Lina Yang, Song of spring (春歌,AKA 妈妈, 2022)

 Lina Yang, Song of spring (春歌,AKA 妈妈, 2022)

 

Για τρίτη συνεχόμενη φορά στον τίτλο η «Άνοιξη». 

  Μπορεί η Γιανγκ να καταπιάνεται με ένα θέμα κάθε φορά, τη σεξουαλική ματαίωση των γυναικών στην πρώτη της ταινία, τις ενδοοικογενειακές εντάσεις που έχουν εν πολλοίς να κάνουν με το χάσμα των γενεών στη δεύτερη, τώρα όμως, με την τρίτη της ταινία διαπιστώνουμε ότι ο κοινός παρονομαστής είναι οι δυστυχίες που κουβαλάνε οι άνθρωποι, και κυρίως οι γυναίκες. Και αυτό φαίνεται καθαρά σ’ αυτή την ταινία.

  Θέμα της είναι το Alzheimer.

  Θυμάμαι την ταινία «Και εσύ ποια είσαι;» του Antonio Mercero. Σ’ αυτήν, η εγγονή φροντίζει τον παππού, που βρίσκεται σε γηροκομείο. Τον επισκέπτεται συχνά. Εντυπωσιακό το εφέ τέλους:

  Και εσύ ποια είσαι;

  Είχε πάψει να την αναγνωρίζει.

  Θυμήθηκα και τη βιογραφική ταινία «Iris», της Iris Murdoch (φοιτητής είχα διαβάσει το βιβλίο της για τον Σαρτρ), όπου ο σύζυγός της την φρόντιζε όταν την κτύπησε το Alzheimer.

  Αυτές οι δυο περιπτώσεις είναι τυπικές. Έχω υπόψη μου περίπτωση ηλικιωμένης που την φροντίζει η εγγονή της.

  Η περίπτωση όμως σ’ αυτή την ταινία δεν είναι καθόλου τυπική, και για αυτό είπα ότι ο κοινός παρονομαστής των ταινιών της είναι η ανθρώπινη δυστυχία. Η ογδονταπεντάχρονη μητέρα, δασκάλα, πρέπει να φροντίζει την εξηνταπεντάχρονη κόρη της, καθηγήτρια αρχαιολογίας, που έχει προσβληθεί από Alzheimer. Βλέπουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, την συχνή επιθετικότητά της, και βέβαια κάποια στιγμή παύει να την αναγνωρίζει σαν μητέρα της.

  Γιατί μη τυπική περίπτωση;

  Γιατί το αντίθετο συμβαίνει σχεδόν πάντα. Το παιδί φροντίζει τον γονιό που έχει προσβληθεί από Alzhemer. Σαφώς η κατάσταση είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμη από ότι στην περίπτωση των δυο γυναικών στην ταινία.

  Την Γιανγκ δεν την ενδιαφέρει να δείξει και το τυπικό τέλος, που είναι ο θάνατος της κόρης, για αυτό τελειώνει την ταινία, όπως και στην προηγούμενή της, ποιητικά. Η κόρη είναι πια σε καροτσάκι, και η μητέρα την πηγαίνει στην παραλία. Την προειδοποιούν, η παλίρροια σε λίγο αρχίζει, πρέπει να φεύγουν.

  Όμως δεν φεύγουν. Απολαμβάνουν το νερό που έχει αρχίσει να ανεβαίνει μέχρι τους αστραγάλους τους. Και για να κάνει γλυκόπικρο το πικρό end, η κόρη αναγνωρίζει τη μαμά.

  Εκτός από τις δυο γυναίκες υπάρχει και μια παραβατική κοπέλα. Κλέβει στο λεωφορείο, αλλά η κόρη την ξελασπώνει. Της δίνει μάλιστα και λεφτά. Αργότερα τη βλέπουμε να συγκατοικεί μαζί τους για κάποιο διάστημα, μαζί με το μωρό της, και να φροντίζει την κόρη.

  Δεικτική η ιστορία, για να μας δείξει πόσο καλόψυχη είναι η κόρη.

  Ξέχασα, υπάρχει και δεύτερος τίτλος στην ταινία, «Μαμά». Δίπλα στα γράμματα τέλους, σε παράθυρο με βίντεο, βλέπουμε πρόσωπα (πιο πάνω γράφεται η ηλικία τους), προφανώς με Alzheimer, να μιλάνε για τη μαμά.

  6,6 η βαθμολογία της, πολύ καλή.

  Η προηγούμενη ταινία της που είδαμε ήταν η «Spring tide».

  Την Γιανγκ τη βλέπουμε πακέτο.