Μπάμπης Δερμιτζάκης

Book review, movie criticism

Sunday, September 25, 2022

Frantisek Vlácil, Αδελαΐδα (Adelheid, 1970)

Frantisek Vlácil, Αδελαΐδα (Adelheid, 1970)

 


  Από την Πέμπτη που μας πέρασε στο Στούντιο.

  Το έχω ξαναγράψει, μου αρέσουν τα romance. Αυτό που δεν θυμάμαι να έχω γράψει είναι ότι μου αρέσουν ακόμη κι αν δεν έχουν happy end.

  Επίσης μου αρέσουν πολύ οι ταινίες που έχουν σαν μοτίβο «τα σύνορα της αγάπης».

  Έχει ο καιρός γυρίσματα.

  Στο «Μαγαζάκι της κεντρικής οδού» που προβλήθηκε πρόσφατα βλέπουμε τον τσέχο να αναλαμβάνει την επιχείρηση μιας γριάς εβραίας. Απόφαση της ναζιστικής διοίκησης.

  Στην «Αδελαΐδα» βλέπουμε να δίνεται στον τσέχο ανθυπολοχαγό που είχε διαφύγει στο εξωτερικό, είχε πάει στην Αγγλία και προσέφερε τις υπηρεσίες του στη RAF, το σπίτι του αρχιναζί γερμανού, που πρόκειται να εκτελεσθεί.

  Για όσους δεν το ξέρουν, υπήρχε στην τσεχοσλοβακία μια σημαντική γερμανική μειονότητα, οι λεγόμενοι στουδίτες. Πάρα πολλοί απ’ αυτούς μετά το τέλος του πολέμου εκτοπίσθηκαν στην Γερμανία.

  Κάποιοι ήταν εβραϊκής καταγωγής.

  Ξέρετε κανένα;

  Το βάζω σαν αίνιγμα.

  Στο σπίτι μένει η κόρη του.

  Θα νιώσουν αισθήματα ο ένας για τον άλλο.

  Θα  το κάνουν.

  Τελικά δεν κάνει μόνο η βικιπαίδεια σπόιλερ που δίνει την περίληψη ενός έργου αλλά και το IMDb. Όχι, δεν μας λέει τι έγινε στο τέλος, αλλά κάνει όμως ένα σπόιλερ γράφοντας κάτι που διαφορετικά θα ήταν ένα εφέ έκπληξης: η κόρη έκρυβε στο σπίτι τον αδελφό της. Αλλά αυτό θα αποκαλυφθεί προς το τέλος της ταινίας.

  Και το τέλος τελικά τι ήταν, happy ή unhappy;

  Α, όλα κι όλα, όπως ο Ποκοπίκο κρατάει μυστικά έτσι κι εγώ δεν κάνω σπόιλερ. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι να ξαναδιαβάσετε προσεκτικά αυτή την ανάρτηση.

  Και βέβαια ότι η ταινία μου άρεσε πολύ.

 

 

Friday, September 23, 2022

Omar El-Zohairy, Φτερά και πούπουλα (Feathers, 2021)

Omar El-Zohairy, Φτερά και πούπουλα (Feathers, 2021)

 


  Από χθες στους κινηματογράφους.

  Δραματική ταινία που μας έρχεται από την Αίγυπτο.

  Και πάλι θα μιλήσω ειδολογικά.

  Φαίνεται αρχικά σαν ταινία φαντασίας. Ο άνδρας εξαφανίζεται από ένα μάγο σε ένα παιδικό πάρτι, τη θέση του παίρνει ένα κοτόπουλο. Πάει να τον επαναφέρει, εξαφανισμένος. Μέσα στο κουτί βρίσκεται πάλι το κοτόπουλο, όχι ο άντρας.

  Η γυναίκα του πληρώνει ένα σωρό λεφτά σε γιατρούς και μάγους να τον επαναφέρουν, όμως τίποτα, το κοτόπουλο παραμένει κοτόπουλο. Και τα οικονομικά της προβλήματα αρχίζουν να οξύνονται. Ένας της οικογένειας θα κοιτάξει να επωφεληθεί, θα της ριχτεί. Βέβαια αυτή θα τον αποκρούσει.

  Αιγυπτιακός μαγικός ρεαλισμός;

  Όχι, στην πραγματικότητα ο άντρας της απήχθη (αυτό το συμπέρασμα έβγαλα εγώ, δεν νομίζω να σκηνοθέτησε την εξαφάνισή του), για να βρεθεί βδομάδες αργότερα τραυματισμένος βαριά. Ζούσε για καιρό ανάμεσα σε άστεγους.

  Η γυναίκα του τον περιποιείται αρχικά.

  Αρχικά, γιατί αργότερα…

  Αργότερα τι;

  Α, όλα κι όλα, εγώ σαν τον Ποκοπίκο που κρατάει μυστικά δεν κάνω σπόιλερ. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι μου θύμισε μια ταινία του Μίχαελ Χάνεκε, τον οποίο είδα πακέτο πράγμα για το οποίο μετάνιωσα, τις ταινίες του τις βρήκα ψυχοπαθολογικές και δεν θέλησα να δω τις μεταγενέστερες. Κάτι διάβασα όμως για την «Αγάπη».

  Όχι, η ταινία δεν μου άρεσε, παρά το ότι βλέπω με συμπάθεια τις ταινίες που μας έρχονται από τον Τρίτο Κόσμο. Και όχι μόνο σε μένα, αν κρίνω από το 6,4 που είναι η βαθμολογία της στο IMDb.

  Καλά, δεν μου άρεσε τίποτα στην ταινία;

  Έχω ξαναγράψει ότι πέρα από τις ειδολογικές μου προτιμήσεις και τα χάπι εντ μού αρέσουν οι ταινίες που έχουν γυρίσματα σε εξωτερικούς, καταπράσινους χώρους. Επίσης έχω γράψει ότι ταινίες που η κάμερα περιφέρεται υπερκινητική, συχνά σαν μεθυσμένη, με κουράζουν. Εδώ η κάμερα είναι ακίνητη και προτιμάει τα μακριά, αποστασιοποιημένα πλάνα.

 

Tuesday, September 20, 2022

Στέλιος Καμμίτσης, Ο άνθρωπος με τις απαντήσεις (The man with the answers, 2021)

Στέλιος Καμμίτσης, Ο άνθρωπος με τις απαντήσεις (The man with the answers, 2021)

 


  Από την Πέμπτη που μας πέρασε στους κινηματογράφους.

  Δεν εκπλήσσομαι που η ταινία πήρε δύο βραβεία κοινού στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Έχει πολύ ωραίο σενάριο και προπαντός αφηγηματική διαύγεια, που συχνά απουσιάζει από τις καινούριες ταινίες.

  Εκείνος και εκείνος είναι το πρωταγωνιστικό δίδυμο σ’ αυτό το road movie που μου θύμισε κάποιες πρώτες ταινίες του Wim Wenders τον οποίο είδα πακέτο (Ας τις ψάξω, ας αργήσω και λιγάκι, προλαβαίνω, σήμερα επιστρέφω στην Αθήνα). «Στο πέρασμα του χρόνου» (1974), «Ένας αμερικάνος φίλος» (1977), δυο είναι τελικά.

  Ο Βίκτορας πηγαίνει στη Βαυαρία. Στο αυτοκίνητο παίρνει μαζί του και τον Ματίας, ένα γερμανό που τον συνάντησε στο πλοίο. Τους βλέπουμε σε διάφορα επεισόδια κατά τη διαδρομή.

  Υπάρχει το σασπένς για το ποιος ο λόγος γι’ αυτόν τον προορισμό, και ένα εφέ έκπληξης.

  Τελικά μαθαίνουμε το λόγο: ο Βίκτορας πηγαίνει να βρει τη μητέρα του που τους εγκατέλειψε πριν έξι χρόνια για κάποιον γερμανό που την άφησε έγκυο. Έχει ένα αδελφάκι. Θέλει να πάει να τη δει.

  Φυσικά τρέφει αμφιθυμικά αισθήματα απέναντί της. Ποια θα υπερισχύσουν όμως στο τέλος;

  Α, εγώ σαν τον Ποκοπίκο που κρατάει μυστικά, σπόιλερ δεν κάνω, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι να κοιτάξετε το frame της ανάρτησης.

  Η σχέση του με το γερμανό κάποιες φορές είναι γεμάτη ένταση. Μια φορά δεν αντέχει, τον παρατάει. Όμως επιστρέφει και τον περιμαζεύει.

  Και το εφέ έκπληξης;

  Α, να μην τα ξαναλέμε, σπόιλερ δεν κάνω, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι αν και στις σεξουαλικές μου προτιμήσεις είμαι βάρβαρος (Πλάτωνα, «Συμπόσιο») δεν είμαι ομοφοβικός.

  Νομίζω το καταλάβατε, η ταινία μου άρεσε.