Agniezska Holland, Pokot (2017)

 Agniezska Holland, Pokot (2017)

 

  Εν όψει της αυριανής προβολής του «Franz» (Κάφκα).

  Βλέποντας την ταινία θυμήθηκα ένα βιβλίο που διάβασα πριν χρόνια, το «Αντικυνήγι» ενός Κώστα Τσίπρα, που μάλλον δεν έχει σχέση με τον Αλέξη.

  Η Janina Duszejko είναι μια μεσήλικας, τέως μηχανικός, που εδώ και ένα χρόνο διδάσκει αγγλικά σε ένα σχολείο. Έχει δυο σκυλιά. Είναι σφόδρα ενάντια στο κυνήγι. Δυο σκυλιά που έχει της τα σκοτώνουν. Δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι τα σκότωσαν κυνηγοί. Κάποια στιγμή θα βρει την απόδειξη σε μια φωτογραφία.

  Θα πιάσει φιλίες με έναν τσέχο εντομολόγο (βρίσκονται στα σύνορα, εύκολα τα περνά κανείς σε δασωμένες περιοχές). Από αυτόν θα μάθει ότι οι φερομόνες προσελκύουν ορισμένα σκαθάρια. Διέλυσαν κυριολεκτικά το σώμα ενός αγνοούμενου εδώ και μήνες.  

  Καταγγέλλει το παράνομο κυνήγι, εκτός εποχής, στην αστυνομία. Φυσικά δεν την παίρνουν στα σοβαρά.

  Θα αρχίζει να εκτελεί τους κυνηγούς. Κάποιοι είναι με λερωμένες φωλιές, με παράνομες δραστηριότητες. Στο δήμαρχο, που φέρεται άσχημα στη γυναίκα του και είναι ένας από τους κυνηγούς, θα του δώσει να πιει φερομόνη πριν προσφερθεί να τον μεταφέρει, μεθυσμένο, σπίτι του. Στο δρόμο θα του πει για κάποια κρυμμένα λεφτά, θα τον παρασύρει στο δάσος και θα τον κτυπήσει θανάσιμα. Τα σκαθάρια θα κάνουν μετά τη δουλειά τους.

  Και τα ζώα έχουν ψυχή, πονάνε. Όχι, δεν έχουν, αντιτείνει ο παπάς.

  Που ευλογεί τους κυνηγούς.

  Θα βάλει φωτιά στην εκκλησία και ο παπάς θα καεί.

  Βέβαια είναι σίγουρο ότι η αστυνομία θα την υποπτευθεί. Θα το σκάσει, προφανώς για Τσεχία, με τον εντομολόγο με τον οποίο τους είδαμε σε μια ερωτική περίπτυξη πάνω στο κρεβάτι (μου θύμισε μια ανάλογη σχέση στην «Οδό Μάλαγα» που εξακολουθεί να παίζεται στους κινηματογράφους), και ένα ζευγάρι νεαρών.

  Στο τέλος τους βλέπουμε ευτυχισμένους μαζί, σε ένα σπίτι.

  Και η ποιητική δικαιοσύνη, που θέλει τον δολοφόνο να πληρώνει τα έγκληματά του;

  Σίγουρα η σκηνοθέτις συμφωνεί με την μυθιστοριογράφο της οποίας το μυθιστόρημα μετέφερε στη μεγάλη οθόνη: Καλά τους έκανε.

Nabil Ayouch, Ali Zaoua, prince of the streets (2000)

 Nabil Ayouch, Ali Zaoua, prince of the streets (2000) 

 

  Την είδα πριν χρόνια την ταινία, αλλά δεν έγραψα για αυτή γιατί τότε δεν είχα blog. Αποφάσισα να την ξαναδώ για να γράψω, θέλοντας να ολοκληρώσω του πακέτο του Nabil Ayouch.

  Ταπεινωμένα και καταφρονεμένα, παιδιά του δρόμου της Καζαμπλάνκα. Αυτά πρωταγωνιστούν στην ταινία. Μόνο ο μεγάλος, ο αρχηγός της συμμορίας, είναι επαγγελματίας, ο Saïd Taghmaoui, τον οποίο είδαμε και στην ταινία του Mathieu Kassovitz «Το μίσος».

  Σκληρή η ζωή στο δρόμο. Τα παιδιά για να επιβιώσουν δουλεύουν σαν τα παιδιά των φαναριών, επιδίδονται και στην κλεψιά, ακόμη και στην πορνεία. Δύσκολη η ζωή, πρέπει να αντέξουν, πού λεφτά για ναρκωτικά, μυρίζουν κόλλα, με τις φοβερές συνέπειες που έχει.

  Είναι οργανωμένα σε συμμορία. Όμως τέσσερα από αυτά, τα κεντρικά πρόσωπα της ταινίας, αποφασίζουν να φύγουν. Αυτό δεν αρέσει στον αρχηγό της συμμορίας και τα μέλη της (Θυμήθηκα τον «Όλιβερ Τουίστ»), προσπαθούν να τα φέρουν πίσω. Σε ένα καυγά ο Ali Zaoua δέχεται μια πέτρα στο κεφάλι και σκοτώνεται.

  Τα παιδιά τον κρύβουν σε ένα λαγούμι, αποφασισμένα να τον θάψουν. Προσπαθούν να μαζέψουν λεφτά.

  Ένα από τα παιδιά πηγαίνει στο σπίτι του. Έχει ένα ωραίο δωμάτιο όμως o Αλί προτιμούσε να ζει στο δρόμο, δεν άντεχε να ακούει τις κραυγές της μητέρας του που δουλεύει σαν πόρνη στο διπλανό δωμάτιο. Η μητέρα του είχε παρακαλέσει τα παιδιά να τον πείσουν να γυρίσει σπίτι.

  Τα παιδιά ονειρεύονται. Ο Αλί ονειρεύεται να πάει στο νησί με τους δυο ήλιους, όπως στο παραμύθι που του έλεγε η μητέρα του. Ένας καλόκαρδος βαρκάρης με τον οποίο είχε πιάσει φιλίες θα βοηθήσει τα παιδιά στην ταφή. Θα φτιάξει από σανίδες φέρετρο.

  Στην τελευταία σκηνή βλέπουμε την βάρκα με τον νεκρό Ζάουα, τη μητέρα του και τα τρία παιδιά να απομακρύνονται με τη βάρκα ενώ τα παιδιά της συμμορίας στη προκυμαία παρακολουθούν. Τα τρία παιδιά θα ψάλλουν μια σούρα.

  Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι θα ταφεί όπως οι ναυτικοί που πεθαίνουν μεσοπέλαγα, θα τον ρίξουν στη θάλασσα.

  Σκληρή ταινία, πολύ συγκινητική. Σε πόλεις του τρίτου κόσμου υπάρχουν πράγματι παιδιά του δρόμου που ζουν μια παρόμοια ζωή. Εμείς εδώ έχουμε μόνο άστεγους, δεν έχω ακούσει για παιδιά του δρόμου.

  Η προηγούμενη ταινία του Ayouch που είδαμε ήταν η «Μπλε πέτρες της ερήμου».

Liane-Cho Han, Jin Kuang, Maïlys Vallade, Η μικρή Αμελί (Amélie et la Métaphysique des Tubes, 2025)

 Liane-Cho Han, Jin Kuang, Maïlys Vallade, Η μικρή Αμελί (Amélie et la Métaphysique des Tubes, 2025)

 

Από προχθές στους κινηματογράφους

 

  Δεν μου αρέσουν τα animation, αλλά αυτή τη φορά είπα να κάνω μια εξαίρεση. Ένας λόγος είναι ότι η πλοκή διαδραματίζεται στην Ιαπωνία, μια χώρα με μια περίεργη κουλτούρα. Οι ιαπωνικές ταινίες μου αρέσουν, και έχω δει πακέτο τους τρεις κορυφαίους ιάπωνες σκηνοθέτες, τον Yasujiro Ozu, τον Kenji Mizoguchi και τον Akira Kurosawa.

  Έχω δει ένα σωρό ταινίες που είναι μεταφορά μυθιστορημάτων, όμως πρώτη φορά βλέπω animation να είναι μεταφορά μυθιστορήματος, του The Character of Rain (Métaphysique des tubes) by Amélie Nothomb, αυτοβιογραφικό.  

  Βλέποντας την ταινία μου ήλθε στο μυαλό ο Γκωγκέν. Όμως τα σχήματα με τα καθαρά περιγράμματα δεν είχαν τα έντονα χρώματα των φοβιστών, ήταν αχνά.

  Η Αμελί είναι ένα κοριτσάκι που το παρακολουθούμε από τη γέννησή του μέχρι τα τρία του χρόνια. Έχει ένα περίεργο ψυχισμό, αρχικά αμφιθυμικές σχέσεις με την οικογένειά της, μόνο με μια γιαπωνέζα τα πάει καλά, αλλά και με τους γονείς της σιγά σιγά. Όχι όμως με τον μεγάλο της αδελφό, μέχρι που της έσωσε τη ζωή.

  Δεν έχει νόημα να γράψω την πλοκή, που εξάλλου μπορείτε να τη διαβάσετε στο σύνδεσμο της βικιπαίδειας.

  Έμαθα όμως μια ακόμη γιαπωνέζικη λέξη (τα γιαπωνέζικα τα παράτησα στο μισό δεύτερο βιβλίο της Assimil, ευτυχώς): την βροχή. Η βροχή λέγεται Άμε, οι δυο πρώτες συλλαβές της Αμελί.

  Και πώς γράφεται;

  Αυτό το ξέρω από τα κινέζικα.

  雨.

  Βέβαια στα κινέζικα προφέρεται yu, σε τρίτο τόνο, κάτι σαν γιούου.

  7,5 η βαθμολογία της.

  Φυσικά δεν μετάνιωσα που την είδα, και ας μην είναι τα animation του γούστου μου, όπως είπα.

Silvio Soldini, Οι δοκιμάστριες (Le assagiattrici, 2025)

 Silvio Soldini, Οι δοκιμάστριες (Le assagiattrici, 2025)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους.

  Ήξερα ότι οι αυτοκράτορες είχαν δοκιμαστές, για να δοκιμάζουν το φαγητό πριν το φάνε, μήπως είχε δηλητήριο, δεν ήξερα ότι είχε και ο Χίτλερ. Το αποκάλυψε μια δοκιμάστρια το 2012, λίγο πριν πεθάνει.  

  7, σαν πολλές δεν είναι;

  Τους πλήρωναν μισθό.

  Αναρωτιέμαι, ο Πούτιν, ο Ερντογάν, ο Μητσοτάκης, ο Τραμπ, έχουν δοκιμαστές;

  Πάντως μου φάνηκε εντελώς αντιρεαλιστικό να τους φέρονται σαν να ήταν γυναίκες από κατακτημένες χώρες, με αρκετή βιαιότητα.

  Αλλά πολύ ρεαλιστικό, να έχουν ανάγκη το σεξ, και να υποκύπτουν σε ερωτιδείς αξιωματικούς.

  Βέβαια, να πούμε και του στραβού το δίκιο, η Ρόζα (η κεντρική ηρωίδα, και η πιο όμορφη από όλες) πληροφορήθηκε ότι ο άντρας της μετά από μια επιχείρηση φέρεται αγνοούμενος. Δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι είναι νεκρός.

  Δεν ήξερα ότι ήταν τρομερό παράπτωμα η έκτρωση εκείνη την εποχή. Όχι για λόγους ηθικούς ή θρησκευτικούς, αλλά καθαρά πολιτικούς. Η Γερμανία θα έπρεπε να έχει όσο το δυνατόν περισσότερους πολίτες.

  Παρένθεση: ήμουν σίγουρος για αυτό, αλλά ήθελα την επιβεβαίωση από το chatgpt. Σε κάθε απάντηση με ρωτούσε αν ήθελα να μου πει και αυτό ακόμη. Έτσι έμαθα φοβερά πράγματα (το ότι ήταν χορτοφάγος ξέχασα να το γράψω). Αλλά φυσικά δεν μπορώ να τα μεταφέρω εδώ, όποιος είναι περίεργος μπορεί να τα ρωτήσει στο chatgpt.

  A, ναι, να το πούμε αυτό, η Margot Wölk που αποκάλυψε την ιστορία, είπε ότι βιάστηκε επανειλημμένα από κάποιον αξιωματικό, σε αντίθεση με τη Ρόζα που ήταν κοινή συναινέσει. Ακόμη, δεν τους φέρονταν βίαια όπως δείχνει η ταινία, όπου βλέπουμε τους αξιωματικούς να χειροδικούν κάποιες φορές πάνω τους, αλλά κάθε φορά που δοκίμαζαν το φαγητό ήταν έντρομες, από το φόβο μην πεθάνουν.

  Κλείνει η παρένθεση.

  Η μάλλον όχι ακόμη. Οι αλλεπάλληλες ερωτήσει του chatgpt, μήπως θέλω να μου πει και αυτό επίσης, ίσως είναι πολιτική της εταιρείας που το έφτιαξε, για να εξαντλήσουμε κάποια στιγμή τις ερωτήσεις της δωρεάν έκδοσης και από την περιέργεια να αποδεχτούμε το plus, δηλαδή να πληρώσουμε.

  Η ταινία αποκτά στο τέλος μια συναρπαστική πλοκή με σασπένς.

  Πώς έληξε αυτή η ιστορία;

  Σίγουρα όχι με τη δηλητηρίαση του Χίτλερ. Μια απόπειρα του έγινε, άκουσαν την έκρηξη της βόμβας, όμως όλοι ξέρουμε ότι ο Χίτλερ τη γλίτωσε. Αν δεν την είχε γλιτώσει, κάποιες χιλιάδες θα είχαν γλιτώσει τη ζωή τους.

  Ξεχάσαμε να πούμε ότι η ταινία είναι μεταφορά ενός μπεστ σέλερ μυθιστορήματος. Προφανώς το μόνο πραγματικό στην ιστορία είναι οι δοκιμάστριες.

  6,4 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο.

Maryam Touzani, Οδός Μάλαγα (Calle Málaga, 2025)

 Maryam Touzani, Οδός Μάλαγα (Calle Málaga, 2025)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  Τριανταπεντάρα τότε η Πέπη στην ταινία του Αλμοδόβαρ, τώρα είναι ογδοντάρα στην ταινία της Τουζανί.

  Κάτι που δεν το ήξερα: με τον ισπανικό εμφύλιο και τη νίκη του Φράνκο πολλοί ισπανοί πήγαν στην Ταγγέρη, που είναι απέναντι, στο Μαρόκο. Με το θάνατο του Φράνκο πολλοί επέστρεψαν, όχι όμως και η Μαρία, που γεννήθηκε εκεί. Η Ταγγέρη είναι η πατρίδα της.

  Εδώ οι μαροκινοί πηγαίνουν στην Ισπανία (τα δυο αδέλφια μιας φίλης μου) αυτή δεν θα πήγαινε; Το «Αυτή» είναι η κόρη της.

  Έχει δυο παιδιά, είναι χωρισμένη. Δουλεύει νοσοκόμα. Με 1700 ευρώ το μήνα πώς να τα βγάλει πέρα;

  Να σχολιάσουμε εδώ: όσο πιο ανεπτυγμένη είναι μια χώρα, τόσο πιο μεγάλοι είναι οι μισθοί, ενώ το κόστος ζωής πάντα ακολουθεί, αν και όχι σε παράλληλη διαδρομή. Στην Ελλάδα, ο μισθός μιας νέας νοσοκόμας δεν ξεπερνάει τα 1000 ευρώ.

  Ο πατέρας το σπίτι το έγραψε στην κόρη του πριν πεθάνει.

  Πού να φανταζόταν ότι η κόρη τους θα ήθελε κάποια στιγμή να το πουλήσει, γιατί δεν τα έβγαζε πέρα.

  Σ’ αυτή την περίπτωση γράφεις κοινή επικαρπία. Βέβαια αν το έκανε δεν θα είχαμε την ταινία.

  Η κόρη της της λέει να έλθει να ζήσει μαζί της στην Ισπανία.

  Με τίποτα αυτή.

  Ο πατέρας μου αφού καθόταν λίγο στην Αθήνα για να συνέλθει από το ΧΑΠ που είχε, έφευγε κατευθείαν για το χωριό, παρά τις παροτρύνσεις μου να μείνει λίγο ακόμα.

  -Δεν κάθομαι εγώ σε αυτή τη φυλακή.

  Όμως κάθισε σε αυτή τη φυλακή για εννιά χρόνια, μέχρι τα 94 του, όταν είδε ότι πια δεν μπορούσε να ζήσει μόνος στο χωριό.

  Αλήθεια, αυτή δεν σκέφτηκε τα γεράματα; Σε ένα σπίτι με σκάλες;

  Αν τα σκεφτόταν, δεν θα είχαμε την ταινία.

  Το σπίτι πρέπει να αδειάσει, οι υποψήφιοι αγοραστές θα προτιμούσαν να το βλέπουν άδειο.

  Πουλάει τα πράγματά της σε έναν παλαιοπώλη.

  Θα μείνει σε ένα γηροκομείο, δωρεάν.

  Δεν κάνει καθόλου εκεί.

  Και επιστρέφει στο σπίτι της.

  Αγοράζει τα πράγματά της από τον παλαιοπώλη.

  Ένα ειδύλλιο αναπτύσσεται ανάμεσά τους.

  Το σπίτι της το κάνει περίπου καφενείο όταν υπάρχει ποδοσφαιρικός αγώνας για να τον βλέπουν διάφοροι τους οποίους μαζεύει ένας δικός της, στην τηλεόρασή της. Μέχρι τώρα ποδοσφαιρικούς αγώνες έβλεπαν στα καφενεία.

  Η κόρη της πουλάει το σπίτι τελικά.

  Επιστρέφει και πέφτει πάνω σ’ αυτή τη μάζωξη.

  Δεν θα αποκαλύψω τι έγινε στο τέλος, είπαμε, όταν η ταινία παίζεται στους κινηματογράφους δεν κάνω σπόιλερ.

  Υπάρχει η προτιθέμενη σκηνοθετική πρόσληψη: η Τουζανί είναι με το μέρος της μαμάς.

  Εγώ όχι, και ας λέει ο Αλομοδόβαρ «Όλα για τη μητέρα μου». Εγώ λέω, «Όλα για το παιδί μου».

  7,4 η βαθμολογία της, όμως εμένα μου άρεσε περισσότερο ο «Αδάμ», η προηγούμενη ταινία της, παρά το χαμογελαστό πρόσωπο της Carmen Maura, που πραγματικά σε κατακτά.

Maryam Touzani, Adam (2019)

 Maryam Touzani, Adam (2019)

 

  Με αφορμή την «Οδό Μάλαγα» που προβάλλεται από σήμερα στους κινηματογράφους.

  Αντιγράφω τον σύνδεσμο της βικιπαίδειας.

  «The film focuses on Samia, a young unwed pregnant mother who goes looking for work and is taken in by a widowed baker, Abla, in Casablanca.^[6] The film was inspired by a similar situation Touzani experienced where her parents sheltered a heavily pregnant woman in Tangier for several days during a time when being an unwed pregnant woman was illegal in Morocco».

  Με την ταινία εκδραματίζει λοιπόν ένα αληθινό γεγονός που συνέβη στην οικογένειά της η Τουζανί.

  Να σημειώσουμε και αυτό: Το να είσαι ανύπαντρη και έγκυος ήταν παράνομο στο Μαρόκο τότε. Μάλλον θα τους έτυχε περίπτωση βιασθείσης που έμεινε έγκυος και για αυτό άλλαξαν τον νόμο.

  Στην ταινία υπάρχει και ένα κοριτσάκι, που έχει μια πολύ αγαπησιάρικη σχέση με την Σάμια.

  Η Abla περιμάζεψε από συμπόνια τη Σάμια, η οποία τη βοηθούσε στη δουλειά της, έψηνε και πουλούσε κάτι παραδοσιακά μαροκινά, ανάλογα με τις τυρόπιττες και τις μπουγάτσες τις δικές μας. Όμως δεν της άρεσε το κόλλημα που είχε η μικρή μαζί της και την έδιωξε. Όταν όμως είδε τη μελαγχολία της μικρής, πήρε τους δρόμους μαζί της να τη βρει. Την βρήκε και την έφερε πίσω.

  Και ο Αδάμ;

  Είναι το νιογέννητο μωρό της.

  Θα το δώσει για υιοθεσία, ένα νόθο παιδί είναι χωρίς μέλλον.

  Νωρίς το πρωί σηκώνεται και φεύγει ενώ η Άμπλα και η κόρη της κοιμούνται.

  Η ταινία μου θύμισε Bergman, με τα συνεχή κοντινά πλάνα και τα γκρο πλαν. Ένα μεγάλο μέρος της συγκίνησης που νιώθει ο θεατής είναι από το εκφραστικότατο πρόσωπο της Σάμιας και το ανέκφραστο πρόσωπο της Άμπλας, που όμως κρύβει μια καλοσύνη ψυχής. Και βέβαια το κοριτσάκι με το χαμόγελό του.

Predrag Golubovic, Εθελοντές (Dobrovolici, 1986)

 Predrag Golubovic, Εθελοντές (Dobrovolici, 1986)

 

  Ας τα πάρουμε με τη σειρά:

  1^ον Μου αρέσουν οι κωμωδίες και τα πολεμικά έργα. Οι «Εθελοντές» είναι δύο σε ένα.

  2^ον Κάποτε έβλεπα μετά μανίας γιουγκοσλάβικο κινηματογράφο (Ο Εμίρ Κουστουρίτσα και ο Ντουσάν Μακαβέγιεφ εξαιρούνται, τους έβλεπα από παλιά), και κάποιους σκηνοθέτες μάλιστα πακέτο, όπως τον Srđan Dragojević, τον Danis Tanović, τον Dusan Kovacevic, τον Darko Bajic, τον Miroslav Lekic, σίγουρα θα μου ξέφυγαν κάποιοι.

  3^ον Μια ατάκα από τον Αστερίξ: -Θέλω τρεις εθελοντές, εσύ, κι εσύ, κι εσύ.

  Κάπως έτσι έγιναν εθελοντές και οι έξι (που κάποια στιγμή έγιναν επτά) της ιστορίας μας. Ο ένας πήγε να ξεπροβοδίσει κάποιον και τον βούτηξαν. Ο άλλος είναι με κομμένο πόδι, έχει πρόσθετο, δεν του χαρίστηκαν. Ο άλλος ήταν τουρίστας και τον βούτηξαν. Συνέχεια διαμαρτύρεται ότι κατά λάθος βρέθηκε μαζί τους.

  Έρχεται ένα ελικόπτερο. Κουβαλάει κάμποσες κοπέλες. Είναι για να τους διασκεδάσουν, όχι σεξουαλικά όμως.

  Οποία απογοήτευση, κάποια στιγμή πρέπει να φύγουν.

  Ακούμε και στημένη ραδιοφωνική μετάδοση. Έχουν έτοιμα κλιπς με ήχους από εκρήξεις βομβών, από σφαίρες, από…

  Σήμερα κάποιες εικόνες από πληγείσες περιοχές στη σύγκρουση Ιράν-Ισραήλ σίγουρα είναι φτιαγμένες από την ΑΙ. Το καρτεσιανό de omnibus dubitandum est ισχύει σήμερα περισσότερο από κάθε εποχή. Τα fake news δίνουν και παίρνουν.

  Ξεχάσαμε να το πούμε, είναι μια σχεδόν σουρεαλιστική πλοκή, με τους εθελοντές μας να μην ξέρουν ποιος είναι ο εχθρός (σήμερα τους τον παρουσιάζουν με τα μελανότερα χρώματα), και έχουν πέσει με αλεξίπτωτο (μεγάλη πλάκα η πτώση τους) σε μια ερημική παραλία.

  Εμφανίζεται ένα υποβρύχιο. Τρεις μέρες συνέχεια. Αυτό που μαθαίνουν όταν έρχεται προς το μέρος τους κάποιος με λευκή σημαία, είναι ότι οι άνθρωποι θέλουν να παραδοθούν.

  -Καλά, σε μας βρήκατε να παραδοθείτε;

  -Όπου αλλού προσπαθήσαμε μας γαζώνανε κατευθείαν με τις σφαίρες.

  Σκάει και μια νάρκη, στο πόδι το αρχηγείο, το πυροβολικό να βάλλει στην περιοχή, να καθαρίσει τον εχθρό. Βλέπουμε ντοκιμαντερίστικα πλάνα από οβίδες που εκτοξεύει το πυροβολικό.

  Και τελικά καθαρίζει τον εχθρό, γιατί οι εθελοντές μας πιο πριν είχαν μπει στο υποβρύχιο – σιγά τη δυσκολία να το πιλοτάρουν – και την έκαναν.

  Μια από τις κοπέλες είναι δακρύβρεχτη στην κηδεία των εχθρών, πιστεύοντας ότι τελικά ήταν οι δικοί τους. Το παράσημο ανδρείας που βρέθηκε δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι ήταν οι δικοί τους. Όμως «Τέτοιοι ήρωες, κι ένας απ’ αυτούς φόραγε δαντελένιο βρακί;».

  Αυτό τον «ήρωα» με το δαντελένιο βρακί τον είχαμε δει και πιο πριν.

  Αρκετά καλή ταινία (από το Μαυροβούνιο, ξέχασα να πω), το 5,6 την αδικεί. Εγώ έβαλα 7.

  Ο Predrag Golubovic είναι σέρβος. Γεννήθηκε στο Σεράγιεβο (Βοσνία) το 1935 αλλά πέθανε το 1994, πού αλλού; Στο Βελιγράδι.

  Ο Srdan Golubovic είναι γιος του. Είδαμε τέσσερις ταινίες του, με τελευταία τον «Πατέρα» που προβλήθηκε πριν έξι χρόνια στις ελληνικές αίθουσες.