Μπάμπης Δερμιτζάκης

Book review, movie criticism

Friday, March 1, 2024

Abolhassan Davoodi, Junction (2006)

 

Abolhassan Davoodi, Junction (2006)

 


  O Abolhassan Davoodi εναλλάσσει την κωμωδία με το δράμα. Ιδιαίτερα στο δράμα είναι πολύ επινοητικός στην πλοκή, κάνοντάς το παράλληλα και θρίλερ, όπως διαπιστώσαμε στο «Τρελό κάστρο», ταινία που προβλήθηκε πριν ένα μήνα σε ένα εξαήμερο ιρανικού κινηματογράφου στο Στούντιο.

  Έχω δει ταινίες που αφηγούνται ιστορίες οι οποίες συμπλέκονται κάποια στιγμή, όμως πρώτη φορά είδα ταινία με ιστορίες που να συμπλέκονται τόσο έντονα, λίγο μετά την αρχή  της.

  Δυο γυναίκες τρέχουν για το αεροδρόμιο. Η μια είναι έγκυος. Μποτιλιάρισμα. Ένα αμάξι με δυο νεαρούς βρίσκονται στον ίδιο δρόμο. Δεν θυμάμαι ποιο από τα δυο αμάξια προκάλεσε το άλλο, με αποτέλεσμα να αρχίσει ένα άγριο κυνηγητό.

  Τέτοιου είδους κόντρες καταλήγουν στο μοιραίο. Το αμάξι των νεαρών στριμώχνει το αμάξι των δυο κοριτσιών πάνω σε μια γέφυρα, με αποτέλεσμα αυτό να πέσει από την μπάρα πάνω σε έναν αυτοκινητόδρομο που βρίσκεται από κάτω. Το παρασύρει ένα αυτοκίνητο. Οι δυο κοπέλες σκοτώνονται, όμως σώζεται το μωρό.

  Ο άντρας στο αυτοκίνητο τρέχει να προλάβει στο αεροδρόμιο. Βρίσκεται εκεί η κόρη του με την πρώην γυναίκα του, η οποία θα πάει στον Καναδά.

  Από τους δυο νεαρούς, ο ένας έχει τύψεις για το ατύχημα, ενώ ο άλλος που οδηγούσε προσπαθεί να τον καθησυχάσει. Υπάρχουν μάρτυρες, αργά ή γρήγορα θα φτάσουν στα ίχνη τους.

  Να το σκάσουν στο εξωτερικό.

  Ο οδηγός πάει να του τη σκάσει, βρίσκεται στο αεροδρόμιο.

  Όχι, δεν θα ξεφύγει έτσι. Τον καταγγέλλει μαζί με τη μητέρα του στην αστυνομία. Η αστυνομία καταφθάνει, δεν προλαβαίνει να φύγει.

  Δίπλα στο θρίλερ είναι το δράμα, με τις τεταμένες σχέσεις του άντρα με την κόρη του η οποία κάποια στιγμή ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος, αλλά και της μητέρας με τον νεαρό που ήταν στο αμάξι που οδηγούσε ο άλλος.

  Κάτι της κρύβει, είναι ανήσυχη, όσο και αν τον πιέζει δεν της λέει. Θα τον κάνει να μιλήσει τελικά όταν ανακαλύπτει αποκόμματα από εφημερίδες που γράφουν για το ατύχημα, που τα είχε κάπου κρυμμένα.

  Πρόκειται για μια συναρπαστική ταινία με άφθονο σασπένς που με καθήλωσε. Πολύ μου άρεσε. To 5,8 που έχει στo imdb την αδικεί ολοφάνερα. Μάλλον έχει να κάνει με τα γούστα των θεατών παγκόσμια, που δεν είναι συνηθισμένοι να βλέπουν θρίλερ και δράμα τόσο αξεδιάλυτα δεμένα.  

Thursday, February 29, 2024

Anthony Chen, Ο πάγος που καίει (The Breaking Ice, 燃冬,2023)

 

Anthony Chen, Ο πάγος που καίει (The Breaking Ice, 燃冬,2023)

 


  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Δεν βλέπω την ώρα να ξεμπερδέψω με τους ιρανούς και να καταπιαστώ με τους κινέζους.

  Ο «Πάγος που καίει» («Φλεγόμενος χειμώνας» ο κινέζικος τίτλος) είναι η τρίτη ταινία του Anthony Chen. Έχουν προηγηθεί οι «Ilo Ilo» (2013) και «Η εποχή της βροχής» (2019).

  O Anthony Chen, σιγκαπουριανός κινέζος, είναι ένας κινηματογραφικός Τσέχωφ. Για τον Τσέχωφ έχω γράψει ότι το τέλος των έργων του χαρακτηρίζεται από τη frustration, μια λέξη που δεν μεταφράζεται επακριβώς στα ελληνικά. Σημαίνει τη διάψευση των ελπίδων, την απογοήτευση, το unhappy end. Η απογοήτευση αυτή φαίνεται χαρακτηριστικά στην τελευταία σκηνή της ταινίας, που όμως δεν θα την αποκαλύψω.

  Μια γυναίκα, δύο άντρες, ένα μοτίβο που το έχω δει σε αρκετές ταινίες.

  Η Nana είναι τουριστικός οδηγός. Ο Haofeng είναι ένας νεαρός από τη Σαγκάη. Έχει ψυχολογικά προβλήματα, μαθαίνουμε. Όσο για τον Xiao, είναι μάγειρας. Η κρίση με τον κορονοϊό τους έχει πλήξει οικονομικά. Μόνο ο Haofeng είναι πλούσιος, όπως φαίνεται από το ακριβό ρολόι του.

  Σε αντίθεση με το «Ilo Ilo» όπου βλέπουμε μικροσασπένς, εδώ υπάρχει από την αρχή το κυρίαρχο σασπένς, που οφείλεται στο μοτίβο. Με ποιον από τους δυο άντρες θα καταλήξει η Νανά; Ο Xiao (προφέρεται shiao) είναι ο φίλος της, αλλά θα τη δούμε να κάνει σεξ με τον Haofeng.

  Στην εκδρομή με χιονόκαιρο σε μια λίμνη στην κορυφή ενός βουνού θα συναντήσουν μια αρκούδα. Έντονο σασπένς.

  Τελικά με ποιον από τους δυο άντρες έμεινε η Nana;

  Νομίζω η λέξη frustration μπορεί να σας οδηγήσει στο σωστό συμπέρασμα. Εγώ δεν πρόκειται να κάνω σπόιλερ.

  Η ταινία μπορεί να έχει 6,5 βαθμολογία στο IMDb, εγώ όμως της έβαλα 8 γιατί μου άρεσε πολύ.

Ira Sachs, Περάσματα (Passages, 2023)

 

Ira Sachs, Περάσματα (Passages, 2023)

 


  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Η πλοκή είναι πάνω στο μοτίβο «μια γυναίκα δύο άντρες», όμως σε μια παραλλαγή. Στη θέση της γυναίκας είναι ένας άντρας, και στη θέση το δεύτερου άντρα μια γυναίκα.

  Είναι ένα ζευγάρι gay. Αυτός σκηνοθέτης, εκείνος τυπογράφος, αυτή δασκάλα.

  Ο σκηνοθέτης κάνει σχέση με τη δασκάλα. Φεύγει από το σπίτι, που το έχουν αγοράσει από κοινού με τον τυπογράφο.

  Ο τυπογράφος τα φτειάχνει με ένα συγγραφέα.

  Η δασκάλα μένει έγκυος. Θέλει να κρατήσει το παιδί. Όμως άραγε αυτός μπορεί να σταθεί πλάι της, να τη στηρίξει στην ανατροφή του παιδιού;

  Αυτός νοσταλγεί τον τυπογράφο.

  -Θα είμαστε μια οικογένεια, του λέει, θα έχουμε ένα παιδί (μια και οι δυο μας δεν μπορούμε να κάνουμε, δεν το είπε, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται).

  Πολύ έξυπνο!!!

  Σιγά που θα τσίμπαγε η δασκάλα, σιγά που θα δεχόταν να τον μοιράζεται.

  Δεν είχα καμιά αμφιβολία, το επιβεβαίωσα με τη βικιπαίδεια.

  Αντιγράφω:

  Sachs (ο σκηνοθέτης) is Jewish and gay.

  Αυτό σαν ρατσιστικό μου φάνηκε. Δεν φτάνει δηλαδή που είναι εβραίος, είναι και gay.

  Μου θύμισε μια ατάκα από μια παλιά ελληνική ταινία, που την είδα πριν χρόνια, δεν θυμάμαι τίτλο.

  -Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να είσαι φτωχός, αριστερός και πούστης. Γκαντεμιά, είμαι και τα τρία.

  Εγώ δεν είμαι τόσο γκαντέμης, είμαι μόνο τα δυο πρώτα. Και εξάλλου το δεύτερο δεν το θεωρώ γκαντεμιά.

  Και οι δυο πρωταγωνιστές είναι ομοφυλόφιλοι. Ο ένας, για τον οποίο δεν γράφει η βικιπαίδεια, φαίνεται, ενώ για τον άλλο που δεν φαίνεται γράφει η βικιπαίδεια.

  Και τώρα θα γράψω κάτι για την πρόσληψη.

  Δεν είμαι ομοφοβικός, αλλά δεν μου αρέσουν σκηνές σεξ με gay. Μια σκηνή, με τους δυο άντρες γυμνούς, είχε μεγάλη διάρκεια.

  Θα μου άρεσε αν στη θέση του ενός άντρα ήταν η Αντέλ Εξαρχόπουλος.

  Γυμνή.

  Ηθικό δίδαγμα: γυναίκες, μη μπλέκεται με άντρες που είναι gay. Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του…

  Ξέρω δυο τέτοιες ιστορίες.

  Μου άρεσε η ταινία σαν ένα δοκίμιο πάνω στην εγκατάλειψη από το σεξουαλικό σύντροφο.

  Ήθελα δεν ήθελα το έκανα το σπόιλερ.   

  6,7 η βαθμολογία της στο IMDb, με βρίσκει σύμφωνο.  

  Θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο, μήπως παρεξηγηθώ.

  Εγώ και η φίλη μου η … Ας μη γράψω το όνομά της, μπορεί να μη θέλει, δεν είμαστε χειροκροτητές όλων όσων υποστηρίζει το κόμμα που ψηφίζουμε. Η φίλη μου ψήφισε ΝΔ, όμως είναι κατά του νομοσχεδίου για τους ΛΟΑΤΚΙ. Εγώ, ψήφισα Σύριζα, είμαι υπέρ του νομοσχεδίου που πρότεινε η ΝΔ.

  Καμιά σχέση με τον Κασσελάκη, μη πάει ο νου σας. Εξάλλου δεν τον ψήφισα στις εσωκομματικές εκλογές.

  Συμπληρώνω μετά από λίγο.

  Σε συνομιλία με τη φίλη μου στην οποία αναφέρθηκα, και η οποία πραγματικά δεν θέλει να γράψω το όνομά της, στην οποία είπα την πλοκή της ταινίας, μου είπε ότι μπορεί να προκαλέσει ομοφοβικά συναισθήματα.

  Ή να τα εντείνει, να συμπληρώσω εγώ.

  Το έχω γράψει και παλιά: η προτιθέμενη από τον συγγραφέα πρόσληψη (εδώ από τον σκηνοθέτη) δεν σημαίνει ότι θα γίνει υποχρεωτικά και η πρόσληψη του κοινού, κάποιες φορές μπορεί να είναι εκ διαμέτρου αντίθετη.