Book review, movie criticism

Friday, July 12, 2024

Love poem in English

 Ανασκαλεύοντας μετά από δεκαετίες την πιο παλιά βιβλιοθήκη μου στο χωριό. Αντιγράφω, με όλα τα λάθη, ένα ποίημα που έγραψα τον Απρίλη του 1970, στο πίσω μέρος του οπισθόφυλλου του βιβλίου το Σαρτρ "Critique de la raison dialectique".

To My Goddess
(How have I been able to forsee her? 4-10-71)

Her hair was like a golden stream
that glittered in sunshine,
of crowns the most beautiful
Any princess could not find

Her cheeks were the most beautiful
that one has ever seen
her lips were the most roseful
that kissed have never been

But what was shining above all
upon that fine face
the almond - like diamonds
her eyes, how could one face

Their spark was that of thousand stars
that melted our young hearts.
Their spark revealed worlds of love,
of beauty, of fun, that hurts

Our youngsters' pride, to fall on knee
in that divine to pray
goddess, that smiling kneels
upon us, the desperate.

This is the only English poem that I have ever written, delivered as an assignment commissioned by our teacher in English. Do you like it? I do not consider myself as a poet, even as a moderate one. That's why I am proud of it. It causes me smile whenever I read it.

Thursday, July 11, 2024

Διαφέρω

 

Διαφέρω

 

Πολλές φορές μου το έλεγε η Βάσω: εσύ διαφέρεις από τους άλλους ανθρώπους, χωρίς να μου διευκρινίζει το πώς.

Το 2004 μια escort μου είπε ότι σε πολλούς άντρες αρέσει αυτή η ζωή, με νέες κοπέλες, όμως όταν φτάσουν τα εβδομήντα νιώθουν μοναξιά, θα ήθελαν έναν σύντροφο.

Με έπιασε τρόμος.

Λες κι εγώ μετά από 16 χρόνια να νιώθω έτσι;

Έκλεισα τα εβδομήντα, και το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα ήταν συγκατοίκηση με μια γυναίκα. Όμως ξέρω και γυναίκες και άντρες που σ’ αυτή την ηλικία θα ήθελαν πολύ τη συγκατοίκηση με έναν/μία σύντροφο.

Τρεις φίλοι μου που διάβαζαν πολύ μου εξομολογήθηκαν ότι δεν έχουν πια καμιά διάθεση για διάβασμα, θέλουν να βλέπουν μόνο ταινίες.

Εγώ περνάω στην άλλη άκρη: Πρώτη προτεραιότητά μου είναι το διάβασμα. Αν βλέπω ταινίες είναι είτε γιατί θέλω να τιμήσω την κάρτα διαπίστευσης (δημοσιογραφική ταυτότητα) βλέποντας ταινίες που θα προβληθούν προσεχώς, είτε πρόκειται για ιρανικές ταινίες, μιας και έχω βάλει τώρα στόχο να τελειώσω πια αυτή την Εισαγωγή στον ιρανικό κινηματογράφο. Θα δω και άλλες ταινίες, είτε γιατί σπρώχθηκα σ’ αυτές από άλλες ταινίες (Το «Mephisto» για παράδειγμα από την κινηματογραφική μεταφορά του «Ασπροδόντη»), είτε γιατί μου τη συνέστησε με θερμά λόγια ένας φίλος. 

Και ένα ακόμη (ίσως είναι και άλλα ): Ενώ το καλοκαίρι η πίεση πέφτει και μειώνουμε τις δόσεις των αντιυπερτασικων φαρμάκων, εμένα ανεβαίνει.

11-7-2024

 

Thursday, July 4, 2024

Περί καφέδων και άλλων δαιμονίων

 

Περί καφέδων και άλλων δαιμονίων

 

Διαβάζω στο ChatGTP: Στις 20 Μαΐου 2019, η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να μειώσει τον ΦΠΑ σε πολλά είδη τροφίμων, συμπεριλαμβανομένου και του καφέ, από το 24% στο 13%. Αυτή η αλλαγή είχε σκοπό να μειώσει το κόστος ζωής και να ενισχύσει την κατανάλωση.

Κυβέρνηση ήταν ο Σύριζα. Προεκλογικός μποναμάς. 8 Ιουλίου δεν ήταν πια κυβέρνηση.

Η ΝΔ περίμενε να περάσουν οι ευροεκλογές για να τον επαναφέρει στο 24%.

Αυτό πρακτικά τι σημαίνει.

Έστω ότι ένας καφές κάνει δυο ευρώ. Αφαίρεσε το 13%, σημαίνει ότι το κατάστημα παίρνει (υποθέτοντας πάντα ότι θα αποδώσει τον ΦΠΑ) 1,74. Αν τώρα προσθέσουμε στο 1,74 τον καινούριο ΦΠΑ έχουμε 2,15.

Πιστεύετε αλήθεια ότι θα κάνει τόσο;

Και μόνο για το πεντάλεπτο οι καφετέριες θα στρογγυλέψουν στο 2,20.

Ή μήπως παραπάνω;

Μπορείτε να το επιβεβαιώσετε, πόσο πληρώνατε πριν τον καφέ και πόσο τώρα.

Ευτυχώς εγώ, στο καφενεδάκι που πηγαίνουμε με το φίλο μου τον Γιώργη τον Μανιαδάκη στην Ιεράπετρα τρώγω πάντα τυρόπιττα. Στο Piccolino έπινα καμιά φορά ελληνικό καφέ, τώρα δεν θα ξαναπιώ.

Και τα άλλα δαιμόνια;

Μην ανησυχείτε, σιγά σιγά θα τα δούμε και αυτά.

(Παρένθεση: μου αρέσει να παραφράζω, και ιδιαίτερα τον Μάρκες)