Θανάσης Βασιλείου, Λο (2025)

 Θανάσης Βασιλείου, Λο (2025)

 

  Το έχω ξαναπεί, μου αρέσουν οι (αυτό)βιογραφίες. Όμως στον κινηματογράφο βλέπεις μόνο βιογραφίες. Η ταινία «Λο» αποτελεί μια εξαίρεση: είναι αυτοβιογραφική.

  Ο Θανάσης Βασιλείου επιστρέφει στην Ελλάδα από τη Γαλλία όπου είναι εγκατεστημένος. Πέθανε η μητέρα του και γυρνάει στην πατρίδα του για να τακτοποιήσει τα κληρονομικά.

  Χρέη βαραίνουν την κληρονομιά. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι πάντα εύκολο να βρεις αν η αξία της κληρονομιάς υπερβαίνει το ύψος το χρεών, ώστε να την αποδεχτείς. Ο Βασιλείου όμως την αποδέχεται, μας λέει τελικά. Αν δεν την αποδεχτεί, χάνει το σπίτι που μεγάλωσε.

  Ο πατέρας του τους εγκατέλειψε. Δεν τον επισκεπτόταν συχνά, είχε κάνει δική του οικογένεια. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, όμως πέθανε, όπως και ο πατριός του.

  Ο παππούς του λέει ότι ο πατέρας του ήταν στην ΕΣΑ. «Λο», του φωνάζει η κόρη του, σώπα στα ηπειρώτικα.

  Πού πάει το μυαλό σας;

  Φυσικά ότι ήταν ένας βασανιστής της ΕΣΑ.

  Βλέπουμε (και βλέπει) ντοκιμαντερίστικα πλάνα την εποχή της χούντας. Θα δει μήπως ανάμεσα στους εσατζίδες που κτυπάνε τον κόσμο και τον πατέρα του;

  Μου θύμισε την ταινία «One second» του Τζανγκ Γιμόου. Αντιγράφω από την ανάρτησή μου: «Αυτός θέλει να δει την κόρη του που, όπως του είπαν, βρίσκεται στα επίκαιρα υπαριθ. 22. Κτύπησε έναν ερυθροφρουρό με αποτέλεσμα να βρεθεί σε ένα στρατόπεδο εργασίας, νομίζω τα λέγανε αναμόρφωσης. Η γυναίκα του τον χώρισε, η κόρη του δεν θέλει να έχει παρτίδες μαζί του αλλιώς διακυβεύεται το μέλλον της. Έχουν περάσει έξι χρόνια, τώρα είναι δεκατεσσάρων χρονών, και είναι ανάμεσα στα άτομα που διακρίθηκαν για την προσφορά τους σε μια περιοχή».

  Έχει έξι χρόνια να δει την κόρη του, και θα την δει για ένα δευτερόλεπτο στα επίκαιρα υπαριθ. 22.

  Η ανατροπή.

  Σε μια συνάντηση με τον πατέρα του, αργότερα, μαθαίνει ότι ναι, ήταν στην ΕΣΑ, όταν έκανε τη θητεία του, 1961-1962. Δεν είχε σχέση με τη χούντα.

  Αναρωτιέμαι γιατί έχει αμφιβολίες. Οι χρονολογίες κολλάνε. Ογδονταπεντάρης τώρα, σίγουρα τότε πρέπει να υπηρέτησε τη θητεία του.

  Ανάμεσα στα βιβλία της μητέρας του βρίσκει ένα, αυτό που έγραψε η Οριάνα Φαλάτσι, ιταλίδα δημοσιογράφος, για τον άντρα που αγαπούσε, τον Αλέκο Παναγούλη.

  Και μια ατάκα από την ταινία:

  «Η Φαλάτσι έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο για τον άντρα που αγαπούσε, εσύ;»

  Εγώ έγραψα δύο. Για την τελευταία, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

  Θα ήθελα να προσθέσω και τα παρακάτω, για να υπάρχουν κάπου.

  Έκανα μια κοινοποίηση μιας ανάρτησης του Ανδρέα Ρουμελιώτη για τον Γιώργο Παναγούλη, που είχε τη φωτογραφία του. Επικολλώ από το κείμενο:

  «ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ, ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ... ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ο Αλέκος και ο Στάθης ήρωες της αντίστασης και της ελευθερίας. ΣΤΙΣ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1967, η χούντα του Παπαδόπουλου ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ και ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ ΤΟ ΠΤΩΜΑ του μεγαλύτερου αδερφού τους, του ΓΙΩΡΓΟΥ, 28 ετών, αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ λιποτάκτησε από τον στρατό για να πολεμήσει τη στρατιωτική δικτατορία.

ΙΚΑΝΟΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ, τέλειος αναρριχητής. Κολυμπούσε επί 5,5 ώρες, καλύπτοντας 10 ναυτικά μίλια. Έτρεχε την απόσταση Θήβα – Σκαραμαγκά με πλήρη εξάρτυση και είχε εκπαιδευτεί ως ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΟΣ.

ΠΕΡΑΣΕ ΚΟΛΥΜΠΩΝΤΑΣ από τον Έβρο στην Τουρκία, παρουσιάστηκε στην ιταλική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης και ζήτησε πολιτικό άσυλο, δεν τα κατάφερε, πήγε στη Συρία και μετά στη Δανία. Όταν επέστρεψε στη Συρία και από εκεί πέρασε στον Λίβανο, ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥΣ που τον έβαλαν σιδεροδέσμιο στο πλοίο «Άννα-Μαρία» για να δικαστεί από το Στρατοδικείο της χούντας στην Ελλάδα.

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΕΦΤΑΣΕ στον Πειραιά, αλλά ΧΩΡΙΣ τον Γιώργο.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕ τον Τύπο μεταπολιτευτικά, αλλά και αυτή δεν διαλευκάνθηκε ποτέ. Ήταν μία από τις πολλές σκοτεινές ιστορίες της επτάχρονης δικτατορίας.

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΟΥ ΕΙΔΕ τον Γιώργο ήταν ένας καμαρότος που άνοιξε την καμπίνα έξω από τη Σύρο: «Βρήκα εκείνο το παιδί και μου είπε (…) Του ’δωσα το φαγητό και του είπα “καλή τύχη”, κύριε υπολοχαγέ». Ο πλοίαρχος του «Άννα-Μαρία» καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε μηνών, καθώς θεωρήθηκε ένοχος απελευθέρωσης κρατουμένου από αμέλεια…

Η ΣΟΡΟΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ΠΟΤΕ».

  Κάτω από την κοινοποίηση μου έγραψε σχόλιο μια φίλη. Το αντιγράφω:

  «αμαλια λεοντοπουλου

Δεν τα γνώριζα, καλώς τα δημοσίευσης, το μόνο που έχω να προσθέσω, όχι ότι έχει καμία σημασία, μόνο χάριν της πληροφόρησης, είναι ότι σκοτώθηκε ο Αλέκος, στο τροχαίο, εντελώς μπροστα μας, ειμαστον οικογενειακώς στο αυτοκίνητο, κόντεψε να πεζή απάνω μας, μας προσπέρασε, έτρεχε απίστευτα, και σε δύο δευτερα,γυρισε δεξιά, και έπεσε σε μια ράμπα, ίσια στον τοίχο. Φεύγοντας εμείς, δεν σταματήσαμε, δεν γνωρίζαμε ποιος είναι, μετά από λίγο, μάθαμε».

  Για μένα έχει σημασία, που πριν λίγες μέρες είχα κάνει μια ανάρτηση στο blog μου και στο facebook για τις θεωρίες συνομωσίας.

  Πολύ καλή ταινία, 7,5 η βαθμολογία της.