Book review, movie criticism

Wednesday, March 20, 2019

Yasujiro Ozu 31.Tokyo twilight (Tōkyō boshoku 1957)

Yasujiro Ozu 31.Tokyo twilight (Tōkyō boshoku 1957)


  Ο Όζου αρχίζει να σκοτεινιάζει. Πάει το χιούμορ του. Και ο «ρεαλισμός» των δύο προηγούμενων ταινιών του παραχωρεί τη θέση του στο δράμα, και στο τέλος στην τραγωδία, με ένα νεκρό· που δεν είναι κάποια ηλικιωμένη όπως στο «Tokyo story», αλλά μια νέα κοπέλα.
  Η γυναίκα εγκαταλείπει τον άνδρα της με τα τρία μικρά παιδιά τους, εκτός πλαισίου της ιστορίας, για τον γκόμενο. Εκτός πλαισίου της ιστορίας σκοτώνεται και το αγόρι, νέος πια, σε μια ορειβασία. Μένουν τα δυο κορίτσια. Η μεγάλη, εντός πλαισίου της ιστορίας, εγκαταλείπει τον άντρα της με τον οποίο δεν τα πηγαίνουν καλά και γυρνάει στον πατέρα της, μαζί με τη δίχρονη κόρη της. Η μικρή μένει έγκυος, αλλά ο φίλος της την παρατάει και αναγκάζεται να κάνει έκτρωση.
  Η ανακάλυψη ότι η μητέρα τους βρίσκεται στο Τόκιο επιδρά σαν καταλύτης. Το μαθαίνει η μεγάλη, δεν θέλει να το αποκαλύψει στη μικρή η οποία συχνάζει στο μαγαζί της όπου παίζουν Majong. Όμως η μικρή θα το μάθει, και θα πάει να τη ρωτήσει αν είναι κόρη του πατέρα της. Η μητέρα της τη διαβεβαιώνει με κάθε πειστικότητα. Φαίνεται ότι έχει πεισθεί, και φεύγει τρέχοντας λέγοντας ότι τη μισεί. Στο «σουβλατζίδικο» που πηγαίνει έρχεται και τη βρίσκει ο φίλος της. Την έψαχνε λέει. Τον χαστουκίζει και φεύγει. Αναστατωμένη δεν προσέχει το τραίνο στη διάβαση. Τραυματίζεται θανάσιμα. Θα πεθάνει.
  Η μητέρα της δεν έχει πια λόγο να μείνει στο Τόκιο, συγκατατίθεται να πάνε με τον άντρα της στο Χοκάιντο. Πριν φύγει πηγαίνει μια ανθοδέσμη στο σπίτι της μεγάλης, για το θάνατο της μικρής. Της λέει ότι φεύγει με το τάδε τραίνο, και ότι μάλλον δεν θα ξανασυναντηθούν ποτέ πια.
  Δεν έχει ξεκινήσει το τραίνο, περιμένει με αγωνία μήπως έλθει να την αποχαιρετήσει η κόρη της. Δεν θα έλθει. Η πληγή που της προκάλεσε είναι πολύ βαθιά. Σε μια επόμενη σκηνή, αλλά προηγούμενη χρονικά, ο πατέρας της την ενθαρρύνει να πάει να την αποχαιρετήσει. Τυπικό του Όζου, που τους ήρωές του τους διακρίνει η ανθρωπιά. Ακόμη και τον νεαρό που παράτησε την μικρή τον δείχνει σαν μετανοιωμένο, παρόλο που δεν πήγε στο νοσοκομείο να τη δει.
  Στο τέλος η Setsuko Hara, η μεγάλη πρωταγωνίστρια του Όζου που πέθανε πρόπερσι (2015) σε ηλικία 95 ετών, ανακοινώνει στον πατέρα της ότι θα επιστρέψει στον άντρα της, και θα προσπαθήσει να τα βρούνε. Δεν θέλει η κόρη της να νοιώσει δυστυχισμένη όπως η αδελφή της, επειδή θα έχει χάσει τον πατέρα της.
  Το επιμύθιο: τα παιδιά έχουν ανάγκη και τους δυο γονείς (Το θυμήθηκα τώρα που ξαναδιάβαζα το κείμενο πριν το αναρτήσω. Φιλικό ζευγάρι τσακώθηκε άγρια, και δεν ήταν η πρώτη φορά. Η επτάχρονη κορούλα τους τους πλησιάζει και τους λέει: Σας θέλω και τους δυο. Μας το έλεγε συγκινημένη η μαμά).
  Την ταινία μπορείτε να τη δείτε στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους.
  Η προηγούμενη ανάρτησή μας ήταν για την ταινία «Early spring».

Tuesday, March 19, 2019

Guillaume Senez, Οι αγώνες μας (Nos batailles, 2018)


Guillaume Senez, Οι αγώνες μας (Nos batailles, 2018)

  Από την Πέμπτη που μας πέρασε στους κινηματογράφους.
  Έχουμε δει έργα που ο άνδρας, μετά από το χωρισμό με τη γυναίκα του, αναλαμβάνει μόνος του να αναθρέψει τα παιδιά τους, όμως τα παιδιά βλέπουν και τη μητέρα τους που τα επισκέπτεται· αν και τις περισσότερες φορές τα πράγματα είναι αντίστροφα, στη ζωή τουλάχιστον. Στους «Αγώνες μας» όμως η γυναίκα έχει εξαφανιστεί. Λείπουν τα ρούχα της, δεν έχει πέσει θύμα τροχαίου για να την ψάχνουν στα νοσοκομεία. Αργότερα ο άντρας της θα ανακαλύψει ότι έπαιρνε ψυχοφάρμακα. Κάποια στιγμή θα στείλει μια κάρτα στα παιδιά. Πιστεύουνε ότι όταν συνέλθει θα επιστρέψει.  
  Η ταινία είναι μια ταινία καταστάσεων στην οποία το σασπένς αν θα βρεθεί βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα. Η διαχείριση των παιδιών δεν είναι εύκολη υπόθεση, αν και τα πηγαίνει αρκετά καλά. Όταν όμως υπάρχουν προβλήματα στη δουλειά; Η μητέρα και η αδελφή θα έλθουν να βοηθήσουν, όμως για πόσο; Τα προβλήματα αυτά δημιουργούν εντάσεις και διαξιφισμούς.   
  Μου άρεσε πολύ αυτή η ταινία. 
  Αξίζει να διαβάσετε και τη συνέντευξη του σκηνοθέτη στο Αθηνόραμα.
    

Philipp Eichholtz, Liebe mich (2014)


Philipp Eichholtz, Liebe mich (2014)

  Αγάπα με, είναι σαν να λέει απεγνωσμένα η Σάρα σε κάθε σχέση της (ο τίτλος).
  Την βλέπουμε καθώς κυριολεκτικά διώχνεται από τον φίλο της, μετά από μια βραδιά έρωτα. Θέλει να μείνει λίγο μόνος του, να αναπνεύσει, της λέει. Αυτή εξοργισμένη του πετάει το λάπτοπ της. Αυτό σπάζει το τζάμι του παραθύρου και πέφτει στο δρόμο. Θα το περιμαζέψει ξεχαρβαλωμένο.
  Μήπως τελικά ο φίλος της την ήθελε μόνο για πήδημα;
  Βλέποντας πώς κατέληξε η επόμενη σχέση της δεν θα το λέγαμε.
  Ο νεαρός υπάλληλος του καταστήματος υπολογιστών που του το είχε πάει την φλερτάρει. Θα τα φτιάξουν. Βλέπουμε τρυφερές σκηνές ανάμεσα στο ζευγάρι, και μας δημιουργείται η αφηγηματική αναμονή ενός ρομάντζου με happy end.
  Μένει τώρα με τον πατέρα της και τη γυναίκα του, η οποία μάλιστα είναι έγκυος. Η πατρική αγκαλιά είναι ένα σίγουρο καταφύγιο. Τους τον παρουσιάζει ξαφνικά. Όλα καλά στο γεύμα, η γυναίκα του σχηματίζει μια πολύ καλή εντύπωση γι’ αυτόν.
  Του ζητάει να μετακομίσει στο διαμέρισμά του. Αυτός αρνείται. Φεύγει. Μένει στο σπίτι ενός φίλου με τον οποίον κάνουν μια δουλειά του ποδαριού, promotion στους δρόμους.
  Στο τέλος του έργου τη βλέπουμε να κτυπάει το κουδούνι του σπιτιού του φίλου της. Κρατάει μαζί της μια μεγάλη κούτα. Χώνεται μέσα σ’ αυτήν. Αυτός ανοίγει την πόρτα και τη βλέπει. Τον αγκαλιάζει. Αυτός δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται ιδιαίτερα.
  Έχω αναφερθεί συχνά στο ανοιχτό τέλος. Τις περισσότερες φορές είναι του τύπου «ναι ή όχι». Τις περισσότερες φορές επίσης δεν ενδιαφέρει, όπως στο «Ένας χωρισμός» του Ασγάρ Φαρχάντι, όπου δεν μαθαίνουμε με ποιον από τους δυο γονείς διάλεξε το κοριτσάκι να μείνει. Αλλά εδώ θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς για τις πιθανότητες.
  Η τελευταία σκηνή από όπου και το frame της εικόνας είναι χαρακτηριστική. Και η απελπισμένη έκκληση «Αγάπα με» προοικονομεί το αποτέλεσμα. Απλά δεν μπορούμε να ξέρουμε αν την έδιωξε αμέσως ή τη δέχτηκε τελικά, και την έδιωξε αφού ένιωσε και ο ίδιος να πνίγεται από τη σχέση, όπως ο προηγούμενος φίλος της. Αν επρόκειτο για πραγματικό περιστατικό δεν θα αποκλείαμε καθόλου να είχε πάρει το μάθημά της και η σχέση να πήγαινε καλά, εδώ όμως φαίνεται αρκετά χλωμό.
  Την ταινία αποφάσισα να τη δω γιατί στο IMDb είδα να χαρακτηρίζεται ως comedy και drama.
  Παλιά είχα αναρωτηθεί αν ένας λαός όπως οι γερμανοί μπορούν να κάνουν κωμωδίες. Μέχρι τότε δεν είχα δει καμιά. Έψαξα και βρήκα έναν σύνδεσμο με τις δέκα καλύτερες γερμανικές κωμωδίες. Βρήκα κάποιες, και αργότερα κάποιες άλλες, και τις έβαλα σε ενιαίο αρχείο.
  Η κωμωδία είναι αγαπημένο μου είδος, και γενικά είμαι εύκολος στο γέλιο. Όμως ο θεός να την κάνει κωμωδία αυτή την ταινία. Το ίδιο μου είχε συμβεί και με τον «Τόνι Έρντμαν». Όμως, όπως και εκείνη η ταινία, σαν δράμα μου άρεσε πάρα πολύ.
  Δεν παρασύρθηκα από το 5,5 που έχει στη βαθμολογία, της έβαλα 7, γιατί τόσο μου άρεσε. Αλλά είπαμε, γούστα είναι αυτά. Δεν ξέρω αν ή πόσοι από τους 578 που βαθμολόγησαν έβαλαν επίσης 7.
  Παρεμπιπτόντως είμαι αυστηρός στη βαθμολογία που βάζω στο IMDb, αντίθετα από ό,τι ήμουν στο σχολείο.