Yang Larry, Adoring (宠爱, 2019)

 Yang Larry, Adoring (宠爱, 2019)

 

  Απολαυστική κωμωδία το «Adoring», θα τη λάτρευε η φίλη μου η Νία, που adores τόσο πολύ τα γατιά που ταΐζει τα γατιά της γειτονιάς, τους έχει φτιάξει μάλιστα και σπιτάκια.  Και φυσικά το σκυλάκι της, που το περιμάζεψε αδέσποτο στις διακοπές της στο χωριό.

  Η ταινία όχι μόνο είναι σπονδυλωτή, με διάφορα επεισόδια με διαφορετικά πρόσωπα, αλλά και τα επεισόδια αυτά σπάζονται σε επί μέρους σκηνές, ξεκαρδιστικές οι περισσότερες.

  Την παράσταση την κλέβει το σκυλί που κάθε φορά που πηγαίνουν να κάνουν έρωτα θα του ορμήσει, ακόμη και όταν έχουν πια παντρευτεί. Όμως, πάλι το μοτίβο, η αρχική αντιπάθεια του άντρα θα γίνει συμπάθεια, και στο τέλος τον βλέπουμε να κλαίει, καθώς πρέπει να του κάνουν ευθανασία γιατί υποφέρει από κάποια ανίατη αρρώστια.

  Κοίτα να δεις, όταν τα σκυλιά υποφέρουν η ευθανασία επιτρέπεται, ενώ όταν πρόκειται για άνθρωπο, απαγορεύεται.

  Φυσικά την αυτοκτονία δεν μπορούν να την απαγορέψουν, για πρακτικούς λόγους. Τι γίνεται όμως όταν είσαι τετραπληγικός και δεν μπορείς να αυτοκτονήσεις, όπως εκείνος ο Ισπανός;

  Ένα σκυλί, που το έχει σκάσει από το αφεντικό του που ήταν ταχυδρομικός διανομέας, πέφτει πάνω σε έναν νεαρό ντελιβερά. Αυτός του πιάνει κουβέντα. Δεν μπορεί να βρει τη διεύθυνση να παραδώσει το δέμα. Ρωτάει το σκύλο. Και αυτός του λέει να τον ακολουθήσει. Στην πρώτη προσπάθεια δεν τον έκανε να καταλάβει, τα κατάφερε στη δεύτερη.

  Αλλά τα πιο απολαυστικά επεισόδια είναι με ένα γουρούνι, που μπαινοβγαίνει στο ασανσέρ. Έχετε ξανακούσει να έχει κανείς γουρούνι για pet;

  Και πάλι το μοτίβο, η κοπέλα του που καραφλιάζει στην αρχή το αγαπά τελικά.

  «Δεν μπορώ να αντέξω ότι αγαπάει το γουρούνι περισσότερο από μένα», στέλνει μήνυμα η κοπέλα σε μια φίλη της.

  Είχα δει παλιά μια γελοιογραφία. Στο διπλό κρεβάτι που κοιμόταν, είχε δίπλα, όχι τη γκόμενα που στεκόταν παραδίπλα, αλλά τη Harley Davidson.

  Ξαναγυρνάμε στο σκυλάκι.

  Μήπως το βούτηξαν για να το μαγειρέψουν;

  Και έπεσα πάνω σε μια ατάκα, που κυριολεκτικά δεν την περίμενα.

  «Είναι από εστιατόρια που σκοτώνουν σκυλιά».

  Ήταν ένα εδώ στη γειτονιά μου, το «Κατσίκι», το πήραν χαμπάρι και το έκλεισαν. Τώρα λειτουργεί με άλλη διεύθυνση.

  Και μια άλλη: «Δεν είναι από εστιατόρια που σερβίρουν σαν κρεατικό σκυλιά;».

  Και εδώ θα κάνω το σχόλιο.

  Πηγαίνω σε ένα αφγανικό εστιατόριο (ας το διαφημίσω, Χέυδεν και Φυλής γωνία, πλατεία Βικτώριας) και τρώγω αρνάκι μόνο με πέντε ευρώ. Συνοδευτικά, ένα μικρό πιατάκι με σαλάτα, λάχανο, μαρούλι, κρεμμύδι, ένα μπολάκι με καυτερή σάλτσα, και αραβική πίτα. Σε όσους το λέω, όλοι, μα όλοι, μου λένε «Είσαι σίγουρος ότι δεν είναι σκυλί;».

  Μετά την εμπειρία μου με την Παραψυχολογία, το πρώτο μου βιβλίο, οι βεβαιότητές μου είναι μόνο 99%. Έτσι και εδώ η βεβαιότητά μου ότι είναι αρνί είναι 99%. Όπως και 99% είναι η βεβαιότητά μου ότι η ερώτηση αυτή κρύβει ένα, συνειδητό ή ασυνείδητο, ρατσισμό.

  Πηγαίνει κανείς σε αραβικό, αλβανικό, αφγανικό εστιατόριο;

  Όχι βέβαια.

  Όλοι τρέχουν στα κινέζικα.

  Αλλά άλλο Κίνα, άλλο Αφγανιστάν.

  Έχω ξανασχολιάσει πρόσφατα, να μην επαναλαμβάνω. Οι διατροφικές προτιμήσεις και απαγορεύσεις είναι καθορισμένες όχι από την υγιεινή διατροφή (αν και την απαγόρευση του χοιρινού κρέατος οι μουσουλμάνοι έτσι την αιτιολογούν, ότι είναι βρώμικο ζώο) αλλά από την κουλτούρα.   

  Σε κάποια επεισόδια ξεκαρδίστηκα κυριολεκτικά στα γέλια.

  5,7 η βαθμολογία της, αλλά το chatgpt μου είπε ότι είχε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην Κίνα.

  Εγώ βέβαια έβαλα 8.

Yang Larry, Mountain cry (喊山, 2015)

 Yang Larry, Mountain cry (喊山, 2015)

 

  Είναι από τις πιο συγκινητικές ιστορίες αγάπης που έχω δει ποτέ.

  Ήλθαν στο ορεινό χωριό πριν μισό χρόνο. Ζητιάνος λέει, αυτός. Η γυναίκα του μουγκή. Έχουν και δυο παιδιά.

  Αργότερα θα μάθουμε λεπτομέρειες. Κοριτσάκι αυτή, χάθηκε μέσα στο πλήθος. Την βρήκε, τη βούτηξε. Το κοριτσάκι κρυφάκουσε, κάποια του είπε να μην την σκοτώσει στο ξύλο όπως την προηγούμενη γυναίκα του. Τον βλέπει και φοβάται. Του λέει γιατί. Την πλησιάζει με μια τανάλια, της ανοίγει το στόμα και της πληγώνει τη γλώσσα. (Τι θυμήθηκα τώρα, εμάς μας έβαζαν πιπέρι στο στόμα οι μανάδες μας).

  Έτσι έμεινε μουγκή.

  Ίσως όμως να ήταν και ψυχολογικό, από το φόβο της.

  Ένας νεαρός από το χωριό βάζει παγίδες με εκρηκτικά, για να σκοτώνει κουνάβια. Ο άντρας της πατάει κατά λάθος σε μια τέτοια παγίδα και του κόβεται το πόδι. Μεταφέρεται στο σπίτι. Πεθαίνει.

  Και βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτόγονη κοινωνία που μου θύμισε Ισλάμ.

  Να μην το μάθει η αστυνομία. Να αποζημιώσει τη γυναίκα του με 20.000 yuan.

  Πού να τα βρει.

  Δεσμεύεται να προσφέρει φαγητό σ’ αυτή και στα δυο παιδιά της (το ένα είναι μωρό) μέχρι να μπορέσει να μαζέψει τα λεφτά.

  Αναπτύσσεται ένα τρυφερό αίσθημα ανάμεσά τους.

  Λέει ότι θα παραδοθεί στην αστυνομία.

  Δεν γίνεται, θα εκτεθεί το χωριό που δεν κατάγγειλε το έγκλημα αμέσως.

  Το χωριό αποφασίζει να τη διώξει.

  «Μακριά από το αγριεμένο πλήθος», μου θύμισε το μυθιστόρημα του Τόμας Χάρντι.

  Δεν έχασε την ευκαιρία ο Γιανγκ.

  Μόνος εναντίον όλου αυτού του πλήθους, τους κρατάει σε απόσταση.

  Όμως καταφτάνει η αστυνομία, συνοδεύοντας τον κοινοτάρχη που είχε νοσηλευτεί, άρρωστος.

  Παραδίδεται, αφού παρακαλέσει τον πατέρα του να τη φροντίσει αυτή και τα παιδιά της (είχε φροντίσει πριν να στείλει την κόρη της σχολείο, της αγόρασε βιβλία). Φόνος εξ αμελείας, δεν θα καθίσει πολύ στη φυλακή. Όταν αποφυλακισθεί θα την παντρευτεί, το λέει και σ’ αυτήν και στον πατέρα του.

  Οι αστυνομικοί που τον συνοδεύουν στον τόπο που είναι θαμμένος, τη βλέπουν μπροστά τους κρατώντας ένα μεγάλο φύλλο χαρτί που γράφει πάνω «Εγώ τον σκότωσα».

  Του έκλεισε στόμα και ρουθούνια.

  Λέει αλήθεια, ή το λέει για να σώσει τον νεαρό;

  Οι αστυνομικοί λένε ότι θα την πάνε στο νοσοκομείο για να τη θεραπεύσουν.

  Στην τελευταία σκηνή τη βλέπουμε πάνω στο βουνό να φωνάζει.

  Είχε ξαναβρεί τη φωνή της.

  Συγκινητική ιστορία, διάβασα ότι είναι η πιο γνωστή διεθνώς ταινία του Γιανγκ (μεταφορά μυθιστορήματος της Ge Shuiping) και εκείνη που τον καθιέρωσε ως έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους κινέζους σκηνοθέτες.

  Όμως το 7,2 της βαθμολογίας της για μένα δεν ήταν αρκετό, έβαλα 9. 

Yang Lina, AKA Yang Tianyi (1972 - )

  Yang Lina, AKA Yang Tianyi (1972 - )

 

  H Γιανγκ Λίνα είναι μια ανεξάρτητη σκηνοθέτις που ξεκίνησε την καριέρα της σαν ντοκιμαντερίστρια, για να περάσει στη συνέχεια στις ταινίες μυθοπλασίας. Την συγκινεί η ανθρώπινη δυστυχία που συχνά προκαλείται από προβλήματα υγείας, και την ενδιαφέρει επίσης η γυναικεία σεξουαλικότητα.

  Μόνο στο «Big world» θα δούμε άντρα σε κεντρικό ρόλο, έναν νεαρό που πάσχει από cerebral palsy, σπαστικότητα, δηλαδή μη αποτελεσματικό έλεγχο των κινήσεων, πράγμα που του δημιουργεί προβλήματα στις κοινωνικές του σχέσεις. Είναι και η μόνη ταινία της που σαν θέμα και το romance. Σε όλες τις άλλες ταινίες της οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι γυναίκες.

  Στο «Song of spring» βλέπουμε το διπλό δράμα δυο ηλικιωμένων γυναικών, με την μεγαλύτερη να φροντίζει την κόρη της που πάσχει από Alzheimer.

  Στην τελευταία της ταινία, «It’s O.K.» βλέπουμε πάλι τη σχέση μάνας κόρης, μόνο που είναι πολύ νεότερες. Η κόρη έχει έναν πολύποδα που πρέπει να αφαιρεθεί, που όμως δεν της δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα. Η ταινία αυτή ξεφεύγει αρκετά από τις προηγούμενες, με το να δίνονται οι σχέσεις μητέρας κόρης, συχνά τεταμένες, με ένα χιουμοριστικό τρόπο.

  Το πρόβλημα της γυναικείας σεξουαλικότητας, που είναι κυρίαρχο στην πρώτη ταινία της, «Longing for the rain», όπου η ματαιωμένη σεξουαλικά παντρεμένη γυναίκα καταφεύγει στις φαντασιώσεις της, κάνει και εδώ την εμφάνισή του. Η κόρη με τον πολύποδα είναι δασκάλα, και διδάσκει τα παιδιά για τη σεξουαλικότητα.

Yang Larry, Sorry I love you (对不起，我爱你, 2014)

 Yang Larry, Sorry I love you (对不起，我爱你, 2014)

 

  Το θέμα της πρώτης ταινίας του Γιανγκ, της «Νανάς», ήταν η προσφορά του νεφρού της σε έναν νεαρό ουγούρο, που έπασχε από ανίατη ασθένεια και ήταν ο μόνος τρόπος να σωθεί. Το ίδιο θέμα, τη δωρεάν οργάνων, θα συναντήσουμε και εδώ.

  Εγκαταλειμμένος από τη μητέρα του, μεγαλωμένος σε ορφανοτροφείο, στα τρία του χρόνια θα υιοθετηθεί από ένα ζευγάρι καναδών.

  Σαν έφηβος θα μπλέξει με μια σπείρα εμπόρων ναρκωτικών. Σε μια σύγκρουση θα σκοτώσει κάποιον, και ο αδελφός του θέλει να τον βρει για να εκδικηθεί.

  Θα τα καταφέρει. Θα τον πυροβολήσει τρεις φορές, όμως θα τη γλιτώσει. Του έβγαλαν τις δυο σφαίρες, όμως μια που είναι καρφωμένη στο κρανίο του δεν μπορεί να βγει. Με μια επέμβαση έχει μόλις 10% πιθανότητες να ζήσει. Έτσι, παίρνει μια παράταση ζωής, μέχρι και έξι μήνες, του λέει ο γιατρός.

  Θα σώσει μια νεαρή κοπέλα από μια επίθεση ληστών. Αυτή θα τον ερωτευθεί, και θα τον ακολουθήσει στην Κίνα, όπου θα ψάξει να βρει τους γονείς του και την αδελφή του.

  Η αφηγηματική προσδοκία είναι δεδομένη: θα βρει την αδελφή του. Θα έχουμε μήπως μια συνταραχτική σκηνή αναγνώρισης των δυο αδελφών, όπως στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη;

  Τελικά δεν ήταν συνταρακτική. Την ξεγέλασαν ότι αυτός που πυροβόλησε τον αδελφό της είναι ο αδελφός της. Θα το μάθει ενώ αυτός βρίσκεται στο έδαφος βαθιά πληγωμένος στη σύγκρουση με την δήθεν αδελφό της.

  Και η δωρεάν;

  Ξέροντας ότι έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει, αποφασίζει να δωρίσει την καρδιά στον αρραβωνιαστικό της αδελφής του που έχει σοβαρό καρδιακό πρόβλημα (γνωρίζονται, όμως αυτή δεν ξέρει ότι είναι αδελφός της). Μάλιστα ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει με απαγχονισμό, όμως παρεμποδίζεται.

  Στην κοπέλα που τον ερωτεύθηκε της λέει ότι δεν μπορεί να κάνει σχέση μαζί της, λυπάται. Την αγαπάει, αλλά ξέρει ότι δεν μπορεί να έχει μέλλον μαζί του, μια και θα πεθάνει. Αυτή θα ομολογήσει απερίφραστα τον έρωτά της, ζητώντας του συγνώμη που τον αγάπησε. Θα αγκαλιαστούν. Δεν είχαν κάνει σεξ, όμως είχαν φιληθεί.

  Στην τελευταία σκηνή τη βλέπουμε να μοιρολογεί πάνω στον τάφο του.

  Συγκινητική ταινία.

  Όμως:

  Ο Γιανγκ έχει πάθος με τις πολεμικές τέχνες, και θα δούμε πολλές σκηνές wu xia, σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Αυτό το πάθος θα τον ακολουθήσει και σε επόμενες ταινίες του.  

  6,8 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Yang Larry, Η άκρη της σκιάς (The shadow’s edge, 捕风追影, 2025)

 Yang Larry, Η άκρη της σκιάς (The shadow’s edge, 捕风追影, 2025)

 

  Η ταινία θα προβληθεί σήμερα Δευτέρα, 21.15, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, τελευταία μέρα του πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Συλλαμβάνοντας τον άνεμο και κυνηγώντας τη σκιά, η μετάφραση του κινέζικου τίτλου.

  Τον Larry Yang θα τον δω πακέτο. Αλλά, ανορθόδοξα, ξεκινάω από την τελευταία του ταινία που προβάλλεται σήμερα.

  Η ταινία έχει στερεότυπα των ταινιών crime, αλλά και αρκετή πρωτοτυπία.

  Το στερεότυπο: τα βρίσκουν σκούρα με την καινούρια υπόθεση. Απάτη με κρυπτονομίσματα. Ο Fu Lanseng, από πράκτορας της αστυνομίας περνάει στην άλλη πλευρά, την πλευρά της παρανομίας και του εγκλήματος. Όμως είναι πολύ προσεκτικός, δεν αφήνει ίχνη, μετά από κάποιες ληστείες εξαφανίζεται για 20 χρόνια. Έτσι αναγκάστηκαν να καλέσουν τον συνταξιούχο πια Τσάκι Τσαν να τους βοηθήσει να συλλάβουν τον Fu Lanseng, γνωστό και ως Σκιά. 

  Βοηθοί του στο έγκλημα είναι οι πέντε θετοί του γιοι, που όμως δεν ακολουθούν τις οδηγίες του, κάνουν του κεφαλιού τους, με αποτέλεσμα η αστυνομία να βρει τα ίχνη τους. Αλλά το πιο σημαντικό, κάποιοι δεν του είναι πιστοί, προσπαθούν να τον βγάλουν από τη μέση. Θα το πληρώσουν με τη ζωή τους.

  Ο Fu Lanseng, η Σκιά, δεν είναι ο απόλυτα κακός. Βλέπουμε να έχει ανθρώπινες πλευρές. Όμως είναι αδυσώπητος όταν πρόκειται να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του.

  Το πώς βάζει ο σκηνοθέτης τη Σκιά να συντρώγει με τον Τσάκι Τσαν και τη βοηθό του, σίγουρα είναι εξαιρετικό εύρημα.

  Κατά τα άλλα η ταινία είναι wu xia, πολεμικές τέχνες, στις οποίες είναι εξπέρ τόσο ο Τσάκι Τσαν, τον οποίο είδαμε και στις ταινίες «Shanghai noon» και «Η επανάσταση του 1911», όσο και η βοηθός του, η Zhang Zifeng, την οποία είδαμε και στο «Aftershock», στο «Back to 1942» και «The volunteers: to the war». Και βέβαια θα πέσει άφθονο πιστολίδι.

  Οι τέτοιες ταινίες δεν είναι του γούστου μου, αλλά ο χαμογελαστός Τσάκι Τσαν είναι πάντα απολαυστικός. Και βέβαια έχει καλή βαθμολογία, 7. Εγώ δεν θα έβαζα ούτε παραπάνω ούτε παρακάτω.

Lin Huida, Boonie Bears: The Hidden Protector (2026)

 Lin Huida, Boonie Bears: The Hidden Protector (2026)

 

  Σήμερα, Κυριακή 21 Ιουνίου στις 21.00, θα προβληθεί στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας στα πλαίσια πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Δεν είμαι λάτρης του animation, αλλά είπα να το δω μια και προβάλλεται στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, έτσι, για να γράψω και να γνωστοποιήσω την προβολή της ταινίας.

  Πριν παραθέσω το κείμενο της κοινοποίησης, να πω μόνο δυο πράγματα.

  Βλέπω και σ’ αυτή την ταινία ένα τρίο, σαν αυτό που είδα και στις ταινίες-μεταφορές του μυθιστορήματος «Ταξίδι στη Δύση». Τον μοναχό που πηγαίνει στη Δύση (Ινδίες) για να φέρει βουδιστικές γραφές, τον συνοδεύουν τρία «άτομα», από τα οποία μόνο το ένα είναι με ανθρώπινη μορφή, τα άλλα δύο είναι, το ένα γουρούνι, το άλλο πίθηκος. Εδώ έχουμε δυο αρκούδες και έναν άνθρωπο, που όμως δεν συνοδεύουν κανένα.

  Λίγο μπερδεμένη η πλοκή, δεν έχει νόημα να ψάξω να τη βρω, που θα κάνω εξάλλου σπόιλερ. Απλά θα πω δυο πράγματα: την απόλαυσα όπως απόλαυσα πριν χρόνια και την «Φαντασία» του Ντίσνεϊ, σαν ένα εικαστικό πανόραμα, που όμως δεν συνοδεύεται μουσικά από κλασικά αριστουργήματα. Επίσης υπάρχει ένα ηθικό δίδαγμα: Οι φιλονικίες των ανθρώπων δίνουν δύναμη στο κακό, και πρέπει να πάψουν.  

  Και τώρα το κείμενο που συνοδεύει την ανακοίνωση της προβολής.

  Ο Αδελφός Αρκούδoς ήταν κάποτε ο αδιαμφισβήτητος "μεγάλος αδερφός" του δάσους—μέχρι που εμφανίστηκε ένας απροσδόκητος επισκέπτης. Ο επισκέπτης μετέφερε τις θεϊκές του δυνάμεις στο τρίο Xiong-Qiang (τις δύο αρκούδες και τον Vick), αφήνοντας τον Αδελφό Aρκούδo ως το πιο αδύναμο μέλος των τριών. Εκείνος, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αλλάξει τη μοίρα του, πέφτει κατευθείαν στην παγίδα του κακού, εξαπολύοντας μια ολέθρια κρίση που απειλεί να καταστρέψει τα πάντα... Δράση και χιούμορ είναι τα βασικά συστατικά της νέας περιπέτειας των Boonie Bears, των χαρακτήρων κινουμένων σχεδίων που "γεννήθηκαν" το 2012 στην Κίνα με τη μορφή τηλεοπτικής σειράς, πριν εξαπλωθούν σε… 82 χώρες παγκοσμίως και μετακομίσουν επιτυχώς και στη μεγάλη οθόνη με 12 μεγάλου μήκους ταινίες.

Lina Yang (杨荔钠, Δεν πειράζει (我,许可 2026)

 Lina Yang (杨荔钠, Δεν πειράζει (我,许可 2026)

 

  Θα προβληθεί σήμερα Σάββατο στις 22.45 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, στα πλαίσια πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Εφέ της δισημίας. Xuke, το όνομα της ηρωίδας, που σημαίνει ταυτόχρονα και «επιτρέπω». Εγώ, επιτρέπω, δηλαδή δεν με νοιάζει, και Εγώ, η Σουκέ. Το εφέ της δισημίας το βλέπουμε στο τέλος, όπου δίπλα στα γράμματα τέλους υπάρχει παράθυρο με βίντεο, στα οποία κάποια πρόσωπα λένε κάτι ξεκινώντας με το «Επιτρέπω», με τη σημασία του Δεν με νοιάζει, ή Δεν πειράζει, όπως είναι ο ελληνικός τίτλος: «Επιτρέπω στα γατιά και στα σκυλιά να είναι φίλοι, μέλη της οικογένειάς μας». «Επιτρέπω στη μαμά μου να κάνει ό,τι θέλει». «Επιτρέπω στη μαμά μου να ξοδεύει ελεύθερα και να αγοράζει ό,τι θέλει», κ.λπ. κ.λπ.

  Την Lina Yang την είδαμε πακέτο, αφενός γιατί βλέπω πακέτο κινέζους σκηνοθέτες στα πλαίσια της συγγραφής μιας εισαγωγής στον κινέζικο κινηματογράφο (έχω αναρτήσει ήδη για τρεις περιόδους, μέχρι το 1937) και αφετέρου γιατί η ταινία της αυτή θα προβληθεί σήμερα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

  Η ταινία αυτή έχει κοινά σημεία, αλλά και διαφέρει από τις προηγούμενες ταινίες της.

  Ας πούμε τις διαφορές.

  Είναι μια απολαυστική κωμωδία, στην οποία βλέπουμε κωμικοτραγικά επεισόδια ανάμεσα σε μάνα και κόρη. Διαφωνώ όμως για το romance, όπως τη χαρακτηρίζει το imdb. Δεν υπάρχει romance, το οποίο μόνο στην προηγούμενη ταινία της, το «Big world», στην μόνη που κεντρικός ήρωας είναι ένας άντρας, θα το δούμε.

  Κεντρικό θέμα, όπως και στην πρώτη της ταινία, την «Longing for the rain», είναι η γυναικεία σεξουαλικότητα. Εκεί, η αδιαφορία του άντρα για τη γυναίκα, δεν ενδιαφέρεται να κάνει σεξ μαζί της. Εδώ, η αδυναμία του να την ικανοποιήσει σεξουαλικά. Το μαθαίνουμε στο τέλος. Τριάντα χρόνια γάμου, δεν ένιωσε ποτέ σεξουαλική ικανοποίηση.

  Και αποφασίζει, μετά από τριάντα χρόνια γάμου, να τον χωρίσει.

  Υπάρχει και εδώ το πρόβλημα υγείας. Στην προ-προηγούμενη ταινία της, «Song of spring» (στην οποία βλέπουμε πάλι τη σχέση μητέρας-κόρης, μόνο που και οι δυο είναι γριές) ήταν το Alzheimer, στο «Big world» ήταν μια εγκεφαλική βλάβη (σπαστικότητα), εδώ είναι ένας πολύποδας.

  Η διαφορά:

  Στις προηγούμενες ταινίες τα συμπτώματα της αρρώστιας είναι έντονα, καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος τους. Εδώ δεν υπάρχουν συμπτώματα παρά ελάχιστα (μια λιποθυμία είδαμε όλη κι όλη), όμως ο πολύποδας πρέπει να βγει. Και αρχίζει μια οδύσσεια μέχρι να καταφέρει η κόρη να κάνει την εγχείρηση, στο τέλος της ταινίας.

  Στο «Spring tide» βλέπουμε πάλι τις σχέσεις μητέρας-κόρης, γεμάτες ένταση που κορυφώνεται στο τέλος, όμως υπάρχει και η εγγονή.

  Η κόρη είναι δασκάλα, και διδάσκει στα παιδιά σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Έχει τοποθετήσει στην αίθουσα ένα κουτί με σερβιέτες, μήπως έλθει ξαφνικά σε κάποια μαθήτρια η περίοδος.

  Επιστρέφοντας από τις διακοπές, ρωτάει, πρώτα τις μαθήτριες, ποιες είχαν έμμηνο ρύση. Μια σηκώνει το χέρι της.

  Στη συνέχεια ρωτάει τους μαθητές, ποιοι είχαν ονείρωξη. Ένας σηκώνει το χέρι του.

  Όταν η μαμά λέει στον κόρη ότι βρήκε δουλειά σε ένα toy shop, δεν είχα καμιά αμφιβολία για τι είδους shop ήταν.

  Όταν ένας φίλος από τα παλιά (ίσως διαβάσει αυτές τις γραμμές) μου είπε ότι έχει ένα μαγαζί με τουριστικά, δεν είχα λόγο να αμφιβάλλω. Χρόνια αργότερα μου αποκάλυψε ότι ήταν sex shop.  

  Απολαυστική κωμωδία, 6,7 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8. Αν δεν είστε μακριά από την αρχή της Ιεράς Οδού όπου βρίσκεται η Ταινιοθήκη της Ελλάδας και δεν έχετε αποφασίσει πώς να περάσετε το σαββατόβραδό σας, θα σας συνιστούσα να τη δείτε. Είναι απολαυστικότατη.