι οι δυο αγαπημένοι φίλοι ξανασμίγουν. Γίνονται ένα duo onnagata, και παίζουν ανάλογα έργα.

  Ένα πολύ μεγάλο μέρος της πλοκής είναι αποσπάσματα από έργα Καμπούκι.

  Θα ήθελα να ευχαριστήσω από αυτές τις γραμμές τον pen friend μου Otani Toshinori, που μου έστειλε βιντεοκασέτες με έργα Καμπούκι (το λαϊκό θέατρο), Νο (το αριστοκρατικό θέατρο) και Bunraku (κουκλοθέατρο), μια εποχή που δεν μπορούσα να βρω τίποτα στο διαδίκτυο, τότε που έγραφα το βιβλίο.

  Μια ανάλογη ταινία είναι η «Αντίο Παλλακίδα μου» του Chen Kaige, όπου εκεί βλέπουμε εκτενή αποσπάσματα από την ομώνυμη όπερα του Πεκίνου.

  Το τέλος της ταινίας, με δυο κορυφαία επεισόδια, είναι συγκλονιστικό.

  Η παράσταση του «Η κοπέλα ερωδιός» αποτελεί κατά κάποιο τρόπο και μια αντικατοπτρική ιστορία (mise en abyme), ή καλύτερα μια προσήμανση.

  Η ερωδιός μεταμορφώνεται σε γυναίκα, και ερωτεύεται έναν νέο. Ο έρωτάς της όμως δεν βρίσκει ανταπόδοση, οδηγώντας τη σιγά σιγά στο θάνατο·  σε αντίθεση με το «Άσπρο φίδι» στην ομώνυμη όπερα του Πεκίνου, που μεταμορφώθηκε σε γυναίκα, ερωτεύθηκε έναν νεαρό και ο έρωτάς της βρήκε ανταπόκριση.

  Ο χορός της γυναίκας ερωδιού είναι από τους κορυφαίους χορούς στο Καμπούκι, όπως και ο «Χορός του λιονταριού». Έψαξα να τον βρω στο youtube. Κάποιος έκανε ακριβώς αυτό που έκανα κι εγώ, αφήνοντας σχόλιο: «Τον είδα αφού είδα το Kokuho».

  Υφολογικά βρήκα κάτι πρωτότυπο, αν και δεν νομίζω δεν είναι το μοναδικό. Οι σκηνές σε κάποια «επεισόδια» βρίσκονται όχι στον συνταγματικό, αλλά στον παραδειγματικό άξονα.

  Παραθέτω δυο συνδέσμους με τον χορό του ερωδιού (Sagi musume).  

  7,6 η βαθμολογία της, εγώ, και για συναισθηματικούς λόγους, δεν μπορούσα να βάλω κάτω από 9.

https://www.youtube.com/watch?v=1KxDVAUghWY https://www.youtube.com/watch?v=3wXgh0uUv3k

Jeanette Nordahl, Ξεκινήματα (Beginnings, 2025)

 Jeanette Nordahl, Ξεκινήματα (Beginnings, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Μια υψηλή βαθμολογία μπορεί να την παίρνει μια ταινία για το θέμα, ενώ μια άλλη για την πραγμάτευσή του (πλοκή) και τη σκηνοθεσία. Ίσως το 6,8 η ταινία της Νορντάλ το πήρε για το θέμα.

  Κλασικό το μοτίβο: Ο άντρας αποφασίζει να εγκαταλείψει την οικογένεια για την γκόμενα.

  Όμως στα παιδιά να μην το πουν ακόμη, παρά μόνο όταν θα είναι οριστικό και τελεσίδικο. Υπάρχει και το πρόβλημα, πρέπει η γκόμενα να εγκατασταθεί στο καινούριο της σπίτι.

  Εδώ όμως παρουσιάζεται ένα άλλο πρόβλημα: η γυναίκα παθαίνει εγκεφαλικό, και η αποκατάσταση είναι πολύ αργή. Ο άντρας της δεν τολμάει να την εγκαταλείψει, χρειάζεται τη βοήθειά του.

  Τα μεγάλα θύματα σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι τα παιδιά. Η αντίδραση της μεγάλης κόρης, που χωρίς να της το πουν έχει μάθει, θα είναι εντελώς απροσδόκητη (σασπένς: τι είδους αντίδραση θα είναι αυτή; ).

  Τελικά τι θα γίνει στο τέλος;

  Το σπόιλερ που θα κάνω είναι εντελώς ανορθόδοξο: Εσείς τι φαντάζεστε ότι θα γίνει στο τέλος; Στύψετε το μυαλό σας και θα καταλάβετε.

  Όχι, δεν μου άρεσε η ταινία.

  Trivia.

  Να το ξαναπώ άλλη μια φορά, έχω πάθος με τις συμπτώσεις.

  Πριν λίγες μέρες ένας φίλος μου έπαθε εγκεφαλικό, ευτυχώς πολύ μικρό. Χωρίς κινητικά προβλήματα, σε μισή ώρα είχε αποκατασταθεί η ομιλία του.

  Προχθές έκανα μαγνητική τομογραφία, σπονδυλικής στήλης. Και η γυναίκα μπήκε σ’ αυτό το σωλήνα, τον οποίο βλέπουν με φρίκη οι κλειστοφοβικοί.

  Όσο για το νοσοκομείο, το έφαγα στη μάπα πριν ενάμισι χρόνο, για δυόμισι ολόκληρους μήνες. Και θα ξαναπάω σε ένα μήνα περίπου για εγχείρηση προστάτη.

Lu Chuan The missing gun (寻枪, 2002)

 Lu Chuan The missing gun (寻枪, 2002)

 

  Τον Lu Chuan τον βλέπουμε πακέτο, μια και θα δούμε όσο περισσότερους κινέζους σκηνοθέτες μπορούμε πακέτο, και επειδή θα γίνει μια εβδομάδα προβολής ταινιών του στο Στούντιο το Μάιο, με την παρουσία του. Το «Όπλο που λείπει» είναι η πρώτη του ταινία.

  H πλοκή: Ο Ma Shan, αστυνομικός χάνει το όπλο του. Για την ακρίβεια του το κλέβουν στο γάμο της αδελφής του. Και βρισκόμαστε μπροστά στο μοτίβο της αναζήτησης: Ψάχνει απεγνωσμένα να το βρει.

  Η πρώην του δολοφονείται, θα θεωρηθεί ένοχος και θα φυλακισθεί, όμως μετά θα ελευθερωθεί, άλλος είναι ο ένοχος. Πιο πριν είχε να αντιμετωπίσει και τη ζήλια της γυναίκας του.

  To imdb δεν έχει καθόλου την αίσθηση του χιούμορ. Χαρακτηρίζει την ταινία σαν crime, drama, mystery, ενώ η λέξη comedy απουσιάζει. Ίσως δεν την αντιλαμβάνεται στην ερμηνεία του Wen Jiang, που τον είδαμε σαν σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή στην ταινία «Devils on the doorstep», με μια underacting ερμηνεία, στον αντίποδα εντελώς της overacting ερμηνείας ενός ας πούμε Mr. Bean.

  Και είδαμε επίσης το σαρδόνιο τέλος, που δεν είναι αναμενόμενο ούτε στα crime ούτε στις comedy: O «κακός» που, και εδώ είναι το περίεργο, δεν είναι ο κλασικός κακός, έχει κάθε λόγο να σκοτώσει, μόνο που έκανε λάθος, τον πέρασε για τον άλλο. Και πώς τελειώνει η ταινία; Με την ψυχή του Ma Shan να βγαίνει από το σώμα του, και να προχωράει προς την κατεύθυνση της κάμερας ξεκαρδιζόμενη στα γέλια.

  Παρόμοιο τέλος είδαμε και στο «Διάβολοι στο κατώφλι».