Anthony Maras, 78 ώρες προθεσμία (Pressure, 2026)

 Anthony Maras, 78 ώρες προθεσμία (Pressure, 2026)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους

  Ήξερα πόσο σημαντικό ήταν για τη νίκη των συμμάχων το σπάσιμο των κωδίκων του εχθρού. Οι άγγλοι με τον Turing των γερμανών, οι αμερικάνοι, δεν ξέρω με ποιον, των γιαπωνέζων. Αυτό στοίχισε τη ζωή στον Γιαμαμότο.

  Τώρα έμαθα κάτι άλλο.

  Το διάβασα στην ταινία: Ο Κένεντι ρώτησε τον Αϊζενχάουερ πώς τα κατάφεραν και πέτυχαν την απόβαση στη Νορμανδία. Η απάντησή του ήταν: Είχαμε καλύτερους μετεωρολόγους από τους γερμανούς.

  Για την ακρίβεια, είχαν τον James Stagg, εκπρόσωπο των άγγλων και επικεφαλή της ομάδας των μετεωρολόγων.  

  Υπήρχε όμως και ο Irving P. Krick, ο εκπρόσωπος των αμερικανών στην ομάδα των μετεωρολόγων.

  Υπήρχε διάσταση απόψεων. Τελικά έγινε δεκτή η πρόταση του Σταγκ να αναβληθεί η απόβαση, να μη γίνει στις 5 Ιουλίου αλλά στις 18. Όμως διαπίστωσε ένα κενό στην κακοκαιρία, που ήταν ακριβώς πάνω από τις ακτές της Νορμανδίας που είχε προγραμματισθεί η απόβαση. Και πρότεινε να γίνει η απόβαση την επομένη, στις 6 Ιουλίου, πρόταση που έγινε δεκτή.

  Μάθαμε ότι είχε γίνει πιο πριν μια δοκιμή που κατέληξε σε πλήρη αποτυχία. Πολλοί πεζοναύτες σκοτώθηκαν από φίλια πυρά.

  Σε όλη την ταινία βλέπουμε την πίεση (ο αγγλικός τίτλος της ταινίας) που ασκούνταν στους μετεωρολόγους να δώσουν όσο πιο σύντομα μπορούσαν τις προβλέψεις τους. Επίσης την κόντρα ανάμεσα στους δυο μετεωρολόγους. Τελικά ο Σταγκ είχε δίκιο, και αργότερα παρασημοφορήθηκε.

  Βλέπουμε και σκηνές από την απόβαση, στο τέλος της ταινίας.

  7,4 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο, παρόλο που βλέπω ότι οι έλληνες κριτικοί έχουν διαφορετική άποψη από το κοινό που ψήφισε.

Carla Simón, Romería (2025)

 Carla Simón, Rimería (2025)

 

  Από προχθές στους κινηματογράφους.

  Και οι δυο προηγούμενες ταινίες της Σιμόν, «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι» (2017) και «Οι ροδακινιές του Αλκαράς» (2022) προβλήθηκαν στις ελληνικές αίθουσες.

  Όπως και το «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι», έτσι και η «Ρομερία» είναι ημιαυτοβιογραφική. Μπορούμε όμως να υποθέσουμε ότι ένα στοιχείο είναι καθαρά αυτοβιογραφικό μια και υπάρχει και στις δυο ταινίες: οι γονείς πέθαναν από aids.

  Ένα υφολογικό χαρακτηριστικό της Σιμόν είναι casual σκηνές, σκηνές αυτόνομες, πολυμοναδικές θα τις λέγαμε, όπως στην αφηγηματολογία, που εικονογραφούν ένα περιβάλλον. Το σασπένς είναι υποτυπώδες, ενώ σ’ αυτή την ταινία θα κάνει έντονη την εμφάνισή του μόλις μετά το μέσο της: όταν θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται μυστικά.

  Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η δραματοποίηση καταγραφών του ημερολογίου της μητέρας της Μαρίνας, το οποίο κουβαλάει μαζί της στο ταξίδι για να συναντήσει τους παππούδες της. Πρέπει να επιβεβαιώσουν την πατρότητά της, γιατί στο πιστοποιητικό θανάτου του πατέρα της δεν γίνεται αναφορά στο ότι έχει μια κόρη. Το χρειάζεται, γιατί μόνο έτσι μπορεί να πάρει υποτροφία για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο -τι άλλο: κινηματογράφο.  

  Ας κάνω ένα έμμεσο σπόιλερ: το είχα διαβάσει παλιά, τότε που το aids ήταν σε όξυνση καθώς ο κόσμος δεν είχε αντιληφθεί τη σοβαρότητά του και δεν λάβαινε προστατευτικά μέτρα, ότι πολλοί γονείς έδιωχναν τα παιδιά τους όταν μάθαιναν ότι είχαν aids. Έ, να μην κολλήσουν και αυτοί.

  Και ένα ακόμη έμμεσο σπόιλερ: εκτός από τους ομοφυλόφιλους, ανάμεσα στα πρώτα θύματα ήταν και οι τοξικομανείς. Κοινές σύριγγες, ήταν ένας εύκολος τρόπος μετάδοσής του.

  Το σασπένς, εκ των ων ουκ άνευ σε μια ταινία κατά τον Syd Field, εμφανίζεται μόλις στο τέλος, ενώ το romance, εκ των ων ουκ άνευ κατ’ εμέ, απουσιάζει εντελώς.

  Ναι, δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα η ταινία, παρά το 6,8 της βαθμολογίας της, όμως με αποζημίωσε η όμορφη Llúcia Garcia Mitch, η οποία μάλλον εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ταινία, καθώς δεν βλέπω να υπάρχει σελίδα για αυτήν στην βικιπαίδεια.

  Ε, ναι, όμορφοι πρωταγωνιστές είναι πάντα ένα συν στην ταινία.

  Χωρίς να είναι sine qua non, να μην παρεξηγούμαι.

Yang Larry (1981 - )

 Yang Larry  (1981 - )

 

  Ο Larry Yang γεννήθηκε το 1981 στο Baoquanling της κινεζικής επαρχίας Heilongjiang. Σπούδασε στη Σχολή Σκηνοθεσίας της Ακαδημίας Κινηματογράφου του Πεκίνου, ενώ το 2006 επιλέχθηκε για μεταπτυχιακές σπουδές κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.

  Το ντεμπούτο του στη σκηνοθεσία το έκανε με τη Nana (2012). Στην ταινία αυτή αφηγείται πώς μια κινέζα δώρισε τον νεφρό της σε έναν νεαρό Ουγούρο που έπασχε από νεφρική ανεπάρκεια.

  Η επόμενη ταινία του ήταν η «Sorry, I love you» (2014).

  Και εδώ θα δούμε το θέμα της δωρεάν οργάνου, εδώ καρδιάς.  

  Είναι ένα συγκινητικό romance που πλέκεται με μια αστυνομική πλοκή που επιτρέπει στον Γιανγκ να μπάσει πολλές σκηνές wu xia (πολεμικές τέχνες), καθώς και το μοτίβο της αναζήτησης (είναι υιοθετημένος και θα ψάξει για τη μητέρα του και την αδελφή του). Με μια σφαίρα στο κεφάλι, καταδικασμένος να πεθάνει αργά ή γρήγορα, θα δωρίσει την καρδιά του στον αρραβωνιαστικό της αδελφής του, ενώ η κοπέλα που αγαπά και τον αγαπά θα θρηνεί απαρηγόρητη στον τάφο του.

  Η επόμενη ταινία του, το «Mountain cry» (2015) θα τον κάνει διεθνώς γνωστό. Είναι μια συγκινητική ιστορία αγάπης δυο νέων σε ένα ορεινό χωριό, που αντιμετωπίζουν τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες μιας παραδοσιακής νοοτροπίας. Μουγκή αυτή, θα δώσει αγώνα να την υπερασπιστεί. Όμως το τέλος εδώ είναι happy, αυτή ξαναβρίσκει τη φωνή της.

  Η επόμενη ταινία του, το «Adoring» (2019) είναι μια απολαυστική κωμωδία, με κεντρικούς «ήρωες» ένα σκυλί, ένα γατί και ένα γουρούνι.

  Στην επόμενη ταινία του, «Ride on» (2023), ένας από τους δυο κεντρικούς χαρακτήρες είναι πάλι ζώο, ένα άλογο κασκαντέρ, ενώ ο άλλος είναι το αφεντικό του, επίσης κασκαντέρ. Η αγάπη τους είναι οιονεί romance, τόσο στενή. Υπάρχει και το θέμα της επαναπροσέγγισης πατέρα και κόρης.

  Η τελευταία μέχρι στιγμής ταινία του, «The shadow’s edge» (2025) είναι μια αστυνομική ταινία με πάρα πολλές σκηνές wu xia. Όπως και στην προηγούμενη, πρωταγωνιστής είναι ο Τσάκι Τσαν.

  «Πολύτροπος» ο Λάρι, δεν έχει θεματικά κέντρα όπως η Λίνα (Γιανγκ), κάθε ταινία του είναι ξεχωριστή από τις άλλες.

Elio Petri, Υπεράνω πάσης υποψίας (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto, 1970)

 Elio Petri, Υπεράνω πάσης υποψίας (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto, 1970)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  Εξαιρετική ταινία, με τον αξέχαστο Gian Maria Volonté, τιμήθηκε με το Βραβείο Κριτικών στις Κάννες.

  Έξυπνο σενάριο, σατιρίζει τα υψηλόβαθμα στελέχη της αστυνομίας μέσω ενός ευφάνταστου σεναρίου.

  Οι αποκαλύψεις γίνονται σιγά σιγά, όμως εμείς θα τις αναφέρουμε μονομιάς.

  Η φιλενάδα του έχει τη διαστροφή να την φωτογραφίζει σε στάσεις γυναικών που δολοφονήθηκαν. Του φέρεται προκλητικά. Τον κοροϊδεύει για την σεξουαλικότητά του, σεξουαλικότητα ενός παιδιού.

  Και φυσικά τον φέρνει στα άκρα.

  Όμως η σταγόνα που κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει, είναι όταν τη βλέπει να πηδιέται με έναν νεαρό γείτονα, αναρχοτέτοιο… των οποίων είναι απηνής διώκτης.

  Δεν μπορεί παρά να είναι διαταραγμένος. Αλλιώς δεν εξηγείται, γιατί να αφήσει τεκμήρια της ενοχής του, απλά για να αποδείξει ότι είναι «υπεράνω πάσης υποψίας». Όμως μέσω των επεισοδίων που βλέπουμε στη συνέχεια, ο Πέτρι σατιρίζει τους υψηλά ιστάμενους, που είναι «υπεράνω πάσης υποψίας». Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι δεν είναι καθόλου υπεράνω πάσης υποψίας, τα κοινωνικά δίκτυα (δεν μιλάμε για τα ΜΜΕ, που είναι ελεγχόμενα) ξεσκεπάζουν τα άπλυτά τους, όμως είναι στο απυρόβλητο. Συχνά κάθονται στο σκαμνί, και αθωώνονται. Και αν δεν αθωωθούν, καταδικάζονται σε αστείες ποινές. Αλλά και αυτές τις ποινές δεν τις εκτίουν, πολύ γρήγορα βγαίνουν έξω. Ένας που δεν ήταν δικός τους και βγήκε δυο χρόνια πριν εκτίσει τα 20 χρόνια της ποινής του, τον ξαναέχωσαν μέσα (ονόματα δεν λέμε).

  Πιστεύω ότι τα στατιστικά στοιχεία που παρατίθενται είναι αληθινά: Τόσες απεργίες, τόσες διαδηλώσεις… τόσες αφίσες των μαοϊκών, τόσες των αναρχικών, τόσες των σταλινικών…

  Αυτό δεν μπορώ να μην το σχολιάσω: Τόσες υπέρ της Πολιτιστικής Επανάστασης…

  Η ταινία γυρίστηκε το 1970. Για τις συνέπειες αυτής της Πολιτιστικής Επανάστασης μάθαμε μετά το θάνατο του Μάο.

  Οι νέοι είναι ικανοί για το καλύτερο, αλλά και για το χειρότερο.

  Για το καλύτερο: οι νέοι που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο.

  Για το χειρότερο: οι κινέζοι νεολαίοι που, με την Πολιτιστική Επανάσταση παράτησαν τα βιβλία τους και ξεχύθηκαν στους δρόμους να καταδιώξουν τους αστούς. Η χαμένη γενιά, όπως μας είπε η Helen (δεν θυμάμαι το κινέζικο όνομά της), η δασκάλα μας στον Σύνδεσμο Φιλίας Ελλάδας Κίνας, ότι τους ονομάζουν σήμερα. Ανάμεσά τους και ο πατέρας της. Είναι ένα θέμα που «καταδιώκει» τον Zhang Yimou («Coming home», «One second» και «To live» (1994). Και όχι μόνο. «The blue kite», «Farewell my concubine» του Chen Kaige, «Youth»…   

  Μπορεί να σοκάρω μερικούς, αλλά θα το πω: όχι, δεν ήμουν με τους νεολαίους που ξεσηκώθηκαν στην πλατεία Τιάν Ανμέν. Αν είχαν πετύχει την ανατροπή του καθεστώτος, η Κίνα δεν θα ήταν αυτή που είναι σήμερα, το αντίπαλο δέος των ΗΠΑ, ένας καθοριστικός παράγοντας για την αποτροπή της εισβολής τους στο Ιράν.

  8 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο. 

Han Yan, A little red flower (送你一朵小红花, 2020)

 Han Yan, A little red flower (送你一朵小红花, 2020)

 

  Σου δίνω ένα μικρό κόκκινο τριαντάφυλλο, ο κινέζικος τίτλος.

  Έχω δει ταινίες που έχουν σαν θέμα την διαχείριση ενός επερχόμενου θανάτου, κυρίως από καρκίνο, αλλά πρώτη φορά βλέπω ταινία που να έχει σαν θέμα τη διαχείριση του φόβου του καρκίνου, του φόβου μιας μετάστασης, μιας επαναζωπύρωσης…

  Στην ταινία παρουσιάζεται ένα ευρύ φάσμα καταστάσεων. Βλέπουμε την ομάδα των καρκινοπαθών που έχει σαν στόχο να ενθαρρύνουν αλλήλους, την ομάδα γονιών καρκινοπαθών που στόχος της είναι να διαχειριστούν καλύτερα την ψυχολογική τους κατάσταση, μια αποτυχία της διαχείρισης αυτής που καταλήγει στην αυτοκτονία (η γυναίκα που έφτιαξε την ομάδα, και τώρα τη διαχειρίζεται ο άντρας της), και βέβαια την ίδια την ψυχολογία των καρκινοπαθών, που εκτείνεται από μια ψυχολογία παραίτησης με όλα τα συμπαρομαρτούντα (ο νεαρός), μέχρι την αισιοδοξία, το «Δεν το βάζω κάτω» (η κοπέλα).

  Ζοφερό το θέμα, όμως δίνεται με αρκετές χιουμοριστικές πινελιές που αλαφρύνουν την ατμόσφαιρα.

  Έχω γράψει ότι θεωρώ το romance σε μια ταινία sine qua non. Έτσι και εδώ, βλέπουμε το ρομάντζο ανάμεσα στην Liu Haocun και στον Jackson Yee.

  Συγκινητικό το αίσθημα που αναπτύσσεται σιγά σιγά ανάμεσα στους δυο νέους.

  Που βέβαια, όπως σε κάθε σχέση, έχει τα προβλήματά της, που όμως ξεπερνιούνται.

  Ενώ αυτός που φαινόταν να κινδυνεύει ήταν ο Jackson Yee (είχε λιποθυμήσει ξαφνικά), τελικά υπέκυψε, από μια ξαφνική αναζωπύρωση της αρρώστιας της, η Liu Haocun, που για χρόνια ήταν καλά, χωρίς κανένα πρόβλημα.   

  Η Liu Haocun του ζητάει να μην την επισκεφτεί στο νοσοκομείο, φαίνεται απαίσια με τα πεσμένα από τη χημειοθεραπεία μαλλιά της.

  Ο Jackson Yee την επισκέπτεται αφού πρώτα κουρέψει γουλί το κεφάλι του.

  Και θυμήθηκα μια συγκινητική ιστορία: ένας Ιρανός δάσκαλος, σε συμπαράσταση του μαθητή του που είχε έλθει στο σχολείο με πεσμένα τα μαλλιά από τις χημειοθεραπείες και οι συμμαθητές του τον κορόϊδευαν, κούρεψε γουλί το κεφάλι του. Οι μαθητές, νιώθοντας τύψεις, το κούρεψαν και αυτοί.

  Υπάρχει σκληρότητα στον κόσμο.

  Ο συμμαθητής μου, ο Χρήστος ο Μαυρής, εμφανίστηκε στο καφενείο με πεσμένα τα μαλλιά από τη χημειοθεραπεία. Τον άρχισαν στην κοροϊδία και δεν ήθελε να ξαναπατήσει στο καφενείο.

  Μάλλον όμως μετά από μέρες ξαναπήγε.

  Το πάλαιψε χρόνια, αλλά υπέκυψε τελικά πρόπερσι.

  Ένας ένας φεύγουν οι συμμαθητές μου στο δημοτικό. Περισσότεροι από το ένα τέταρτο έχουν ήδη φύγει. Αναρωτιέμαι πότε θα έλθει και η σειρά μου.  

  Είναι δυνατόν μια τέτοια ταινία να τελειώσει με happy end;

  Ο Han Yan ήταν ιδιαίτερα επινοητικός.

  Δεν θυμάμαι ποιος από τους δυο είπε στη συζήτησή τους ότι πιθανόν υπάρχουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, χωρίς όμως τα προβλήματα υγείας τους. (Τελικά ρώτησα την Claude.ai και μου είπε, ήταν η Liu Haocun).

  Ο Jackson Yee θα επισκεφτεί τη λίμνη την οποία είχαν αποφασίσει να επισκεφτούν αλλά που η επίσκεψη έμεινε στη μέση, καθώς η Liu Haocun λιποθύμησε στο τραίνο και γύρισαν πίσω. Εκεί θα δει τον εαυτό του και αυτήν, ευτυχισμένους. Είχε εισέλθει στο παράλληλο σύμπαν που ζούσαν.

  6,7 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Fritz Lang, Η σκύλα (Scarlet street, 1945)

 Fritz Lang, Η σκύλα (Scarlet street, 1945)

 

  Παίζεται στο Ζέφυρο

  Μια τέτοια «σκύλα» είδαμε και στην ταινία «The best offer» του Γκιουζέπε Τορνατόρε: Του πούλησε έρωτα και του βούτηξε τους πολύτιμους πίνακές του (ήταν εκτιμητής έργων τέχνης). Αυτό το «του πούλησε έρωτα» θα το λέγαμε και μοτίβο, όμως δεν το έχω συναντήσει σε άλλη ταινία. Όμως συμβαίνει στην πραγματική ζωή.

  Το ίδιο και εδώ: του πούλησε έρωτα, κατόπιν πίεσης του φίλου της, πιστεύοντας ότι είναι πολύ πλούσιος, για να τον απομυζήσουν. Ζωγραφίζει ερασιτεχνικά, αλλά δεν πουλάει.

  Η σύμπτωση: και στην «Αμελί», που εξακολουθεί να προβάλλεται, βλέπουμε ένα από τα πρόσωπα του έργου να ζωγραφίζει ερασιτεχνικά.

  Η υπόθεση όμως εξελίσσεται εντελώς διαφορετικά από ότι στο «The best offer».

  Δεν θα παραθέσουμε φυσικά όλη την πλοκή, αλλά αυτό δεν μπορούμε να μην το πούμε: όταν ανακάλυψε ότι τον δούλευε, όταν την είδε να φιλιέται με τον φίλο της (ένα καθίκι, είναι περίεργο πώς πολλές γυναίκες ερωτεύονται καθίκια) και να του λέει «Τζόνι, αγάπη μου», τα πήρε στο κρανίο. Ξαπλωμένη καθώς είναι και σκεπασμένη με μια κουβέρτα, αρπάζει έναν παγοκόφτη και τον καρφώνει πολλές φορές πάνω της.

  Για τον θάνατό της ενοχοποιείται ο Τζόνι, ο οποίος καταδικάστηκε.

  Και ποια ήταν η ποινή;

  Και η ποιητική δικαιοσύνη; Τι, θα έμενε ατιμώρητος;

  Υπήρξε, αλλά δεν θα σας πω πώς. Αρκετό σπόιλερ έκανα.

  7,7 η βαθμολογία της, οι επανεκδόσεις είναι πάντα μια εγγύηση για την ποιότητά τους.

 

Yang Larry, Ride on (龙马精神, 2023)

 Yang Larry, Ride on (龙马精神, 2023)

 

Ιδιωματισμός, γέρος μα ακόμη γεμάτος ζωτικότητα, μου μεταφράζει τον κινέζικο τίτλο το njstar.

  Ο Λούκι Λουκ και η Ντόλι, σε κινέζικα συμφραζόμενα.

  Δηλαδή όχι ακριβώς, ο Τσάκι Τσαν δεν είναι ένας «φτωχός και μόνος καουμπόι», αλλά ένας κασκαντέρ. Το ίδιο και το άλογό του που το έσωσε από ευθανασία όταν γεννήθηκε, ο 赤兔,Chi tu, Κόκκινος λαγός.  

  Θέλουν να του το πάρουν, χρωστάει. Αλλά και κάποιοι άλλοι θέλουν να του το πάρουν, μια μπερδεμένη νομικά υπόθεση με το πρώην αφεντικό της μάνας του.

  Να του το πάρουν;

  Δεν χάνει ευκαιρία ο Γιανγκ να μας δώσει εντυπωσιακές σκηνές wu xu, με τις οποίες καθιερώθηκε ο Τσάκι Τσαν.

  Θα κάνω εδώ το σχόλιο: σε πάρα πολλές ταινίες έχω δει κάποιον γονιό να είναι αποξενωμένος από το παιδί του, που αναρωτιέμαι αν συμβαίνει στον ίδιο βαθμό και στην πραγματικότητα.

  Είναι η περίπτωση του Τσάκι Τσαν. Χώρισε με τη γυναίκα του γιατί έμενε λίγες ώρες στο σπίτι, οι υποχρεώσεις του στους σκηνοθέτες ήταν πολλές, έπρεπε να είναι συνεχώς στο πόδι.

  Και εδώ μπορούμε να μιλάμε πάλι για μοτίβο: ο αποξενωμένος γονιός, ή μάλλον το αποξενωμένο παιδί, έρχεται κοντά στον γονιό του, και αρχίζει αρχικά να τον συμπαθεί, μετά, γνωρίζοντάς τον όλο και πιο πολύ, να τον αγαπά όλο και περισσότερο.

  Είναι η περίπτωση της Liu Haocun (Την είδαμε στο «Cliff walkers» και στο «One second» του Zhang Yimou, και θα τη δούμε και στο «A little red flower» του Han Yan. Πολύ όμορφη και πολύ συμπαθητική κοπέλα).

  Ο Τσάκι Τσαν έχει αποφασίσει να αποσυρθεί, τον έχει πιέσει και η κόρη του, επικίνδυνο να κάνει τον κασκαντέρ στην ηλικία του. Όμως ο Wu Jing τον παρακαλεί να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία που θέλει να γυρίσει για τους κασκαντέρ. (Στα γράμματα τέλους διαβάζουμε: «Η ταινία αφιερώνεται σε όλους τους κασκαντέρ, gong fu και μη, και σε όλους εκείνους που βρισκόμενοι πίσω από την κάμερα και συνέβαλαν στην εκατόχρονη ιστορία του κινέζικου κινηματογράφου»).

  Τι, να δεθεί με σκοινιά, αυτός και το άλογό του, για ασφάλεια; Να εξαπατήσουν τους θεατές; Με τίποτα.

  Και μάθαμε ότι τέτοιες σκηνές γυρίζονται συχνότατα ψηφιακά.

  Τελικά του παίρνουν το άλογο. Παραιτείται από την έφεση, ενώ ο μέλλον γαμπρός του (μόλις πήρε την άδεια εξάσκησης δικηγορίας ενώ η κόρη του είναι ακόμη φοιτήτρια), θα μπορούσε να το αποτρέψει.

  Όμως, από τη μια τα παρακάλια της κόρης του στον αγοραστή, που έχει ολόκληρο στάβλο με άλογα, και από την άλλη η απεργία πείνας (ναι, απεργία πείνας) του Κόκκινου λαγού, τον έπεισαν ότι πρέπει να το επιστρέψει.

  Ένα χιουμοριστικό επεισόδιο, θα το αναφέρω για να βλογήσω λίγο τα γένια μου. Όταν ο Τσάκι Τσαν λέει στον μέλλοντα πεθερό του ότι εργάζεται στη βιομηχανία κινηματογράφου, αυτός ενθουσιάζεται. Αναφέρει σκηνοθέτες που του αρέσουν: -Yasujiro Ozu, Tarkovski, και Abbas Kiarostami από την Ινδία. -Από το Ιράν, τον διορθώνει ο γιος του.  

  Εξαιρετική ταινία, με αρκετές κωμικές, αλλά και συγκινητικές σκηνές. Αν και είχε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία όπως μου λέει η ΑΙ (δεν θυμάμαι ποια από όλες, μόλις εξαντλήσω τη μια και μου λέει ότι για να συνεχίσουμε πρέπει να κάνω αναβάθμιση στο plus, δηλαδή να πληρώσω, πηγαίνω σε άλλη) έχει μόλις 6,3 βαθμολογία. Εγώ έβαλα 8. Ο Τσάκι Τσαν, με το μόνιμα χαμογελαστό πρόσωπο, αποπνέει για μένα την αύρα ενός καλού ανθρώπου. Κρίμα που δεν είμαι λάτρης των ταινιών wu xu για να δω πολλές ταινίες του.