Georg Wilhelm Pabst, Η όπερα της πεντάρας (Die 3-Groschen Oper, 1932)

 Georg Wilhelm Pabst, Η όπερα της πεντάρας (Die 3-Groschen Oper, 1932)

 

  Θα προβληθεί αύριο Κυριακή 14.00 και Δευτέρα 20.30 στο Στούντιο.

  Το έργο είναι μεταφορά της μεταφοράς. Το αρχικό έργο, όπως με πληροφορεί ο Perplexity, είναι Η Όπερα του ζητιάνου του Τζον Γκέυ, μια μπαλάντα-όπερα σε τρεις πράξεις, γραμμένη το 1727 και ανεβασμένη στο θέατρο το 1728. Το έργο αυτό διασκευάζει μετά από διακόσια χρόνια ο Μπρεχτ και το ανεβάζει στη σκηνή με το ομώνυμο μουσικό θεατρικό έργο του με μουσική του Κουρτ Βάιλ. Το κινηματογραφικό έργο είναι, όπως διαβάζω στη βικιπαίδεια, μια χαλαρή μεταφορά του θεατρικού έργου του Μπρεχτ.

  Η κόρη του αρχηγού των ζητιάνων (σίγουρα είχε δει την ταινία ο Γιώργος Τζαβέλας όταν γύρισε την «Κάλπικη λίρα», με εκείνη την χαρακτηριστική σκηνή, με τον Μίμη Φωτόπουλο να λέει «αόμματος». Εδώ ο ζητιάνος δεν λέει «αόμματος», αλλά τον βλέπουμε μετά τη βάρδια του στη ζητιανιά να βγάζει τα σύνεργα της δουλειάς) ερωτεύεται τον Μάκη τον μαχαιροβγάλτη. Ο Μάκης σκηνοθετεί μια παρωδία γάμου, που κάποιος από τους δικούς του εύχεται να είναι η τελευταία.

  Με τον αρχηγό της αστυνομίας υπηρετούσαν μαζί στο στρατό, είναι δυνατόν να τον συλλάβει;

  Ο αρχηγός των ζητιάνων, που δεν θέλει τον Μάκη για γαμπρό, απειλεί τον αρχηγό της αστυνομίας ότι αν δεν τον συλλάβει, θα ξαμολήσει τους ζητιάνους του στην τελετή της στέψης και θα την αναστατώσουν. Και ξέρει ποιο είναι το αποτέλεσμα, θα χάσει τη δουλειά του.

  Τι θα γίνει τελικά, θα τον συλλάβει;

  Δεν έχει νόημα να σας πω. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι πέρα από τη σάτιρα υπάρχει άφθονο χιούμορ, αυθεντικό χιούμορ, το οποίο απόλαυσα πραγματικά. Και βέβαια δεν με εξέπληξε καθόλου το σαρδόνιο happy end.

  Είναι η ταινία που μου άρεσε περισσότερο από τις τρεις του Pabst που προβάλλονται αυτή τη βδομάδα στο Στούντιο. 7.2 η βαθμολογία της (7,5 της «Συντροφικότητας» και 7,3 «Στο δυτικό μέτωπο»), εγώ έβαλα 8.