Geörgy Pálfi, Kότα (2025)

 Geörgy Pálfi, Kότα (2025)

 

  Έχουμε δει μια ταινία του Geörgy Pálfi, το Final cut: ladies and gentlemen (2012), πολύ πρωτότυπη. Ήταν έκπληξη για μας να δούμε ότι γύρισε και μια ελληνική ταινία, την «Κότα».

  Το να πρωταγωνιστεί ένα ζώο σε μια ταινία για μεγάλους είναι κάτι σπάνιο, εντελώς το αντίθετο από ό,τι συμβαίνει στα παιδικά animation. Η μόνη ταινία που έχω υπόψη μου είναι ο «Ασπροδόντης», μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζακ Λόντον, όπου κεντρικός χαρακτήρας είναι ένα λυκόπουλο.

  Την ταινία θα μπορούσαμε να τη χωρίσουμε χοντρικά σε δύο μέρη. Στο πρώτο, η κότα είναι ο κεντρικός χαρακτήρας. Τα επεισόδια έχουν να κάνουν με το πώς καταφέρνει και ξεφεύγει κάθε φορά, και γλιτώνει τη ζωή της. Συναρπαστικό αυτό με την αλεπού, που την έχει πάρει κυνήγι.

  Στο δεύτερο μισό, υποχωρεί σαν κεντρικός χαρακτήρας της πλοκής και γίνεται μάρτυρας. Μάρτυρας των τεκταινόμενων από μια ομάδα τράφικερ.

  Δυο είναι τα κομβικά επεισόδια. Στο πρώτο, οι λαθρομετανάστες πεθαίνουν από ασφυξία μέσα στο κοντέινερ. Του βάζουν φωτιά, για να μην αφήσουν ίχνη. Η κότα μόλις που τη γλιτώνει, με σοβαρά εγκαύματα. Στο δεύτερο, οι λαθρομετανάστες δεν πεθαίνουν, όμως τους τράφικερ τους συλλαμβάνει η αστυνομία.

  Και το τέλος;

  Happy end. Η κότα με τα κοτοπουλάκια της.

  Trivia.

  Με ξενέρωσε η αρχή της ταινίας, με τα κοτοπουλάκια στρυμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, και να κυλούν, αλλά και να κατρακυλούν, πάνω σε conveyor belt. Μου θύμισε μια φοβερή σκηνή, στο αμπάρι ενός πλοίου, πριν δεκαετίες. Κακός εξαερισμός, τα κοτοπουλάκια ξεφώνιζαν στρυμωγμένα μέσα σε καφάσια, αγωνιζόμενα να αναπνεύσουν.

  Όψιμη ευαισθησία.

  Όταν ήμουν μικρός, στο περιβόλι μας είχαμε κοτέτσι. Ένα Πάσχα, θυμάμαι, βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον παιγνίδι. Άναβα ένα παρτατζίκι και το έριχνα μέσα στο κοτέτσι. Οι κότες ορμούσαν να το τσιμπολογήσουν, νομίζοντας ότι τους πέταξα κάτι φαγώσιμο. Το παρτατζίκι έσκαγε και αυτές τινάζονταν στον αέρα τρομαγμένες.

  Και εγώ;

  Έσκαγα στα γέλια.

  Και η μάνα μου;

  Μου έβαζε τις φωνές. Τις τρομάζω και δεν θα κάνουνε μετά αυγά. 

  Αρκετά καλή ταινία, 7,1 η βαθμολογία της. 

 

  Έχουμε δει μια ταινία του Geörgy Pálfi, το Final cut: ladies and gentlemen (2012), πολύ πρωτότυπη. Ήταν έκπληξη για μας να δούμε ότι γύρισε και μια ελληνική ταινία, την «Κότα».

  Το να πρωταγωνιστεί ένα ζώο σε μια ταινία για μεγάλους είναι κάτι σπάνιο, εντελώς το αντίθετο από ό,τι συμβαίνει στα παιδικά animation. Η μόνη ταινία που έχω υπόψη μου είναι ο «Ασπροδόντης», μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζακ Λόντον, όπου κεντρικός χαρακτήρας είναι ένα σκυλί.

  Την ταινία θα μπορούσαμε να τη χωρίσουμε χοντρικά σε δύο μέρη. Στο πρώτο, η κότα είναι ο κεντρικός χαρακτήρας. Τα επεισόδια έχουν να κάνουν με το πώς καταφέρνει και ξεφεύγει κάθε φορά, και γλιτώνει τη ζωή της. Συναρπαστικό αυτό με την αλεπού, που την έχει πάρει κυνήγι.

  Στο δεύτερο μισό, υποχωρεί σαν κεντρικός χαρακτήρας της πλοκής και γίνεται μάρτυρας. Μάρτυρας των τεκταινόμενων από μια ομάδα τράφικερ.

  Δυο είναι τα κομβικά επεισόδια. Στο πρώτο, οι λαθρομετανάστες πεθαίνουν από ασφυξία μέσα στο κοντέινερ. Του βάζουν φωτιά, για να μην αφήσουν ίχνη. Η κότα μόλις που τη γλιτώνει, με σοβαρά εγκαύματα. Στο δεύτερο, οι λαθρομετανάστες δεν πεθαίνουν, όμως τους τράφικερ τους συλλαμβάνει η αστυνομία.

  Και το τέλος;

  Happy end. Η κότα με τα κοτοπουλάκια της.

  Trivia.

  Με ξενέρωσε η αρχή της ταινίας, με τα κοτοπουλάκια στρυμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, και να κυλούν, αλλά και να κατρακυλούν, πάνω σε conveyor belt. Μου θύμισε μια φοβερή σκηνή, στο αμπάρι ενός πλοίου, πριν δεκαετίες. Κακός εξαερισμός, τα κοτοπουλάκια ξεφώνιζαν στρυμωγμένα μέσα σε καφάσια, αγωνιζόμενα να αναπνεύσουν.

  Όψιμη ευαισθησία.

  Όταν ήμουν μικρός, στο περιβόλι μας είχαμε κοτέτσι. Ένα Πάσχα, θυμάμαι, βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον παιγνίδι. Άναβα ένα παρτατζίκι και το έριχνα μέσα στο κοτέτσι. Οι κότες ορμούσαν να το τσιμπολογήσουν, νομίζοντας ότι τους πέταξα κάτι φαγώσιμο. Το παρτατζίκι έσκαγε και αυτές τινάζονταν στον αέρα τρομαγμένες.

  Και εγώ;

  Έσκαγα στα γέλια.

  Και η μάνα μου;

  Μου έβαζε τις φωνές. Τις τρομάζω και δεν θα κάνουνε μετά αυγά. 

  Αρκετά καλή ταινία, 7,1 η βαθμολογία της.