Raoul Walsh, Ηρωική εξόρμηση (Desperate journey, 1942)

 Raoul Walsh, Ηρωική εξόρμηση (Desperate journey, 1942)

 

  Όταν νυστάζεις αλλά είναι νωρίς να κοιμηθείς τι κάνεις;

  Δεν ξέρω εσείς, εγώ βλέπω μια ταινία που μου ανεβάζει την αδρεναλίνη. Και μια πολεμική ταινία είναι ό,τι πρέπει.

  Το είχα διαπιστώσει από παλιά: μια πολεμική ταινία που γυρίζεται εν θερμώ έχει μια ξεχωριστή αύρα, που δεν μπορώ να την προσδιορίσω.

  Η ταινία γυρίστηκε το 1942, πριν ακόμα σημάνει η αρχή του τέλους για τη Γερμανία.

  Ένα βομβαρδιστικό θα πρέπει να βομβαρδίσει κάποιους εχθρικούς στόχους. Ανάμεσα στο πλήρωμα θα είναι και ο Ronald Reagan, πριν διαπιστώσει ότι σαν ηθοποιός δεν έλεγε και πολλά, σαφώς ο Έρολ Φλιν ήταν καλύτερος, και αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική.

  Θα τα καταφέρουν, όμως το βομβαρδιστικό θα γίνει σακαράκα από τα αντιαεροπορικά. Θα κάνουν αναγκαστική προσγείωση.

  Οι ναζί τους καταδιώκουν.

  Προσπαθούν να διαφύγουν προς τη Μάγχη.

  Όμως γιατί να μην κάνουν και ένα σαμποταζάκι επί τη ευκαιρία, μια και έτυχε στο δρόμο τους;

  Θα τους συμπαρασταθεί μια κοπέλα της Αντίστασης. Όμως τελικά θα συλληφθούν. Θα δραπετεύσουν. Το επεισόδιο της καταδίωξης είναι συναρπαστικό, αυτοί με το κλεμμένο αυτοκίνητο και οι γερμανοί με τα αυτοκίνητά τους και δυο μοτοσικλετιστές, και έχει αρκετά μεγάλη διάρκεια.  

  Δυο από αυτούς δεν θα τα καταφέρουν. Θα ήταν εντελώς αντιρεαλιστικό να τη γλιτώσουν όλοι.

  Και πώς τη γλίτωσαν;

  «Κλέβοντας» ένα αγγλικό αεροπλάνο που το φύλαγαν οι γερμανοί, έτοιμο καμουφλάζ,  για να πετάξουν πάνω από την Αγγλία και να ρίξουν τις βόμβες τους.

  Καθώς το αεροπλάνο απογειώνεται τους πυροβολούν. Όμως ένας από την ομάδα τούς αποδεκατίζει με το πολυβόλο του βομβαρδιστικού.

  Και πριν φτάσουν στη Μάγχη θα ρίξουν τις βόμβες όταν επισημαίνουν έναν εχθρικό στόχο.  

  Εξαιρετική ταινία, 6,9 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.  

Kaouther Ben Hania, The voice of Hind Rajab (2025)

 Kaouther Ben Hania, The voice of Hind Rajab (2025)

 

  Εξακολουθεί να παίζεται στους κινηματογράφους

 

  Πρόκειται για μια πραγματικά συγκλονιστική ταινία.

  Η εξάχρονη Hind Rajab είναι παγιδευμένη μέσα στο αυτοκίνητο με το οποίο προσπάθησαν να διαφύγουν οι θείοι της παίρνοντάς τη μαζί τους. Είναι η μόνη ζωντανή. Ο θείος της από τη Γερμανία επικοινωνεί με την ερυθρά ημισέληνο, λέγοντάς τους το περιστατικό και δίνοντάς τους το κινητό της.

  Επικοινωνούν μαζί της.

  Οι συνομιλίες καταγράφονται.

  Σε αυτή τη δραματοποιημένη ιστορία της Ben Hania (την βλέπω πακέτο, η προηγούμενη ταινία της που είδαμε ήταν η «Ο άνθρωπος που πούλησε το δέρμα του») ακούμε τη φωνή της μικρής, που καλεί απεγνωσμένα σε βοήθεια. Ένας νεαρός και μια κοπέλα μιλάνε μαζί της, προσπαθώντας να την καθησυχάσουν. Μόνο 8 λεπτά απέχει από εκεί που βρίσκονται, όμως ο προϊστάμενος δεν θα δώσει εντολή να πάει νοσοκομειακό για τη διάσωσή της, πρέπει πρώτα να εξασφαλισθεί μια ασφαλή δίοδος. Και αυτό γίνεται κατόπιν μιας σειράς συνεννοήσεων, μέχρι να δοθεί το Ο.Κ. από τον ισραηλινό στρατό. Ο νεαρός, συγκινημένος από τις παρακλήσεις της μικρής τσακώνεται συνεχώς μαζί του. Ο προϊστάμενος του δείχνει ένα ταμπλό με φωτογραφίες διασωστών που σκοτώθηκαν από τον ισραηλινό στρατό, δεν θέλει να ρισκάρει τη ζωή άλλων.  

  Στο τέλος δίνεται το Ο.Κ. από τον ισραηλινό στρατό.

  Το ασθενοφόρο προχωρεί. Κάποια στιγμή συναντάει εμπόδιο. Θα παρακαμφθεί.

  Ξαφνικά χάνεται κάθε επικοινωνία, και με τη μικρή και με το ασθενοφόρο.

  Τι έγινε;

  Δεν θα κάνω σπόιλερ, ήδη εσείς που θα δείτε την ταινία ξέρετε ότι η μικρή δεν επέζησε. Αυτό που δεν ξέρετε είναι ότι οι ισραηλινοί κτύπησαν το ασθενοφόρο με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι δυο διασώστες. Αυτό θα μαθευτεί μετά από 13 μέρες, όταν θα αποχωρήσει ο ισραηλινός στρατός.

  Να προσθέσουμε ότι γυρίστηκαν και δυο ταινίες μικρού μήκους με τη φωνή της.

  Όμως να παραθέσω ένα σχετικό κείμενο που βρήκα στο διαδίκτυο.

  «Η Καουτέρ Μπεν Χάνια, η σκηνοθέτης της ταινίας «Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ», αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο της, κάνοντας την παρακάτω δήλωση:

«Απόψε αισθάνομαι περισσότερο ευθύνη παρά ευγνωμοσύνη. Η ταινία μου δεν είναι μόνο για την Χιντ, είναι για ένα σύστημα που δολοφονεί, που έκανε δυνατή τη δολοφονία της. Αυτό που συνέβη στην Χιντ δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι μέρος μιας γενοκτονίας. Και απόψε, στο Βερολίνο, υπάρχουν άνθρωποι που έδωσαν πολιτική κάλυψη σε αυτή τη γενοκτονία, αναδιατυπώνοντας τη μαζική δολοφονία αμάχων ως αυτοάμυνα, ως σύνθετες περιστάσεις. Υποτιμώντας όσους διαμαρτύρονται...

Ο ισραηλινός στρατός σκότωσε την Χιντ Ρατζάμπ. Σκότωσε την οικογένειά της. Σκότωσε τους δύο παραϊατρικούς που ήρθαν να τη σώσουν, με τη συνενοχή των πιο ισχυρών κυβερνήσεων και θεσμών του κόσμου.

Αρνούμαι να αφήσω τους θανάτους τους να γίνουν φόντο για μια ευγενική ομιλία για την ειρήνη. Όχι όσο οι δομές που τους επέτρεψαν παραμένουν ανέγγιχτες. Έτσι, απόψε, δεν θα πάρω αυτό το βραβείο σπίτι. Το αφήνω εδώ ως υπενθύμιση. Και όταν η ειρήνη επιδιώκεται ως νομική και ηθική υποχρέωση, που βασίζεται στη λογοδοσία για τη γενοκτονία, τότε θα επιστρέψω και θα την δεχτώ με χαρά».

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Καουτέρ Μπεν Χάνια διέκοψε την προηγούμενη ταινία που ετοίμαζε, μόλις άκουσε τη φωνή της Χιντ στο διαδίκτυο και αποφάσισε να κάνει τη φωνή της ταινία για όλα τα δολοφονημένα παιδιά της Παλαιστίνης. Μπορεί να μην πήρε το Χρυσό Λιοντάρι της Βενετίας, ούτε το Bafta καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, όμως κατάφερε με τη στάση της να διεξαχθεί ολόκληρη πορεία στο Φεστιβάλ Βενετίας υπέρ της Παλαιστίνης και να ακουστεί το όνομα Χιντ Ρατζάμπ στα πέρατα του κόσμου».

Ρένος Χαραλαμπίδης, No budget story (1997)

 Ρένος Χαραλαμπίδης, No budget story (1997)

 

Από προχθές στο Στούντιο

 

  Απολαυστική κωμωδία με σατιρικές αιχμές, σασπένς και ανατροπές.

  Σεναριογράφος, ηθοποιός και σκηνοθέτης, το μόνο που κατάφερε μέχρι τώρα είναι να γυρίσει κάποια διαφημιστικά spot και να γράψει σενάρια που του τα απορρίπτουν.

  Επί τέλους καταφέρνει να βρει δουλειά σε ένα παραγωγό, μετά από αγγελία που έβαλε η μητέρα του.

  Δεν φαίνεται να τους απασχολεί το σενάριο αυτόν και τον βοηθό του, θα τα βρούνε μετά.

  Ο παραγωγός αυτός γύριζε πορνοταινίες μέσα στη χούντα. Τώρα το επάγγελμα έχει κρίση, αντί να πηγαίνει ο κόσμος να βλέπει πορνοταινίες στα σινεμά προτιμά να τις νοικιάζει στα video club.

  Τις ταινίες που γύρισε τις έκανε βίντεο και τις μοιράζει σε πελάτες.

  Ο Ρένος που έχει τον κεντρικό ρόλο θα είναι ο διανομέας, μέχρι να γυριστεί η ταινία.

  Παρένθεση: διάβασα στην αυτοβιογραφία της Brigitte Lahaie ότι μια γυναίκα που έπαιξε σε τρεις τέσσερις πορνοταινίες για να βγάλει κάποια χρήματα, όταν είδε τις ταινίες όπου έπαιζε στο video club της γειτονιάς αυτοκτόνησε.

  Κλείνει η παρένθεση.

  Ο Syd Field θεωρεί το σασπένς ως εκ των ων ουκ άνευ για ένα καλό σενάριο.

  Εγώ θα πρόσθετα, επίσης εκ των ων ουκ άνευ είναι να υπάρχει και ένα romance, όσο μικρό και αν είναι αυτό. Και εδώ θα δούμε ένα τέτοιο romance.    

  Τη μεγάλη ανατροπή όμως δεν θα σας την πω. Όταν μια ταινία προβάλλεται, δεν θέλω να κάνω spoiler. O Ποκοπίκο αδυνατεί να μου συμπαρασταθεί εδώ.

  Εξαιρετική ταινία και με εξαιρετικές ερμηνείες, πολύ μου άρεσε.

Pauline Loquès, Nino (2025)

 Pauline Loquès, Nino (2025)

 

  Έχω δει πολλές ταινίες με θέμα τη διαχείριση του καρκίνου, έχω γράψει για αυτές, αλλά θυμάμαι μόνο το «Truman». Δεν θέλω να αγγαρέψω πάλι την ΑΙ να μου βρει, και να δω αν έχω γράψει για αυτές.

  Ο Νίνο κόλλησε μια σεξουαλικά μεταδιδόμενη αρρώστια. Ρώτησα την ΑΙ, μου είπε ότι σπάνια εξελίσσεται σε καρκίνο.

  Ο Νίνο ήταν πραγματικά άτυχος.

  Η ταινία εστιάζει σε δυο πράγματα: τη διαχείριση της καθημερινότητας και της καλοσύνης των άλλων.

  Γκαντεμιά να χάσει πάλι τα κλειδιά του. Σκηνοθετικό εύρημα, για να τον δούμε στην περιπλάνησή του.

  Την τελευταία στιγμή διστάζει να το πει στη μητέρα του.

  Σε μια της πολυκατοικίας αφήνει μια κάρτα στο γραμματοκιβώτιό της. Να κάνει εξετάσεις μήπως την κόλλησε.

  Μα τι ευχάριστη έκπληξη, να συναντήσει μια συμμαθήτριά του.

  Αργότερα θα φιλοξενηθεί σπίτι της.

  Πριν αρχίσει τη χημειοθεραπεία πρέπει να βάλει σε ένα μπουκαλάκι σπέρμα, το οποίο πρέπει να το δώσει μέσα σε μια ώρα για κατάψυξη. Η χημειοθεραπεία (πιθανότατα, αλλά όχι σίγουρα μου λέει η ΑΙ) μπορεί να καταστρέψει την αναπαραγωγική δυνατότητα του άντρα.

  Δεν του βγαίνει.

  Εξαιρετικό εύρημα:

  Η φίλη του του διαβάζει ένα σεξουαλικό απόσπασμα από κάποιο έντυπο και αυτός στην τουαλέτα, με ένα walkie talkie που αγόρασε στο παζάρι απ’ αυτήν, ακούει και… τα καταφέρνει τελικά.

  Κλειστή η μονάδα που φυλάσσεται το σπέρμα, όμως οι υπάλληλοι εκεί, γεμάτοι καλή θέληση, τον εξυπηρετούν.

  Δεν ήταν και τόσο κολλητός του, έκανε πάρτι και δεν τον κάλεσε, από σύμπτωση βρέθηκε σ’ αυτό. Είχε πάει να τον παρακαλέσει να τον συνοδεύσει την πρώτη μέρα της χημειοθεραπείας.

  Με τους φίλους κάποιες φορές απομακρυνόμαστε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παύουν να είναι πραγματικοί φίλοι. Και οι πραγματικοί φίλοι φαίνονται στα δύσκολα.

  Ξέχασε να τον ενημερώσει σε ποιο νοσοκομείο θα έκανε τη χημειοθεραπεία. Αυτός όμως τα πήρε σβάρνα, στο τηλέφωνο, μέχρι που ανακάλυψε σε ποιο νοσοκομείο θα την έκανε.

  -Ο φίλος σου σε περιμένει στην αίθουσα αναμονής, τον ενημερώνει η νοσοκόμα.

  Δεν το περίμενε.

  Εμένα ο φίλος μου ο Γιάννης ο Πούλος ήλθε και με βρήκε πριν μπω στην αίθουσα για τη γαστροσκόπηση. Απαίτηση του ιατρικού κέντρου, μήπως πάθω τίποτα, ζαλισμένος καθώς θα είμαι από τη μέθη.

  Πολύ καλή ταινία, 7 η βαθμολογία της. Εξαιρετικός ο Théodore Pellerin στην ερμηνεία του. Δύσκολη ερμηνεία, γιατί θα έπρεπε με την έκφραση του προσώπου του να δείχνει την εσωτερική του αγωνία.

  Μου θύμισε έναν νεαρό, που περίμενε με την φιλενάδα του (ή την αδελφή του) σε ένα προθάλαμο στον Άγιο Σάββα όπου είχα πάει και εγώ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση του προσώπου του, γεμάτη αγωνία, και ας έχουν περάσει πάνω από δυο δεκαετίες.  

  Πριν είκοσι τόσα χρόνια νόμιζα ότι είχα καρκίνο στο συκώτι, επειδή αυτός που μου έκανε υπέρηχο άνω και κάτω κοιλίας δεν ήξερε να κάνει διάγνωση. Θυμάμαι την αγωνία μου, αλλά και την ανακούφισή μου όταν έμαθα ότι αυτό που ο άλλος είδε σαν ύποπτο για καρκίνο δεν ήταν.

  Ούτε και εκεί μου έκαναν διάγνωση, απλώς, με τη μαγνητική, απέκλεισαν το ενδεχόμενο καρκίνου.

  Χρόνια μετά, ένας πεπειραμένος γιατρός που μου έκανε τον υπέρηχο άνω και κάτω κοιλίας, έκανε τη διάγνωση: αιμαγγείωμα.

Chloé Zhao, Hamnet (2025)

 Chloé Zhao, Hamnet (2025)

 

  Εξακολουθεί να παίζεται στους κινηματογράφους

  Hamnet είναι ο Hamlet στα αγγλικά.

  Η ταινία αποτελεί μεταφορά μυθιστορηματικής βιογραφίας.

  Χοντρικά χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο είναι ένα romance, που δεν άρεσε στο φίλο μου το Γιάννη ενώ αντίθετα σε μένα άρεσε, το έχω δηλώσει τόσες φορές ότι μου αρέσουν τα romance. Το ρομάντζο είναι ανάμεσα στον Σαίξπηρ και την Άννα. Δεν συνάντησαν ιδιαίτερες αντιστάσεις από τους δικούς τους, παντρεύτηκαν τελικά.

  Το δεύτερο μέρος είναι το δράμα.

  Ο Σαίξπηρ, επιτυχημένος θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός, αφήνει για μεγάλα διαστήματα την οικογένειά του στο τεράστιο σπίτι που αγόρασε στο Stradford, πράγμα που βέβαια δεν αρέσει καθόλου στη γυναίκα του.

  Ξεσπάει πανώλη. Αρρωσταίνει η κόρη του, το ξεπερνάει, όχι όμως και ο δίδυμος αδελφός της που αρρωσταίνει στη συνέχεια και πεθαίνει. Η μητέρα του είναι απαρηγόρητη, κατηγορεί τον άντρα της που δεν ήταν κοντά του στις τελευταίες του στιγμές. Και ο Σαίξπηρ είναι επίσης απαρηγόρητος.

  Το τρίτο μέρος είναι μια θεατρική παράσταση του Hamlet. Ο Σαίξπηρ τον έγραψε σαν ένα συμβολικό αποχαιρετισμό στο γιο του, με αντιστροφή.

  Ποια είναι αυτή;

  Το φάντασμα του πατέρα του Άμλετ αποχαιρετά το γιο του.

  Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα στα τελευταία, βουβά πλάνα, ήταν το soundtrack. Βάζω το Shazam και μου το βρίσκει. Είναι το On the nature of daylight του Max Ricther. Προτάθηκε για όσκαρ μουσικής, ενώ η ταινία κέρδισε αρκετά βραβεία. Επαξίως. 7,9 είναι η βαθμολογία της.  

Chen Xihe (陈西禾) και Ye Ming (葉明), Family (1956)

 Chen Xihe (陈西禾) και Ye Ming (葉明), Family (1956)

 

  Η «Οικογένεια» είναι κινηματογραφική μεταγραφή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ba Jin, το πρώτο της τριλογίας «Ταραγμένα χρόνια».

  Πριν χρόνια διάβασα σε reader το δεύτερο και τρίτο μέρος, και ευτυχώς που μου είπε ο φίλος μου ο Κορακιανίτης ότι το πρώτο, η «Οικογένεια», έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά.

  Η πτώση ενός οίκου είναι το θέμα της τριλογίας. Υπάρχουν και άλλα μυθιστορήματα με αυτό το θέμα, αλλά στο μυαλό μου έρχονται, ίσως γιατί είναι τα πιο χαρακτηριστικά, οι «Μπούντενμπροκ» του Τόμας Μαν (θα ήθελα να το ξαναδιαβάσω) και ο «Γατόπαρδος» του Λαμπεντούζα.

  Ο Ba Jin είναι αναρχικός. Το Ba Jin είναι ψευδώνυμο. Το Ba είναι από την πρώτη συλλαβή του Μπακούνιν και το Jin από την τελευταία του Κροπότκιν.

  Πώς γίνεται αυτό;

  Τον Πέτρο Κροπότκιν οι κινέζοι τον μεταγράφουν ως 克鲁泡特金, Ke lu (Πέτρος) Pao te jin (Κροπότικιν).

  Στο μυθιστόρημα αυτό, αλλά και στα άλλα δύο, ο Ba Jin καταφέρεται ενάντια στην πατριαρχεία και στις προλήψεις.

  Ο παππούς δίνει εντολές για τα πάντα. Και ανάμεσα σ’ αυτές είναι και το ποια θα παντρευτούν οι γιοι και οι εγγονοί του.

  Θύμα είναι ο μεγάλος αδελφός, ανίσχυρος μπροστά στη θέληση του παππού. Δεν θα παντρευτεί αυτή που αγαπά αλλά αυτή που του επιβάλει ο παππούς.

  Δεν περνάει άσκημα μαζί της, τον αγαπά, η άλλη όμως πέθανε από «χτικιό», συχνός θάνατος των γυναικών παλιά που υπέφεραν από ερωτική απογοήτευση. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν αποτελεσματικά φάρμακα για τη φυματίωση.

  Ο παππούς πεθαίνει ενώ η γυναίκα του είναι έγκυος. Δεν μπορεί να γεννήσει μέσα στο σπίτι, πρέπει να βγει έξω από τα τείχη της πόλης, γιατί αλλιώς από το σώμα του παππού θα τρέξει αίμα. Ο μικρός γιος κοροϊδεύει για αυτές τις προλήψεις. Είναι αυτός που πάει κόντρα συνέχεια στην οικογένεια, συμμετέχει σε έναν επαναστατικό όμιλο, εκδίδουν και περιοδικό. Αδυσώπητος εχθρός τους ο Κομφούκιος.

  Ξέχασα να πω ότι η πλοκή της τριλογίας διαδραματίζεται κάπου στη μέση της δεκαετίας του 1910, λίγο μετά την επανάσταση.

  Να σημειώσω εδώ: Ο Κομφούκιος δεν ήταν προφήτης ενός θεού, όμως η θέση που καθορίζει στη γυναίκα μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία γενικά είναι παρόμοια με εκείνη του Μωάμεθ. Οι αριστεροί σκηνοθέτες της δεκαετίας του ’30 ήταν σφοδροί πολέμιοι του Κομφουκιανισμού, τον οποίο προπαγάνδιζε το Guomintang, το εθνικιστικό κόμμα.

  Η γυναίκα του πεθαίνει στη γέννα. Ο άντρας της είναι απαρηγόρητος.

  Την υπηρέτρια ο παππούς έχει κανονίσει να την παντρέψει με κάποιο γέρο. Ο μικρός γιος είναι ερωτευμένος μαζί της, θέλει κάποια στιγμή να την παντρευτεί. Αυτή, που επίσης τον αγαπάει, για να αποφύγει αυτό το γάμο πέφτει στο πηγάδι και πνίγεται.

  Το πηγάδι ήταν συχνός τόπος αυτοκτονίας και θανάτωσης εκείνη την εποχή. Η περιβόητη Cixi έριξε στο πηγάδι την αγαπημένη παλλακίδα του ανιψιού της και αυτοκράτορα, γιατί τον ενθάρρυνε σε μεταρρυθμίσεις.

  Εξαιρετική ταινία, δεν κατάλαβα γιατί δεν άρεσε στον Ba Jin.  

  Περισσότερα γράφω στην ανάρτησή μου για το μυθιστόρημα, στην οποία και σας παραπέμπω.  

Jim Jarmusch, Father mother sister brother (2025)

 Jim Jarmusch, Father mother sister brother (2025)

 

  Εξακολουθεί να παίζεται στους κινηματογράφους.

  Μου αρέσει ο Jarmusch για την αργή πλοκή των ταινιών του και τα θέματά τους.

  Η ταινία μου θύμισε τις ταινίες του Hong Sang-soo, με τις casual συζητήσεις.

  Η ταινία χωρίζεται σε τρία μέρη, όμως δεν είναι σπονδυλωτή, αποτελείται από ανεξάρτητα επεισόδια.

  Στο πρώτο ο αδελφός και η αδελφή επισκέπτονται τον ηλικιωμένο πατέρα στο σπίτι του. Ο αδελφός του πηγαίνει και ένα πακέτο με τρόφιμα.

  Ο οποίος τους παρουσιάζεται ως αξιοθρήνητος. Το ρολόι του δεν είναι rolex, είναι μαϊμού. Έχει στην είσοδο μια σακαράκα, το καλό αμάξι του το έχει κρυμμένο. Θα φιλοτιμηθούν να του δώσουν χρήματα. Νομίζω η κόρη του είναι που του δίνει.

  Casual συζήτηση, όμως έχει περάσει η ώρα, πρέπει να πηγαίνουν.

  Από τώρα;

  Δεν έρχονται να τον βλέπουν και τόσο συχνά.

  Μου θύμισε μια καθαρίστριά μου.

  Η κόρη της, μου λέει, έρχεται να την δει. Αν της δώσει λεφτά θα καθίσει ένα μισάωρο. Αν δεν της δώσει, θα φύγει σε δέκα λεφτά.

  Το μήνυμα που υποκρύπτεται πίσω από αυτό το επεισόδιο, η περίπου εγκατάλειψη των γέρο-γονιών από τα παιδιά, φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά στο δεύτερο.

  Ζουν στην ίδια πόλη, στο Μπέλφαστ, οι δυο αδελφές και η μητέρα τους. Όμως βλέπονται μόνο μια φορά το χρόνο.

  Της πηγαίνουν άνθη.

  Και εδώ βλέπουμε casual συζητήσεις.

  Μαϊμού το ρολόι που φοράει η μια, όπως και το ρολόι του πατέρα στο προηγούμενο επεισόδιο.

  Ένα από τα θέματα συζήτησης που άνοιξαν ήταν και το τι ζώο είναι στο κινέζικο ωροσκόπιο.

  Κοίτα να δεις, εγώ κινεζο… και δεν το έψαξα ποτέ.

  Ρώτησα το perplexity.

  Με παρέπεμψε σε μια ιστοσελίδα.

  Αν θέλετε και εσείς να δείτε τι ζώο είστε πατήστε εδώ.

Ox (βόδι)

Personality: diligent, dependable, strong, determined

Lucky numbers: 1, 4

Lucky colors: white, yellow, green

Lucky flowers: tulip, peach blossom

  Νομίζω το personality με περιγράφει με αρκετή ακρίβεια, όπως και το γιο μου που είναι τίγρης.

  Εδώ το θέμα του Jarmusch φαίνεται πολύ πιο χαρακτηριστικά. Όχι μόνο για τη μια φορά το χρόνο συνάντηση, αλλά και για τον αποχαιρετισμό. Η μητέρα κάθεται στην εξώπορτα παρακολουθώντας τις που φεύγουν, και εξακολουθεί να μένει εκεί, αγναντεύοντας το δρόμο.

  Όταν χάνουμε τους γονείς μας, τότε νιώθουμε την αξία τους.

  Τα δυο δίδυμα αδέλφια, μετά το θάνατο των γονιών τους σε αεροπορικό δυστύχημα επισκέπτονται το σπίτι που έμεναν όταν γεννήθηκαν, στο Παρίσι. Μαύρος ο πατέρας, λευκή η μητέρα, μιγάδες αυτοί.

  Κοιτάζουν παλιές φωτογραφίες, γεμάτοι συγκίνηση.

  Τι θα κάνουν όλη αυτή τη σαβούρα που είναι στρυμωγμένη σε μια αποθήκη;

  Ανεξάρτητες και οι τρεις ιστορίες, όμως έχουν κοινά σημεία.

  Είναι εξαιρετικά πιθανόν να δούμε και στις τρεις ιστορίες πολλές σκηνές μέσα σε αυτοκίνητο.

  Είναι λιγότερο πιθανόν να γίνεται αναφορά σε rolex και στις τρεις ιστορίες

  Και ακόμη λιγότερο πιθανόν να δούμε και στις τρεις ιστορίες πατινατζήδες να διασχίζουν το δρόμο.

  Εξαιρετικά έξυπνος τρόπος να ενώσει μηχανικά ο Jarmusch τις τρεις ιστορίες· τις οποίες συνδέει με δυο σύντομα πλάνα που θυμίζουν τις πειραματικές ταινίες του Stan Brakhage. Μεταβαλλόμενο χρωματικό φόντο με έγχρωμες λουρίδες που βομβαρδίζονται από πολύχρωμες σπίθες.