Elio Petri, Υπεράνω πάσης υποψίας (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto, 1970)

 Elio Petri, Υπεράνω πάσης υποψίας (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto, 1970)

 

  Από χθες στους κινηματογράφους

  Εξαιρετική ταινία, με τον αξέχαστο Gian Maria Volonté, τιμήθηκε με το Βραβείο Κριτικών στις Κάννες.

  Έξυπνο σενάριο, σατιρίζει τα υψηλόβαθμα στελέχη της αστυνομίας μέσω ενός ευφάνταστου σεναρίου.

  Οι αποκαλύψεις γίνονται σιγά σιγά, όμως εμείς θα τις αναφέρουμε μονομιάς.

  Η φιλενάδα του έχει τη διαστροφή να την φωτογραφίζει σε στάσεις γυναικών που δολοφονήθηκαν. Του φέρεται προκλητικά. Τον κοροϊδεύει για την σεξουαλικότητά του, σεξουαλικότητα ενός παιδιού.

  Και φυσικά τον φέρνει στα άκρα.

  Όμως η σταγόνα που κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει, είναι όταν τη βλέπει να πηδιέται με έναν νεαρό γείτονα, αναρχοτέτοιο… των οποίων είναι απηνής διώκτης.

  Δεν μπορεί παρά να είναι διαταραγμένος. Αλλιώς δεν εξηγείται, γιατί να αφήσει τεκμήρια της ενοχής του, απλά για να αποδείξει ότι είναι «υπεράνω πάσης υποψίας». Όμως μέσω των επεισοδίων που βλέπουμε στη συνέχεια, ο Πέτρι σατιρίζει τους υψηλά ιστάμενους, που είναι «υπεράνω πάσης υποψίας». Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι δεν είναι καθόλου υπεράνω πάσης υποψίας, τα κοινωνικά δίκτυα (δεν μιλάμε για τα ΜΜΕ, που είναι ελεγχόμενα) ξεσκεπάζουν τα άπλυτά τους, όμως είναι στο απυρόβλητο. Συχνά κάθονται στο σκαμνί, και αθωώνονται. Και αν δεν αθωωθούν, καταδικάζονται σε αστείες ποινές. Αλλά και αυτές τις ποινές δεν τις εκτίουν, πολύ γρήγορα βγαίνουν έξω. Ένας που δεν ήταν δικός τους και βγήκε δυο χρόνια πριν εκτίσει τα 20 χρόνια της ποινής του, τον ξαναέχωσαν μέσα (ονόματα δεν λέμε).

  Πιστεύω ότι τα στατιστικά στοιχεία που παρατίθενται είναι αληθινά: Τόσες απεργίες, τόσες διαδηλώσεις… τόσες αφίσες των μαοϊκών, τόσες των αναρχικών, τόσες των σταλινικών…

  Αυτό δεν μπορώ να μην το σχολιάσω: Τόσες υπέρ της Πολιτιστικής Επανάστασης…

  Η ταινία γυρίστηκε το 1970. Για τις συνέπειες αυτής της Πολιτιστικής Επανάστασης μάθαμε μετά το θάνατο του Μάο.

  Οι νέοι είναι ικανοί για το καλύτερο, αλλά και για το χειρότερο.

  Για το καλύτερο: οι νέοι που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο.

  Για το χειρότερο: οι κινέζοι νεολαίοι που, με την Πολιτιστική Επανάσταση παράτησαν τα βιβλία τους και ξεχύθηκαν στους δρόμους να καταδιώξουν τους αστούς. Η χαμένη γενιά, όπως μας είπε η Helen (δεν θυμάμαι το κινέζικο όνομά της), η δασκάλα μας στον Σύνδεσμο Φιλίας Ελλάδας Κίνας, ότι τους ονομάζουν σήμερα. Ανάμεσά τους και ο πατέρας της. Είναι ένα θέμα που «καταδιώκει» τον Zhang Yimou («Coming home», «One second» και «To live» (1994). Και όχι μόνο. «The blue kite», «Farewell my concubine» του Chen Kaige, «Youth»…   

  Μπορεί να σοκάρω μερικούς, αλλά θα το πω: όχι, δεν ήμουν με τους νεολαίους που ξεσηκώθηκαν στην πλατεία Τιάν Ανμέν. Αν είχαν πετύχει την ανατροπή του καθεστώτος, η Κίνα δεν θα ήταν αυτή που είναι σήμερα, το αντίπαλο δέος των ΗΠΑ, ένας καθοριστικός παράγοντας για την αποτροπή της εισβολής τους στο Ιράν.

  8 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο.