Gu Xiaogang, Dwelling by the west lake (草木人间, 2024)

 Gu Xiaogang, Dwelling by the west lake (草木人间, 2024)

 

  «Ο κόσμος των φυτών και ο άνθρωπος» είναι ο κινέζικος τίτλος. Όμως ο αγγλικός είναι περίπου παράφραση του αγγλικού τίτλου της προηγούμενης ταινίας του Gu Xiaogang «Dwelling in the Fuchun mountains», που ο κινέζικος τίτλος της είναι «Το νερό του ανοιξιάτικου ποταμού είναι ζεστό».

  Η επαρχία φαίνεται να ενδιαφέρει περισσότερο τους σκηνοθέτες της μετα-έκτης γενιάς καθώς και η ζωή των κατοίκων της εκεί, με την ένταση ανάμεσα στο νέο και την παράδοση. Το ίδιο και σ’ αυτή την ταινία, όμως όχι εντελώς. Η επαρχία με τη ζωή σ’ αυτή, αγροτική κυρίως, δίνεται με μεγάλα πλάνα στην αρχή και στο τέλος, εγκιβωτίζοντας την κεντρική ιστορία που έχει να κάνει με την απελπισμένη αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής πολλών ανθρώπων, που συχνά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης.

  Ο γιος, σπουδαγμένος, πηγαίνει στην επαρχία που δουλεύει η μητέρα του στο μάζωμα των φύλλων τσαγιού μήπως βρει τον πατέρα του που τους παράτησε πριν χρόνια, όμως αυτό που θα δει είναι ότι η μητέρα του πέφτει θύμα εκμετάλλευσης μιας εταιρείας, που καταλαβαίνει αμέσως ότι είναι πυραμιδική, δηλαδή εταιρεία απάτη, η οποία λειτουργεί με το προκάλυμμα ότι πουλάει θεραπευτικά έμπλαστρα. Υποτίθεται ότι έχει ένα κεφάλαιο εκατομμυρίων. Είναι εντυπωσιακές οι σκηνές του ντοπαρίσματος των μελών.

  Θα καραφλιάσει κυριολεκτικά ο γιος όταν η μητέρα του τού λέει ότι πούλησε το σπίτι τους για να επενδύσει στην εταιρεία με τα σίγουρα κέρδη. Εντυπωσιακές οι σκηνές που δείχνουν την αγανάκτηση του γιου, αλλά και της μητέρας, που διαμαρτύρεται έντονα, δηλώνοντας πόσο ευτυχισμένη νιώθει, και ότι δεν την ενδιαφέρει αν η εταιρεία είναι τελικά μια εταιρεία απάτη.

  Αμ δε.

  Όταν αποκαλύπτεται η απάτη, πέφτει περίπου σε κατατονία. Για να τη θεραπεύσει ο γιος της τη μεταφέρει στο βουνό όπου είναι τα δέντρα που «αγκαζάρουν» οι κάτοικοι σε κάθε γέννηση, όπου βρίσκονται τα δέντρα του πατέρα του και το δικό του. Υπάρχει σασπένς σ’ αυτή την διαδρομή (μου θύμισε το «Μητέρα και γιος» του Σοκούροφ), όμως τέλος καλό όλα καλά.

   Το ύφος είναι το γνωστό ύφος των μεγάλων σκηνοθετών αλλά και των σκηνοθετών της μετα-έκτης γενιάς. Μεγάλα μονόπλανα, όχι όμως τεράστια όπως αυτά στις ταινίες του Gan Bi. Ο άνθρωπος χάνεται μέσα στη φύση, σαν μέρος της. Χαρακτηριστικό το πλάνο της ανάρτησης, με τις γυναίκες να δουλεύουν στη φυτεία τσαγιού.