Yang Larry, Mountain cry (喊山, 2015)

 Yang Larry, Mountain cry (喊山, 2015)

 

  Είναι από τις πιο συγκινητικές ιστορίες αγάπης που έχω δει ποτέ.

  Ήλθαν στο ορεινό χωριό πριν μισό χρόνο. Ζητιάνος λέει, αυτός. Η γυναίκα του μουγκή. Έχουν και δυο παιδιά.

  Αργότερα θα μάθουμε λεπτομέρειες. Κοριτσάκι αυτή, χάθηκε μέσα στο πλήθος. Την βρήκε, τη βούτηξε. Το κοριτσάκι κρυφάκουσε, κάποια του είπε να μην την σκοτώσει στο ξύλο όπως την προηγούμενη γυναίκα του. Τον βλέπει και φοβάται. Του λέει γιατί. Την πλησιάζει με μια τανάλια, της ανοίγει το στόμα και της πληγώνει τη γλώσσα. (Τι θυμήθηκα τώρα, εμάς μας έβαζαν πιπέρι στο στόμα οι μανάδες μας).

  Έτσι έμεινε μουγκή.

  Ίσως όμως να ήταν και ψυχολογικό, από το φόβο της.

  Ένας νεαρός από το χωριό βάζει παγίδες με εκρηκτικά, για να σκοτώνει κουνάβια. Ο άντρας της πατάει κατά λάθος σε μια τέτοια παγίδα και του κόβεται το πόδι. Μεταφέρεται στο σπίτι. Πεθαίνει.

  Και βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτόγονη κοινωνία που μου θύμισε Ισλάμ.

  Να μην το μάθει η αστυνομία. Να αποζημιώσει τη γυναίκα του με 20.000 yuan.

  Πού να τα βρει.

  Δεσμεύεται να προσφέρει φαγητό σ’ αυτή και στα δυο παιδιά της (το ένα είναι μωρό) μέχρι να μπορέσει να μαζέψει τα λεφτά.

  Αναπτύσσεται ένα τρυφερό αίσθημα ανάμεσά τους.

  Λέει ότι θα παραδοθεί στην αστυνομία.

  Δεν γίνεται, θα εκτεθεί το χωριό που δεν κατάγγειλε το έγκλημα αμέσως.

  Το χωριό αποφασίζει να τη διώξει.

  «Μακριά από το αγριεμένο πλήθος», μου θύμισε το μυθιστόρημα του Τόμας Χάρντι.

  Δεν έχασε την ευκαιρία ο Γιανγκ.

  Μόνος εναντίον όλου αυτού του πλήθους, τους κρατάει σε απόσταση.

  Όμως καταφτάνει η αστυνομία, συνοδεύοντας τον κοινοτάρχη που είχε νοσηλευτεί, άρρωστος.

  Παραδίδεται, αφού παρακαλέσει τον πατέρα του να τη φροντίσει αυτή και τα παιδιά της (είχε φροντίσει πριν να στείλει την κόρη της σχολείο, της αγόρασε βιβλία). Φόνος εξ αμελείας, δεν θα καθίσει πολύ στη φυλακή. Όταν αποφυλακισθεί θα την παντρευτεί, το λέει και σ’ αυτήν και στον πατέρα του.

  Οι αστυνομικοί που τον συνοδεύουν στον τόπο που είναι θαμμένος, τη βλέπουν μπροστά τους κρατώντας ένα μεγάλο φύλλο χαρτί που γράφει πάνω «Εγώ τον σκότωσα».

  Του έκλεισε στόμα και ρουθούνια.

  Λέει αλήθεια, ή το λέει για να σώσει τον νεαρό;

  Οι αστυνομικοί λένε ότι θα την πάνε στο νοσοκομείο για να τη θεραπεύσουν.

  Στην τελευταία σκηνή τη βλέπουμε πάνω στο βουνό να φωνάζει.

  Είχε ξαναβρεί τη φωνή της.

  Συγκινητική ιστορία, διάβασα ότι είναι η πιο γνωστή διεθνώς ταινία του Γιανγκ (μεταφορά μυθιστορήματος της Ge Shuiping) και εκείνη που τον καθιέρωσε ως έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους κινέζους σκηνοθέτες.

  Όμως το 7,2 της βαθμολογίας της για μένα δεν ήταν αρκετό, έβαλα 9.