Μπάμπης Δερμιτζάκης: May 2026

Sunday, May 31, 2026

Robert Luketic, Killers (2010)

Την ταινία την είδα με το γιο μου πριν χρόνια, στα Village του Mall. Με ενθουσίασε. Και μου έκανε τόση εντύπωση η κακή βαθμολογία της, μόλις 5,5, που από αντίδραση, βλέπω τώρα, έβαλα 9.

Βέβαια αυτό που μου άρεσε κυρίως ήταν το romance, και η απολαυστική ερμηνεία της Katherine Heigl.

Επαγγελματίας δολοφόνος, σκοτώνει όμως πάντα (ή σχεδόν πάντα) κακούς. Ερωτεύεται την Heigl, και αποφασίζει να τα παρατήσει.

Αμ δε.

Δεν ξεμπλέκεις έτσι εύκολα.

Αποφασίζουν να τον βγάλουν από τη μέση. Τον έχουν μάλιστα επικηρύξει με μια απίστευτα μεγάλη αμοιβή. Άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας θα προσπαθήσουν να τον σκοτώσουν για να εισπράξουν την αμοιβή.

Και βλέπουμε κάμποσα κυνηγητά με αυτοκίνητα, με την πανικόβλητη Heigl να τα έχει κλ…σει.

Της είπε ψέματα λοιπόν.

Μα και ο πατέρας της μήπως πήγαινε πίσω; Μυστικός πράκτορας και αυτός.

Πολύ πιστολίδι, πολλά πτώματα, και βέβαια ένα ωραίο χάπι εντ, με τον εγγονό.

Όμως να το τονίσω, για μένα την παράσταση την κλέβει η Heigl.

Γεώργιος Γεωργόπουλος, Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Patty (2025)

Είναι η δεύτερη ταινία που βλέπω με τζούντο. Η προηγούμενη ήταν το «Τατάμι».

Δεν το έγραψα στην κριτική μου για αυτή την ταινία, ας το γράψω τώρα: τατάμι είναι το ειδικό χαλί πάνω στο οποίο αγωνίζονται οι αθλητές του τζούντο, το οποίο αποσβένει τους κραδασμούς, κάνοντας λιγότερο επικίνδυνη μια πτώση.

Το «Τατάμι», που επίσης προβλήθηκε στους ελληνικούς κινηματογράφους, ήταν μια πολιτική ταινία, με φόντο το τζούντο. Είχε να κάνει με το Ιράν.

Η Δάφνη είναι από την Ικαρία. Υπάρχει πράγματι εκεί σχολή τζούντο, ή είναι μυθοπλαστική επινόηση; Ρώτησα τη φίλη μου τη Ντίνα, που με τον άντρα της, το φίλο μου τον Γιάννη, παραθερίζουν στην Ικαρία, το νησί καταγωγής του Γιάννη. Περιμένω την απάντηση στο messenger.

Η τύχη θα της χαμογελάσει. Θα την αναλάβει ο Γιούρι, με καταγωγή από τη Γεωργία (παρεμπιπτόντως η πλοκή του «Τατάμι» τοποθετείται στη Γεωργία, παγκόσμια διοργάνωση τζούντο. Ίσως υπάρχει παράδοση εκεί). Θα την προπονήσει.

Η Ζωή θα της αποκαλύψει ένα μυστικό για τον Γιούρι. Την παρενόχλησε σεξουαλικά.

Είναι αλήθεια;

Υπάρχει η τάση γενίκευσης. Πριν λίγα χρόνια βρεθήκαμε μπροστά σε ένα καταιγισμό καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση αθλητριών από τους προπονητές τους. Δεν μπορεί παρά να είναι αλήθεια.

Και όμως ήταν ψέματα.

Μια ομοφυλόφιλη σχέση μαζί της θα πάρει τέλος, όταν αυτή αποφασίζει να επιστρέψει στην πρώην της.

Η Δάφνη, μαθαίνοντας την αλήθεια για το τι συνέβη πραγματικά ανάμεσα στη Ζωή και στο Γιούρι, γυρίζει μετανιωμένη. Ήταν έτοιμη να επιστρέψει στην πατρίδα της.

Και βρισκόμαστε στον τελικό, που τελικά θα γίνει ανάμεσα στη Δάφνη και στη Ζωή.

Η ταινία δεν είναι αμερικανιά, όπως δεν ήταν αμερικανιά και το «Μαζί» του Chen Kaige. Στις αμερικανιές, σε τέτοιου είδους αγώνες, πάντα νικάει ο κεντρικός ήρωας. Εδώ όμως όχι, νικάει η Ζωή.

Σημασία έχει η προσπάθεια, την παρηγορεί ο Γιούρι. Τον αγκαλιάζει (το frame).

Πολύ καλές ερμηνείες, και βέβαια εξαιρετικός όπως πάντα ο Βασίλης Μουρίκης.

Katarina Zhu, Bunnylovr (2025)

Κινέζικης καταγωγής η Katarina Zhu, το «Bunnylovr» είναι το σκηνοθετικό της ντεμπούτο.

Με ενδιαφέρουν οι κινέζοι σκηνοθέτες, όπως και οι ιρανοί, ακόμη και αυτοί είναι της διασποράς.

Έχω δει πολλές ταινίες με πόρνες, αλλά με cam girl δεν έχω ξαναδεί. Βέβαια οι ιερόδουλες χάνονται στα βάθη της ιστορίες, ενώ τα cam girls είναι εντελώς πρόσφατα, με την ανάπτυξη του διαδικτύου.

«Η ταινία ακολουθεί τη Rebecca, μια Κινεζοαμερικανή cam girl στη Νέα Υόρκη, που προσπαθεί να ισορροπήσει τη δουλειά της, μια ολοένα πιο τοξική διαδικτυακή σχέση με έναν πελάτη, και την επαφή με τον αποξενωμένο, ετοιμοθάνατο πατέρα της.
Όταν ο πελάτης της στέλνει ως δώρο ένα λευκό κουνέλι, η σχέση τους γίνεται πιο ανησυχητική και πιεστική, ενώ ταυτόχρονα η Rebecca αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τη μοναξιά, τα όρια και την ανάγκη της για ανθρώπινη επαφή».

Αυτή την πλοκή μου την έδωσε το perplexity.

Να κάνουμε τις απαραίτητες διορθώσεις:

Τα cam girls δεν έχουν πελάτες, έχουν followers. Κάποιες ίσως δέχονται dating. Αυτό το κατάλαβα γιατί μια δήλωνε στο προφίλ της «No dating». Μετά το έβγαλε.

Αναρωτιέμαι αν η Zhu είχε υπόψη της κάποια περίπτωση και τη δραματοποίησε. Ο ακόλουθος της στέλνει δώρο ένα κουνέλι. Μετά σε private της λέει να κρατάει το κουνέλι από τα αυτιά και να το ανεβοκατεβάζει στο στήθος της. Περίεργη διαστροφή, μόνο έτσι διεγείρεται και μπορεί να τελειώσει.

Αυτό την ξενερώνει. Το κουνέλι παθαίνει σοκ, έτσι της λέει η κτηνίατρος.

Τώρα τι την έπιασε και θέλησε να τον συναντήσει;

Ήταν δεδομένο: ξενέρωσε για δεύτερη φορά και όπου φύγει φύγει.

Δίπλα σ’ αυτή την ιστορία έχουμε και την αναθέρμανση της σχέσης με τον πατέρα της, από τον οποίο είχε αποξενωθεί, και ο οποίος μετά από λίγο πεθαίνει.

Ποζάρει και σε μια φίλη της που ζωγραφίζει.

5,6 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7. Για την πρωτοτυπία του θέματος αλλά και αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες για το γύρισμά της. Ταινία χαμηλού προϋπολογισμού, στο ρόλο του cam girl είναι η ίδια η σκηνοθέτις.

Όποιος ενδιαφέρεται να δει πώς δουλεύουν τα cam girls, μπορώ να του συστήσω το stripchat. Παρακολουθώ κάποιες φορές κάποια λαλίστατα cam girls, κινέζες. Είναι ένας τρόπος να μη χάσω την επαφή μου με τα κινέζικα. Φυσικά ποτέ private, και όχι μόνο γιατί στοιχίζει. Μόνο δύο tokens (0,20 ευρώ) δίνω σε κάποια, και κάποιες άλλες φορές για σεφτέ.

Geörgy Pálfi, Kότα (2025)

Έχουμε δει μια ταινία του Geörgy Pálfi, το Final cut: ladies and gentlemen (2012), πολύ πρωτότυπη. Ήταν έκπληξη για μας να δούμε ότι γύρισε και μια ελληνική ταινία, την «Κότα».

Το να πρωταγωνιστεί ένα ζώο σε μια ταινία για μεγάλους είναι κάτι σπάνιο, εντελώς το αντίθετο από ό,τι συμβαίνει στα παιδικά animation. Η μόνη ταινία που έχω υπόψη μου είναι ο «Ασπροδόντης», μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζακ Λόντον, όπου κεντρικός χαρακτήρας είναι ένα λυκόπουλο.

Την ταινία θα μπορούσαμε να τη χωρίσουμε χοντρικά σε δύο μέρη. Στο πρώτο, η κότα είναι ο κεντρικός χαρακτήρας. Τα επεισόδια έχουν να κάνουν με το πώς καταφέρνει και ξεφεύγει κάθε φορά, και γλιτώνει τη ζωή της. Συναρπαστικό αυτό με την αλεπού, που την έχει πάρει κυνήγι.

Στο δεύτερο μισό, υποχωρεί σαν κεντρικός χαρακτήρας της πλοκής και γίνεται μάρτυρας. Μάρτυρας των τεκταινόμενων από μια ομάδα τράφικερ.

Δυο είναι τα κομβικά επεισόδια. Στο πρώτο, οι λαθρομετανάστες πεθαίνουν από ασφυξία μέσα στο κοντέινερ. Του βάζουν φωτιά, για να μην αφήσουν ίχνη. Η κότα μόλις που τη γλιτώνει, με σοβαρά εγκαύματα. Στο δεύτερο, οι λαθρομετανάστες δεν πεθαίνουν, όμως τους τράφικερ τους συλλαμβάνει η αστυνομία.

Και το τέλος;

Happy end. Η κότα με τα κοτοπουλάκια της.

Trivia.

Με ξενέρωσε η αρχή της ταινίας, με τα κοτοπουλάκια στρυμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, και να κυλούν, αλλά και να κατρακυλούν, πάνω σε conveyor belt. Μου θύμισε μια φοβερή σκηνή, στο αμπάρι ενός πλοίου, πριν δεκαετίες. Κακός εξαερισμός, τα κοτοπουλάκια ξεφώνιζαν στρυμωγμένα μέσα σε καφάσια, αγωνιζόμενα να αναπνεύσουν.

Όψιμη ευαισθησία.

Όταν ήμουν μικρός, στο περιβόλι μας είχαμε κοτέτσι. Ένα Πάσχα, θυμάμαι, βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον παιγνίδι. Άναβα ένα παρτατζίκι και το έριχνα μέσα στο κοτέτσι. Οι κότες ορμούσαν να το τσιμπολογήσουν, νομίζοντας ότι τους πέταξα κάτι φαγώσιμο. Το παρτατζίκι έσκαγε και αυτές τινάζονταν στον αέρα τρομαγμένες.

Και εγώ;

Έσκαγα στα γέλια.

Και η μάνα μου;

Μου έβαζε τις φωνές. Τις τρομάζω και δεν θα κάνουνε μετά αυγά.

Αρκετά καλή ταινία, 7,1 η βαθμολογία της.

Και το τέλος;

Happy end. Η κότα με τα κοτοπουλάκια της.

Trivia.

Όψιμη ευαισθησία.

Και εγώ;

Έσκαγα στα γέλια.

Και η μάνα μου;

Μου έβαζε τις φωνές. Τις τρομάζω και δεν θα κάνουνε μετά αυγά.

Αρκετά καλή ταινία, 7,1 η βαθμολογία της.

Fernand Rivers & Simone Berriau, Τα βρώμικα χέρια (Les mains sales, 1951)

Ο Σαρτρ είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Μαθητής δευτέρας γυμνασίου διάβασα το «Ο θεός και ο διάβολος» και με ενθουσίασε. Αλλά δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο στη σχέση μου με τον Σαρτρ, έχω γράψει αλλού.

Βρήκα την ταινία και είπα να διαβάσω το βιβλίο. Αυτό, αρκετές μέρες πριν. Μεσολάβησε μια αρρώστια μου, τέσσερις μέρες στο νοσοκομείο. Θυμάμαι όμως την πλοκή, θα διαβάσω και τις υπογραμμίσεις μου.

Ας ξεκινήσω από μνήμης.

Η ταινία ακολουθεί πιστά το θεατρικό έργο. Προσθέτει μόνο ένα επεισόδιο στην αρχή, όταν προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον Ουγκώ, οι σύντροφοί του. Αυτό δεν υπάρχει στο θεατρικό, είναι κινηματογραφική προσθήκη. Όμως το κόμμα τον έχει ξεγραμμένο (η πλοκή διαδραματίζεται σε μια πλασματική Δαλματία).

Αυτό που προσέλαβα καταρχάς από την ταινία είναι ότι η πολιτική είναι κάτι βρώμικο. Όμως στοχοποιεί συγκεκριμένα το ΚΚ.

Η ταινία ξεκινάει in media res.

Μόλις έχει αποφυλακισθεί για τον φόνο του Χέντερερ, του γενικού γραμματέα. Είχε αναλάβει να τον δολοφονήσει.

Γιατί;

Διότι η πολιτική του, συνεργασία με τους αυτοκρατορικούς και τους αστούς, ήταν προδοσία για κάποια στελέχη του κόμματος και έπρεπε να βγει από τη μέση.

Ο Χέρντερερ έχει τα επιχειρήματά του: μια συνεργασία, με διαβλεπόμενη ήττα των γερμανών, θα αποτρέψει ένα πιθανόν αιματοκύλισμα. Δεν λέγεται στην ταινία, αλλά εύκολα θα το χαρακτήριζε κανείς ως οπορτουνισμό.

Μα οι ρώσσοι όπου να ’ναι θα έφταναν, θα τους παρέδιδαν την εξουσία, γιατί να τη μοιραστούν;

Μα για να αποφευχθεί το αιματοκύλισμα. Οι αυτοκρατορικοί και οι αστοί θα εξεγείρονταν, οδηγώντας σε έναν εμφύλιο.

Τελικά τον σκοτώνει, ενώ είχε πεισθεί για τις θέσεις του, γιατί τον είδε στην αγκαλιά της γυναίκας του· η οποία τον θαύμαζε, όμως αυτός την απέκρουσε. Αλλά ο Ουγκό δεν το είχε αντιληφθεί.

Και μπαίνει εδώ και το άλλο ζήτημα: η δυσπιστία του κόμματος απέναντι στους αστούς διανοούμενους. Ο εργάτης πηγαίνει στο κόμμα γιατί πεινάει, ο αστός όμως πηγαίνει από ιδεαλισμό, να δώσει νόημα στην ύπαρξή του αφοσιωνόμενος σε κάτι ανώτερο.

Trivia: Και εγώ έγινα κομμουνιστής στα 14 μου, πριν διαβάσω ένα εξαιρετικό εκλαϊκευτικό βιβλίο για τον κομμουνισμό που έπεσε στα χέρια μου τρία χρόνια αργότερα της ακαδημίας επιστημών ΕΣΣΔ (ο τίτλος ήταν «Διαλεκτικός υλισμός»), όχι γιατί υπερασπιζόταν τα δίκαια της εργατικής τάξης (εγώ ανήκα στην αγροτική) ή επειδή ευαγγελιζόταν μια πιο δίκαιη κοινωνία, αλλά γιατί ο κομμουνισμός απορρίπτει την ύπαρξη του θεού, και εγώ μόλις λίγο πριν είχα γίνει άθεος.

Η φίλη του του λέει να φύγει. Είχε ζητήσει προθεσμία μέχρι τα μεσάνυχτα για να τον μεταπείσει, να μην απαρνηθεί το κόμμα. Έμαθε ότι η πολιτική του κόμματος άλλαξε, ήταν αυτή του Χέντερερ, κατόπιν ντιρεκτίβας από την ΕΣΣΔ.

Δεν το έσκασε. Ήταν μια πράξη καταγγελίας. Τον Χέντερερ τον σκότωσε το κόμμα γιατί διαφωνούσε με την πολιτική του, και τώρα ακολουθεί αυτή την πολιτική.

Δεν το σκάει, αφήνεται να τον σκοτώσουν, ώστε να φανεί η αλήθεια, για το τι είναι το κόμμα.

Τον Σαρτρ τον καταλαβαίνω. Κανείς διανοούμενος δεν δέχεται την κομματική πειθαρχία. Και όχι βέβαια γιατί είναι θέσει (μικρο) αστός.

Αλλά ας ρίξω μια ματιά στις υπογραμμίσεις μου.

«…τους έλεγα και τους ξανάλεγα πως τους αγαπώ, πως τους ζηλεύω, πως τους θαυμάζω. Τίποτα δεν γινότανε. Απολύτως τίποτα. Είμαι γι’ αυτούς ένα πλουσιόπαιδο, ένας διανοούμενος που δε δουλεύει με τα χέρια του».

Για τη δυσπιστία του κόμματος απέναντι στους διανοούμενους που λέγαμε.

«ΧΕΡΝΤΕΡΕΡ: Δεν είμαι εναντίον μιας πολιτικής δολοφονίας. Αυτό εφαρμόζεται από όλα τα κόμματα».

Ακόμη και για τα κομμουνιστικά είναι υπερβολικό.

«ΧΕΡΝΤΕΡΕΡ: Εσείς οι άλλοι, οι διανοούμενοι, οι αναρχικοί αστοί, το βρίσκετε πρόσχημα για να μην κάνετε τίποτα. Απολύτως τίποτα. Στέκεστε ακίνητοι με κολλημένους τους αγκώνες στο κορμί σας, φορώντας γάντια. Εγώ έχω βρώμικα χέρια. Μέχρι τους αγκώνες. Τα έχω βουτήξει στα σκατά και στο αίμα. Κι έπειτα; Μήπως φαντάζεσαι ότι μπορείς να κυβερνήσεις αθώα;».

Σαν υπεράσπιση του Στάλιν μου φαίνεται.

«ΟΥΓΚΩ: Ένας άνθρωπος σαν τον Χέντερερ δεν σκοτώνεται τυχαία. Σκοτώνεται για τις ιδέες του, για την πολιτική του. Είναι υπεύθυνος για τον θάνατό του. Αν διεκδικήσω το έγκλημά μου μπροστά σας, θα διακηρύξω το όνομα του Ρασκόλνικοφ και αν δεχτώ να πληρώσω το αντίτιμο που πρέπει, τότε ο Χέντερερ θα έχει το θάνατο που του αξίζει».

Ποιο θάνατο;

Πέθανε για τις ιδέες του, όχι εξαιτίας κάποιου ζηλότυπου συζύγου.

Ας μείνουμε σ’ αυτό: η πολιτική είναι κάτι βρώμικο. Είχε δίκιο ο Πυθαγόρας που έλεγε «Κυάμων απέχεσθε», δηλαδή από τις εκλογές, και κατά συνεκδοχή από την πολιτική.

6,5 η βαθμολογία της, με βρίσκει σύμφωνο.

Saturday, May 30, 2026

Γάζα

Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσετε τη γη.

Ας ξεκινήσουμε από τη Γάζα.

Friday, May 29, 2026

Jing Yi (景一), the botanist (植物学家, 2025)

Jing Yi (景一), the botanist (植物学家, 2025)

Ο «Βοτανολόγος» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Jing Yi.

Πολλές φορές γράφω ότι το στόρι είναι το πρόσχημα για να αναδειχθεί το φόντο. Όμως σίγουρα δεν είναι εδώ αυτή η περίπτωση, αν και το φόντο έχει ανθρωπολογικό ενδιαφέρον, ιδιαίτερα για ένα μη κινέζο θεατή.

Ορεινό χωριό, κτηνοτροφικό, στα σύνορα με το Καζακστάν. Οι περισσότεροι κάτοικοί του είναι καζάκοι.

Τον μεγάλο αδελφό τον λένε θείο. Ο μικρός όμως επιμένει να τον φωνάζει αδελφό.

Ξορκίζουν τα κακά πνεύματα πάνω από τον άρρωστο, περιφέροντας ένα αναμμένο δαδί.

Και τώρα το στόρι.

Τα σύνορα της αγάπης.

Αυτός, καζάκος.

-Και τι πειράζει που αυτή είναι χαν; (η κυρίαρχη εθνότητα), μονολογεί.

Η ηλικία τους, λίγο μικρότερη από αυτή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας.

Περίπου δωδεκάχρονοι και οι δυο.

Περνούν πολύ χρόνο μαζί.

Όμως του χρόνου θα φύγει, θα πάει εσώκλειστη σε κολλέγιο στη Σανγκάη.

Αλήθεια, πόσο χρόνο θα χρειαστεί να ταξιδέψει για να τη συναντήσει;

Πικρός ο χωρισμός, και για τους δύο.

Εκτός από τη δική τους ιστορία αγάπης ακούμε και για άλλες δυο τέτοιες ιστορίες.

Ξεχάσαμε, υπάρχει και το φανταστικό στοιχείο.

Αυτός, συνομιλεί με ένα άλογο, που του δίνει συμβουλές.

Ο μαγικός ρεαλισμός σε τέτοιο context φαίνεται φυσιολογικός.

Χαριτωμένο και συγκινητικό έργο, 6,6 η βαθμολογία του, εγώ έβαλα 7.

Thursday, May 28, 2026

John Huston, Το γεράκι της Μάλτας (The maltese falcon, 1941)

Από σήμερα στους κινηματογράφους

Φυσικά την ταινία την είχα δει, αλλά την ξαναείδα με την ευκαιρία της επανέκδοσής της. Δεν είμαι λάτρης του film noir, αλλά Τζων Χιούστον είναι αυτός, και το «Γεράκι της Μάλτας» είναι κλασική ταινία.

Το μοτίβο της αναζήτησης, πιο ειδικά του holy grail, είναι το μοτίβο της ταινίας. Στη θέση του άγιου δισκοπότηρου είναι το γεράκι της Μάλτας, χρυσό, διακοσμημένο με πολύτιμους λίθους.

Και πάλι το μοτίβο, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ σε κόντρα με την αστυνομία.

Εδώ υπάρχει και η προσωπική εμπλοκή στους φόνους: μήπως τους διέπραξε αυτός;

Φυσικά θα ξελασπώσει.

Βλέπουμε ένα ειδύλλιο να σχηματίζεται, ανάμεσα στον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και στην Mary Astor.

Θα ευοδωθεί;

Πολλοί θα το ήθελαν, ανάμεσα στους οποίους και εγώ. Όμως δεν μπορείς να έχεις και την πίττα σωστή και το σκύλο χορτάτο. Ο Χιούστον έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στο romance των romance και στην ανατροπή των film noir, και γενικά των ταινιών crime και thriller.

Φυσικά επέλεξε το δεύτερο.

Συναρπαστική ταινία, 7,9 η βαθμολογία της.

Simon Mesa Soto, Ένας ποιητής (Un poeta, 2025)

Από σήμερα στους κινηματογράφους

Έχω γράψει εκτενώς σε ένα (αυτο)βιογραφικό βιβλίο μου για την παροιμία «Κάνε καλό και ρίξε το στο γιαλό».

Η ταινία αυτή αποτελεί διάψευσή της.

Πολυβραβευμένος ποιητής, έχει τα προβλήματά του, όπως όλοι οι «καταραμένοι» ποιητές. Αλκοολικός, που όμως έκανε αποτοξίνωση.

Χωρισμένος.

Αποξενωμένος από την κόρη του.

Εγκατέλειψε τη θέση του στο Πανεπιστήμιο για την ποίηση.

Όμως με χαρά θα προσληφθεί σαν καθηγητής σε ένα λύκειο, όπου θα διδάσκει creative poetry. Πρέπει να έχει λεφτά να πληρώσει τα δίδακτρα της κόρης του στο Πανεπιστήμιο, αν δεν καταφέρει να κερδίσει την υποτροφία.

Μια μαθήτριά του ξεχωρίζει.

Είναι πραγματικό ταλέντο.

Θα την ενθαρρύνει.

Και θα ενισχύσει κάποιες φορές την φτωχή, πολυμελή οικογένειά της με τρόφιμα.

Όμως στο φεστιβάλ ποίησης, όπου η protégé του θα ενθουσιάσει με το ποίημα που θα διαβάσει στην έναρξή του, θα συμβούν διάφορα.

Το αναθεματισμένο ποτό.

Θα πλήξει και τους δυο.

Το unhappy end κάπως χρυσώνεται.

Όχι, δεν μου άρεσε η ταινία, παρά το 7,8 της βαθμολογίας της και την εξαιρετική ερμηνεία του Ubeimar Rios.

Tuesday, May 26, 2026

Καστοριάδης

Έπεσα πάνω σε ένα πολύ ωραίο κείμενο για τον Καστοριάδη και το κοινοποίησα στον τοίχο μου στο facebook. Αντιγράφω τις δυο πρώτες περιόδους.

«Μια μύγα έχει παγιδευτεί μέσα σε ένα γυάλινο μπουκάλι. Πετά συνεχώς, χτυπά στα τοιχώματα, εξαντλείται, αλλά δεν μπορεί να βγει, παρότι η έξοδος ίσως βρίσκεται ανοιχτή λίγο πιο πάνω. Είναι τόσο εγκλωβισμένη στον τρόπο που κινείται και αντιλαμβάνεται τον χώρο, που δεν βλέπει τη διέξοδο.

Για τον Καστοριάδη, αυτό μοιάζει με τις κοινωνίες και τους ανθρώπους. Ζούμε μέσα σε ιδέες, συνήθειες, συστήματα, ιδεολογίες και «αυτονόητα» που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε, αλλά τα θεωρούμε φυσικά και αναπόφευκτα».

Πριν προχωρήσω, να πω ότι προηγήθηκε σ’ αυτή την αντίληψη ο Bacon με τα είδωλά του, έχω γράψει και άλλη φορά, δεν θέλω να επανέλθω. Εδώ απλά ήθελα να δώσω ένα παράδειγμα που το έχω πει σε φίλους.

Κλασική ερώτηση: Πιστεύεις στο Θεό; (να μην κολλήσουμε τώρα στο αν ο προφήτης του είναι ο Μωάμεθ).

Κλασική απάντηση: Πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη.

Και ο ερωτών και ο απαντών βρίσκονται μέσα στο «μπουκάλι» της μονοθεϊστικής κουλτούρας μας. Αν έκανες αυτή την ερώτηση σε ένα αρχαίο έλληνα, θα σε κοίταζε γεμάτος έκπληξη: Για ποιον θεό μιλάς, για τον Άρη, τον Ποσειδώνα, τον Δία…

Ο αρχαίος έλληνας βρίσκεται σε άλλο μπουκάλι.

Και εγώ βρίσκομαι σε άλλο.

Πώς θα απαντούσα σε κάποιον αν μου έκανε αυτή την ερώτηση;

Πλάκα μου κάνεις; Τι ένας θεός; Εγώ απλά πιστεύω ότι υπάρχουν ανώτερες δυνάμεις που μας ξεπερνούν, και για τις μόνες για τις οποίες ξέρουμε με σιγουριά κάτι είναι οι εξωγήινοι. Και αυτό το κάτι δεν είναι παρά μόνο η ύπαρξή τους.

Δεν είσαι στα καλά σου, εδώ υπάρχουν τόσοι και τόσοι που δεν πιστεύουν στους εξωήινους.

Δεν ξέρω αν το ξέρετε, υπάρχουν τόσοι (αλλά όχι και τόσοι) που δεν πιστεύουν ότι η γη είναι στρογγυλή και γυρνάει γύρω από τον ήλιο.

Να μην πω όλη την ιστορία, την έχω αφηγηθεί αλλού, ξενέρωσα ξαφνικά στη συζήτηση που είχα με ένα νεαρό (εγώ ήμουν δεκαπεντάχρονος μαθητής) στο μοναστήρι της Φανερωμένης, όταν μου είπε «Και να σκεφτείς ότι κάποιοι πιστεύουν πως η γη είναι στρογγυλή και γυρνάει γύρω από τον ήλιο».

Φυσικά πού να του πω ότι και εγώ είμαι ένας από αυτούς τους κάποιους.

Ας μην πιάσουμε και τον Δαρβίνο, γιατί θα πάει μακριά η βαλίτσα.

Covid: δυο συμβουλές

Τη μια συμβουλή σας την έχω ήδη δώσει, από την εμπειρία μιας φίλης. Με ήπια συμπτώματα covid, έπαθε μίνι εγκεφαλικό και μίνι πνευμονικό οίδημα μετά από λίγες μέρες. Την πλάκωσαν στα αντιθρομβωτικά.

Η συμβουλή: Δεν είναι σίγουρο ότι θα την πάθετε, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Αν νοσήσετε με covid, καλό είναι να παίρνετε για κάποιες μέρες salospir, εκτός και παίρνετε, όπως εγώ, αντιπηκτικό.

Η δεύτερη.

Νοσηλεύτηκα για τέσσερις μέρες στην Παμμακάριστο για μια ήπια πνευμονική λοίμωξη. Σήμερα πήρα εξιτήριο.

Ο φίλος ο Νίκος (χάρη στην κόρη του είδαμε τον τελικό των final four) πώς την έπαθε.

Κόλλησε covid, ήπια συμπτώματα και αυτός. Μετά από κάποιες μέρες, ένιωσε να του κόβονται οι δυνάμεις, να μην μπορεί να αναπνεύσει. Κάλεσε ασθενοφόρο. Τον πήγαν στο πλησιέστερο νοσοκομείο, και ας μην είχε πνευμονολογικό τμήμα. Ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Το οξυγόνο του είχε πέσει στο 80.

Και η συμβουλή: αν νοσήσετε με covid, παίρνεται κατά διαστήματα το οξυγόνο σας με το οξύμετρο. Αν πέσει κάτω από 94, σίγουρα κάτω από 92, πηγαίνετε στα επείγοντα ενός νοσοκομείου που να διαθέτει πνευμονολογική κλινική. Ή αν δεν θέλετε, επικοινωνήστε με το γιατρό σας.

26-5-2026

Διαδικτυακές απάτες

H Γενική Ταχυδρομική με ειδοποίησε ότι σύντομα θα παρελάμβανα δέμα. Με πήρε τηλέφωνο ο ταχυδρόμος χθες (δεν ήμουν σπίτι). Είναι ένα δέμα με αντικαταβολή, 45 τόσα ευρώ. -Από πού είναι; Νομίζω μου είπε Ουγγαρία. Δεν θυμάμαι (όχι, δεν έχει σχέση με alzheimer) να έκανα καμιά παραγγελία. Υπέθεσα ότι είναι μια νέα διαδικτυακή απάτη. Αν ήμουν περίεργος, θα πλήρωνα τα 45 ευρώ να δω τι διάβολο είναι αυτό που μου έστειλαν. Όμως δεν ήμουν περίεργος, του είπα ότι δεν το παραλαμβάνω. ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΩ. Ένα πλαστικό ρολόι, μου αφήνει σε σχόλιο ο Κωνσταντίνος που ήταν αρκετά περίεργος για να την πάθει. Οπότε, αν σας έλθει τέτοιο μήνυμα, ξέρετε τι θα παραλάβετε. Ο Ντίνος όμως δεν τσίμπησε. Ήταν 70 ευρώ, από Χονγκ Κονγκ.

Αυτά, προς επίρρωση της παροιμίας: η περιέργεια σκότωσε τη γάτα.

26-5-2026

Friday, May 22, 2026

Gus Van Sant, Η ομηρία (Dead man’s wire, 2025)

Από χθες στους κινηματογράφους

Και μετά την ταινία «Μην ανησυχείς, δεν θα φτάσει μακριά με τα πόδια», o Gus Van Sant γυρίζει την «Ομηρία», που βασίζεται σε πραγματικό γεγονός.

Αυτή έχει «σασπένς του πώς», φτάσαμε σ’ αυτό το τέλος, όμως μόνο για τους αμερικάνους που ξέρουν την ιστορία.

Και όχι όλοι. Οι νεότεροι πιθανότατα δεν την ξέρουν, μια και διαδραματίστηκε το 1977.

Για μας τους υπόλοιπους έχουμε «σασπένς του τι» θα γίνει στο τέλος.

Τι έγινε, θα σκοτώσει τον όμηρο ο Τόνι Κυρίτσης; (κάποιος παππούς του θα ήλθε από την Ελλάδα).

Μια χρηματοπιστωτική εταιρεία του έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι και θέλει να εκδικηθεί. Δεν κατάφερε να πιάσει τον πατέρα (Αλ Πατσίνο), πιάνει το γιο.

Και έχουμε όλο το σασπένς που υπάρχει σε τέτοιου είδους ομηρίες (Κάποιοι θα θυμάστε την περίπτωση του Ματέι Σορίν, στα καθ’ ημάς).

Τι έγινε στο τέλος;

Δεν θέλω να κάνω σπόιλερ, αλλά το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι με ικανοποίησε αφάνταστα.

Gus Van Sant, Μην ανησυχείς, δεν θα φτάσει μακριά με τα πόδια (Don't Worry, He Won't Get Far on Foot, 2018)

Μετά από το φανταστικό της προηγούμενης ταινίας του «The sea of trees», ο Gus Van Sant καταπιάνεται με πραγματικές ιστορίες. Η ταινία βασίζεται στις αναμνήσεις του John Callahan.

Υιοθετημένος, κουβαλάει τον πόνο ότι η μητέρα του τον παράτησε. Για να καταπολεμήσει την κατάθλιψή του το ρίχνει στο ποτό. Σε ένα πάρτι, ένας άγνωστος θα τον πείσει να πάνε σε ένα άλλο πάρτι, πολύ καλύτερο. Όμως, μεθυσμένος καθώς είναι θα στουκάρει σε μια κολώνα. Θα τη γλιτώσει με μικροκακώσεις ενώ ο Κάλλαχαν, 21 χρονών τότε, θα μείνει τετραπληγικός, στο εξής θα είναι καθηλωμένος σε καροτσάκι.

Το ποτό όμως δεν μπορεί να το εγκαταλείψει. Κάνει προσπάθεια σε μια ομάδα ανώνυμων αλκοολικών.

Τελικά θα τα καταφέρει.

Και θα βρει ένα νόημα στη ζωή του, ζωγραφίζοντας καρτούν. Θα δημοσιεύει στις εφημερίδες.

Δεν είναι σε όλους αρεστά τα καρτούν του, κάποιοι τα βρίσκουν απωθητικά. Όμως στους περισσότερους αρέσουν, δημοσιεύονται σε εφημερίδες και περιοδικά, και κερδίζει χρήματα.

Στην υπαρξιακή ψυχολογία, θεμελιωτής της οποίας είναι ο Βίκτορ Φρανκλ, το πιο σημαντικό είναι να θέτεις στόχους της ζωής σου. Ο στόχος του να γίνει καρτουνίστας τον βοήθησε πάρα πολύ να απαλλαγεί από τον αλκοολισμό.

Ενώ στην προηγούμενη ταινία είχαμε εναλλασσόμενα επεισόδια από δυο χρόνους, Εδώ έχουμε επεισόδια που εναλλάσσονται σε πολλούς χρόνους. Το τελευταίο είναι που μιλάει σε ένα θέατρο για το πρόβλημα του αλκοολισμού, πώς το ξεπέρασε, και γενικά για τη ζωή του.

Και, ναι, υπήρξε ένα ειδύλλιο, με μια αεροσυνοδό.

Συγκινητική ταινία, έχω φίλο παραπληγικό και ξέρω ότι η ζωή τους δεν είναι εύκολη. Όμως οι βιογραφικές ταινίες «πάσχουν» από το ότι δεν υπάρχει μείζον σασπένς σ’ αυτές. Μπορεί η βαθμολογία της να είναι 6,8, όμως εμένα μου άρεσε περισσότερο η προηγούμενη που είχε βαθμολογία 6,1.

Thursday, May 21, 2026

Orson Welles, Η κυρία από τη Σαγκάη (The Lady from Shanghai, 1947)

Δεν μου αρέσουν τα film noir, για αυτό θα παραθέσω αμέσως τη βαθμολογία της: 7,5.

Όμως να παραθέσω και το παρακάτω απόσπασμα από τη βικιπαίδεια:

Although the Columbia Pictures film initially received mixed reviews, it has grown in stature over the years. In 2018, the film was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant.

Ας κάνω μια και καλή το spoiler: την πλοκή μπορείτε να τη διαβάσετε στη βικιπαίδεια.

Εδώ απλά θα σχολιάσω κάποια σημεία του έργου:

Ο Orson Welles ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά τη Ρίτα Χέηγουορθ.

Με την πρώτη ματιά, σημαίνει ότι ερωτεύεσαι το έξω.

Καλά, δεν είδε το μέσα;

Και ο Μίσκιν ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά, και μάλιστα από φωτογραφία, τη Ναστάζια Φιλίποβνα, γιατί είδε το μέσα της. Ναι, αν είσαι καλός φυσιογνωμιστής, και αν δεν παρασύρεσαι από την ομορφιά, μπορείς να δεις το μέσα.

Ήθελα ένα happy end σ’ αυτό τον έρωτα, όμως…

Αφηγείται στο τρίο που τον προσέλαβαν στη θαλαμηγό (είναι ναυτικός) για μια κρουαζιέρα, μια ιστορία: Ψάρεψε έναν καρχαρία. Γεμάτος αίματα ο καρχαρίας. Οι άλλοι καρχαρίες μυρίστηκαν το αίμα και τον κατασπάραξαν. Μετά άρχισαν να κατασπαράζουν ο ένας τον άλλο, ώσπου δεν έμεινε κανείς.

Το σπόιλερ θα το κάνω, η ιστορία αυτή λειτουργεί σαν προσήμανση, όμως μόνο στο τέλος το καταλαβαίνεις.

Δεν θυμάμαι πώς το διατύπωσε ο Welles, από εκεί που βρισκόταν στην κορυφή άρχισε να κατεβαίνει.

Καμιά μεταγενέστερη ταινία του δεν ξεπέρασε τον «Πολίτη Κέην».

Ηθικό δίδαγμα: μην ξεμυαλίζεστε έτσι εύκολα από την πρώτη γκόμενα που θα συναντήσετε.

Gus Van Sant, Μια θάλασσα από δέντρα (The sea of trees, 2015)

Τον Gus Van Sant τον είδα πακέτο, πριν 13 χρόνια. Εκείνη την εποχή έγραφα για όλες τις ταινίες σε ένα αρχείο.

Τον είχα ξεχάσει. Και ξαφνικά βλέπω ότι την Πέμπτη προβάλλεται η τελευταία του ταινία, η «Ομηρία».

Για να δούμε, τι ταινίες είχε γυρίσει πριν που δεν τις είχα δει;

Δύο.

Η πρώτη είναι «Μια θάλασσα από δέντρα».

Χθες είδα ένα βίντεο στο youtube, μια ομιλία που έκανε ο Απόστολος Δοξιάδης σε ένα πανεπιστήμιο στο Λονδίνο. Μιλάει για τον «αξεπέραστο» Αριστοτέλη και ότι τον αναφέρει κάμποσες φορές (δεν θυμάμαι πόσες) ο Syd Field, που έχει γράψει βιβλία-οδηγίες για τη συγγραφή ενός καλού σεναρίου.

Υπάρχει όντως η αναλογία «Μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης…».

Όμως υπάρχουν και οι διαφορές.

Στον τραγωδία έχουμε «Σασπένς του πώς», φτάνουμε στο τέλος, που είναι ήδη γνωστό στους θεατές από την μυθολογία. Στο σενάριο, αλλά και στο μυθιστόρημα γενικά, έχουμε «σασπένς του τι» θα γίνει στο τέλος.

Ακόμη:

Η τραγωδία κινείται ευθύγραμμα στο χρόνο. Το μοντάζ δίνει τη δυνατότητα να κινείται η πλοκή διαδοχικά σε δυο χρόνους.

Επίσης:

Η ταινία αυτή του Gus Van Sant είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα πώς μπορεί να έχουμε ταυτόχρονα «σασπένς του πώς» και «σασπένς του τι».

Με πιο τρόπο;

Ξεκινώντας in media res.

Βλέπουμε τον Αμερικάνο να προχωράει μέσα στο «δάσος των αυτοκτονιών», το Aokigahara. Στο δρόμο συναντάει αποτρεπτικές πινακίδες. Κάποια στιγμή πέφτει πάνω σε μια πινακίδα που λέει «Απαγορεύεται η είσοδος». Βέβαια το φράγμα είναι συμβολικό. Περνάει μέσα. Σταματάει κάπου. Βγάζει ένα σωληνάριο με χάπια. Μόλις έχει πάρει το δεύτερο και βλέπει κάποιον να βογκάει.

Έχει κομμένες τις φλέβες του. Θα προσπαθήσει να τον σώσει.

Θα προσπαθήσουν και οι δυο να βρουν την έξοδο, να σωθούνε, σε μια περιπέτεια γεμάτη απρόοπτα.

Το σασπένς του τι: θα τα καταφέρουν;

Το σασπένς του πώς: Γιατί έφτασε στο σημείο ο Αμερικάνος να θέλει να αυτοκτονήσει;

Και περνάμε σε ένα προηγούμενο χρόνο, στην Αμερική, με τη γυναίκα του.

Είναι τεταμένες οι σχέσεις τους.

Είναι αλκοολική.

Το ότι την απάτησε μια φορά και το έμαθε, είναι ένα πρώτης τάξεως άλλοθι για τον αλκοολισμό της.

Όμως λειτουργεί κανονικά, πωλήτρια σε ένα real estate.

Οι αφηγηματικοί χρόνοι εναλλάσσονται, από το τώρα πηγαίνουμε στο τότε, αρκετές φορές.

To απρόοπτο:

Έχει όγκο στο κεφάλι.

Το σασπένς:

Θα τη γλιτώσει;

Η ανατροπή:

Είναι καλοήθης.

Και δεύτερη ανατροπή:

Πάνω στο ασθενοφόρο που τη μεταφέρει πέφτει μια νταλίκα.

Σκοτώνεται.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για «σασπένς του γιατί» θέλει να αυτοκτονήσει, αλλά δεν είναι και τόσο σημαντικό. Και μόνο το γεγονός ότι πέθανε η γυναίκα του είναι αρκετό. Όμως ο ίδιος μας λέει αργότερα: αποφάσισε να αυτοκτονήσει, γιατί ένιωθε ενοχές.

Καθώς προχωρούν ψάχνοντας για έξοδο, ο γιαπωνέζος του δείχνει μια ορχιδέα πάνω σε ένα βράχο: από εδώ έχει περάσει μια ψυχή, του λέει.

Το δάσος είναι γεμάτο ψυχές.

Ο γιαπωνέζος, τραυματισμένος, δεν μπορεί να προχωρήσει. Ο Αμερικάνος του λέει ότι θα έλθει οπωσδήποτε να τον πάρει.

Με ένα κινητό, με αδύνατο σήμα, καταφέρνει τελικά να τον εντοπίσουν.

Τον βλέπουμε σε κρεβάτι νοσοκομείου, μετά από 12 μέρες.

Δεν υπήρχε κανείς άλλος, έψαξαν και δεν βρήκαν τίποτα, του λένε. Εξάλλου οι κάμερες που καταγράφουν δεν είδαν κανένα να περνάει μέσα στο δάσος.

Μόλις συνέλθει θα τρέξει να τον βρει.

Αρχίζουμε να υποπτευόμαστε.

Βρίσκει την καπαρντίνα με την οποία τον είχε σκεπάσει. Τη σηκώνει. Από κάτω βρίσκει μια ορχιδέα.

Ήταν η ψυχή της γυναίκας του που με αυτό τον τρόπο προσπάθησε να τον σώσει.

Το 6,1 της ταινίας την αδικεί.

Εγώ έβαλα 8.

Έχω γράψει πολλές φορές κάτι ανάλογο.

Ας γράψω για μια φορά το διορθωτικό: de gustibus non est disputandum. Εμένα άρεσε, αλλά όχι και στους περισσότερους που είδαν την ταινία.

Εδώ έχω γράψει συγκεντρωτικά για τον Gus Van Sant.

Sunday, May 17, 2026

Alan Pakula, Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου (All president’s men, 1976)

Ξαναείδα την ταινία με αφορμή την επανέκδοσή της.

Βέβαια, οι νεότεροι δεν θα ξέρουν για την υπόθεση watergate. Η διάρρηξη στα γραφεία των δημοκρατικών ήταν μόνο ένα επεισόδιο στην συνολική προσπάθεια διαβολής των δημοκρατικών, ώστε να κερδίσουν τις προεδρικές εκλογές, τις οποίες κέρδισαν τελικά. Η πλαστογράφηση μιας επιστολής ενός δημοκρατικού στην οποία καταφερόταν εναντίον του Καναδά και…

-Ο γερουσιαστής Χάμφρυ έβγαινε με call girl; Ρωτάει έκπληκτος ο Ντάστιν Χόφμαν (αγαπημένος μου ηθοποιός).

-Βοήθησε τη δημοτικότητά του, σχολιάζει σαρκαστικά ο άλλος.

Ας το γράψουμε τώρα, η ταινία γυρίστηκε μόλις δυο χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου των Carl Bernstein και Bob Woodward (στο ρόλο του ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ) με τον ίδιο τίτλο που έχει η ταινία.

Μπορεί να έχει χάσει το στοιχείο της επικαιρότητας που είχε όταν γυρίστηκε, όμως είναι συναρπαστική, σαν αστυνομικό θρίλερ, και σίγουρα το 7,9 της βαθμολογίας το απόκτησε και από άτομα που είδαν πολύ αργότερα την ταινία (εγώ έβαλα 8).

Στα γράμματα τέλους διαβάζουμε για γεγονότα που μεσολάβησαν μετά, τις ομολογίες των εμπλεκομένων, με κορυφαίο βέβαια την παραίτηση του Νίξον.

Ήξερε ο Νίξον για όλα αυτά;

Ρώτησα το perplexity, και μου έδωσε αυτή την απάντηση:

«Η ταινία αφήνει ανοιχτό το ερώτημα της άμεσης εμπλοκής του Νίξον στη διάρρηξη, αλλά η ιστορία ήταν λιγότερο επιεικής: ο πρόεδρος μπορεί να μην έδωσε την εντολή, όμως συμμετείχε ενεργά στη συγκάλυψη — και αυτό αποδείχθηκε αρκετό για την πτώση του».

Thursday, May 14, 2026

Lu Chuan (1971 - )

Από σήμερα, «Nanjing, Nanjing» και «Kekexili», και κάποιες μέρες στο Στούντιο παρουσία του σκηνοθέτη (βλέπε https://www.athinorama.gr/cinema )

«In 1988, Lu, due to his father's opposition to pursuing film studies, entered the PLA Institute of International Relations at Nanjing (now Institute of Foreign Languages in National University of Defense Technology, Nanjing) to study English. After graduation from the military institute, he was assigned to work at the Unit 749 (later known as the Bureau 749), a secret military institution involved in researching paranormal phenomena and human superpowers for weapon development, under the Commission for Science, Technology and Industry for National Defense (COSTIND).

Παραθέσαμε όλη την περίοδο του βιογραφικού του από τη βικιπαίδεια, γιατί η υπηρεσία του στο «Γραφείο 749» φαίνεται να τον κατατρύχει, αφού η τελευταία ταινία του έχει τον ίδιο τίτλο, ενώ γίνεται αναφορά σε αυτό το γραφείο στην ταινία του «Chronicles of the ghostly tribe». Και οι δυο είναι ταινίες επιστημονικής φαντασίας, και στις δυο θα δούμε τα ίδια τέρατα-εξωγήινους, καθώς και άτομα μιγάδες, από εξωγήινους και ανθρώπους, που θα σώσουν τη γη.

Και οι δυο έχουν πολύ χαμηλή βαθμολογία, 5,1 πρώτη, 3,9 η δεύτερη.

Ο Λου κατατάσσεται στην έκτη γενιά των κινέζων σκηνοθετών, όμως η κατάταξη αυτή είναι περισσότερο ηλικιακή. Βέβαια είχε και αυτός τρεις φορές πρόβλημα με τη λογοκρισία, όπως έχουν συχνά οι σκηνοθέτες της έκτης γενιάς, στις ταινίες του «Nanjing, Nanjing» που έχει σαν θέμα την σφαγή των κατοίκων της Nanjing από τους γιαπωνέζους, με 300.000 τόσους νεκρούς, πιστεύω η καλύτερη ταινία του με βαθμολογία 7,8, «Bureau 749», με βαθμολογία 3,9 και «The last supper», ιστορική ταινία, που και αυτή είχε χαμηλή βαθμολογία, 5,8.

Να υποθέσουμε ότι η χαμηλή βαθμολογία οφείλεται στο είδος, ιστορική ταινία και ταινίες επιστημονικής φαντασίας;

Πάντως, ήδη με τις πρώτες του ταινίες, «The missing gun», αστυνομική ταινία, και «Kekexili», ταινία που αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα, τους vigilantes που προστάτευαν την θιβετιανή αντιλόπη από τους λαθροθήρες, κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση.

Εξαιρετικό και το ντοκιμαντέρ του «Born in China», στο οποίο παρακολουθούμε τις ζωές τριών οικογενειών: πάντα, πιθήκων και μιας λεοπάρδαλης με τα μικρά της, καθώς και μιας αγέλης από αντιλόπες.

Joseph Kosinski, Top gun: Maverick (2022)

Από σήμερα στους κινηματογράφους

Ένα sequel το καταλαβαίνεις πιο καλά αν δεις και την ταινία της οποίας αποτελεί sequel, έτσι είδα και το Top gun του 1986 (το οποίο, διαβάζω, θα προβάλλεται για μια βδομάδα σε κινηματογράφους).

Πέρασαν σχεδόν σαράντα χρόνια, τελικά ο Τομ Κρουζ είναι πολύ καλοδιατηρημένος.

Τότε, είχαμε αερομαχίες, εκπαιδευτικές και πραγματικές.

Εδώ έχουμε βομβαρδισμούς, εκπαιδευτικούς αλλά και πραγματικούς.

Πρόκειται να βομβαρδίσουν μια χώρα (δεν κατονομάζεται, αλλά τι είναι εκείνο που κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;) η οποία έχει εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου.

Φυσικά είναι καλά προστατευμένες. Ανάμεσα σε δυο βουνά, στις πλαγιές των οποίων υπάρχουν συστοιχίες πυραύλων για να καταρρίψουν πιθανούς εισβολείς.

Το πρόβλημα είναι: Να πετάνε σε χαμηλό ύψος για να μην εντοπισθούν από τα ραντάρ, πράγμα που θα είχε σαν συνέπεια να απογειωθούν τα καταδιωκτικά, όμως με όλο το ρίσκο ενός ατυχήματος, πρόσκρουσης σε ένα βουνό.

Και το πιο σημαντικό: πρέπει να αναπτύξουν τρομερή ταχύτητα, να πετύχουν όσο πιο γρήγορα γίνεται το στόχο τους, για να μπορέσουν μετά να ξεφύγουν και να επανέλθουν σώοι στο αεροπλανοφόρο.

Μόνο ο εκπαιδευτής Μάβερικ θα πετύχει το στόχο στον προβλεπόμενο χρόνο. Να δούμε τώρα τι θα συμβεί στην πραγματικότητα.

Στο τέλος της ταινίας βλέπουμε την πραγματική επίθεση. Συναρπαστική, γεμάτη σασπένς και απρόοπτα.

Θα ήθελα πολύ να μαρτυρήσω το τέλος, που το είδα και σε μια άλλη ταινία, όμως είναι πρώτη προβολή και δεν θέλω να κάνω σπόιλερ.

Μόνο σε δυο ταινίες το είδα, δεν ξέρω αν υπάρχει και σε άλλες, και έτσι δεν μπορούμε να μιλάμε για μοτίβο.

Είχα την περιέργεια, ρώτησα το perplexity, και έμαθα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, που αξίζει να τα μάθετε και εσείς. Αντιγράφω και επικολλώ.

«Ναι, οι αερομαχίες και στις δύο ταινίες Top Gun βασίζονται σε πραγματικές πτήσεις με αληθινά μαχητικά αεροσκάφη. Στο Maverick (2022) υπήρξε ελάχιστη ψηφιακή επεξεργασία (μόνο για εφέ όπως πυραύλους), ενώ στο 1986 ήταν σχεδόν 100% πρακτικά γυρίσματα.

Top Gun (1986)

Οι σκηνές γυρίστηκαν με F-14 Tomcats και A-4 Skyhawks από το πραγματικό Top Gun πρόγραμμα του Πολεμικού Ναυτικού. Τα «MiG-28» ήταν F-5 Tigers βαμμένα μαύρα, και οι πιλότοι (συμπεριλαμβανομένων ηθοποιών) έκαναν τις πτήσεις. Μόνο οι εκρήξεις και κάποιες καταστροφές έγιναν με μοντέλα.

Top Gun: Maverick (2022)

Πάλι πραγματικά αεροσκάφη (F/A-18 Super Hornets, F-35), με τον Tom Cruise και το καστ να πετούν οι ίδιοι μετά από εκπαίδευση. Πάνω από 700 πτήσεις, με κάμερες μέσα στα cockpits για αυθεντική αίσθηση — green screen ελάχιστα.

Τι είναι το green screen;

Το green screen είναι μια πράσινη οθόνη (ή τοίχος) που χρησιμοποιείται σε γυρίσματα ταινιών, βίντεο και τηλεοπτικών εκπομπών, ώστε να αντικατασταθεί εύκολα το φόντο ψηφιακά στην επεξεργασία.

Πώς λειτουργεί

Με τη μέθοδο chroma key, το πράσινο χρώμα "κόβεται" ψηφιακά από το βίντεο, γιατί σπάνια εμφανίζεται σε δέρμα ή ρούχα, και αντικαθίσταται με οποιοδήποτε φόντο — π.χ. ουρανό, διαστημόπλοιο ή στούντιο ειδήσεων. Το πράσινο προτιμάται από το μπλε για καλύτερη αντίθεση με ανθρώπινους τόνους.

Στο Top Gun Maverick, το green screen χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα, κυρίως για εφέ όπως πυραύλους, ενώ οι πιλότοι πετούσαν πραγματικά. Χρησιμοποιείται ευρέως σε sci-fi, μετεωρολογικούς χάρτες και live streaming».

8,2 η βαθμολογία της, πάρα πολύ υψηλή.

Wednesday, May 13, 2026

Χάρης Ραφτογιάννης, Το ποτάμι (2024)

Μιλάω συχνά για το μοτίβο «Τα σύνορα της αγάπης», όπου το ειδύλλιο μπορεί να έχει happy end ή όχι, ανάλογα με το τι δυσκολίες θα συναντήσει στο ζευγάρι στην πορεία της σχέσης τους (Ο «Ερωτόκριτος» είναι το πιο χαρακτηριστικό έργο). Όμως υπάρχει ένα μοτίβο που μοιάζει, χωρίς να είναι το ίδιο: «Ασύμμετροι έρωτες».

Το μοτίβο αυτό το ξέρω περισσότερο στη λογοτεχνία. Συγκεκριμένα το συνάντησα σε δυο βιβλία του David Herbert Lawrence, το «Η παρθένα και ο τσιγγάνος» και «Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλη». Διαφορετικοί οι κόσμοι του άντρα και της γυναίκας.

Τώρα να μην το χωρίσουμε στα δυο, και φτάσουμε σε έναν κατακερματισμό όπως στο Les Deux Cent Mille Situations dramatiques του Étienne Souriau.

Η διαφορά της ταινίας από τα έργα του Lawrence: Εδώ η κοπέλα είναι χαμηλής κοινωνικής τάξης, δηλαδή τι χαμηλής, περιθωριακής, ενώ αυτός είναι μηχανικός. Αυτοί ζουν από τα σκουπίδια και από τα πουλιά που πέφτουν σκοτωμένα, καθώς συγκρούονται με διερχόμενα οχήματα, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή των οδηγών. Ο μηχανικός, που έχει αναλάβει ένα έργο εκεί κοντά, κολλάει χαρτιά στο σχήμα γερακιού πάνω στα σύρματα, για να αποτρέπει τα πουλιά να πλησιάζουν.

Και αυτοί πώς θα ζήσουν; Ένα σημαντικό μέρος της διατροφής τους είναι τα σκοτωμένα πουλιά.

Πρέπει να τον διώξουν, και να κατεβάσουν τα «γεράκια». Σκηνοθετούν ένα ατύχημα, αυτή πέφτει μπροστά στο αυτοκίνητό του. «Μοτίβο» και αυτό, γνωστό το κόλπο. Μόνο που εδώ υπάρχει η διαφορά: δεν το κάνουν για τα λεφτά, αν και θα τα καλοδεχτούν η μάνα της και ο φίλος της (τον οποίο δεν τον θέλει) όταν τους τα προσφέρει, αλλά για να τον διώξουν.

Όμως αυτός δεν φεύγει.

Και σιγά σιγά αναπτύσσεται ένα ειδύλλιο ανάμεσά τους.

Όταν θα απολυθεί από την εταιρεία καθώς τον βρίσκει αντίθετο μια κομπίνα που ετοιμάζουν, η κοινωνική απόσταση έχει πια μικρύνει.

Το happy end είναι πια δεδομένο.

Αντιμετωπίζουν το μέλλον με αισιοδοξία.

Πολύ μου άρεσε η ταινία. Romance+happy end. Ας μην άρεσε σε άλλους (η βαθμολογία της είναι 5,9), εγώ έβαλα 7.

Tuesday, May 12, 2026

Θανάσης Βασιλείου, Λο (2025)

Το έχω ξαναπεί, μου αρέσουν οι (αυτό)βιογραφίες. Όμως στον κινηματογράφο βλέπεις μόνο βιογραφίες. Η ταινία «Λο» αποτελεί μια εξαίρεση: είναι αυτοβιογραφική.

Ο Θανάσης Βασιλείου επιστρέφει στην Ελλάδα από τη Γαλλία όπου είναι εγκατεστημένος. Πέθανε η μητέρα του και γυρνάει στην πατρίδα του για να τακτοποιήσει τα κληρονομικά.

Χρέη βαραίνουν την κληρονομιά. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι πάντα εύκολο να βρεις αν η αξία της κληρονομιάς υπερβαίνει το ύψος το χρεών, ώστε να την αποδεχτείς. Ο Βασιλείου όμως την αποδέχεται, μας λέει τελικά. Αν δεν την αποδεχτεί, χάνει το σπίτι που μεγάλωσε.

Ο πατέρας του τους εγκατέλειψε. Δεν τον επισκεπτόταν συχνά, είχε κάνει δική του οικογένεια. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, όμως πέθανε, όπως και ο πατριός του.

Ο παππούς του λέει ότι ο πατέρας του ήταν στην ΕΣΑ. «Λο», του φωνάζει η κόρη του, σώπα στα ηπειρώτικα.

Πού πάει το μυαλό σας;

Φυσικά ότι ήταν ένας βασανιστής της ΕΣΑ.

Βλέπουμε (και βλέπει) ντοκιμαντερίστικα πλάνα την εποχή της χούντας. Θα δει μήπως ανάμεσα στους εσατζίδες που κτυπάνε τον κόσμο και τον πατέρα του;

Μου θύμισε την ταινία «One second» του Τζανγκ Γιμόου. Αντιγράφω από την ανάρτησή μου: «Αυτός θέλει να δει την κόρη του που, όπως του είπαν, βρίσκεται στα επίκαιρα υπαριθ. 22. Κτύπησε έναν ερυθροφρουρό με αποτέλεσμα να βρεθεί σε ένα στρατόπεδο εργασίας, νομίζω τα λέγανε αναμόρφωσης. Η γυναίκα του τον χώρισε, η κόρη του δεν θέλει να έχει παρτίδες μαζί του αλλιώς διακυβεύεται το μέλλον της. Έχουν περάσει έξι χρόνια, τώρα είναι δεκατεσσάρων χρονών, και είναι ανάμεσα στα άτομα που διακρίθηκαν για την προσφορά τους σε μια περιοχή».

Έχει έξι χρόνια να δει την κόρη του, και θα την δει για ένα δευτερόλεπτο στα επίκαιρα υπαριθ. 22.

Η ανατροπή.

Σε μια συνάντηση με τον πατέρα του, αργότερα, μαθαίνει ότι ναι, ήταν στην ΕΣΑ, όταν έκανε τη θητεία του, 1961-1962. Δεν είχε σχέση με τη χούντα.

Αναρωτιέμαι γιατί έχει αμφιβολίες. Οι χρονολογίες κολλάνε. Ογδονταπεντάρης τώρα, σίγουρα τότε πρέπει να υπηρέτησε τη θητεία του.

Ανάμεσα στα βιβλία της μητέρας του βρίσκει ένα, αυτό που έγραψε η Οριάνα Φαλάτσι, ιταλίδα δημοσιογράφος, για τον άντρα που αγαπούσε, τον Αλέκο Παναγούλη.

Και μια ατάκα από την ταινία:

«Η Φαλάτσι έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο για τον άντρα που αγαπούσε, εσύ;»

Εγώ έγραψα δύο. Για την τελευταία, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Θα ήθελα να προσθέσω και τα παρακάτω, για να υπάρχουν κάπου.

Έκανα μια κοινοποίηση μιας ανάρτησης του Ανδρέα Ρουμελιώτη για τον Γιώργο Παναγούλη, που είχε τη φωτογραφία του. Επικολλώ από το κείμενο:

«ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ, ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ... ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ο Αλέκος και ο Στάθης ήρωες της αντίστασης και της ελευθερίας. ΣΤΙΣ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1967, η χούντα του Παπαδόπουλου ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ και ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ ΤΟ ΠΤΩΜΑ του μεγαλύτερου αδερφού τους, του ΓΙΩΡΓΟΥ, 28 ετών, αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ λιποτάκτησε από τον στρατό για να πολεμήσει τη στρατιωτική δικτατορία.

ΙΚΑΝΟΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ, τέλειος αναρριχητής. Κολυμπούσε επί 5,5 ώρες, καλύπτοντας 10 ναυτικά μίλια. Έτρεχε την απόσταση Θήβα – Σκαραμαγκά με πλήρη εξάρτυση και είχε εκπαιδευτεί ως ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΟΣ.

ΠΕΡΑΣΕ ΚΟΛΥΜΠΩΝΤΑΣ από τον Έβρο στην Τουρκία, παρουσιάστηκε στην ιταλική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης και ζήτησε πολιτικό άσυλο, δεν τα κατάφερε, πήγε στη Συρία και μετά στη Δανία. Όταν επέστρεψε στη Συρία και από εκεί πέρασε στον Λίβανο, ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥΣ που τον έβαλαν σιδεροδέσμιο στο πλοίο «Άννα-Μαρία» για να δικαστεί από το Στρατοδικείο της χούντας στην Ελλάδα.

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΕΦΤΑΣΕ στον Πειραιά, αλλά ΧΩΡΙΣ τον Γιώργο.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕ τον Τύπο μεταπολιτευτικά, αλλά και αυτή δεν διαλευκάνθηκε ποτέ. Ήταν μία από τις πολλές σκοτεινές ιστορίες της επτάχρονης δικτατορίας.

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΟΥ ΕΙΔΕ τον Γιώργο ήταν ένας καμαρότος που άνοιξε την καμπίνα έξω από τη Σύρο: «Βρήκα εκείνο το παιδί και μου είπε (…) Του ’δωσα το φαγητό και του είπα “καλή τύχη”, κύριε υπολοχαγέ». Ο πλοίαρχος του «Άννα-Μαρία» καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε μηνών, καθώς θεωρήθηκε ένοχος απελευθέρωσης κρατουμένου από αμέλεια…

Η ΣΟΡΟΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ΠΟΤΕ».

Κάτω από την κοινοποίηση μου έγραψε σχόλιο μια φίλη. Το αντιγράφω:

«αμαλια λεοντοπουλου

Δεν τα γνώριζα, καλώς τα δημοσίευσης, το μόνο που έχω να προσθέσω, όχι ότι έχει καμία σημασία, μόνο χάριν της πληροφόρησης, είναι ότι σκοτώθηκε ο Αλέκος, στο τροχαίο, εντελώς μπροστα μας, ειμαστον οικογενειακώς στο αυτοκίνητο, κόντεψε να πεζή απάνω μας, μας προσπέρασε, έτρεχε απίστευτα, και σε δύο δευτερα,γυρισε δεξιά, και έπεσε σε μια ράμπα, ίσια στον τοίχο. Φεύγοντας εμείς, δεν σταματήσαμε, δεν γνωρίζαμε ποιος είναι, μετά από λίγο, μάθαμε».

Για μένα έχει σημασία, που πριν λίγες μέρες είχα κάνει μια ανάρτηση στο blog μου και στο facebook για τις θεωρίες συνομωσίας.

Πολύ καλή ταινία, 7,5 η βαθμολογία της.