Huang Zi, All about ING (小伟, 2019)

 Huang Zi, All about ING (小伟, 2019)

 

  Ας το γράψουμε ακόμη μια φορά: Δεν είναι εύκολη η πρόσβαση σε ταινίες μικρού μήκους. Η μόνη μεγάλου μήκους ταινία που γύρισε ο Huang Zi είναι αυτή.

  Και οι τρεις πρωταγωνιστές της οικογένειας έχουν ονόματα που τελειώνουν σε -ing: η μητέρα Mul-ing, ο γιος Yim-ing και ο πατέρας Weim-ing. Αρχικά, η ταινία είχε τον τίτλο «Muling, Yiming, Weiming» (《慕伶，一鸣，伟明》).

  Στα αγγλικά, η κατάληξη -ing δηλώνει μια πράξη που βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο τίτλος «All About ING» (κυριολεκτικά «Όλα όσα βρίσκονται σε εξέλιξη») παραπέμπει στη ρευστή, αβέβαιη κατάσταση της οικογένειας ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, το παρελθόν και το μέλλον.

  Ο σκηνοθέτης αποφάσισε αργότερα να αλλάξει τον κινεζικό τίτλο σε 小伟 (το χαϊδευτικό του πατέρα, Weiming). Με αυτόν τον τρόπο θέλησε να τιμήσει τον δικό του πατέρα (η ταινία είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφική).

  Είναι χωρισμένη σε τρία κεφάλαια, όπου το καθένα παρουσιάζει την ιστορία μέσα από τη δική του οπτική γωνία:

  Muling (η μητέρα). Είναι ο στυλοβάτης του σπιτιού που επωμίζεται όλο το οικονομικό και ψυχολογικό βάρος. Αποφασίζει να κρύψει από τον σύζυγό της τη σοβαρότητα της κατάστασής του για να τον προστατεύσει. Yiming (ο γιος). Ένας τελειόφοιτος λυκείου που γίνεται δεκτός σε πανεπιστήμιο των ΗΠΑ. Όμως, βλέποντας την κατάσταση, δηλώνει ότι δεν θα πάει, ότι θα δώσει εξετάσεις για το εκεί πανεπιστήμιο. Weiming / Xiao Wei (ο πατέρας). Διαγιγνώσκεται με καρκίνο του ήπατος σε προχωρημένο στάδιο. Το καταλαβαίνει όσο και αν προσπαθούν να του το κρύψουν, και παύει να παίρνει τα φάρμακά του, θέλοντας να φύγει πιο γρήγορα. Επίσης επισκέπτεται τους γέρους γονείς του που είχε να τους δει χρόνια (αυτό με κούφανε. Είναι δυνατόν; Στην Ελλάδα δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τα παιδιά επισκέπτονται συχνά τους γονείς).

  Trivia.

  Και ο φίλος μου ο Γιώργος ο Πεφάνης έφυγε στα 64 του από καρκίνο του ήπατος, μεταστατικό, με πρωτογενή στο παχύ έντερο. Από αυτόν έμαθα ότι μετά τα 50 πρέπει να κάνουμε κολονοσκόπηση. Έτρεξα αμέσως και έκανα, και έτσι τη γλίτωσα, γιατί είχα έναν πολύποδα 1,5 εκατοστό, μεγάλο, μου είπε ο γαστρεντερολόγος που τον αφαίρεσε, και ήταν πολύ πιθανόν κάποια στιγμή να καρκινοποιηθεί. Οι γιατροί του έδιναν ένα χρόνο ζωής  (έζησε τέσσερα) ενώ στον Weiming έξι μήνες.

  Το τέλος του δεν το βλέπουμε. Βλέπουμε μόνο τη γυναίκα του και το γιο του να κοιτάζουν να δουν τι θα κάνουν τα πράγματά του.

  Έχουμε δει αρκετές ταινίες με θέμα τη διαχείριση ενός επερχόμενου θανάτου (μου έρχεται στο μυαλό ο «Τρούμαν», ταινία στην οποία ο Χουλιάν είχε επίσης καρκίνο στο συκώτι), και αυτή είναι μια από τις καλύτερες που έχω δει.

  6,8 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.

Qiu Sheng (1989 - )

 Qiu Sheng (1989 - )

 

  Ο Qiu Sheng, γεννημένος το 1989, εντάσσεται στη μετα-Έκτη Γενιά (Post-Sixth Generation), η οποία αναφέρεται επίσης ως Έβδομη Γενιά του κινεζικού κινηματογράφου.

  Σε αντίθεση με τον ωμό ρεαλισμό που χαρακτηρίζει τους περισσότερους σκηνοθέτες της 6ης γενιάς, ο Qiu Sheng εισάγει ένα στυλ που θυμίζει μαγικό ρεαλισμό και ονειρική αφαίρεση (dreamy arthouse). Οι ταινίες του παίζουν με τον χρόνο και τις παράλληλες αφηγήσεις.

  Δυο παράλληλες αφηγήσεις έχουμε στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Suburban birds» (2018), με μια ομάδα παιδιών στη μια και μια ομάδα μεγάλων, μηχανικών, που ψάχνουν τα αίτια μιας καθίζησης, στην άλλη.

  Παιχνίδι με το χρόνο έχουμε στην τελευταία του ταινία «My father’s son» (2025), η πλοκή της οποίας κινείται σε τρία χρονικά επίπεδα, με το τρίτο να είναι το μέλλον, στο οποίο κεντρική θέση έχει η τεχνητή νοημοσύνη. Θέμα της η σχέση πατέρα και γιου.

  Μου θύμισε την ταινία του Feng Xiaogang «If you are the one 3» (2023), romance, στο οποίο κάνει την εμφάνισή της η τεχνητή νοημοσύνη.

  Η μικρού μήκους ταινία του «Distant thunder» (2016) αποτελεί το πρόπλασμα του «Suburban birds», με τον ήρωα σε μικρή ηλικία και στη συνέχεια σε μεγάλη, να επισκέπτεται τον χώρο όπου έπαιζαν παιδιά. Στο τέλος της έχουμε ένα «ονειρικό» επεισόδιο, με μια κοπέλα που βλέπει στο βάθος. Πηγαίνει να τη φτάσει και αυτή απομακρύνεται τρέχοντας.

  Η δεύτερη ταινία του «My blue summer» (2022) την οποία συνσκηνοθετεί με τον Huang Bin (2022) ξεχωρίζει από τις άλλες, είναι θα λέγαμε mainstream, ένα χαριτωμένο romance με το μοτίβο της σταχτοπούτας.

Ying Liang (1977 –

 Ying Liang (1977 –

 

  Ο Ying Liang (γεννημένος το 1977) τοποθετείται στην μετα-Έκτη Γενιά (Post-Sixth Generation) των Κινέζων σκηνοθετών, η οποία είναι ευρύτερα γνωστή στη διεθνή βιβλιογραφία και ως «dGeneration» (Digital Generation), αν και αποκαλείται επίσης ως έβδομη γενιά. Χρηματοδοτούνται κυρίως ανεξάρτητα και δημιουργούν εκτός του επίσημου κρατικού συστήματος παραγωγής και λογοκρισίας της Κίνας, με αποτέλεσμα να προβάλλονται κυρίως σε διεθνή φεστιβάλ. Συνήθως έχουν μια κριτική ματιά πάνω στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Από αυτή την άποψη θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Ying Liang είναι ίσως ο πιο αντιπροσωπευτικός.

  Στην πρώτη του ταινία «Taking father home» (2005) μιλάει για ένα φαινόμενο που το ζήσαμε και στην Ελλάδα. Ο σύζυγος φεύγει από το χωριό αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στην πόλη, όπου υπάρχει ένας οικοδομικός οργασμός και ευκαιρίες πλουτισμού.

  Όμως δεν παρατάνε όλοι τις οικογένειές τους για να φτιάξουν καινούρια. Ο «πατέρας» θα το πληρώσει για αυτό.

  Στην δεύτερη ταινία του «The other half» (2006) διεκτραγωδεί τη μοίρα των γυναικών στη σύγχρονη Κίνα, παρουσιάζοντας διάφορες σχετικές ιστορίες.

  Στην «Good cats» (2008) κριτικάρει τη διαφθορά, τη διαπλοκή τοπικών αξιωματούχων με νεόπλουτους κτηματομεσίτες, που προσπαθούν να μηχανευτούν τρόπους να πείσουν τους χωρικούς να τους πουλήσουν τα σπίτια τους, για να κατασκευάσουν εκεί μια βιομηχανική ζώνη.

  Στην «When night falls» (2012) μιλάει για την αστυνομική βία, που θα επισύρει μια αιματηρή εκδίκηση.

  Η συνέπεια ήταν περίπου αναμενόμενη. Ήταν τυχερός που βρισκόταν στο Χονγκ Κονγκ αλλιώς θα είχε συλληφθεί από τις κινεζικές αρχές. Και οι αρχές του Χονγκ Κονγκ, που είχαν ακόμη αρκετή ανεξαρτησία, αρνήθηκαν να τον εκδώσουν.

  Στην «A family tour» μιλάει για την προσωπική του ιστορία, παραλλάσσοντάς την ελαφρά.

  Η σκηνοθέτις δεν μπορεί να επιστρέψει στην πατρίδα της από το Χονγκ Κονγκ για να δει τη μητέρα της. Και επινοούν έναν τρόπο να συναντηθούν. Αυτή ταξιδεύει με ένα γκρουπ στην Ταϊβάν, και η σκηνοθέτις με τον άντρα της και το παιδί τους ταξιδεύουν επίσης στην Ταϊβάν. Παρακολουθούν από κοντά την περιοδεία της μητέρας, κλείνουν διπλανό δωμάτιο στα ξενοδοχεία, και έτσι έχουν τη δυνατότητα να βρεθούν αρκετό χρόνο μαζί.

Qiu Sheng, My father’s son (比如父子,2025)

 Qiu Sheng, My father’s son (比如父子,2025)

 

  Για παράδειγμα, ένας πατέρας και ένας γιος, ο κινέζικος τίτλος.

  Η πλοκή εκτυλίσσεται σε τρία χρονικά επίπεδα: Παρόν, παρελθόν και μέλλον.

  Δίνουν στον νεαρό να εκφωνήσει τον επικήδειο στην κηδεία του πατέρα του. Ξαφνικά χάνει τη φωνή του, δεν μπορεί να μιλήσει και το βάζει στα πόδια. Το επεισόδιο αυτό είναι εν μέρει αυτοβιογραφικό. Μεγάλος πια θα πάει να παραλάβει τις στάχτες του.

  Αναρωτιέμαι αν είναι αυτοβιογραφικό και αυτό που του διηγείται ο πατέρας του, αργότερα στην ταινία. Οι γονείς του κλέφτηκαν. Πλούσια αυτή, φτωχός αυτός, δεν τον ήθελαν για γαμπρό.

  Στη συνέχεια μεταβαίνουμε στο παρελθόν. Ο πατέρας θέλει ο γιος του, ντε και καλά να γίνει μποξέρ, όπως αυτός. Βέβαια με το μποξ ασχολείται ερασιτεχνικά.

  Ο γιος αντιδρά, όμως ο πατέρας του επιμένει. Στο τέλος θα υποχωρήσει. Μεγάλος πια θα καταλάβει ότι όλα αυτά ο πατέρας του τα έκανε από αγάπη.

  Θα δούμε διάφορα επεισόδια.

  Ο πατέρας του θα χωρίσει.

  Δεν κατάλαβα αν αυτοκτόνησε, μη θέλοντας να υπομείνει τις χημειοθεραπείες.

  Θα πάρει πτυχίο. Θα γίνει εξπέρ στην τεχνητή νοημοσύνη.

  Η γυναίκα του θα μείνει έγκυος, όμως υπάρχει πρόβλημα με το έμβρυο.

  Μήπως έκτρωση;

  Η γυναίκα του θα αρνηθεί.

  Όμως δεν μας λέγεται αν γέννησε γιο ή κόρη.

  Θα φτιάξει ένα ομοίωμα τεχνητής νοημοσύνης που μοιάζει με τον πατέρα του και θα το προπονήσει στο μποξ.

  Στο τέλος το ομοίωμα αυτό θα τον παρακαλέσει να τον αφήσει ελεύθερο, κάτι που δεν είχε τολμήσει να κάνει αυτός με τον πατέρα του.  

  Στα τελευταία πλάνα θα τους δούμε να συζητάνε μπροστά στο ποτάμι.

  Τον βλέπουμε να πετάει τα γυαλιά του στο νερό, σε μια κίνηση που υποδηλώνει ότι τον άφησε ελεύθερο.    

  Με μια κάποια ασάφεια στην πλοκή (ίσως οφείλεται στο ότι ο Qiu περιέκοψε άγρια την αρχική ταινία που ήταν 150 λεπτά και έμειναν μόνο 97), δεν εκπλήσσομαι για το 5,3 της βαθμολογίας. Όμως η ταινία είχε καταπληκτικά νυχτερινά, ονειρικά πλάνα.

  Πατέρας και γιος, μου θύμισε την ταινία του Σοκούροφ. 

  

Qiu Sheng, My blue summer (暗恋橘生淮南, 2022)

 Qiu Sheng, My blue summer (暗恋橘生淮南, 2022)

 

  Ο κινέζικος τίτλος με έφερε σε αμηχανία. Ρώτησα το google και μου είπε ενδιαφέροντα πράγματα:

  Η κατά λέξη μετάφραση: «Κρυφός έρωτας: Το μανταρίνι που γεννήθηκε για τον Χουάιναν».暗恋 (Ànliàn): Κρυφός έρωτας / Κρυφή αγάπη / Πλατωνικός έρωτας. 橘生 (Jú shēng): Το μανταρίνι (ή πορτοκάλι) γεννιέται / μεγαλώνει. 淮南 (Huáinán): Ο Χουάιναν (ο πρωταγωνιστής).

  Το κρυφό λογοπαίγνιο πίσω από τον τίτλο:

  Ο τίτλος βασίζεται σε μια διάσημη αρχαία κινεζική παροιμία που λέει: «Τα μανταρίνια που γεννιούνται νότια του ποταμού Χουάι (淮南 Χουάι ο ποταμός, ναν νότια)  είναι γλυκά μανταρίνια, αλλά αν φυτευτούν στα βόρεια (淮北, μπέι, βόρεια) μεταμορφώνονται σε πικρά, στυφά φρούτα (枳 - Zhi)».

  Στην ιστορία, η κοπέλα που είναι κρυφά ερωτευμένη μαζί του ονομάζεται Luo Zhi (洛枳). Το όνομά της περιέχει τον χαρακτήρα «枳» (Zhi), που σημαίνει το πικρό φρούτο του βορρά.
Έτσι, ο τίτλος είναι μια ποιητική μεταφορά: Εκείνη νιώθει σαν το πικρό, ασήμαντο φρούτο του βορρά, που όμως γεννήθηκε και υπάρχει μόνο και μόνο για να αγαπάει τον «Χουάιναν» (τον νότο, το γλυκό μανταρίνι). Για αυτό δεν τολμάει να του εξομολογηθεί την αγάπη της.

  Μόνο για αυτό;

  Εδώ έχουμε το μοτίβο της σταχτοπούτας, και ταυτόχρονα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας.

  Φτωχή αυτή, πλούσιος αυτός.

  Όμως υπάρχει μια έχθρα στις οικογένειες. Ο πατέρας της εργαζόταν στις επιχειρήσεις του πατέρα του. Σκοτώθηκε. Η μητέρα του αρνήθηκε να αποζημιώσει τη μητέρα της.

  Θα δούμε χαριτωμένες σκηνές ανάμεσα στους δυο ερωτευμένους.

  Χρόνια αργότερα αυτή θα γίνει μια επιτυχημένη δικηγόρος.

  Θα ανασκαλευτεί η υπόθεση, και η μητέρα της θα πάρει μια σημαντική αποζημίωση.

  Αυτό, με τη μεσολάβηση μιας πλούσιας που τον είχε βάλει στο μάτι και θα πήγαιναν στο εξωτερικό να σπουδάσουν μαζί, παγώνει τις σχέσεις τους. Όμως τώρα τα οικονομικά του δεν είναι καθόλου καλά, τις σπουδές στο εξωτερικό τις ξεχνάει, η επιχείρηση κατέρρευσε, θα τους στηρίξει μια θεία του, και θα φτιάξει τη δική του επιχείρηση.   

  Και δεν έχει πάψει να την αγαπάει.

  Οι τρυφερές σκηνές μεταξύ τους καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος της ταινίας.

  Μου αρέσουν τα romance, και φυσικά έβαλα 7 στο IMDb, αδιαφορώντας για το 5,8.

  Να συμπληρώσουμε ότι ως δεύτερος σκηνοθέτης φέρεται ο Huang Bin, που όμως είναι παραγωγός, δεν φέρεται να έχει συνσκηνοθετήσει καμιά άλλη ταινία, και είναι περισσότερο γνωστός ως ο παραγωγός της ταινίας "In love we trust".

Qiu Sheng, Suburban birds (郊区的鸟, 2018)

 Qiu Sheng, Suburban birds (郊区的鸟, 2018)

 

  Η πλοκή αποτελείται από δυο ξεχωριστές ιστορίες που συνδέονται πολύ χαλαρά. Η μία αφορά την υποχώρηση του εδάφους σε ένα προάστιο με αποτέλεσμα πολλά κτίρια να εκκενωθούν λόγω του κινδύνου κατάρρευσης, και τους μηχανικούς που κάνουν μετρήσεις, προσπαθώντας να υπολογίσουν το μέγεθος του κινδύνου και να εντοπίσουν ίσως την αιτία. Ένα όνειρο θα τους οδηγήσει σε ένα τούνελ, υποπτευόμενοι ότι η αιτία ήταν μια διαρροή νερού.

  Μέσα στην ιστορία αυτή είναι εγκιβωτισμένη μια άλλη ιστορία, με παιδιά, που θυμίζει την μικρού μήκους ταινία του «Distant thunder» (2016). Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει ιστορία, απλά παρακολουθούμε μια ομάδα παιδιών στα παιχνίδια τους, στις δραστηριότητές τους, στις αταξίες τους, στις σχέσεις τους (Εσύ ποια αγαπάς;).

  Υπάρχει το πρόβλημα της ρεαλιστικής σύνδεσης.

  Τα επεισόδια με τα παιδιά είναι ημερολογιακές καταγραφές ενός μαθητή που ο Xia Hao, ένας από την ομάδα με τις μετρήσεις που είναι ο κεντρικός χαρακτήρας, βρίσκει σε ένα τετράδιο σε ένα εκκενωμένο σχολείο, και οι οποίες δραματοποιούνται.

  Το μόνο επεισόδιο που οι δυο ιστορίες συμπλέκονται είναι εκείνο που ο Xia Hao, με τα κιάλια του, παρακολουθεί τα παιδιά που περπατούν μέσα στο δάσος.

  Αντιγράφω από τη βικιπαίδεια: Critics largely described the film as defying easy understanding, visually striking, with compelling storytelling. Some criticism of the film characterized it as unclear or overly self-conscious.

  Θα μείνω σ’ αυτά: defying easy understanding. Δεν μου αρέσει να λύνω αινίγματα. Δεν υπάρχει συναρπαστική αφήγηση χωρίς σασπένς. Έτσι βρήκα και εγώ το έργο, ασαφές. Ενδιαφέροντα βρήκα μόνο τα επεισόδια με τα παιδιά, που καταλαμβάνουν περίπου το μισό της ταινίας.

  6,2 η βαθμολογία της, κάτι που δεν με εκπλήσσει.

Qiu Sheng Distant thunder (2016)

Qiu Sheng  Distant thunder (2016)

 

  Είναι μια εντεκάλεπτη ταινία, ίσως η πρώτη του Qiu Sheng, με ένα αμφιλεγόμενο, δίσημο τέλος.

  Τα παιδιά παίζουν κρυφτό. Ο μικρός Lei κρύβεται πίσω από κάτι βράχια. Ένα άλλο παιδί έρχεται να κρυφθεί και αυτό. Δεν τον θέλει, τον διώχνει. Αυτός δεν φεύγει. Τελικά φεύγει ο ίδιος. Πηγαίνει μακριά, στην ακτή ενός ποταμού.

  Μεγάλος πια γυρνάει στα μέρη που έπαιζαν κρυφτό. Ρίχνει μια πέτρα στο ποτάμι. Βρίσκει τις χαρακιές που έκανε σε βράχους και σε δέντρα.

  Ξεσπάει βροχή. Ακούγεται ένας κεραυνός. Στο βάθος βλέπει μια κοπέλα. Τρέχει προς το μέρος της. Αυτή, τρομοκρατημένη, το βάζει στα πόδια. Αυτός επιμένει να την κυνηγάει.

  Και η ταινία τελειώνει.

  Ποια ήταν η κοπέλα, μήπως ένα κοριτσάκι από τα παιδιά που έπαιζαν τότε κρυφτό;

  Μήπως σύμβολο της παιδικής ηλικίας;

  Η ταινία τελειώνει χωρίς να την έχει προφτάσει.