Anh Hung Tran, Στη φωτιά (La Passion de Dodin Bouffant, 1993)

 Anh Hung Tran, Στη φωτιά (La Passion de Dodin Bouffant, 1993)

 

  Θα με έχετε βαρεθεί να μιλάω τόσο συχνά για την πρόσληψη.

  Τι να με ενδιαφέρει σε ένα έργο, στο οποίο, τα περισσότερα πλάνα/επεισόδια, είναι παρασκευή φαγητών, συνταγές μαγειρικής, γαστρονομικά σχόλια;

  Γιατί δεν με ενδιαφέρει ένα τέτοιο έργο;

  Πρώτα πρώτα γιατί ζηλεύω. Οι οικονομικές μου δυνατότητες δεν θα έφταναν ποτέ για να δοκιμάζω τέτοιου είδους φαγητά, ή κρασιά που αγοράστηκαν πανάκριβα σε μια δημοπρασία, κρασιά που ανασύρθηκαν από ένα ναυάγιο.

  Βέβαια, αν είχα αυτές τις δυνατότητες, μάλλον θα είχα γίνει σαν τον συγχωρεμένο τον Πάγκαλο (όχι, δεν τα φάγαμε μαζί), τον Βενιζέλο ή τον Μαρινάκη.

  Τότε γιατί είδα την ταινία;

  Δεν φανταζόμουνα ότι τα γαστριμαργικά θα κυριαρχούσαν στο μεγαλύτερο μέρος της. Έπειτα, η Ζιλιέτ Μπινός είναι εξαιρετική ηθοποιός, και τη θαύμασα άλλη μια φορά. Επίσης, ελάχιστες ταινίες έχω δει βιετναμέζου σκηνοθέτη, ενώ βλέπω αβέρτα βιετναμέζικα reels στο διαδίκτυο.

  Βέβαια υπήρχε και μια συγκινητική ιστορία αγάπης, με unhappy end δυστυχώς, που αυτή μου άρεσε, όπως γενικά μου αρέσουν τα romance.  

  Μέχρι σχεδόν τη μέση της ταινίας δεν υπήρξε κανένα σασπένς και καμιά ανατροπή. Μετά βλέπουμε την ανατροπή που δημιουργεί και το σασπένς: Η Ζιλιέτ Μπινός κάτι έχει. Ξαφνικές λιποθυμίες, είναι άρρωστη. Θα της περάσουν ή θα καταλήξει;

  Τελικά καταλήγει.

  Το φάντασμά της τον κατατρύχει.

  Κορυφαίοι σεφ και οι δυο.

  Όταν μια ταινία δεν μου αρέσει αλλά αρέσει στους άλλους, δεν βαθμολογώ, παρά μόνο όταν συμβαίνει το αντίθετο.

  7,4 η βαθμολογία της.