Joe Carnahan, The grey (2011)

 Joe Carnahan, The grey (2011)

 

  Σε συζήτηση με το chatgpt υποστήριζα ότι οι περιπέτειες έχουν πάντα happy end, εκτός από εκείνες που αναφέρονται σε πραγματικά γεγονότα. Δεν ξέχασα ποτέ τρεις, δεν θυμάμαι τους τίτλους τους. Η μια αναφερόταν στο θάνατο πυροσβεστών και την είδα στο ideal σε δημοσιογραφική προβολή, η άλλη σε ένα ναυάγιο, κάποιος ριψοκίνδυνος καπετάνιος αποφάσισε να ταξιδέψει ενώ προβλεπόταν καταιγίδα, την είδα πολύ παλιά στην τηλεόραση, και η τρίτη είχε σαν θέμα ένα ζευγάρι που έκανε υποβρύχια εξερεύνηση καθώς εγκαταλείφθηκε από το σκάφος που τους μετέφερε μαζί με άλλους επιβάτες που έκαναν το ίδιο σπορ. Ο υπεύθυνος μέτρησε λάθος ότι ήταν όλοι παρόντες κατά την επιβίβαση. Την είδα με τον ανιψιό μου σε ένα θερινό σινεμά στην Καλλιθέα και ψυχοπλακωθήκαμε και οι δυο.

  Καλά να πάθει, δική του επιλογή. Εγώ τι έφταιγα;

  Λάθος, υπάρχει το «The grey», μου λέει το chatgpt, που δεν αναφέρεται σε πραγματικό γεγονός.

  Αποφάσισα να το δω για να το επιβεβαιώσω. Πράγματι, το θέμα της ταινίας είναι η επιβίωση των επτά διασωθέντων από την πτώση ενός αεροπλάνου πάνω στα παγωμένα βουνά της Αλάσκας. Είχαν όμως να αντιμετωπίσουν τους λύκους.

  No one lives θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της ταινίας, όπως είναι ο τίτλος μιας ταινίας horror με τη Laura Ramsey. Σε πολλά horror το τέλος είναι unhappy, και γι’ αυτό δεν τα βλέπω. Σ’ αυτό έκανα εξαίρεση γιατί έβλεπα πακέτο τη Ramsey.

  Ο τελευταίος που πεθαίνει είναι ο Liam Neeson, ο κεντρικός ήρωας.

  Να επικαλεστώ ότι σε κάθε κανόνα υπάρχουν οι εξαιρέσεις;

  Και ένα «ελαφρυντικό», ότι είναι μεταφορά διηγήματος; Και το «Κάλεσμα της άγριας φύσης» του Τζακ Λόντον έχει unhappy end, που όμως ο Chris Sanders δεν το ακολούθησε στην ομώνυμη ταινία του, έδωσε happy end. Άλλες όμως κινηματογραφικές μεταφορές διατήρησαν το ίδιο unhappy end.  

  Είδα την ταινία από καθαρή περιέργεια, διαφορετικά δεν θα την έβλεπα.

  6,7 η βαθμολογία της. Εγώ δεν βαθμολόγησα, όπως κάνω για κάθε καλή ταινία που κάτι με ξενερώνει σ’ αυτή.