Yang Larry, Adoring (宠爱, 2019)

 Yang Larry, Adoring (宠爱, 2019)

 

  Απολαυστική κωμωδία το «Adoring», θα τη λάτρευε η φίλη μου η Νία, που adores τόσο πολύ τα γατιά που ταΐζει τα γατιά της γειτονιάς, τους έχει φτιάξει μάλιστα και σπιτάκια.  Και φυσικά το σκυλάκι της, που το περιμάζεψε αδέσποτο στις διακοπές της στο χωριό.

  Η ταινία όχι μόνο είναι σπονδυλωτή, με διάφορα επεισόδια με διαφορετικά πρόσωπα, αλλά και τα επεισόδια αυτά σπάζονται σε επί μέρους σκηνές, ξεκαρδιστικές οι περισσότερες.

  Την παράσταση την κλέβει το σκυλί που κάθε φορά που πηγαίνουν να κάνουν έρωτα θα του ορμήσει, ακόμη και όταν έχουν πια παντρευτεί. Όμως, πάλι το μοτίβο, η αρχική αντιπάθεια του άντρα θα γίνει συμπάθεια, και στο τέλος τον βλέπουμε να κλαίει, καθώς πρέπει να του κάνουν ευθανασία γιατί υποφέρει από κάποια ανίατη αρρώστια.

  Κοίτα να δεις, όταν τα σκυλιά υποφέρουν η ευθανασία επιτρέπεται, ενώ όταν πρόκειται για άνθρωπο, απαγορεύεται.

  Φυσικά την αυτοκτονία δεν μπορούν να την απαγορέψουν, για πρακτικούς λόγους. Τι γίνεται όμως όταν είσαι τετραπληγικός και δεν μπορείς να αυτοκτονήσεις, όπως εκείνος ο Ισπανός;

  Ένα σκυλί, που το έχει σκάσει από το αφεντικό του που ήταν ταχυδρομικός διανομέας, πέφτει πάνω σε έναν νεαρό ντελιβερά. Αυτός του πιάνει κουβέντα. Δεν μπορεί να βρει τη διεύθυνση να παραδώσει το δέμα. Ρωτάει το σκύλο. Και αυτός του λέει να τον ακολουθήσει. Στην πρώτη προσπάθεια δεν τον έκανε να καταλάβει, τα κατάφερε στη δεύτερη.

  Αλλά τα πιο απολαυστικά επεισόδια είναι με ένα γουρούνι, που μπαινοβγαίνει στο ασανσέρ. Έχετε ξανακούσει να έχει κανείς γουρούνι για pet;

  Και πάλι το μοτίβο, η κοπέλα του που καραφλιάζει στην αρχή το αγαπά τελικά.

  «Δεν μπορώ να αντέξω ότι αγαπάει το γουρούνι περισσότερο από μένα», στέλνει μήνυμα η κοπέλα σε μια φίλη της.

  Είχα δει παλιά μια γελοιογραφία. Στο διπλό κρεβάτι που κοιμόταν, είχε δίπλα, όχι τη γκόμενα που στεκόταν παραδίπλα, αλλά τη Harley Davidson.

  Ξαναγυρνάμε στο σκυλάκι.

  Μήπως το βούτηξαν για να το μαγειρέψουν;

  Και έπεσα πάνω σε μια ατάκα, που κυριολεκτικά δεν την περίμενα.

  «Είναι από εστιατόρια που σκοτώνουν σκυλιά».

  Ήταν ένα εδώ στη γειτονιά μου, το «Κατσίκι», το πήραν χαμπάρι και το έκλεισαν. Τώρα λειτουργεί με άλλη διεύθυνση.

  Και μια άλλη: «Δεν είναι από εστιατόρια που σερβίρουν σαν κρεατικό σκυλιά;».

  Και εδώ θα κάνω το σχόλιο.

  Πηγαίνω σε ένα αφγανικό εστιατόριο (ας το διαφημίσω, Χέυδεν και Φυλής γωνία, πλατεία Βικτώριας) και τρώγω αρνάκι μόνο με πέντε ευρώ. Συνοδευτικά, ένα μικρό πιατάκι με σαλάτα, λάχανο, μαρούλι, κρεμμύδι, ένα μπολάκι με καυτερή σάλτσα, και αραβική πίτα. Σε όσους το λέω, όλοι, μα όλοι, μου λένε «Είσαι σίγουρος ότι δεν είναι σκυλί;».

  Μετά την εμπειρία μου με την Παραψυχολογία, το πρώτο μου βιβλίο, οι βεβαιότητές μου είναι μόνο 99%. Έτσι και εδώ η βεβαιότητά μου ότι είναι αρνί είναι 99%. Όπως και 99% είναι η βεβαιότητά μου ότι η ερώτηση αυτή κρύβει ένα, συνειδητό ή ασυνείδητο, ρατσισμό.

  Πηγαίνει κανείς σε αραβικό, αλβανικό, αφγανικό εστιατόριο;

  Όχι βέβαια.

  Όλοι τρέχουν στα κινέζικα.

  Αλλά άλλο Κίνα, άλλο Αφγανιστάν.

  Έχω ξανασχολιάσει πρόσφατα, να μην επαναλαμβάνω. Οι διατροφικές προτιμήσεις και απαγορεύσεις είναι καθορισμένες όχι από την υγιεινή διατροφή (αν και την απαγόρευση του χοιρινού κρέατος οι μουσουλμάνοι έτσι την αιτιολογούν, ότι είναι βρώμικο ζώο) αλλά από την κουλτούρα.   

  Σε κάποια επεισόδια ξεκαρδίστηκα κυριολεκτικά στα γέλια.

  5,7 η βαθμολογία της, αλλά το chatgpt μου είπε ότι είχε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην Κίνα.

  Εγώ βέβαια έβαλα 8.