Yang Lina, AKA Yang Tianyi (1972 - )

  Yang Lina, AKA Yang Tianyi (1972 - )

 

  H Γιανγκ Λίνα είναι μια ανεξάρτητη σκηνοθέτις που ξεκίνησε την καριέρα της σαν ντοκιμαντερίστρια, για να περάσει στη συνέχεια στις ταινίες μυθοπλασίας. Την συγκινεί η ανθρώπινη δυστυχία που συχνά προκαλείται από προβλήματα υγείας, και την ενδιαφέρει επίσης η γυναικεία σεξουαλικότητα.

  Μόνο στο «Big world» θα δούμε άντρα σε κεντρικό ρόλο, έναν νεαρό που πάσχει από cerebral palsy, σπαστικότητα, δηλαδή μη αποτελεσματικό έλεγχο των κινήσεων, πράγμα που του δημιουργεί προβλήματα στις κοινωνικές του σχέσεις. Είναι και η μόνη ταινία της που σαν θέμα και το romance. Σε όλες τις άλλες ταινίες της οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι γυναίκες.

  Στο «Song of spring» βλέπουμε το διπλό δράμα δυο ηλικιωμένων γυναικών, με την μεγαλύτερη να φροντίζει την κόρη της που πάσχει από Alzheimer.

  Στην τελευταία της ταινία, «It’s O.K.» βλέπουμε πάλι τη σχέση μάνας κόρης, μόνο που είναι πολύ νεότερες. Η κόρη έχει έναν πολύποδα που πρέπει να αφαιρεθεί, που όμως δεν της δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα. Η ταινία αυτή ξεφεύγει αρκετά από τις προηγούμενες, με το να δίνονται οι σχέσεις μητέρας κόρης, συχνά τεταμένες, με ένα χιουμοριστικό τρόπο.

  Το πρόβλημα της γυναικείας σεξουαλικότητας, που είναι κυρίαρχο στην πρώτη ταινία της, «Longing for the rain», όπου η ματαιωμένη σεξουαλικά παντρεμένη γυναίκα καταφεύγει στις φαντασιώσεις της, κάνει και εδώ την εμφάνισή του. Η κόρη με τον πολύποδα είναι δασκάλα, και διδάσκει τα παιδιά για τη σεξουαλικότητα.

Yang Larry, Sorry I love you (对不起，我爱你, 2014)

 Yang Larry, Sorry I love you (对不起，我爱你, 2014)

 

  Το θέμα της πρώτης ταινίας του Γιανγκ, της «Νανάς», ήταν η προσφορά του νεφρού της σε έναν νεαρό ουγούρο, που έπασχε από ανίατη ασθένεια και ήταν ο μόνος τρόπος να σωθεί. Το ίδιο θέμα, τη δωρεάν οργάνων, θα συναντήσουμε και εδώ.

  Εγκαταλειμμένος από τη μητέρα του, μεγαλωμένος σε ορφανοτροφείο, στα τρία του χρόνια θα υιοθετηθεί από ένα ζευγάρι καναδών.

  Σαν έφηβος θα μπλέξει με μια σπείρα εμπόρων ναρκωτικών. Σε μια σύγκρουση θα σκοτώσει κάποιον, και ο αδελφός του θέλει να τον βρει για να εκδικηθεί.

  Θα τα καταφέρει. Θα τον πυροβολήσει τρεις φορές, όμως θα τη γλιτώσει. Του έβγαλαν τις δυο σφαίρες, όμως μια που είναι καρφωμένη στο κρανίο του δεν μπορεί να βγει. Με μια επέμβαση έχει μόλις 10% πιθανότητες να ζήσει. Έτσι, παίρνει μια παράταση ζωής, μέχρι και έξι μήνες, του λέει ο γιατρός.

  Θα σώσει μια νεαρή κοπέλα από μια επίθεση ληστών. Αυτή θα τον ερωτευθεί, και θα τον ακολουθήσει στην Κίνα, όπου θα ψάξει να βρει τους γονείς του και την αδελφή του.

  Η αφηγηματική προσδοκία είναι δεδομένη: θα βρει την αδελφή του. Θα έχουμε μήπως μια συνταραχτική σκηνή αναγνώρισης των δυο αδελφών, όπως στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη;

  Τελικά δεν ήταν συνταρακτική. Την ξεγέλασαν ότι αυτός που πυροβόλησε τον αδελφό της είναι ο αδελφός της. Θα το μάθει ενώ αυτός βρίσκεται στο έδαφος βαθιά πληγωμένος στη σύγκρουση με την δήθεν αδελφό της.

  Και η δωρεάν;

  Ξέροντας ότι έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει, αποφασίζει να δωρίσει την καρδιά στον αρραβωνιαστικό της αδελφής του που έχει σοβαρό καρδιακό πρόβλημα (γνωρίζονται, όμως αυτή δεν ξέρει ότι είναι αδελφός της). Μάλιστα ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει με απαγχονισμό, όμως παρεμποδίζεται.

  Στην κοπέλα που τον ερωτεύθηκε της λέει ότι δεν μπορεί να κάνει σχέση μαζί της, λυπάται. Την αγαπάει, αλλά ξέρει ότι δεν μπορεί να έχει μέλλον μαζί του, μια και θα πεθάνει. Αυτή θα ομολογήσει απερίφραστα τον έρωτά της, ζητώντας του συγνώμη που τον αγάπησε. Θα αγκαλιαστούν. Δεν είχαν κάνει σεξ, όμως είχαν φιληθεί.

  Στην τελευταία σκηνή τη βλέπουμε να μοιρολογεί πάνω στον τάφο του.

  Συγκινητική ταινία.

  Όμως:

  Ο Γιανγκ έχει πάθος με τις πολεμικές τέχνες, και θα δούμε πολλές σκηνές wu xia, σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Αυτό το πάθος θα τον ακολουθήσει και σε επόμενες ταινίες του.  

  6,8 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8.

Yang Larry, Η άκρη της σκιάς (The shadow’s edge, 捕风追影, 2025)

 Yang Larry, Η άκρη της σκιάς (The shadow’s edge, 捕风追影, 2025)

 

  Η ταινία θα προβληθεί σήμερα Δευτέρα, 21.15, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, τελευταία μέρα του πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Συλλαμβάνοντας τον άνεμο και κυνηγώντας τη σκιά, η μετάφραση του κινέζικου τίτλου.

  Τον Larry Yang θα τον δω πακέτο. Αλλά, ανορθόδοξα, ξεκινάω από την τελευταία του ταινία που προβάλλεται σήμερα.

  Η ταινία έχει στερεότυπα των ταινιών crime, αλλά και αρκετή πρωτοτυπία.

  Το στερεότυπο: τα βρίσκουν σκούρα με την καινούρια υπόθεση. Απάτη με κρυπτονομίσματα. Ο Fu Lanseng, από πράκτορας της αστυνομίας περνάει στην άλλη πλευρά, την πλευρά της παρανομίας και του εγκλήματος. Όμως είναι πολύ προσεκτικός, δεν αφήνει ίχνη, μετά από κάποιες ληστείες εξαφανίζεται για 20 χρόνια. Έτσι αναγκάστηκαν να καλέσουν τον συνταξιούχο πια Τσάκι Τσαν να τους βοηθήσει να συλλάβουν τον Fu Lanseng, γνωστό και ως Σκιά. 

  Βοηθοί του στο έγκλημα είναι οι πέντε θετοί του γιοι, που όμως δεν ακολουθούν τις οδηγίες του, κάνουν του κεφαλιού τους, με αποτέλεσμα η αστυνομία να βρει τα ίχνη τους. Αλλά το πιο σημαντικό, κάποιοι δεν του είναι πιστοί, προσπαθούν να τον βγάλουν από τη μέση. Θα το πληρώσουν με τη ζωή τους.

  Ο Fu Lanseng, η Σκιά, δεν είναι ο απόλυτα κακός. Βλέπουμε να έχει ανθρώπινες πλευρές. Όμως είναι αδυσώπητος όταν πρόκειται να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του.

  Το πώς βάζει ο σκηνοθέτης τη Σκιά να συντρώγει με τον Τσάκι Τσαν και τη βοηθό του, σίγουρα είναι εξαιρετικό εύρημα.

  Κατά τα άλλα η ταινία είναι wu xia, πολεμικές τέχνες, στις οποίες είναι εξπέρ τόσο ο Τσάκι Τσαν, τον οποίο είδαμε και στις ταινίες «Shanghai noon» και «Η επανάσταση του 1911», όσο και η βοηθός του, η Zhang Zifeng, την οποία είδαμε και στο «Aftershock», στο «Back to 1942» και «The volunteers: to the war». Και βέβαια θα πέσει άφθονο πιστολίδι.

  Οι τέτοιες ταινίες δεν είναι του γούστου μου, αλλά ο χαμογελαστός Τσάκι Τσαν είναι πάντα απολαυστικός. Και βέβαια έχει καλή βαθμολογία, 7. Εγώ δεν θα έβαζα ούτε παραπάνω ούτε παρακάτω.

Lin Huida, Boonie Bears: The Hidden Protector (2026)

 Lin Huida, Boonie Bears: The Hidden Protector (2026)

 

  Σήμερα, Κυριακή 21 Ιουνίου στις 21.00, θα προβληθεί στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας στα πλαίσια πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Δεν είμαι λάτρης του animation, αλλά είπα να το δω μια και προβάλλεται στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, έτσι, για να γράψω και να γνωστοποιήσω την προβολή της ταινίας.

  Πριν παραθέσω το κείμενο της κοινοποίησης, να πω μόνο δυο πράγματα.

  Βλέπω και σ’ αυτή την ταινία ένα τρίο, σαν αυτό που είδα και στις ταινίες-μεταφορές του μυθιστορήματος «Ταξίδι στη Δύση». Τον μοναχό που πηγαίνει στη Δύση (Ινδίες) για να φέρει βουδιστικές γραφές, τον συνοδεύουν τρία «άτομα», από τα οποία μόνο το ένα είναι με ανθρώπινη μορφή, τα άλλα δύο είναι, το ένα γουρούνι, το άλλο πίθηκος. Εδώ έχουμε δυο αρκούδες και έναν άνθρωπο, που όμως δεν συνοδεύουν κανένα.

  Λίγο μπερδεμένη η πλοκή, δεν έχει νόημα να ψάξω να τη βρω, που θα κάνω εξάλλου σπόιλερ. Απλά θα πω δυο πράγματα: την απόλαυσα όπως απόλαυσα πριν χρόνια και την «Φαντασία» του Ντίσνεϊ, σαν ένα εικαστικό πανόραμα, που όμως δεν συνοδεύεται μουσικά από κλασικά αριστουργήματα. Επίσης υπάρχει ένα ηθικό δίδαγμα: Οι φιλονικίες των ανθρώπων δίνουν δύναμη στο κακό, και πρέπει να πάψουν.  

  Και τώρα το κείμενο που συνοδεύει την ανακοίνωση της προβολής.

  Ο Αδελφός Αρκούδoς ήταν κάποτε ο αδιαμφισβήτητος "μεγάλος αδερφός" του δάσους—μέχρι που εμφανίστηκε ένας απροσδόκητος επισκέπτης. Ο επισκέπτης μετέφερε τις θεϊκές του δυνάμεις στο τρίο Xiong-Qiang (τις δύο αρκούδες και τον Vick), αφήνοντας τον Αδελφό Aρκούδo ως το πιο αδύναμο μέλος των τριών. Εκείνος, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αλλάξει τη μοίρα του, πέφτει κατευθείαν στην παγίδα του κακού, εξαπολύοντας μια ολέθρια κρίση που απειλεί να καταστρέψει τα πάντα... Δράση και χιούμορ είναι τα βασικά συστατικά της νέας περιπέτειας των Boonie Bears, των χαρακτήρων κινουμένων σχεδίων που "γεννήθηκαν" το 2012 στην Κίνα με τη μορφή τηλεοπτικής σειράς, πριν εξαπλωθούν σε… 82 χώρες παγκοσμίως και μετακομίσουν επιτυχώς και στη μεγάλη οθόνη με 12 μεγάλου μήκους ταινίες.

Lina Yang (杨荔钠, Δεν πειράζει (我,许可 2026)

 Lina Yang (杨荔钠, Δεν πειράζει (我,许可 2026)

 

  Θα προβληθεί σήμερα Σάββατο στις 22.45 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, στα πλαίσια πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Εφέ της δισημίας. Xuke, το όνομα της ηρωίδας, που σημαίνει ταυτόχρονα και «επιτρέπω». Εγώ, επιτρέπω, δηλαδή δεν με νοιάζει, και Εγώ, η Σουκέ. Το εφέ της δισημίας το βλέπουμε στο τέλος, όπου δίπλα στα γράμματα τέλους υπάρχει παράθυρο με βίντεο, στα οποία κάποια πρόσωπα λένε κάτι ξεκινώντας με το «Επιτρέπω», με τη σημασία του Δεν με νοιάζει, ή Δεν πειράζει, όπως είναι ο ελληνικός τίτλος: «Επιτρέπω στα γατιά και στα σκυλιά να είναι φίλοι, μέλη της οικογένειάς μας». «Επιτρέπω στη μαμά μου να κάνει ό,τι θέλει». «Επιτρέπω στη μαμά μου να ξοδεύει ελεύθερα και να αγοράζει ό,τι θέλει», κ.λπ. κ.λπ.

  Την Lina Yang την είδαμε πακέτο, αφενός γιατί βλέπω πακέτο κινέζους σκηνοθέτες στα πλαίσια της συγγραφής μιας εισαγωγής στον κινέζικο κινηματογράφο (έχω αναρτήσει ήδη για τρεις περιόδους, μέχρι το 1937) και αφετέρου γιατί η ταινία της αυτή θα προβληθεί σήμερα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

  Η ταινία αυτή έχει κοινά σημεία, αλλά και διαφέρει από τις προηγούμενες ταινίες της.

  Ας πούμε τις διαφορές.

  Είναι μια απολαυστική κωμωδία, στην οποία βλέπουμε κωμικοτραγικά επεισόδια ανάμεσα σε μάνα και κόρη. Διαφωνώ όμως για το romance, όπως τη χαρακτηρίζει το imdb. Δεν υπάρχει romance, το οποίο μόνο στην προηγούμενη ταινία της, το «Big world», στην μόνη που κεντρικός ήρωας είναι ένας άντρας, θα το δούμε.

  Κεντρικό θέμα, όπως και στην πρώτη της ταινία, την «Longing for the rain», είναι η γυναικεία σεξουαλικότητα. Εκεί, η αδιαφορία του άντρα για τη γυναίκα, δεν ενδιαφέρεται να κάνει σεξ μαζί της. Εδώ, η αδυναμία του να την ικανοποιήσει σεξουαλικά. Το μαθαίνουμε στο τέλος. Τριάντα χρόνια γάμου, δεν ένιωσε ποτέ σεξουαλική ικανοποίηση.

  Και αποφασίζει, μετά από τριάντα χρόνια γάμου, να τον χωρίσει.

  Υπάρχει και εδώ το πρόβλημα υγείας. Στην προ-προηγούμενη ταινία της, «Song of spring» (στην οποία βλέπουμε πάλι τη σχέση μητέρας-κόρης, μόνο που και οι δυο είναι γριές) ήταν το Alzheimer, στο «Big world» ήταν μια εγκεφαλική βλάβη (σπαστικότητα), εδώ είναι ένας πολύποδας.

  Η διαφορά:

  Στις προηγούμενες ταινίες τα συμπτώματα της αρρώστιας είναι έντονα, καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος τους. Εδώ δεν υπάρχουν συμπτώματα παρά ελάχιστα (μια λιποθυμία είδαμε όλη κι όλη), όμως ο πολύποδας πρέπει να βγει. Και αρχίζει μια οδύσσεια μέχρι να καταφέρει η κόρη να κάνει την εγχείρηση, στο τέλος της ταινίας.

  Στο «Spring tide» βλέπουμε πάλι τις σχέσεις μητέρας-κόρης, γεμάτες ένταση που κορυφώνεται στο τέλος, όμως υπάρχει και η εγγονή.

  Η κόρη είναι δασκάλα, και διδάσκει στα παιδιά σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Έχει τοποθετήσει στην αίθουσα ένα κουτί με σερβιέτες, μήπως έλθει ξαφνικά σε κάποια μαθήτρια η περίοδος.

  Επιστρέφοντας από τις διακοπές, ρωτάει, πρώτα τις μαθήτριες, ποιες είχαν έμμηνο ρύση. Μια σηκώνει το χέρι της.

  Στη συνέχεια ρωτάει τους μαθητές, ποιοι είχαν ονείρωξη. Ένας σηκώνει το χέρι του.

  Όταν η μαμά λέει στον κόρη ότι βρήκε δουλειά σε ένα toy shop, δεν είχα καμιά αμφιβολία για τι είδους shop ήταν.

  Όταν ένας φίλος από τα παλιά (ίσως διαβάσει αυτές τις γραμμές) μου είπε ότι έχει ένα μαγαζί με τουριστικά, δεν είχα λόγο να αμφιβάλλω. Χρόνια αργότερα μου αποκάλυψε ότι ήταν sex shop.  

  Απολαυστική κωμωδία, 6,7 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8. Αν δεν είστε μακριά από την αρχή της Ιεράς Οδού όπου βρίσκεται η Ταινιοθήκη της Ελλάδας και δεν έχετε αποφασίσει πώς να περάσετε το σαββατόβραδό σας, θα σας συνιστούσα να τη δείτε. Είναι απολαυστικότατη.

Lina Yang (杨荔钠, Big world (小小的我, 2024)

 Lina Yang (杨荔钠, Big world (小小的我, 2024)

 

  Ο μικρούλης εαυτός μου, η μετάφραση του κινέζικου τίτλου.

  Η Λίνα Γιανγκ με την τέταρτη ταινία της εγκαταλείπει τις γυναίκες, εδώ κεντρικό πρόσωπο είναι ένας νεαρός, όμως και αυτός, όπως και η κόρη στην προηγούμενη ταινία, έχει προβλήματα υγείας. Η κόρη είχε Alzheimer, ο νεαρός πάσχει από μια εγκεφαλική παράλυση, που τα συμπτώματά της είναι ασυντόνιστες κινήσεις, χεριών κυρίως.

  Trivia: πριν τρεις μήνες είδαμε το «Δυστυχώς, βρίζω». Εγκεφαλική βλάβη και αυτός, σύνδρομο Τουρέτ, που τον κάνει να βρίζει ιδεοψυχαναγκαστικά.

  Μια τέτοια κατάσταση συνεπάγεται προβλήματα, και εδώ τονίζονται κυρίως τα προβλήματα που έχουν να κάνουν με το πώς τον αντιμετωπίζει η κοινωνία. Τον βλέπουν σαν περίεργο ον, οι περισσότεροι πιστεύουν ότι είναι καθυστερημένος. Μόνο κάποιοι ηλικιωμένοι τον εκτιμούν γιατί τους λύνει προβλήματα που αντιμετωπίζουν με το κινητό τους.

  Ζει με τη γιαγιά του, η οποία τον φροντίζει όσο μπορεί. Η μητέρα του που είναι έγκυος δεν τολμάει να του μιλήσει για την εγκυμοσύνη της. Του λέει μόνο ότι θα λείψει για λίγο χρόνο.

  Η γιαγιά είναι σε μια χορωδία. Δίνουν παραστάσεις, έχουν και μουσικούς. Ένας ντράμερ θα αποχωρήσει. Μήπως να τον αντικαταστήσει ο νεαρός;

  Και πράγματι έτσι γίνεται.

  Υπάρχει και κάτι που δεν υπήρχε στις προηγούμενες ταινίες: το romance. Η κοπέλα τον βλέπει με κατανόηση, και συγκινείται αφάνταστα, όχι μόνο διαβάζοντας κάποια ποιήματά του, αλλά κυρίως ένα ποίημα που έγραψε ειδικά για αυτήν.

  Υπάρχει και ένα επεισόδιο που κάνουν σεξ. Η κάποια αφηγηματική ασάφεια αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να είναι φαντασίωση.

  Θα μάθει κάποια πράγματα που του εξομολογείται η γιαγιά του, αλλά και η μητέρα του, όταν έρχεται σπίτι με την αδελφούλα του.

  Εξαιρετική ταινία, με εντυπωσιακά επεισόδια, δεν εκπλήσσομαι για το 7,6 της βαθμολογίας της, εγώ της έβαλα 8 χωρίς δισταγμό.

  Και ο Jackson Yee εξαιρετικός στην ερμηνεία του.

  Trivia: πιάνει δουλειά σε ένα εστιατόριο. Ο νεαρός ιδιοκτήτης τον προσλαμβάνει. Το ξέραμε, το ακούσαμε και μετά, θα έχει κάποια έκπτωση στην εφορία για αυτό. Όμως τον προσέλαβε κυρίως από συμπόνια.

  Ανακοινώνει το μενού στους πελάτες. Ένα κατεβατό. Ανάμεσα στα άλλα, «βάτραχοι βατραχοτροφείου» (κατά το ιχθυοτροφείου).

  Ξέρω ότι οι διατροφικές συνήθειες δεν έχουν να κάνουν τόσο με την υγιεινή διατροφή όσο με την κουλτούρα. Έχω ακούσει για άτομα που τα πιάνει αλλεργία στη σκέψη ότι θα φάνε χοχλιούς (σαλιγκάρια), αγαπημένο μου έδεσμα, όπως και όλων των κρητικών.

  Στην κατοχή κάποιοι ιταλοί στρατιώτες έκαναν τραπέζι στον μετέπειτα άντρα της ξαδέλφης μου, νεαρός τότε, εικοσάρης. Αφού τέλειωσαν οι ιταλοί του έκαναν κοροϊδευτικά: «νιάου, νιάου». «Ωρέ κερατάδες, κάτη με ταΐσατε;».

  Φυσικά δεν το είπε στα ιταλικά, αλλά αυτοί φυσικά κατάλαβαν από την αγανακτισμένη έκφρασή του.

  Αν ήξερα αυτά που ξέρω τώρα, ότι η διατροφή είναι ζήτημα κουλτούρας, θα μάζευα τα βατράχια που ήταν ένα σωρό στη στέρνα του Χαρίτου, δυο βήματα πριν στρίψω στο μονοπάτι για το σπίτι μου, και που έδιναν συναυλία κάθε βράδυ. Τώρα πάει και η Χαρίτος, πάει και η στέρνα του.

  Η προηγούμενη ταινία της που είδαμε (είπαμε, τη βλέπουμε πακέτο) ήταν η «Song of spring».

Lina Yang, Song of spring (春歌,AKA 妈妈, 2022)

 Lina Yang, Song of spring (春歌,AKA 妈妈, 2022)

 

Για τρίτη συνεχόμενη φορά στον τίτλο η «Άνοιξη». 

  Μπορεί η Γιανγκ να καταπιάνεται με ένα θέμα κάθε φορά, τη σεξουαλική ματαίωση των γυναικών στην πρώτη της ταινία, τις ενδοοικογενειακές εντάσεις που έχουν εν πολλοίς να κάνουν με το χάσμα των γενεών στη δεύτερη, τώρα όμως, με την τρίτη της ταινία διαπιστώνουμε ότι ο κοινός παρονομαστής είναι οι δυστυχίες που κουβαλάνε οι άνθρωποι, και κυρίως οι γυναίκες. Και αυτό φαίνεται καθαρά σ’ αυτή την ταινία.

  Θέμα της είναι το Alzheimer.

  Θυμάμαι την ταινία «Και εσύ ποια είσαι;» του Antonio Mercero. Σ’ αυτήν, η εγγονή φροντίζει τον παππού, που βρίσκεται σε γηροκομείο. Τον επισκέπτεται συχνά. Εντυπωσιακό το εφέ τέλους:

  Και εσύ ποια είσαι;

  Είχε πάψει να την αναγνωρίζει.

  Θυμήθηκα και τη βιογραφική ταινία «Iris», της Iris Murdoch (φοιτητής είχα διαβάσει το βιβλίο της για τον Σαρτρ), όπου ο σύζυγός της την φρόντιζε όταν την κτύπησε το Alzheimer.

  Αυτές οι δυο περιπτώσεις είναι τυπικές. Έχω υπόψη μου περίπτωση ηλικιωμένης που την φροντίζει η εγγονή της.

  Η περίπτωση όμως σ’ αυτή την ταινία δεν είναι καθόλου τυπική, και για αυτό είπα ότι ο κοινός παρονομαστής των ταινιών της είναι η ανθρώπινη δυστυχία. Η ογδονταπεντάχρονη μητέρα, δασκάλα, πρέπει να φροντίζει την εξηνταπεντάχρονη κόρη της, καθηγήτρια αρχαιολογίας, που έχει προσβληθεί από Alzheimer. Βλέπουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, την συχνή επιθετικότητά της, και βέβαια κάποια στιγμή παύει να την αναγνωρίζει σαν μητέρα της.

  Γιατί μη τυπική περίπτωση;

  Γιατί το αντίθετο συμβαίνει σχεδόν πάντα. Το παιδί φροντίζει τον γονιό που έχει προσβληθεί από Alzhemer. Σαφώς η κατάσταση είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμη από ότι στην περίπτωση των δυο γυναικών στην ταινία.

  Την Γιανγκ δεν την ενδιαφέρει να δείξει και το τυπικό τέλος, που είναι ο θάνατος της κόρης, για αυτό τελειώνει την ταινία, όπως και στην προηγούμενή της, ποιητικά. Η κόρη είναι πια σε καροτσάκι, και η μητέρα την πηγαίνει στην παραλία. Την προειδοποιούν, η παλίρροια σε λίγο αρχίζει, πρέπει να φεύγουν.

  Όμως δεν φεύγουν. Απολαμβάνουν το νερό που έχει αρχίσει να ανεβαίνει μέχρι τους αστραγάλους τους. Και για να κάνει γλυκόπικρο το πικρό end, η κόρη αναγνωρίζει τη μαμά.

  Εκτός από τις δυο γυναίκες υπάρχει και μια παραβατική κοπέλα. Κλέβει στο λεωφορείο, αλλά η κόρη την ξελασπώνει. Της δίνει μάλιστα και λεφτά. Αργότερα τη βλέπουμε να συγκατοικεί μαζί τους για κάποιο διάστημα, μαζί με το μωρό της, και να φροντίζει την κόρη.

  Δεικτική η ιστορία, για να μας δείξει πόσο καλόψυχη είναι η κόρη.

  Ξέχασα, υπάρχει και δεύτερος τίτλος στην ταινία, «Μαμά». Δίπλα στα γράμματα τέλους, σε παράθυρο με βίντεο, βλέπουμε πρόσωπα (πιο πάνω γράφεται η ηλικία τους), προφανώς με Alzheimer, να μιλάνε για τη μαμά.

  6,6 η βαθμολογία της, πολύ καλή.

  Η προηγούμενη ταινία της που είδαμε ήταν η «Spring tide».

  Την Γιανγκ τη βλέπουμε πακέτο. 

Lina Yang, Spring tide (春潮, 2019)

 Lina Yang, Spring tide (春潮, 2019)

 

  Μετά το 春梦 έχουμε το 春潮,με διατήρηση του κινέζικου τίτλου.

  Κεντρικά πρόσωπα στην ταινία είναι γιαγιά, η κόρη (δημοσιογράφος) και η εγγονή. Τρεις γενιές, με το σχετικό χάσμα που τις χωρίζει.

  Μου θύμισε κάποια κινέζικα σήριαλ που έβλεπα παλιά. Βέβαια στόχος τους δεν ήταν να καταδείξουν το χάσμα των γενεών, αλλά να απευθυνθούν σε ευρύτερο κοινό. Βλέπαμε παππούδες, γονείς και παιδιά.

  Μέχρι την αρχή της ταινίας, όπως και στην προηγούμενη, βλέπουμε τυπικά επεισόδια. Μικρές καθημερινές εντάσεις, σαν αυτές που συμβαίνουν σε κάθε οικογένεια. Ακόμη ακούμε ιστορίες άλλων οικογενειών.

  Η θετή τους κόρη τους εγκατέλειψε αφού τους ξάφρισε τις οικονομίες. Ο άντρας της έπαθε καρδιακή προσβολή και πέθανε. Αυτή αποφάσισε να αυτοκτονήσει.

  Ένας άλλος αποφάσισε να αυτοκτονήσει πριν χρόνια. Δυο φορές. Έγραψε ένα βιβλίο για αυτό.

  Ένας αντικληρικαλισμός που παρατηρήσαμε στην προηγούμενη ταινία κάνει και εδώ την εμφάνισή του. Η εγγονή κοροϊδεύει μια ηλικιωμένη, που προσεύχεται στον Βούδα κάθε μέρα, με αποτέλεσμα να καούν τα δάκτυλά της. Εγώ λέει, τη γιαγιά μου δεν θα την άφηνα. Βέβαια αν το έκανε, όταν θα πέθαινε και την έβλεπε ο Βούδας με καμένα δάκτυλα, θα τη λυπόταν και θα την άφηνε να μπει στον παράδεισο.

  Όμως μετά τη μέση δεν έχουμε πια τυπικά επεισόδια. Μας αποκαλύπτονται μυστικά. Η γιαγιά λέει στην εγγονή ότι η μητέρα της ήθελε να κάνει έκτρωση. Ο άντρας με τον οποίο συζούσε δεν ήταν φαίνεται ο καλύτερος, ίσως για αυτό. Τώρα έχει περιστασιακούς εραστές. Η γιαγιά της πήρε την κόρη της, για να την αναθρέψει καλύτερα. Μετά όμως η εγγονή πήγε με τη μητέρα της. Επισκέπτονται τη γιαγιά, που τώρα συζεί με έναν ηλικιωμένο. Του εξομολογείται ότι είχε 30 χρόνια να κάνει σεξ. Ο συγχωρεμένος ο άντρας της ήταν μανιακός με το σεξ. Όχι μόνο δεν την άφηνε ήσυχη, κάνοντάς τη να σιχαθεί το σεξ, αλλά πήγαινε και με άλλες γυναίκες. Ήταν τέτοιο καθίκι που μια φορά έφερε μια πόρνη στο σπίτι. Δεν ήθελε να την πληρώσει όσο είχαν συμφωνήσει και αυτή φώναξε την αστυνομία, κατηγορώντας τον για βιασμό.

  Η συμπάθεια της σκηνοθέτιδος είναι με την κόρη. Σε έναν εκτενή μονόλογο η κόρη αφηγείται αρκετά για τη γιαγιά. Δεν θα ήθελε η εγγονή της να της μοιάσει. Πιο πριν είχαμε δει τη γιαγιά να καίει γράμματα που βρήκε σε μια βαλίτσα, το μοναδικό απομεινάρι της κόρης της στο σπίτι της. Φυσικά όταν αυτή το βλέπει της βάζει τις φωνέςΕγ. Η άλλη δεν μιλάει.  

  Trivia:

  -Παλιά τρώγαμε 饺子 (Jiaozi, σαν τα δικά μας τυροπιττάκια, που έχουν μέσα κρέας και λαχανικά) μόνο την πρωτοχρονιά. Τώρα όλο το χρόνο.

  Και εμείς στην Κρήτη καλλιτσούνες, μόνο το Πάσχα. Τώρα τα ζαχαροπλαστεία πουλάνε όλο το χρόνο.

  Η κόρη έχει αγοράσει σε δυο αντίτυπα τους «Γελοίους έρωτες» του Κούντερα. Έτσι κάνει, βιβλία που της αρέσουν (υποθέτω ότι αυτό το συγκεκριμένο άρεσε πολύ στη Γιανγκ) τα αγοράζει δυο φορές.

  Εγώ έχω αγοράσει δυο φορές βιβλία, όμως σε χρονική απόσταση. Το βρήκα ευκαιρία, το αγόρασα για να το διαβάσω κάποια στιγμή, πέρασε καιρός χωρίς να το διαβάσω, το βλέπω πάλι σε προσφορά και το αγοράζω ξανά, ξεχνώντας ότι το είχα ήδη αγοράσει.

  Πεταμένα λεφτά.

  Είναι μια ταινία χωρίς σασπένς, δεν περιμένουμε να γίνει κάτι συνταρακτικό, μια ρήξη π.χ. των σχέσεων, για αυτό η Γιανγκ τελειώνει την ταινία με ένα ποιητικό τρόπο:  Κατακλύζονται διάφοροι χώροι με νερά. Και στο τελευταίο πλάνο βλέπουμε την εγγονή να μπαίνει σε ένα ποτάμι και να πλατσουρίζει με το νερό.

  6,8 η βαθμολογία της, φαίνεται άρεσε περισσότερο από την προηγούμενη. Εμένα όμως μου άρεσε περισσότερο η προηγούμενη, η «Longing for the rain».

Jean-Pierre Jeunet, Amelie (2001)

 Jean-Pierre Jeunet, Amelie (2001)

 

Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Χαριτωμένη κομεντί, με δυο συνεσταλμένους νεαρούς. Όμως πριν εμφανιστεί ο νεαρός, στη μέση της ταινίας, βλέπουμε χιουμοριστικά επεισόδια, που έχουν να κάνουν όχι τόσο με την πλοκή (δεν πυροδοτούν παραπέρα δράση) αλλά με το πλέγμα προσώπων που βρίσκονται γύρω από την Αμελί. Μετά τη μέση της ταινίας είναι που δημιουργείται το σασπένς, σασπένς του πώς, θα φτάσουμε στο ευτυχές happy end. Και εδώ τα επεισόδια είναι από απλά χιουμοριστικά έως κωμικά. Κάποια από αυτά έχουν να κάνουν με το ότι και οι δυο, ιδιαίτερα η Αμελί, είναι ευφάνταστοι, και πνίγονται στις φαντασιώσεις τους.

  Η Αμελί έχει και εμμονές, όπως να πετάει πέτρες στα παράθυρα. Επίσης σκαρώνει φάρσες.

  Το ευφάνταστο των νεαρών επιτρέπει στο σκηνοθέτη το φανταστικό κάποιων επεισοδίων, όπως π.χ. το να μιλάει το πρόσωπο μιας φωτογραφίας.

  Το 8,3 της βαθμολογίας της δείχνει ότι άρεσε πολύ. Και εμένα μου άρεσε πολύ, όμως δεν θα έβαζα 9, και για αυτό προτίμησα να μη βαθμολογήσω.

 

Yang Lina AKA Yang Tianyi, Longing for the rain (春梦, 2013)

 Yang Lina AKA Yang Tianyi, Longing for the rain (春梦, 2013)

 

  Ανοιξιάτικο όνειρο είναι η κινέζικος τίτλος, με την μεταφορική σημασία της παροδικής χαράς.

  Μετά από κάμποσα ντοκιμαντέρ η Λίνα Γιανγκ γυρίζει την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους.

  Το θέμα της ταινίας είναι οι σεξουαλικές ματαιώσεις της γυναίκας, θέμα που δεν το έχω ξανασυναντήσει σε ταινία.

  Η Φανγκ Λέι πλησιάζει τον άντρα της ερωτικά, πάνω από μια φορά, όμως αυτός δεν έχει διάθεση. Συχνά είναι κολλημένος στο tablet του.  

  Κάποια στιγμή η γυναίκα του του λέει, κοιμήσου με το tablet σου. Αυτή έχει ξαπλώσει σε άλλο, μονό κρεβάτι.

  Αλλά φαίνεται ότι γενικά δεν έχει διάθεση να κάνει σεξ με τη γυναίκα του, τον βλέπουμε κάποια στιγμή να αυνανίζεται.

  Και η γυναίκα τότε, τι επιλογές έχει;

  Μια φίλη της της κάνει δώρο ένα δονητή.

  Να βρει φίλο, είναι μια άλλη επιλογή που της προτείνεται.

  Η πιο συνηθισμένη, η καταφυγή στις φαντασιώσεις.

  Όμως η Γιανγκ, για να τονίσει τη ματαίωση της γυναίκας, καταφεύγει στο φανταστικό.

  Οι φαντασιώσεις αυτές υλοποιούνται. Νιώθει ότι κάνει έρωτα με έναν άντρα που δεν τον βλέπει, δεν τον αγγίζει, που όμως είναι πραγματικός.

  Μια φίλη της της λέει να πάνε σε ένα ταοιστή ιερέα, να δούνε τι θα της πει.

  Υπάρχει ένα κακό πνεύμα μέσα της, τόσο ψηλό κ.λπ. που έχει καταλάβει το σώμα της, και μετά από τόσες μέρες θα καταλάβει και την ψυχή της. Πρέπει να το διώξει οπωσδήποτε.

  Η βουδίστρια όμως της λέει άλλα πράγματα, να βοηθήσει στην ενσάρκωση αυτού του πνεύματος.

  Βλέπουμε ένα σωρό κόσμο (έχω δει ανάλογα και στα καθ’ ημάς) να καταφεύγει στους βουδιστές μοναχούς για εξορκισμούς.

  Διαβλέπω μια σάτιρα σ’ αυτές τις σκηνές. Η θρησκεία είναι πάντα μια καταφυγή για τους απελπισμένους.

  Στην τελευταία σκηνή τη βλέπουμε να καταφεύγει πάλι στη φαντασίωσή της.

  Όταν η πλήρης ερωτική επαφή απουσιάζει, τα υποκατάστατα είναι μια καλή εναλλακτική.

  Αυτά που αφηγήθηκα μέχρι τώρα είναι τυπικά, όμως υπάρχει και κάτι μη τυπικό.

  Η μικρή κόρη της επιμένει να την ακολουθήσει. Την παίρνει μαζί της στο αμάξι, της δίνει κάτι σαν χαρταετό, και την αφήνει. Κατευθύνεται μέσα στα δέντρα για να συναντήσει τον φανταστικό εραστή της. Όταν όμως γυρνάει, η κόρη της δεν είναι εκεί. Τη φωνάζει απεγνωσμένα. Βλέπει το σαν αετό να επιπλέει στο νερό του ποταμού.

  Αφηγηματικό κενό.

  Τη βλέπουμε με τον άντρα της στο νοσοκομείο, η μικρή είναι εκτός κινδύνου.

  Κάνει το μεγάλο λάθος: του εκμυστηρεύεται τις φαντασιώσεις της.

  Αυτός την αποκαλεί πουτάνα και φεύγει.

  Θα εξαφανιστεί παίρνοντας το παιδί μαζί του.

  Αυτή θα καταφύγει στην αστυνομία, και δεν θυμάμαι πού αλλού, για να το βρει.

  Τελικά θα το βρει;

  Στο «Ένας χωρισμός» του Ασγάρ Φαρχάντι, στην τελευταία σκηνή στο δικαστήριο, δεν μας λέγεται με ποιον από τους δυο γονείς έχει αποφασίσει το κοριτσάκι να μείνει. Ο Φαρχάντι δεν μας λέει, γιατί αυτό θα αδυνάτιζε το «μήνυμά» του, τα τραύματα των παιδιών όταν χωρίζουν οι γονείς τους.

  Με παρόμοιο τρόπο δεν μας λέει η Γιανγκ αν η Φανγκ Λέι βρήκε τελικά την κόρη της, πράγμα που θα αδυνάτιζε το μήνυμά της, που είναι οι σεξουαλικές ματαιώσεις της γυναίκας.

  6,2 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 8, εκτιμώντας τον τολμηρό τρόπο που καταπιάνεται με ένα θέμα, σχεδόν ταμπού στον κινηματογράφο, τις σεξουαλικές ματαιώσεις της γυναίκας, και μάλιστα μέσα στα πλαίσια του γάμου, και τις υποκατάστατες ικανοποιήσεις της.

Wu Jing (1974 - )

 Wu Jing (1974 - )

 

  O Wu Jing είναι κατά βάση ηθοποιός, όμως γύρισε και τρεις εξαιρετικές ταινίες, και έτσι αποφάσισα να του κάνω το σκηνοθετικό πορτραίτο του.

  Γεννήθηκε το 1974 και είναι μαντζουριανής καταγωγής. Δραστηριοποιήθηκε στο Χονγκ Κονγκ, όπου πρωταγωνίστησε σε ταινίες πολεμικών τεχνών (wu xia), ενώ γύρισε και ο ίδιος τρεις, στις οποίες πρωταγωνίστησε κιόλας. Η πρώτη ήταν η «Legendary assassin», (2008), με το romance σε πρώτο πλάνο και αρκετές κωμικές πινελιές. Η επόμενη ήταν η «Wolf warrior» (2015), με τη δράση να διαδραματίζεται στην Κίνα, όπου οι wolf warriors, επίλεκτο σώμα των ενόπλων δυνάμεων, είχαν να αντιμετωπίσουν εμπόρους ναρκωτικών και μισθοφόρους. Στην ταινία «Wolf warrior 2» (2017) η δράση μεταφέρεται στην Αφρική. Πρέπει να εκκενωθούν οι κινέζοι καθώς κινδυνεύουν από τους επαναστάτες και τους μισθοφόρους τους. Ο Wu θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτή την επιχείρηση εκκένωσης. Και στις δυο ταινίες υπάρχουν όχι μόνο σκηνές wu xia, αλλά και καθαρά πολεμικές σκηνές, με τον πόλεμο των drones και τον covid να προσημαίνονται στη δεύτερη.

  Δεν έχω δει πολλές ταινίες του, γιατί δεν είμαι λάτρης των ταινιών wu xia. Είδα όμως «The battle of the lake Changjin», Ι (2021) και ΙΙ, (2022), καθώς γυρίστηκαν από τον Chen Kaige τον οποίο είδα πακέτο, όπως και την ταινία «Blades of the guardians» (2026).

Wu Jing (吴京), Legendary assassin (狼牙, 2008)

 Wu Jing (吴京), Legendary assassin (狼牙,2008)

 

Δόντι λύκου είναι ο κινέζικος τίτλος.

  Είναι η πρώτη ταινία του Wu Jing. Χαμηλή βαθμολογία, 6,1, πάντως ψηλότερη από τους δυο wolf warriors, που έσπασαν τα ταμεία.

  Επτά χρόνια τη χωρίζουν από το «Wolf warrior», και βλέπω ακόμη πιο νέο τον Wu Jing, που πρωταγωνιστεί όπως και στους Wolf warriors, και πιο νέα την όμορφη Celina Jade, που πρωταγωνιστεί στο «Wolf warrior 2».

  Ας το πω από τώρα: η ταινία μου άρεσε φοβερά, και έβαλα 8.

  Για πιο λόγο.

  Ας σχολιάσω:

  Στο imdb έχει ένα σωρό χαρακτηρισμούς για την ταινία εκτός από το comedy και romance. H βικιπαίδεια τη χαρακτηρίζει απλώς ως action film.

  Πάλι θα μιλήσω για το «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα».

  Μου αρέσουν τα romance, και εδώ το romance είναι κυρίαρχο, σε αντίθεση με τα δυο wolf warriors, όπου υποχωρούσε πολύ μπροστά στη δράση.

  Ακόμη, είχε άφθονες κωμικές πινελιές, κυρίως με τον ζηλιάρη αστυνομικό που καλοβλέπει τη Celina, η οποία όμως έχει όλη της την προσοχή στον Jing.

  -Θέλω να μου πεις, εσύ μου έσωσες τη ζωή;

  -Όχι, απαντάει, με κάποιο δισταγμό ο Jing, γιατί πράγματι της έσωσε τη ζωή.

  Μου θύμισε ανάλογη σκηνή στο «Accidental hero». (Πολύ ωραία, η συνειρμική μου μνήμη λειτουργεί ακόμη αρκετά καλά).

  Τον κυνηγούν οι κακοί, γιατί αποκεφάλισε τον αρχηγό τους, έμπορο ναρκωτικών. Κουβαλάει το κεφάλι του. Θα το καταθέσει σαν τρόπαιο στον τάφο της κοπέλας που εξαιτίας του έχασε τη ζωή της. Όμως πρέπει εν τω μεταξύ να ξεφεύγει, τόσο από την αστυνομία όσο και από τους κακούς, που η χήρα γυναίκα του τους πιέζει να βρουν πάση θυσία τον δολοφόνο του άντρα της, και να πάρουν από την αστυνομία το αποκεφαλισμένο πτώμα του.

  Εδώ δεν έχουμε πολεμικές σκηνές όπως στα wolf warriors, αλλά wu shu (武术, πολεμικές τέχνες).

  Ο Jing εξουδετερώνει πάντα τους κακούς.

  Εν τάξει, μια χούφτα είναι κάθε φορά.

  Όμως στο τέλος είναι πάνω από πενήντα.

  Αν δεν είχα υπόψη μου τον δικό μας Διγενή, «Στο έμπα χίλιους έκοψε, στο έβγα δυο χιλιάδες», θα μου φαινόταν ολότελα αστείο, καθώς ήταν ιδιαίτερα υπερβολικό.

  Όμως αυτή η υπερβολή φαίνεται αρέσει, όπως άρεσε και σε μας, τότε που γράφηκε το έπος του Διγενή Ακρίτα και τα άλλα ακριτικά ποιήματα. Έχω αναφερθεί σ’ αυτή και σε άλλα έργα που είδα πρόσφατα, όμως δεν έχω χρόνο να ψάχνω να δω ποια είναι.

  Πολύ μου άρεσε αυτή η ταινία.

   

Oliver Stone, Platoon (1986)

 Oliver Stone, Platoon (1986)

 

  Η ταινία θα προβληθεί την Παρασκευή 19 Ιουνίου, στις 20.50, στη Ριβιέρα, για τα 40χρονά της.

  Εδώ δεν υπάρχει άσχημος, μόνο καλός (Willem Dafoe) και κακός (Tom Berenger). Και οι δυο λοχίες στο Βιετνάμ.

  Υπάρχει και ο ιδεαλιστής Charlie Sheen, που παράτησε το κολλέγιο και πήγε εθελοντής στο Βιετνάμ να υπηρετήσει την πατρίδα του.

  Δεν ήταν όλοι πατριώτες σαν αυτόν. Ο John Carter, καλή του ώρα εκεί που βρίσκεται, το έσκασε από την Αμερική για να γλιτώσει τον πόλεμο και ήλθε στην Κρήτη, στην Ιεράπετρα, όπου δίδαξε αγγλικά στο φροντιστήριο του συγχωρεμένου του Μανώλη Σταυρακάκη, και υπήρξα μαθητής του. Πρωτοετής στο Τμήμα Αγγλικών Σπουδών, όλοι σχολίαζαν την αμερικάνικη προφορά μου.

  Ο Charlie Sheen αφηγείται τις περιπέτειες της διμοιρίας τους.

  Αντιπολεμική ταινία. Ο κακός εκτελεί εν ψυχρώ βιετναμέζους σε ένα χωριό. Ο καλός αρπάζεται μαζί του, τον απειλεί με στρατοδικείο.

  Ο κακός του τη φύλαγε. Πηγαίνει δήθεν προς διάσωσή του, όμως όταν τον βλέπει τον πυροβολεί και τον σκοτώνει.

  Δεν κάνω σπόιλερ, η ποιητική δικαιοσύνη σε τέτοια έργα είναι δεδομένη, και εδώ θα εκφραστεί με την επιταγή του ιουδαϊκού νόμου: οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος.

  Για τις βιαιότητες των αμερικανών στο Βιετνάμ ξέρουμε αρκετά οι της δικής μου γενιάς. Η σφαγή στο Μι Λάι απασχόλησε για καιρό τα ΜΜΕ.

  Σκληρή ταινία. Βλέπουμε συνεχώς πληγωμένους, με σοβαρά τραύματα.

  Καλή ταινία, 8,1 η βαθμολογία της, το αντιπολεμικό της μήνυμα είναι εν πολλοίς αυτό που της έδωσε την υψηλή βαθμολογία, αλλά εγώ δεν θα την ξανάβλεπα με τίποτα.

  Επαναλαμβάνω, σκληρή ταινία.

 

Wu Jing (吴靖), Τραπέζι για δυο (拼桌,2026)

 Wu Jing (吴靖), Τραπέζι για δυο (拼桌,2026)

 

  Θα προβληθεί το Σάββατο, 20 Ιούνη, στις 21.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, στα πλαίσια πενθήμερου αφιερώματος στον κινέζικο κινηματογράφο.

  Να κάτσεις στο τραπέζι με άλλους τους οποίους δεν ξέρεις, μου μεταφράζει το njstar τον κινέζικο τίτλο. 

  Κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι με κάποιον που δεν τον ξέρεις;

  Αν δεν υπάρχει άδειο τραπέζι, αναγκαστικά. 

  Πάλι θα μιλήσω για τις συμπτώσεις. Δεν υπάρχουν πολλές ταινίες (θυμάμαι το «Μεγάλο φαγοπότι») που έχουν σαν θέμα το φαγητό. Και να που, μόλις πριν δεκαπέντε μέρες, είδα την ταινία «Στη φωτιά».

  Οι σχέσεις των νέων και τα ερωτικά τους (α)διέξοδα είναι το θέμα της ταινίας.

  Τα κύρια πρόσωπα είναι δύο. Ο Lu Shigu είναι ένας άνεργος προγραμματιστής που ξέρει από καλό φαγητό. Η Zhang Jiayi είναι επιμελήτρια βιβλίων. Προσπαθεί να πείσει έναν διάσημο συγγραφέα να εκδώσει στον εκδοτικό τους οίκο. Αυτός αρνείται σθεναρά. Όμως… (αν μην κάνω σπόιλερ).

  Έχει δεσμό. Με το φίλο της δεν είναι ευχαριστημένη, συχνά την γράφει. Όμως μπαίνει και ένα άλλο εμπόδιο: Είναι εικονολήπτης, και του τυχαίνει μια καλή ευκαιρία για δουλειά στο Πεκίνο. Την κλείνει, χωρίς καν να ζητήσει τη γνώμη της, θεωρώντας το δεδομένο ότι θα τον ακολουθήσει. Και η δική της δουλειά, που της αρέσει;

  Βλέπει τους δισταγμούς της. Καταλαβαίνει. Της λέει ότι είναι έτοιμος να παραιτηθεί αν του το ζητήσει. Αυτή, πριν του γυρίσει την πλάτη και σηκωθεί και φύγει, του λέει ότι όποια επιλογή και αν κάνουν, ένας από τους δυο θα είναι δυστυχισμένος. Αυτή, αν πάει στο Πεκίνο. Αυτός, αν μείνει στη Σαγκάη.

  Με τον Lu Shigu μοιράζεται το ίδιο τραπέζι σε ένα εστιατόριο που βρίσκεται κοντά τους. Θα γνωριστούν σιγά σιγά και θα συμπαθήσει ο ένας τον άλλο.

  Τι μπορεί να ελπίζει ο Lu, όταν του λέει ότι έχει φίλο, και μάλιστα μια φορά τους συναντάει τυχαία;

  Αδιέξοδα σχέσεων από τη μια, τυχαίες γνωριμίες που ανθίζουν από την άλλη.

  Άλλο τίποτα;

  Η φίλη της είναι ενθουσιασμένη με μια διαδικτυακή σχέση. Μια φορά μιλούσαν συνέχεια επί δεκαεπτά ώρες.

  Στην πραγματική ζωή τα πράγματα είναι… αλλά για να ρωτήσω την τεχνητή νοημοσύνη. Να μην πέσω σε λεπτομέρειες, μου λέει ότι περίπου το 20% των γνωριμιών γίνονται διαδικτυακά, και η επιτυχία της σχέσης είναι περίπου η ίδια σε ποσοστό με τις σχέσεις που δεν γίνονται διαδικτυακά.

  Ξέχασα να ρωτήσω, πόσες από αυτές που ξεκινούν διαδικτυακά καταλήγουν σε αυτό το 20%, που συναντιώνται τελικά. Αλλά ας μη χάνω χρόνο, η φίλη της δεν ανήκει σε αυτό το 20%. Κάποια στιγμή ο άλλος έπαψε να επικοινωνεί μαζί της και είναι απαρηγόρητη.

  Ωραίο το ερώτημα: όταν χάνεις κάποιον και στενοχωριέσαι, είναι γιατί ήσουν ερωτευμένος/η μαζί του ή γιατί τον/την είχες συνηθίσει;

  Το συμπέρασμα είναι ότι δεν μπορεί να τον είχε ερωτευθεί διαδικτυακά, μάλλον στενοχωρέθηκε γιατί είχε συνηθίσει το chat μαζί του.

 Τι έγινε τελικά με τον Lu Shigu και την Zhang Jiayi;

 Με μια εντυπωσιακή ανατροπή υποδηλώνεται το happy end στο τέλος.

  Έξυπνο σενάριο, και πολύ καλές ερμηνείες. Παρά τη χαμηλή βαθμολογία της, 6,2, εμένα μου άρεσε, έβαλα 7.

Wu Jing (吴京), Wolf warrior 2 (战狼 2, 2017)

 Wu Jing (吴京), Wolf warrior 2 (战狼 2, 2017)

 

  Με εξέπληξε η χαμηλή βαθμολογία του «Wolf warrior» (5,3) και αναρωτιόμουνα για το franchise. Είδα τις εισπράξεις, ρώτησα το chatgpt και μου είπε ότι ήταν πολύ καλές, και ακόμη καλύτερες του «Wolf warrior 2», τρίτο σε εισπρακτική επιτυχία στα χρονικά του κινέζικου κινηματογράφου, παρά τη χαμηλή βαθμολογία που έχει και αυτό, 5,9. Τη χαμηλή βαθμολογία την αποδίδει στο ότι σε μη κινέζους μπορεί να μην άρεσε. Φυσικά δεν του είπα ότι μπορεί να υπάρχει και μια προκατάληψη απέναντι στην Κίνα.

  Είχε δίκιο, είναι μια εξαιρετική ταινία, δεν μπορούσα να βάλω κάτω από 9.

  Πάλι στο παλιό μοτίβο. Μετά από ένα άγριο επεισόδιο ο Lang Fang σκοτώνει τον διευθυντή μιας real estate που ήλθε να ξεσπιτώσει κάποιους δυστυχισμένους χωριάτες (προστάτης των φτωχών, μοτίβο που είδαμε και στην ταινία «Ο άνεμος πνέει στην έρημο», και, τώρα μου πέρασε από το μυαλό, θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε «μοτίβο του Ρομπέν των Δασών»).

  Το αποτέλεσμα: Δυο χρόνια φυλακή και απόταξη από τον στρατό. Τη γυναίκα του την έχει απαγάγει, και φαίνεται ότι την έχει σκοτώσει, ένας μισθοφόρος. Είναι η επικεφαλής των wolf warriors. Το ειδύλλιο το είδαμε να αναπτύσσεται στην προηγούμενη ταινία, από την οποία είδαμε κάμποσες σκηνές.  

  Υπηρετεί σαν μισθοφόρος (υπάρχουν και καλοί μισθοφόροι) σε ένα πλοίο που μεταφέρει βοήθεια στους χειμαζόμενους πληθυσμούς αφρικανικών χωρών. Το σώζει κάποια στιγμή από σομαλούς πειρατές.

  Δεν θα επεκταθώ στην πλοκή την οποία, να το ξαναπώ άλλη μια φορά, μπορείτε να διαβάσετε στη βικιπαίδεια. Θα πω μόνο ότι υπάρχει μια τρομερή εξέλιξη, προφητική θα έλεγα, σε σχέση με την προηγούμενη ταινία, με την οποία τη χωρίζει διαφορά μόλις δυο χρόνων.

  Τα drones, για τα οποία διαβάζαμε και ακούγαμε συνεχώς τώρα με την αμερικανοϊρανική σύγκρουση. Τα είδαμε εκεί να επιτίθενται με αγριότητα σε άμαχους. Τα χρησιμοποιούσαν επαναστάτες που ήταν ενάντια στην κυβέρνηση.

  Ο ιός lamanla, με την καραντίνα και τα εμβόλια, που προσημαίνει τον covid.

  Και βέβαια μου άρεσε το μοτίβο της εκδίκησης, που είδαμε και στο «Ο άνεμος πνέει στην έρημο».

  Και ενώ και τα δυο έργα είναι έργα πολεμικών τεχνών, που εμένα δεν μου αρέσουν, βρίσκονται στην παράδοση της Ανατολής, στο μεγαλύτερό τους μέρος ήταν επίσης πολεμικά έργα, με ανταλλαγές πυροβολισμών, που μου αρέσουν. Εδώ ειδικά είχαμε και μάχη με τανκς. Εξουδετέρωσαν το πλήρωμα ενός τανκ των επαναστατών και το χρησιμοποίησαν εναντίον τους.

  Στο τέλος της ταινίας έφτασε το «ιππικό», ο κινέζικος στόλος, που άρχισε να ρίχνει οβίδες, με φοβερή ευστοχία, πάνω στα εχθρικά τανκς.

  Μαζί με τα γράμματα τέλους μαθαίνουμε ότι τελικά η γυναίκα του ήταν ζωντανή, και ότι αυτός επαναπροσλήφθηκε στους wolf warriors.

  Γιατί το μαθαίνουμε μόλις στο τέλος ότι η γυναίκα του ήταν ζωντανή τελικά.

  Γιατί ένα «εκ των ων ουκ άνευ» σε μια ταινία είναι η αύρα ενός ειδυλλίου. Εδώ, η γυναίκα είναι μια γιατρίνα, η οποία κάποια στιγμή θα τον φιλήσει παθιασμένα.

  Εξαιρετικά όμορφη η γιατρίνα, και με ένα εντυπωσιακό βιογραφικό η Celina Jade που την υποδύεται.