Diao Yinan (刁亦男, 1969 - )

 Diao Yinan (刁亦男, 1969 - )

 

  Ο Diao Yinan είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός. Αποφοίτησε από την Κεντρική Ακαδημία Δράματος του Πεκίνου το 1992 και ξεκίνησε την καριέρα του γράφοντας σενάρια για σημαντικούς σκηνοθέτες της 6ης γενιάς, όπως ο Zhang Yang.

  Ως σκηνοθέτης έχει υπογράψει τέσσερις ταινίες: το χαμηλού προϋπολογισμού ντεμπούτο του «Uniform» (2003), το «Night Train» (2007) που έκανε πρεμιέρα στο Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών, το αριστουργηματικό «Black Coal, Thin Ice» (2014) με τη μεγάλη ανατροπή, το οποίο κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου, και το «The Wild Goose Lake» (2019) που διαγωνίστηκε για τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες.

   Στον κόσμο του Diao Yinan δεν υπάρχει απόλυτο καλό και απόλυτο κακό. Οι αστυνομικοί είναι συχνά διεφθαρμένοι ή τσακισμένοι και οι εγκληματίες αναζητούν απλώς μια χαμένη αξιοπρέπεια. Όλοι οι ήρωες κινούνται στο περιθώριο, προσπαθώντας να επιβιώσουν σε μια κοινωνία που αλλάζει βίαια.

  Οι γυναίκες στις ταινίες του είναι μυστηριώδεις, κρατούν θανάσιμα μυστικά («Black coal, thin ice», «Πυροτεχνήματα της αυγής ο ελληνικός τίτλος») και γίνονται ο καταλύτης για την υπαρξιακή αναζήτηση και την τελική αυτοθυσία του άνδρα («Η λίμνη με τις αγριόχηνες»).

  Η κάμερα παρακολουθεί τους μελαγχολικούς ήρωές του στις κινήσεις τους. Είναι λιγόλογοι, συχνά με σκυμμένο κεφάλι. Τσεχωφικοί ήρωες, η ματαίωση τους περιμένει πάντα στο τέλος. Το unhappy end είναι περίπου αναπόφευκτο.

  Το ερωτικό στοιχείο θα το δούμε μόνο στην πρώτη και στην τρίτη ταινία του.

  Ο Diao Yinan παίρνει τα κλασικά αμερικανικά και ευρωπαϊκά μοτίβα του φιλμ νουάρ (τον αλκοολικό ντετέκτιβ, τη μοιραία γυναίκα, τον υπόκοσμο) και τα μεταφέρει στην κινεζική πραγματικότητα, πολύ χαρακτηριστικά στην ταινία του «Black coal, thin ice» και «Η λίμνη με τις αγριόχηνες».

  Η κάμερά του δεν εστιάζει απλώς στους ηθοποιούς, αλλά στο πώς το περιβάλλον τους καταπίνει. Είτε πρόκειται για τις βιομηχανικές, σκουριασμένες πόλεις του κινεζικού Βορρά είτε για τις παραλίμνιες, υποβαθμισμένες γειτονιές της Wuhan, ο χώρος είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής. Αυτό είναι σχεδόν κοινό χαρακτηριστικό με τους σκηνοθέτες της μετα-έκτης γενιάς, σίγουρα με τον Gan Bi. Αυτή η ανάδειξη του χώρου δίνει μια ποιητική διάσταση στα πλάνα, καθώς και η χρήση του χρώματος, κυρίως στο «Black coal» και στη «Λίμνη με τις αγριόχηνες».