Lu Chuan (1971 - )

 Lu Chuan (1971 - )

 

  Από σήμερα, «Nanjing, Nanjing» και «Kekexili», και κάποιες μέρες στο Στούντιο παρουσία του σκηνοθέτη (βλέπε https://www.athinorama.gr/cinema )

 

  «In 1988, Lu, due to his father's opposition to pursuing film studies, entered the PLA Institute of International Relations at Nanjing (now Institute of Foreign Languages in National University of Defense Technology, Nanjing) to study English. After graduation from the military institute, he was assigned to work at the Unit 749 (later known as the Bureau 749), a secret military institution involved in researching paranormal phenomena and human superpowers for weapon development, under the Commission for Science, Technology and Industry for National Defense (COSTIND).

  Παραθέσαμε όλη την περίοδο του βιογραφικού του από τη βικιπαίδεια, γιατί η υπηρεσία του στο «Γραφείο 749» φαίνεται να τον κατατρύχει, αφού η τελευταία ταινία του έχει τον ίδιο τίτλο, ενώ γίνεται αναφορά σε αυτό το γραφείο στην ταινία του «Chronicles of the ghostly tribe». Και οι δυο είναι ταινίες επιστημονικής φαντασίας, και στις δυο θα δούμε τα ίδια τέρατα-εξωγήινους, καθώς και άτομα μιγάδες, από εξωγήινους και ανθρώπους, που θα σώσουν τη γη.  

  Και οι δυο έχουν πολύ χαμηλή βαθμολογία, 5,1 πρώτη, 3,9 η δεύτερη.

  Ο Λου κατατάσσεται στην έκτη γενιά των κινέζων σκηνοθετών, όμως η κατάταξη αυτή είναι περισσότερο ηλικιακή. Βέβαια είχε και αυτός τρεις φορές πρόβλημα με τη λογοκρισία, όπως έχουν συχνά οι σκηνοθέτες της έκτης γενιάς, στις ταινίες του «Nanjing, Nanjing» που έχει σαν θέμα την σφαγή των κατοίκων της Nanjing από τους γιαπωνέζους, με 300.000 τόσους νεκρούς, πιστεύω η καλύτερη ταινία του με βαθμολογία 7,8, «Bureau 749», με βαθμολογία 3,9 και «The last supper», ιστορική ταινία, που και αυτή είχε χαμηλή βαθμολογία, 5,8.

  Να υποθέσουμε ότι η χαμηλή βαθμολογία οφείλεται στο είδος, ιστορική ταινία και ταινίες επιστημονικής φαντασίας;

  Πάντως, ήδη με τις πρώτες του ταινίες, «The missing gun», αστυνομική ταινία, και «Kekexili», ταινία που αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα, τους vigilantes που προστάτευαν την θιβετιανή αντιλόπη από τους λαθροθήρες, κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση.

  Εξαιρετικό και το ντοκιμαντέρ του «Born in China», στο οποίο παρακολουθούμε τις ζωές τριών οικογενειών: πάντα, πιθήκων και μιας λεοπάρδαλης με τα μικρά της, καθώς και μιας αγέλης από αντιλόπες.

Joseph Kosinski, Top gun: Maverick (2022)

 Joseph Kosinski, Top gun: Maverick (2022)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Ένα sequel το καταλαβαίνεις πιο καλά αν δεις και την ταινία της οποίας αποτελεί sequel, έτσι είδα και το Top gun του 1986 (το οποίο, διαβάζω, θα προβάλλεται για μια βδομάδα σε κινηματογράφους).

  Πέρασαν σχεδόν σαράντα χρόνια, τελικά ο Τομ Κρουζ είναι πολύ καλοδιατηρημένος.

  Τότε, είχαμε αερομαχίες, εκπαιδευτικές και πραγματικές.

  Εδώ έχουμε βομβαρδισμούς, εκπαιδευτικούς αλλά και πραγματικούς.

  Πρόκειται να βομβαρδίσουν μια χώρα (δεν κατονομάζεται, αλλά τι είναι εκείνο που κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;) η οποία έχει εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου.

  Φυσικά είναι καλά προστατευμένες. Ανάμεσα σε δυο βουνά, στις πλαγιές των οποίων υπάρχουν συστοιχίες πυραύλων για να καταρρίψουν πιθανούς εισβολείς.

  Το πρόβλημα είναι: Να πετάνε σε χαμηλό ύψος για να μην εντοπισθούν από τα ραντάρ, πράγμα που θα είχε σαν συνέπεια να απογειωθούν τα καταδιωκτικά, όμως με όλο το ρίσκο ενός ατυχήματος, πρόσκρουσης σε ένα βουνό.

  Και το πιο σημαντικό: πρέπει να αναπτύξουν τρομερή ταχύτητα, να πετύχουν όσο πιο γρήγορα γίνεται το στόχο τους, για να μπορέσουν μετά να ξεφύγουν και να επανέλθουν σώοι στο αεροπλανοφόρο.

  Μόνο ο εκπαιδευτής Μάβερικ θα πετύχει το στόχο στον προβλεπόμενο χρόνο. Να δούμε τώρα τι θα συμβεί στην πραγματικότητα.

  Στο τέλος της ταινίας βλέπουμε την πραγματική επίθεση. Συναρπαστική, γεμάτη σασπένς και απρόοπτα.

  Θα ήθελα πολύ να μαρτυρήσω το τέλος, που το είδα και σε μια άλλη ταινία, όμως είναι πρώτη προβολή και δεν θέλω να κάνω σπόιλερ.

  Μόνο σε δυο ταινίες το είδα, δεν ξέρω αν υπάρχει και σε άλλες, και έτσι δεν μπορούμε να μιλάμε για μοτίβο.

  Είχα την περιέργεια, ρώτησα το perplexity, και έμαθα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, που αξίζει να τα μάθετε και εσείς. Αντιγράφω και επικολλώ.

  «Ναι, οι αερομαχίες και στις δύο ταινίες Top Gun βασίζονται σε πραγματικές πτήσεις με αληθινά μαχητικά αεροσκάφη. Στο Maverick (2022) υπήρξε ελάχιστη ψηφιακή επεξεργασία (μόνο για εφέ όπως πυραύλους), ενώ στο 1986 ήταν σχεδόν 100% πρακτικά γυρίσματα.

Top Gun (1986)

Οι σκηνές γυρίστηκαν με F-14 Tomcats και A-4 Skyhawks από το πραγματικό Top Gun πρόγραμμα του Πολεμικού Ναυτικού. Τα «MiG-28» ήταν F-5 Tigers βαμμένα μαύρα, και οι πιλότοι (συμπεριλαμβανομένων ηθοποιών) έκαναν τις πτήσεις. Μόνο οι εκρήξεις και κάποιες καταστροφές έγιναν με μοντέλα.

Top Gun: Maverick (2022)

Πάλι πραγματικά αεροσκάφη (F/A-18 Super Hornets, F-35), με τον Tom Cruise και το καστ να πετούν οι ίδιοι μετά από εκπαίδευση. Πάνω από 700 πτήσεις, με κάμερες μέσα στα cockpits για αυθεντική αίσθηση — green screen ελάχιστα.

Τι είναι το green screen;

Το green screen είναι μια πράσινη οθόνη (ή τοίχος) που χρησιμοποιείται σε γυρίσματα ταινιών, βίντεο και τηλεοπτικών εκπομπών, ώστε να αντικατασταθεί εύκολα το φόντο ψηφιακά στην επεξεργασία.

Πώς λειτουργεί

Με τη μέθοδο chroma key, το πράσινο χρώμα "κόβεται" ψηφιακά από το βίντεο, γιατί σπάνια εμφανίζεται σε δέρμα ή ρούχα, και αντικαθίσταται με οποιοδήποτε φόντο — π.χ. ουρανό, διαστημόπλοιο ή στούντιο ειδήσεων. Το πράσινο προτιμάται από το μπλε για καλύτερη αντίθεση με ανθρώπινους τόνους.

Στο Top Gun Maverick, το green screen χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα, κυρίως για εφέ όπως πυραύλους, ενώ οι πιλότοι πετούσαν πραγματικά. Χρησιμοποιείται ευρέως σε sci-fi, μετεωρολογικούς χάρτες και live streaming».

  8,2 η βαθμολογία της, πάρα πολύ υψηλή.

Χάρης Ραφτογιάννης, Το ποτάμι (2024)

 Χάρης Ραφτογιάννης, Το ποτάμι (2024)

 

  Μιλάω συχνά για το μοτίβο «Τα σύνορα της αγάπης», όπου το ειδύλλιο μπορεί να έχει happy end ή όχι, ανάλογα με το τι δυσκολίες θα συναντήσει στο ζευγάρι στην πορεία της σχέσης τους (Ο «Ερωτόκριτος» είναι το πιο χαρακτηριστικό έργο). Όμως υπάρχει ένα μοτίβο που μοιάζει, χωρίς να είναι το ίδιο: «Ασύμμετροι έρωτες».

  Το μοτίβο αυτό το ξέρω περισσότερο στη λογοτεχνία. Συγκεκριμένα το συνάντησα σε δυο βιβλία του David Herbert Lawrence, το «Η παρθένα και ο τσιγγάνος» και «Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλη». Διαφορετικοί οι κόσμοι του άντρα και της γυναίκας.

  Τώρα να μην το χωρίσουμε στα δυο, και φτάσουμε σε έναν κατακερματισμό όπως στο Les Deux Cent Mille Situations dramatiques του Étienne Souriau.

  Η διαφορά της ταινίας από τα έργα του Lawrence: Εδώ η κοπέλα είναι χαμηλής κοινωνικής τάξης, δηλαδή τι χαμηλής, περιθωριακής, ενώ αυτός είναι μηχανικός. Αυτοί ζουν από τα σκουπίδια και από τα πουλιά που πέφτουν σκοτωμένα, καθώς συγκρούονται με διερχόμενα οχήματα, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή των οδηγών. Ο μηχανικός, που έχει αναλάβει ένα έργο εκεί κοντά, κολλάει χαρτιά στο σχήμα γερακιού πάνω στα σύρματα, για να αποτρέπει τα πουλιά να πλησιάζουν.

  Και αυτοί πώς θα ζήσουν; Ένα σημαντικό μέρος της διατροφής τους είναι τα σκοτωμένα πουλιά.

  Πρέπει να τον διώξουν, και να κατεβάσουν τα «γεράκια». Σκηνοθετούν ένα ατύχημα, αυτή πέφτει μπροστά στο αυτοκίνητό του. «Μοτίβο» και αυτό, γνωστό το κόλπο. Μόνο που εδώ υπάρχει η διαφορά: δεν το κάνουν για τα λεφτά, αν και θα τα καλοδεχτούν η μάνα της και ο φίλος της (τον οποίο δεν τον θέλει) όταν τους τα προσφέρει, αλλά για να τον διώξουν.

  Όμως αυτός δεν φεύγει.

  Και σιγά σιγά αναπτύσσεται ένα ειδύλλιο ανάμεσά τους.

  Όταν θα απολυθεί από την εταιρεία καθώς τον βρίσκει αντίθετο μια κομπίνα που ετοιμάζουν, η κοινωνική απόσταση έχει πια μικρύνει.

  Το happy end είναι πια δεδομένο.

  Αντιμετωπίζουν το μέλλον με αισιοδοξία.

  Πολύ μου άρεσε η ταινία. Romance+happy end. Ας μην άρεσε σε άλλους (η βαθμολογία της είναι 5,9), εγώ έβαλα 7. 

Θανάσης Βασιλείου, Λο (2025)

 Θανάσης Βασιλείου, Λο (2025)

 

  Το έχω ξαναπεί, μου αρέσουν οι (αυτό)βιογραφίες. Όμως στον κινηματογράφο βλέπεις μόνο βιογραφίες. Η ταινία «Λο» αποτελεί μια εξαίρεση: είναι αυτοβιογραφική.

  Ο Θανάσης Βασιλείου επιστρέφει στην Ελλάδα από τη Γαλλία όπου είναι εγκατεστημένος. Πέθανε η μητέρα του και γυρνάει στην πατρίδα του για να τακτοποιήσει τα κληρονομικά.

  Χρέη βαραίνουν την κληρονομιά. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι πάντα εύκολο να βρεις αν η αξία της κληρονομιάς υπερβαίνει το ύψος το χρεών, ώστε να την αποδεχτείς. Ο Βασιλείου όμως την αποδέχεται, μας λέει τελικά. Αν δεν την αποδεχτεί, χάνει το σπίτι που μεγάλωσε.

  Ο πατέρας του τους εγκατέλειψε. Δεν τον επισκεπτόταν συχνά, είχε κάνει δική του οικογένεια. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, όμως πέθανε, όπως και ο πατριός του.

  Ο παππούς του λέει ότι ο πατέρας του ήταν στην ΕΣΑ. «Λο», του φωνάζει η κόρη του, σώπα στα ηπειρώτικα.

  Πού πάει το μυαλό σας;

  Φυσικά ότι ήταν ένας βασανιστής της ΕΣΑ.

  Βλέπουμε (και βλέπει) ντοκιμαντερίστικα πλάνα την εποχή της χούντας. Θα δει μήπως ανάμεσα στους εσατζίδες που κτυπάνε τον κόσμο και τον πατέρα του;

  Μου θύμισε την ταινία «One second» του Τζανγκ Γιμόου. Αντιγράφω από την ανάρτησή μου: «Αυτός θέλει να δει την κόρη του που, όπως του είπαν, βρίσκεται στα επίκαιρα υπαριθ. 22. Κτύπησε έναν ερυθροφρουρό με αποτέλεσμα να βρεθεί σε ένα στρατόπεδο εργασίας, νομίζω τα λέγανε αναμόρφωσης. Η γυναίκα του τον χώρισε, η κόρη του δεν θέλει να έχει παρτίδες μαζί του αλλιώς διακυβεύεται το μέλλον της. Έχουν περάσει έξι χρόνια, τώρα είναι δεκατεσσάρων χρονών, και είναι ανάμεσα στα άτομα που διακρίθηκαν για την προσφορά τους σε μια περιοχή».

  Έχει έξι χρόνια να δει την κόρη του, και θα την δει για ένα δευτερόλεπτο στα επίκαιρα υπαριθ. 22.

  Η ανατροπή.

  Σε μια συνάντηση με τον πατέρα του, αργότερα, μαθαίνει ότι ναι, ήταν στην ΕΣΑ, όταν έκανε τη θητεία του, 1961-1962. Δεν είχε σχέση με τη χούντα.

  Αναρωτιέμαι γιατί έχει αμφιβολίες. Οι χρονολογίες κολλάνε. Ογδονταπεντάρης τώρα, σίγουρα τότε πρέπει να υπηρέτησε τη θητεία του.

  Ανάμεσα στα βιβλία της μητέρας του βρίσκει ένα, αυτό που έγραψε η Οριάνα Φαλάτσι, ιταλίδα δημοσιογράφος, για τον άντρα που αγαπούσε, τον Αλέκο Παναγούλη.

  Και μια ατάκα από την ταινία:

  «Η Φαλάτσι έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο για τον άντρα που αγαπούσε, εσύ;»

  Εγώ έγραψα δύο. Για την τελευταία, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

  Θα ήθελα να προσθέσω και τα παρακάτω, για να υπάρχουν κάπου.

  Έκανα μια κοινοποίηση μιας ανάρτησης του Ανδρέα Ρουμελιώτη για τον Γιώργο Παναγούλη, που είχε τη φωτογραφία του. Επικολλώ από το κείμενο:

  «ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ, ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ... ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ο Αλέκος και ο Στάθης ήρωες της αντίστασης και της ελευθερίας. ΣΤΙΣ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1967, η χούντα του Παπαδόπουλου ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ και ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ ΤΟ ΠΤΩΜΑ του μεγαλύτερου αδερφού τους, του ΓΙΩΡΓΟΥ, 28 ετών, αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ λιποτάκτησε από τον στρατό για να πολεμήσει τη στρατιωτική δικτατορία.

ΙΚΑΝΟΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ, τέλειος αναρριχητής. Κολυμπούσε επί 5,5 ώρες, καλύπτοντας 10 ναυτικά μίλια. Έτρεχε την απόσταση Θήβα – Σκαραμαγκά με πλήρη εξάρτυση και είχε εκπαιδευτεί ως ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΟΣ.

ΠΕΡΑΣΕ ΚΟΛΥΜΠΩΝΤΑΣ από τον Έβρο στην Τουρκία, παρουσιάστηκε στην ιταλική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης και ζήτησε πολιτικό άσυλο, δεν τα κατάφερε, πήγε στη Συρία και μετά στη Δανία. Όταν επέστρεψε στη Συρία και από εκεί πέρασε στον Λίβανο, ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥΣ που τον έβαλαν σιδεροδέσμιο στο πλοίο «Άννα-Μαρία» για να δικαστεί από το Στρατοδικείο της χούντας στην Ελλάδα.

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΕΦΤΑΣΕ στον Πειραιά, αλλά ΧΩΡΙΣ τον Γιώργο.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕ τον Τύπο μεταπολιτευτικά, αλλά και αυτή δεν διαλευκάνθηκε ποτέ. Ήταν μία από τις πολλές σκοτεινές ιστορίες της επτάχρονης δικτατορίας.

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΟΥ ΕΙΔΕ τον Γιώργο ήταν ένας καμαρότος που άνοιξε την καμπίνα έξω από τη Σύρο: «Βρήκα εκείνο το παιδί και μου είπε (…) Του ’δωσα το φαγητό και του είπα “καλή τύχη”, κύριε υπολοχαγέ». Ο πλοίαρχος του «Άννα-Μαρία» καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε μηνών, καθώς θεωρήθηκε ένοχος απελευθέρωσης κρατουμένου από αμέλεια…

Η ΣΟΡΟΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ΠΟΤΕ».

  Κάτω από την κοινοποίηση μου έγραψε σχόλιο μια φίλη. Το αντιγράφω:

  «αμαλια λεοντοπουλου

Δεν τα γνώριζα, καλώς τα δημοσίευσης, το μόνο που έχω να προσθέσω, όχι ότι έχει καμία σημασία, μόνο χάριν της πληροφόρησης, είναι ότι σκοτώθηκε ο Αλέκος, στο τροχαίο, εντελώς μπροστα μας, ειμαστον οικογενειακώς στο αυτοκίνητο, κόντεψε να πεζή απάνω μας, μας προσπέρασε, έτρεχε απίστευτα, και σε δύο δευτερα,γυρισε δεξιά, και έπεσε σε μια ράμπα, ίσια στον τοίχο. Φεύγοντας εμείς, δεν σταματήσαμε, δεν γνωρίζαμε ποιος είναι, μετά από λίγο, μάθαμε».

  Για μένα έχει σημασία, που πριν λίγες μέρες είχα κάνει μια ανάρτηση στο blog μου και στο facebook για τις θεωρίες συνομωσίας.

  Πολύ καλή ταινία, 7,5 η βαθμολογία της.

Εύη Στάμου, Who was Here? (2025)

 Εύη Στάμου, Who was Here? (2025)

 

  Λένε ότι η ΑΙ θα προκαλέσει μια διανοητική νωθρότητα, καθώς δεν θα σκεφτόμαστε γιατί θα σκέφτεται αυτή για μας.

  Σε κάποιο βαθμό έχουν δίκιο αυτοί που το υποστηρίζουν, και θα το επιβεβαιώσω με τη δική μου περίπτωση. Έχω τελειώσει το τμήμα αγγλικών σπουδών του ΕΚΠΑ, και φυσικά θα μπορούσα να κάνω μόνος μου τη μετάφραση των πληροφοριών που βρήκα στο διαδίκτυο για την ταινία. Όμως…

  Γιατί να χάνω χρόνο και να πονοκεφαλιάζω; Έτσι κι αλλιώς η ΑΙ θα την κάνει καλύτερα. Ξέρω, κάνει λάθη, έχει μεταφράσει κάμποσα βιβλία μου, και εγώ περιορίζομαι στην επιμέλεια, συχνά με τη βοήθεια άλλης ΑΙ. Τα έχω αναρτήσει στο amazon.com και στο academia.edu

  Να οι μεταφράσεις δυο κειμένων που βρήκα στο διαδίκτυο για την ταινία.

  Είναι ένα πειραματικό μικρο-ιστορικό ντοκιμαντέρ που εμβαθύνει στην επεξεργασία προσωπικών αρχείων και μαρτυριών, με τη συνδρομή — σε διαφορετικά στάδια της παραγωγής — εργαλείων και λογισμικών τεχνητής νοημοσύνης. Έχοντας εκπαιδεύσει ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης με απομαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις και αρχειακό υλικό από την παιδική και εφηβική ηλικία του πατέρα της — μια περίοδο που συνέπεσε με την άνοδο της ελληνικής στρατιωτικής χούντας — η σκηνοθέτης ξεκινά μια συνομιλία με το γλωσσικό μοντέλο, αναζητώντας βοήθεια στην προσπάθειά της να καλύψει τα κενά και τις ασυνέπειες που έχει εντοπίσει στην οικογενειακή της ιστορία. Οι απρόβλεπτες στροφές στον διάλογό τους θα αναδείξουν με ακόμα πιο καθαρό τρόπο την εύθραυστη φύση της ιστορικής αλήθειας και θα φωτίσουν τις νέες απειλές που αντιμετωπίζει αυτή η έννοια στη μετα-ανθρώπινη τεχνολογική εποχή. «Ποιος ήταν Εδώ;» είναι μια ταινία για τη μνήμη, τη μεταβίβαση του διαγενεακού τραύματος και τις μικρο-ιστορικές αφηγήσεις στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.

 

 Το ντοκιμαντέρ διερευνά τη βιογραφία του πατέρα της μέσα από έναν διάλογο με την τεχνητή νοημοσύνη, η οποία έχει τροφοδοτηθεί με αρχεία και μαρτυρίες, συνδυάζοντας την προσωπική μνήμη με το ιστορικό, διαγενεακό τραύμα.

 

  Τελικά βλέπω ότι με τον πατέρα της είχαμε βίους παράλληλους. Είμαστε σχεδόν, αν όχι, της ίδιας ηλικίας.

  Με τις αναπόφευκτες διαφορές.

  Η ομοιότητα:

  Και οι δυο καταγόμαστε από φτωχές αγροτικές οικογένειες.

  Η διαφορά:

  Αν δεν σπούδαζε θα γινόταν αγρότης ή παπάς.

  Εγώ, μόνο αγρότης. Παπάς αποκλειόταν.

  Η ομοιότητα:

  Και οι δυο σπουδάσαμε, εκπαιδευτικοί.

  Η διαφορά: εγώ καθηγητής, αυτός δάσκαλος.

  Τα χωριά μας. 

  Διαφορές:

  Το δικό του, φτωχό χωριό. Φόρεσε παπούτσια στα επτά του. Ο μόνος που πήγε γυμνάσιο.

  Το δικό μου: Το πιο πλούσιο χωριό της επαρχίας εκείνη την εποχή, μόνο ένας συμμαθητής μου, από πολύ φτωχή οικογένεια, δεν φορούσε παπούτσια. Πολλοί πήγαν στο γυμνάσιο, και αρκετοί ήταν ήδη με πανεπιστημιακές σπουδές, πριν από πολλές δεκαετίες. Ανάμεσά τους ο συμμαθητής του πατέρα μου, Αριστείδης Δερμιτζάκης, γιατρός, γεννηθείς το 1903.

  Ομοιότητα:

  Και οι δυο κάναμε τη θητεία μας την εποχή της χούντας.

  Διαφορές: Αυτός, απλός φαντάρος.

  Εγώ: Έφεδρος ανθυπολοχαγός.

  Θυμήθηκα και το πηλήκιο, που με τόση ανακούφιση το πετάξαμε όταν έγινε κυβέρνηση η Ένωση Κέντρου, το 1964. 

  Πάντως, για να συνοψίσω για την ανάρτηση, μεγάλο εργαλείο η ΑΙ.

 

Tony Scott, Top gun (1986)

 

Tony Scott, Top gun (1986)

 

  Εν όψει της προβολής του sequel την Πέμπτη, αποφάσισα να ξαναδώ το Top gun.

  Στην ανάρτησή μου για το Razzia έγραψα για τις ειδολογικές μου προτιμήσεις, και ότι στην κορυφή είναι τα drama (κοινωνικές). Μετά είναι οι κωμωδίες και αυτές που σου ανεβάζουν την αδρεναλίνη.

  Ανάμεσα σ’ αυτές είναι και οι πολεμικές.

 Μια υποκατηγορία είναι οι αερομαχίες.

 Που πολύ μου αρέσουν.

 Και εδώ έχουμε πάλι το μοτίβο: Ο χαρισματικός, που όμως είναι ιδιόμορφος, απείθαρχος.

  Τέτοιος είναι ο Τομ Κρουζ.

  Και βέβαια υπάρχει το ειδύλλιο. Είπαμε, αν ο Syd Field θεωρεί το σασπένς ως εκ των ων ουκ άνευ σε ένα σενάριο, εγώ θεωρώ ότι όταν δεν υπάρχουν στο σενάριο un homme et une femme, κάτι λείπει.

  Πολύ ωραίο το ειδύλλιο ανάμεσα στον Τομ Κρουζ και στην Kelly McGillis.

  Μα μόνο εκπαιδευτικές πτήσεις θα βλέπουμε, σκηνές από πραγματικές αερομαχίες δεν θα δούμε;

  Τελικά είδαμε, στο τέλος, με Ming.

  Βλάβη στο αεροπλάνο, πέφτει (σε εκπαιδευτική πτήση), προλαβαίνουν μεν να εκτιναχθούν και να πέσουν στη θάλασσα με τα αλεξίπτωτα, όμως ο σύντροφός του πεθαίνει.

  Νιώθει ενοχές, παρόλο που αθωώνεται, δεν ήταν υπεύθυνος για το ατύχημα.

  Και ακούμε την ατάκα: Να πετάξει (ο Τομ Κρουζ) όσο πιο σύντομα γίνεται.

  Το είχα διαβάσει πριν δεκαετίες σε ένα βιβλίο ψυχολογίας που μετάφρασα.

  Αυτούς που καταρρίπτονταν, μόλις έβγαιναν από το νοσοκομείο τους έστελναν κατευθείαν να πετάξουν, γιατί αν καθυστερούσαν, τους έπιανε μετά φοβία.

  Δυστυχώς ένας φίλος, επώνυμος, δεν το είχε διαβάσει το βιβλίο. Όταν χώθηκε κάτω από ένα φορτηγό με τη μηχανή του, δεν τόλμησε να την ξανακαβαλήσει.  

  Εγώ όμως το είχα διαβάσει.

  Πριν σαράντα χρόνια μια γυναίκα, που πήγαινε για πρώτη φορά στο κέντρο της Αθήνας, με πέταξε στο απέναντι πεζοδρόμιο, στην Κυψέλης. Ευτυχώς φορούσα το κράνος, μια εποχή που δεν ήταν υποχρεωτικό. Έκανε μια τρύπα αλλά εγώ γλίτωσα τη ζωή μου. Όμως έσπασα το χέρι μου, που μπήκε στο γύψο.

  Και τι έκανα μόλις τον έβγαλα;

  Καβάλησα αμέσως τη μηχανή.

  7 η βαθμολογία της, με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.

Αντιστροφές: kiss and fuck

 Αντιστροφές: kiss and fuck

 

  Βλέποντας στον Τομ Κρουζ να φιλιέται με την παρτενέρ του στο Top gun (είπα να το ξαναδώ, μια και το sequel του, Top gun: Maverick, θα προβληθεί την Πέμπτη) έκανα τη σκέψη:

  Στον κινηματογράφο ισχύει το αντίθετο από ό,τι στα μπουρδέλα .

  Στα μπουρδέλα έχει μόνο fuck. Το kiss αποτελεί εξαίρεση, από κάποιες, και μόνο για κάποιους.

  Στον κινηματογράφο υπάρχει μόνο kiss, όχι fuck.

  Εδώ οι εξαιρέσεις είναι σπανιότατες. Να μην επεκταθώ, να αναφέρω μόνο το 9 songs του Michael Winterbotom.