Hikari, Οικογένεια προς ενοικίαση (Rental family, 2025)

 Hikari, Οικογένεια προς ενοικίαση (Rental family, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους.

  Τι είναι το rental family;

  Ένα πρακτορείο που «δανείζει» πρόσωπα για να παίξουν το ρόλο ενός μέλους της οικογένειας, ή κάποιον άλλο πλασματικό ρόλο. Η κοπέλα του πρακτορείου, για παράδειγμα, στο «θέμα» συγνώμη, παίζει το ρόλο της γκόμενας κάποιου και ζητάει συγνώμη από τη γυναίκα του, σε μια προσπάθεια του να τον συγχωρήσει. O Φίλιπ, αμερικανός που μένει στο Τόκιο, δευτεροκλασάτος ηθοποιός που η διαφήμισή του μιας οδοντόκρεμας άρεσε πολύ, θα υποκριθεί τον δημοσιογράφο για να κάνει συντροφιά σε έναν ηλικιωμένο.

  Η σχέση αυτή θα καταλάβει ένα μεγάλο μέρος της ταινίας, όμως το μεγαλύτερο μέρος το καταλαμβάνει η σχέση του με τη μικρή Μία. Η μητέρα της τον προσλαμβάνει ως πατέρα, γιατί μόνο έτσι μπορούν να τη δεχθούν στο καλό ιδιωτικό σχολείο που θέλει να την εγγράψει. Και αναπτύσσεται μια πολύ αγαπησιάρικη σχέση ανάμεσα στον ψευτοπατέρα και τη μικρή, κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη μητέρα της.

  Ο ίδιος ζει μια μοναχική ζωή, και έχει επίσης μια «αγαπησιάρικη» σχέση με μια πόρνη, που δεν εξυπηρετεί μόνο τις σεξουαλικές του ανάγκες αλλά και τις συναισθηματικές.

  Παλιά το έκανα, τώρα δεν το κάνω, βαριέμαι, να παραθέτω συνδέσμους για ταινίες του σκηνοθέτη που έχω ήδη δει. Όμως τώρα το έκανα. Ξαναδιάβασα την ανάρτησή μου για την προηγούμενη, και πρώτη μεγάλου μήκους, ταινία της Χικάρι, τα «37 δευτερόλεπτα», και διαπίστωσα τις ομοιότητες. Και στις δυο βλέπουμε άτομα γεμάτα καλοσύνη, οι κακοί απουσιάζουν εντελώς.

  Εξαιρετική η πιτσιρίκα, αλλά και ο Brendan Fraser στο ρόλο του. 7,7 η βαθμολογία  της, εγώ θα βάλω 8.

Jingle Ma, The butterfly lovers (2008)

 Jingle Ma, The butterfly lovers (2008)

 

  Δεν μου αρέσουν οι wuxia ταινίες, αν και τις βλέπω ευχάριστα, έτσι άφησα τελευταία αυτή την κινηματογραφική μεταφορά του μύθου των butterfly lovers. Προηγήθηκαν άλλες πέντε, με τελευταία του Tsui Hark.

  Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα.

  Είχα διαβάσει ότι ο μύθος αυτός θεωρείται το κινέζικο αντίστοιχο του «Ρωμαίου και Ιουλιέτας». Το ότι δεν είναι ακριβώς ο ίδιος το σχολιάζω στην ανάρτησή μου για την ταινία του San Hu, στην οποία σας παραπέμπω για να διαβάσετε για το μύθο.

  Καταρχάς, οι διαφορές από τις προηγούμενες κινηματογραφικές μεταφορές. Η κοπέλα δεν μεταμφιέζεται σε αγόρι για να μπορέσει να σπουδάσει (μόνο τα αγόρια σπούδαζαν εκείνη την εποχή, ο νεαρός λόγιος είναι ένας συνηθισμένος χαρακτήρας στην κινέζικη μυθοπλασία) αλλά για να εγγραφεί σε μια σχολή πολεμικών τεχνών.

  Και εδώ ερωτεύεται τον νέο που έχει αναλάβει την καθοδήγησή της, σαν νέα που είναι, στη σχολή.

  Δεν την παντρεύουν οι γονείς της με τον πλούσιο γόνο του διοικητή της περιοχής. Αυτός που θέλει να την παντρευτεί είναι ένας παιδικός της φίλος, τον οποίο όμως αυτή τον βλέπει απλά σαν φίλο. Ο διοικητής της περιοχής φυλακίζει τους γονείς της, και αυτός μεσολαβεί για να ελευθερωθούν. Τι πιο φυσικό να ζητήσει σαν ανταμοιβή το χέρι της κόρης τους.

  Σε κάποιο επεισόδιο βλέπουμε ότι είναι παλιοχαρακτήρας. Έχει αναλάβει μια υψηλή διοικητική θέση σκοτώνοντας κάποιον. Και τώρα, όταν αυτή αρνείται να τον παντρευτεί, θα φυλακίσει τους γονείς της για να την εκβιάσει, απειλώντας την ότι θα τους σκοτώσει αν δεν την παντρευτεί. Αυτή, τι να κάνει, υποκύπτει στον εκβιασμό.

  Στην αρχή της ταινίας ακούσαμε για μετεμψυχώσεις, μια από τις οποίες είναι αυτή του «Άσπρου φιδιού», άλλος μύθος, που είδαμε αρκετές μεταφορές του. Στο μύθο αυτό, το άσπρο φίδι πηγαίνει στο βουνό για να βρει ένα βότανο για να επαναφέρει στη ζωή τον αγαπημένο της. Εδώ αυτή πηγαίνει στο βουνό να βρει ένα βότανο για να επαναφέρει στη ζωή τον βοτανολόγο της σχολής αν τυχόν δεν ξυπνήσει αφού περάσουν τρεις μέρες, κατά τις οποίες θα φαίνεται σαν πεθαμένος γιατί θα έχει πάρει ένα φάρμακο, δικής του παρασκευής, το δοκιμάζει για πρώτη φορά.

  Και με αυτό μεταβαίνουμε στην ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Θα το πάρει ώστε να φανεί πεθαμένη. Ο βοτανολόγος θα ειδοποιήσει τον αγαπημένο της να τη βρει και να περιμένει μέχρι να ξυπνήσει. Όμως τον σκοτώνουν.

   Ο κακός παιδικός φίλος θα μονομαχήσει με τον αγαπημένο της δίπλα στο νεκρό, όπως νομίζουν, σώμα της. Ο αγαπημένος της θα πληγωθεί πολύ βαριά, όμως θα στριμώξει τον αντίπαλο και αντίζηλό του. Αυτός, που είναι επίσης ερωτευμένος μαζί της, θα του ζητήσει να τον σκοτώσει, δεν την θέλει πια τη ζωή. Όμως ο αγαπημένος της θα του χαρίσει τη ζωή. Εκείνος, ευγνώμων, του λέει να τον πάει στους καλύτερους γιατρούς που έχει για να τον περιθάλψουν. Αυτός αρνείται. Παίρνει το σώμα της αγαπημένης του και πηγαίνει να το θάψει στην κοιλάδα με τις πεταλούδες. Ανοίγει το μνήμα, τη βάνει μέσα και ξαπλώνει και ο ίδιος δίπλα της. Έχει ξεψυχήσει όταν αυτή συνέρχεται και τον βλέπει δίπλα της, νεκρό. Στο μεταξύ έχουν καταφτάσει οι μαθητές της σχολής και τους βλέπουν και τους δυο στον τάφο, χωρίς να αντιληφθούν ότι εκείνη είναι ζωντανή. Τους σκεπάζουν με χώματα. Αυτή δεν αντιδρά.

  Οι άλλες μεταφορές ακολουθούν το μύθο. Ενώ πηγαίνει για το γάμο της, σταματά στο μνήμα του αγαπημένου της. Τότε τα στοιχεία της φύσης οργιάζουν, και σαν να είμαστε στη Δευτέρα Παρουσία ανοίγει ο τάφος, μόνο που αντί να βγει ο νεκρός πέφτει αυτή μέσα, και ο τάφος κλείνει πάλι. Και, στην άλλη ζωή, γίνονται πεταλούδες. Στην ταινία του Jingle Ma απλά γίνεται αναφορά στις πεταλούδες με τη λίμνη με τις πεταλούδες – κάτι σαν το δάσος με τις πεταλούδες της Ρόδου – και με τις δυο πεταλούδες που του ζωγραφίζει αυτή στο ξίφος του.

  Εξαιρετική ταινία, μου έκανε εντύπωση η τόσο χαμηλή βαθμολογία της, 5,1. Εγώ έβαλα 8.

Carl Dreyer, Τίμα τη γυναίκα σου (Master of the house, 1925)

 Carl Dreyer, Τίμα τη γυναίκα σου (Master of the house, 1925)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο

 

  Οι ηθολόγοι μιλάνε για κληρονομικότητα, οι ψυχολόγοι για τραυματικές εμπειρίες της πρώιμης παιδικής ηλικίας που καθορίζουν εν πολλοίς την ανθρώπινη συμπεριφορά. «Μεγάλος γ@μιάς, έμοιασε στη μάνα του», μου ήλθε τώρα στο μυαλό ένα αστείο ευφυολόγημα που κυκλοφορούσε όταν ήμουν μικρός. «Όπου πηδά η κατσίκα πηδά και το κατσικάκι» λέει η μια παροιμία, και η άλλη, «Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει». 

  Είχε έναν αυταρχικό πατέρα και του έμοιασε, όταν έγινε και αυτός οικογενειάρχης.

  Αυτό σκέφτηκα για τον Viktor, υποθέτοντας ότι ήταν μια περίπου ίδια περίπτωση με τον άντρα της Νόρας, που την είχε σαν κούκλα, και αυτή, όταν το κατάλαβε, τον εγκατέλειψε.

  Όμως τα πράγματα δεν ήταν έτσι, αυτό το μαθαίνουμε αργότερα.

  Η συμπεριφορά του άλλαξε, έγινε αυταρχικός και καταπιεστικός, όταν έμεινε άνεργος.

  Μα πώς τον αντέχει;

  Πολύ θα ήθελε να του ρίξει ένα χέρι ξύλο όταν βλέπει αυτή την κατάσταση η νταντά που είχε όταν ήταν μικρός, και που τώρα τους επισκέπτεται συχνά πυκνά σαν οικογενειακή φίλη.

  Να σηκωθεί να φύγει, έστω για λίγο, μόνο έτσι θα δει την αξία της, τη συμβουλεύει. Όσο για τα τρία παιδιά τους, μην ανησυχεί, αυτή θα μείνει στο σπίτι να τα φροντίζει.

  Την πείθει.

  Τον βάζει να κάνει δουλειές.

  Και τότε βλέπει την αξία της.

  Το νοικοκυριό τελικά τρώει πολύ χρόνο από τη ζωή μιας γυναίκας.

  Το happy end είναι δεδομένο, δεν κάνω σπόιλερ σ’ αυτό.

  Είχε πολλά χιουμοριστικά επεισόδια η ταινία. Απολαυστικότατη στο ρόλο της η Mathilde Nielsen, σαν πρώην νταντά και νυν φίλη της οικογένειας.

  7 η βαθμολογία της ταινίας στο IMDb.

  Την ίδια έβαλα και εγώ.

  Ένα ένα τα θυμάμαι.

  Βλέπω, τον γιατρό νομίζω, να του φέρνει το καπέλο του, ώρα να του δίνει. 

  Και θυμήθηκα τους ηθολόγους-μάλιστα έπιασα μια συζήτηση με το chatgpt για αυτούς.

  Πολλές τυποποιημένες, τελετουργικές χειρονομίες, αντλούν την καταγωγή τους από χειρονομίες που στην αφετηρία τους δεν ήταν καθόλου τελετουργικές. Για παράδειγμα, το σφίξιμο των χεριών σημαίνει, να, το χέρι μου δεν κρατάει όπλο, είμαι φίλος.

  Το καπέλο είναι υποκατάστατο του κράνους, ενώ το μπαστούνι, σαν δυνάμει φονικό όπλο, είναι σύμβολο εξουσίας και δύναμης.

  Ποιοι φοράνε σήμερα καπέλα;

  Μπαστούνια μόνο οι γέροι, που δεν συμβολίζουν τίποτα, απλά είναι υποστηρικτικά στο περπάτημα.

  Ακόμη:

  Απολαμβάνω βουβές ταινίες που τις έχουν επενδύσει με μουσική. Απολαύσαμε μουσική για πιάνο. Ένα κομμάτι αναγνώρισα ότι ήταν του Μπετόβεν αλλά δεν μπόρεσα να θυμηθώ από ποιο έργο. Ούτε το Shazam μπόρεσε να το βρει.

John Hayes, Jailbait babysitter (1977)

 John Hayes, Jailbait babysitter (1977)

 

  Εν τάξει, ξέρω, jail θα πει φυλακή και bait θα πει δόλωμα. Όμως τι ακριβώς σημαίνει jailbait;

  Ρώτησα το perplexity (σας το συνιστώ, για μένα είναι το καλύτερο). Ιδού η απάντησή του.

    Jailbait είναι αγγλικός σλανγκ όρος που αναφέρεται σε ανήλικο άτομο (συνήθως κορίτσι, σπάνια αγόρι) που είναι σεξουαλικά ελκυστικό αλλά μικρότερο της νόμιμης ηλικίας συναίνεσης (π.χ. κάτω των 16-18 ετών ανά χώρα), καθιστώντας οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή παράνομη και ποινικά κολάσιμη (statutory rape).

  Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

  Αποφάσισα να δω την ταινία, παρά τη χαμηλή βαθμολογία της, γιατί, το έχω ξαναγράψει, τις ταινίες τις βλέπω σε ομάδες. Η πιο παλιά ομάδα είναι αυτή του να βλέπω έναν σκηνοθέτη πακέτο, δηλαδή όλες του τις ταινίες. Αυτή η ομάδα είναι η ομάδα του babysitting. Ήδη είδαμε μία, θα δούμε άλλη μία, και πιθανώς μια ακόμη.

  Σ’ αυτήν που είδαμε, ο νεαρός που κάνει babysitting δέχεται την εισβολή των φίλων του, απρόσκλητοι, και τα κάνουν γης Μαδιάμ στο ξένο σπίτι. Η Βίκη δέχεται το αγόρι της στο σπίτι που κάνει babysitting. Φιλιέται με τις ώρες μαζί του, όμως δεν θέλει να το κάνουν. Αυτός την αγαπάει, θα την περιμένει όταν το αποφασίσει.

  Είναι 17 χρονών, ανήλικη.

  Θα γίνει μπάχαλο και στο σπίτι που κάνει babysitting, καθώς ο φίλος της είχε τη φαεινή ιδέα να καλέσει και άλλους φίλους.

  Θα το σκάσει από το σπίτι βλέποντας τις ζημιές που έκαναν οι φίλοι της, κινδυνεύει, αλλά θα τη σώσει η Lorraine, η οποία μάλιστα θα τη φιλοξενήσει.

  Η οποία είναι hooker.

  Θα της δώσει 100 ευρώ να φτιαχτεί, τα κλειδιά του αυτοκινήτου της. Θα λείψει για κανένα δυο μέρες.

  Όμως ο νεαρός με τον οποίο πηδήχτηκε την προηγούμενη βραδιά δεν έχει φύγει, κοιμάται. Έκπληκτη τον βλέπει μπροστά της, και σιγά σιγά αρχίζει να τον καλοβλέπει. Ναι, θα ήθελε να κάνει σεξ μαζί του. Όταν αυτός μαθαίνει ότι δεν είναι hooker και ότι είναι μόνο 17 χρονών, το βάζει κυριολεκτικά στα πόδια. Εδώ είναι που κολλάει ο τίτλος. Σου λέει, λες να με τυλίξει, και μετά να με εκβιάζει;

  Ο φίλος της, που την έχει χάσει μετά από εκείνη την επεισοδιακή βραδιά, την βρίσκει τυχαία.

  Θα συμβούν διάφορα, και βέβαια το τέλος είναι αναμενόμενο. Επί τέλους θα πηδηχτεί μαζί του.

  Το 3,8 την αδικεί ολοφάνερα. Εγώ θα έβαζα ένα 6,5, αλλά επειδή δεν υπάρχει τέτοια επιλογή στο IMDb έβαλα 7.

Ying Li, Yasukuni (2007)

 Ying Li, Yasukuni (2007)

 

  Τι είναι το "Γεια σου Κούνη"; (Πλάκα κάνω, απλά για να δείξω πόσο μοιάζουν γλωσσικά τα γιαπωνέζικα με τα ελληνικά - μα μην πω τώρα τα ανέκδοτα - με την εναλλαγή φωνήεντος συμφώνου. Εδώ θα διαβάσετε περισσότερα: Yasukuni). 

  Είναι ένας ναός που αναγέρθηκε το 1869, την επαύριο της νίκης του αυτοκράτορα στον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε ανάμεσα σ’ αυτόν και τον Σογκούν. Εκεί είναι χαραγμένα τα ονόματα όσων πολέμησαν για την Ιαπωνία, πάνω από δύο εκατομμύρια.

  Όμως:

  Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα ονόματα επτά εγκληματιών πολέμου, μεταξύ των οποίων και του τότε πρωθυπουργού.

  Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα ονόματα ταϊβανέζων και κορεατών, που στρατολογήθηκαν με τη βία. Κάποιοι, άκουσα, ήσαν κάτι σαν ασιάτες γενίτσαροι, τους οποίους ανέθρεψαν σε στρατιωτικές σχολές οι γιαπωνέζοι αφού σκότωσαν τους γονείς τους.

  Κάθε χρόνο γίνονται γιορτασμοί, αλλά με παράλληλες (εκ)δηλώσεις εναντίον των γιορτασμών αυτών, τόσο από τους ίδιους τους γιαπωνέζους, που αντιτίθενται στην αναβίωση του γιαπωνέζικου μιλιταρισμού, αλλά και ταϊβανέζων και κορεατών που ζητούν να αφαιρεθούν τα ονόματα των προγόνων τους.

  Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει με έναν κατασκευαστή σπαθιών σαμουράι. Δεν είναι υπέρ των εορτασμών αυτών, ο πατέρας του σκοτώθηκε στον πόλεμο.

  Βλέπουμε διαπληκτισμούς γιαπωνέζων με κινέζους και ταϊβανέζους στους γιορτασμούς.

  Στο τέλος βλέπουμε ασπρόμαυρα πλάνα από ντοκιμαντέρ εποχής, με πολεμικές σκηνές. Ήταν φρικιαστικές οι εικόνες με αποκεφαλισμούς. Νομίζω μόνο με το ISIS είδαμε ξανά τέτοιες εικόνες.

  Μου άρεσε πολύ η μουσική υπόκρουση που συνοδεύει αυτά τα πλάνα.

  Μα για κάτσε, αφού έχω στο κινητό μου την εφαρμογή shazam, μπορώ να τη βρω.

  Και πράγματι, είναι η τρίτη συμφωνία ενός συνθέτη που μου αρέσει πολύ, του Henryk Gorecki, η «Συμφωνία των θλιβερών τραγουδιών» όπως επονομάζεται. Και, όπως διαβάζω τώρα στη βικιπαίδεια, κομμάτια της έχουν χρησιμοποιηθεί σαν soundtrack σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές.

Στο frame είναι ταϊβανέζα που διαμαρτύρεται. 

Kleber Mendonça Filho, Ο μυστικός πράκτορας (O agente secreto, 2025)

 Kleber Mendonça Filho, Ο μυστικός πράκτορας (O agente secreto, 2025)

 

Από προχθές στους κινηματογράφους.

 

  Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο: Δεν είδα κανένα μυστικό πράκτορα. Αν κάτι ήταν μυστικό, αυτό ήταν το πραγματικό όνομα του Μαρτσέλο, που ήταν Αρμάντο. Ξέρει ότι τον κυνηγούν, όμως όχι για αντικαθεστωτική δράση, αλλά γιατί μπήκε στο μάτι του Διευθυντή της ΔΕΗ που του χαλούσε τα σχέδια. Δεν φοβόταν και τόσο, αφού πήγε στην πατρίδα του, εκεί που ήταν ο πεθερός του (η γυναίκα του είχε πεθάνει) και ο μικρός γιος του. Φιλοξενείται σε ένα «καταφύγιο», όπου καταφεύγουν κυνηγημένοι από το καθεστώς.

  Αργότερα θα μάθει ότι αυτός ο άνθρωπος έχει πληρώσει να τον δολοφονήσουν. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς, πρέπει να φύγει με το γιο του. Θα του βγάλουν ψεύτικα διαβατήρια.

  Η πλοκή διαδραματίζεται το 1974, την εποχή της δικτατορίας. Ρώτησα την ΑΙ. Η δικτατορία επιβλήθηκε το 1964, έγινε πιο άγρια τα «χρόνια του μολύβδου», 1968-1974, με βασανιστήρια και «εξαφανισμένους» (επίσημα 400 νεκροί) και τέλειωσε το 1985 με τη μετάβαση στη δημοκρατία. Κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια. Αλλά για να τη ρωτήσω, γιατί αυτή η εξαετία ονομάστηκε «χρόνια του μολύβδου»; Μου απαντάει, ο μόλυβδος συμβολίζει τις σφαίρες και την αδυσώπητη βία εκείνης της εποχής.

  Μπορεί ο ήρωάς μας να μην εμπλέκεται άμεσα σε αντικαθεστωτική δράση, μπήκε απλά στο μάτι του διευθυντή της ΔΕΗ, όμως βλέπουμε την πολιτική κατάσταση σε παράλληλες πλοκές.

  Η πρώτη: φτάνουν σε ένα φράγμα, ανοίγουν το πορτ-μπαγάζ, πυροβολεί ο αστυνομικός δυο φορές και μετά μεταφέρουν το πτώμα, που είναι τυλιγμένο σε μια κουβέρτα και δεμένο με ένα σκοινί με μια κοτρόνα στην άκρη της γέφυρας, και από εκεί το ρίχνουν στη θάλασσα. Πρόκειται για ένα πολύ-μοναδικό επεισόδιο, όπως λέμε στην αφηγηματολογία, που σημαίνει ότι συνέβαιναν πολλά παρόμοια επεισόδια. Προφανώς σε κάποιον τέτοιο εξαφανισμένο ανήκει και το πόδι που βρέθηκε στο στόμα του καρχαρία, και πρέπει να το «εξαφανίσουν». Στο νεκροτομείο θα το αντικαταστήσουν με το πόδι μιας γελάδας και θα το ρίξουν από το φράγμα, με το γνωστό τρόπο.

  Δεν έχει νόημα να πω περισσότερα για την πλοκή (μου έκανε εντύπωση η υπεργολαβία της δολοφονίας), μην κάνω και κανένα ανεπανόρθωτο σπόιλερ.

  Η ταινία είναι γεμάτη σασπένς, και μου άρεσε.

  7,4 η βαθμολογία της. 

Αγίου Βαλεντίνου-μια επέτειος

   Αγίου Βαλεντίνου-μια επέτειος

 

  Το ημερολόγιο γράφει 14 Φεβρουαρίου 2026. Στο τραπέζι του καθιστικού, ο ατμός από το τσάι ανεβαίνει αργά, μπλέκοντας με το φως του πρωινού. Δίπλα στο φλιτζάνι, υπάρχει μια παλιά, ασπρόμαυρη φωτογραφία με τσακισμένες γωνίες.

  «Πενήντα τρία χρόνια», ψιθύρισα, και το όνομά της βγήκε από τα χείλη μου σαν προσευχή.

  Ήταν 1973. Η Αθήνα μύριζε καυσαέριο και προσμονή. Την είδα σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο στο κέντρο. Κρατούσε έναν τόμο του Ελύτη και φορούσε ένα παλτό στο χρώμα της σκουριάς. Όταν τα βλέμματά μας συναντήθηκαν ανάμεσα στα ράφια, δεν χρειάστηκαν βέλη και φτερωτοί θεοί· αρκούσε εκείνο το αμήχανο χαμόγελο που έκανε τον κόσμο να σταματήσει να γυρίζει.

  Πέντε χρόνια. Τόσο μας έδωσε η μοίρα. Χίλιες οκτακόσιες ογδόντα επτά μέρες για την ακρίβεια, γεμάτες γέλια, όνειρα που έμειναν μισά και μια αγάπη που έκαιγε τόσο δυνατά, που ίσως γι' αυτό εξαντλήθηκε νωρίς το «καύσιμο» της ζωής της. Όταν έφυγε, πολλοί είπαν πως ήμουν νέος, πως θα ξεχνούσα, πως η ζωή συνεχίζεται.

  Η ζωή όντως συνεχίστηκε, αλλά η καρδιά μου διάλεξε να μείνει εκεί, σε εκείνο το βιβλιοπωλείο.

  Σήμερα, στα 70 μου πλέον, δεν θρηνώ. Ντύνομαι προσεκτικά, βάζω το καλό μου σακάκι και αγοράζω ένα μοναδικό κόκκινο γαρύφαλλο. Περπατώ μέχρι το παγκάκι μας στο πάρκο. Για τους περαστικούς, είμαι απλώς ένας ηλικιωμένος που κάθεται μόνος του στο κρύο. Για μένα, είναι η πιο σημαντική επέτειος του κόσμου.

  Γιατί η αγάπη δεν μετριέται με τη διάρκεια, αλλά με το αποτύπωμα. Κι ας κράτησε μόνο πέντε χρόνια· ήταν αρκετά για να φωτίσουν τα επόμενα πενήντα τρία.

………………………………………………………………………..

  Σας την έσκασα! 😂 Με τη βοήθεια του Gemini σας έφτιαξα το παραπάνω σενάριο για να σας τρολάρω!

Η πραγματική επέτειος που γιορτάζω σήμερα είναι ότι σαν σήμερα πέρυσι έκανα εγχείρηση βουβωνοκήλης!