Διάλογος από ταινία του Woody Allen

Βλέπω την ταινία του Woody Allen «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» και σταματάω για να αντιγράψω τον παρακάτω διάλογο ανάμεσα στον Gil, τον ήρωα της ταινίας, και στον Hemingway. Ο Gil ζητάει από τον Hemingway μια πολύ μεγάλη χάρη, να διαβάσει το μυθιστόρημά του και να του πει τη γνώμη του. Ο Hemingway απαντάει

-Η γνώμη μου είναι ότι το μισώ.

-Μα δεν το διαβάσατε ακόμη.

-Αν είναι κακό θα το μισήσω γιατί μισώ την κακή γραφή. Αν είναι καλό θα το ζηλέψω και θα το μισήσω πιο πολύ. Μη ζητάς τη γνώμη άλλου συγγραφέα… οι συγγραφείς είναι ανταγωνιστικοί.

Όταν έγραψα το βιβλίο μου «Το μυστικό των εξωγήινων» το καλοκαίρι του 1990 το έδωσα σε πέντε φίλους να το διαβάσουν. Οι τρεις ήσαν συγγραφείς (δεν θα αναφέρω τα ονόματά τους). Δεν τους άρεσε. Οι δυο δεν ήσαν. Τους άρεσε. 14 χρόνια αργότερα αναρτήθηκε στο forum του Λέξημα. Στη διάρκεια μιας αναβάθμισης έμειναν για λίγο ανοικτά τα σχόλια. Μια αναγνώστρια μου σύστησε να βρω ατζέντη και να το μεταφράσω στα αγγλικά. Προφανώς της άρεσε.

Τώρα που έχει εκδοθεί έχω ακούσει θετικά σχόλια από κάποιους φίλους. Αρνητικά όχι, φαντάζομαι για ευνόητους λόγους. Το σίγουρο είναι ότι πολλοί πωλητές σε βιβλιοπωλεία αρνούνται να το δεχτούν, όπως μου λέει ο εκδότης μου. Ποιος αγοράζει σήμερα επιστημονική φαντασία; Ακόμη και η Πολιτεία το δέχτηκε μόνο αφού τους είπε ότι είναι του ίδιου συγγραφέα που έχει γράψει το «Εισαγωγή στο θέατρο της Ιαπωνίας και της Κίνας».

Ναι, μου αρέσει πολύ η ιδέα ότι οι τρεις αυτοί συγγραφείς ζήλεψαν. Κρίμα να μην είχε γυρίσει τότε την ταινία του ο Γούντι Άλεν, θα είχα ανακουφιστεί. Όμως μπορεί όντως να μην τους άρεσε γιατί δεν είναι καλό. Εσείς τι λέτε;

(A little promotion δε βλάφτει).

Ο Άδης

Μου έχει κολλήσει στο μυαλό, δυο μέρες τώρα, το τραγούδι του συγχωρεμένου του Λεωνίδα Κλάδου, «Αν έχει ο Άδης ομορφιές».

Αν έχει ο Άδης ομορφιές κι αγάπες για να κάνω

Δεν μ’ ένοιαζε λόγω τιμής και τώρα να πεθάνω

Ούτε κι εμένα, σκέφτομαι, έχει δεν έχει ομορφιές κι αγάπες, μόνο να είναι μια κι όξω, όπως με τον συγχωρεμένο το Γιάννη το Σιδερή.

Μα πάλι σκέφτομαι το γιο μου.

Πολύ θα ήθελα αυτό το τραγούδι να το βγάλω στη λύρα. Όμως η λύρα, όπως έγραψα σε μια προηγούμενη ανάρτησή μου, είναι η τέταρτη επιλογή, μετά το διάβασμα, το γράψιμο και τις ταινίες· για να μην πω πέμπτη, μετά και το περπάτημα που μου έχει επιβάλει ο γιατρός. Ίσως το καλοκαίρι στην Κρήτη, όπως έκανα με τον «Πευκιανό».

Ο Ορφέας πήγε στον Άδη για να βρει την αγαπημένη του Ευρυδίκη. Και ο προ κρητοαναγεννησιακός ποιητής Ιωάννης Πικατόρος γράφει «Ρίμα παρηγορητική εις τον πικρόν και ακόρεστον Άδην»· ο οποίος Άδης βρίσκεται κάτω από τη γη, γι’ αυτό λέγεται και  Κάτω κόσμος.

Λέγεται και Άλλος κόσμος και είναι αδιαφοροποίητος. Όχι παράδεισος στον ουρανό και κόλαση κάτω από τη γη.

Παράδεισος, που ακόμη δεν έχω καλοκαταλάβει την ευτυχία που μας περιμένει σ’ αυτόν. Μάλλον είναι η απουσία των βασανιστηρίων της κόλασης. Για τον μουσουλμανικό παράδεισο ξέρω: είναι οι 72 παρθένες.

Εδώ που τα λέμε, πολύ λίγες για μια αιωνιότητα.

Όχι όμως για μια μέρα.

(20-2-2015)