Αλέξανδρος Αβρανάς, Quiet life (2024)

 

Αλέξανδρος Αβρανάς, Quiet life (2024)

 

  Προβάλλεται από χθες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

  Θα ξεκινήσω από αυτό: η Chulpan Khamatova μου άρεσε τόσο πολύ σε μια μεταφορά σε σήριαλ του «Δόκτωρ Ζιβάγκο», ώστε είδα και άλλες ταινίες της.

  Θα με έχετε βαρεθεί να μιλάω για την πρόσληψη.

  Το να μου αρέσει το θέμα μιας ταινίας είναι ο κύριος λόγος για να μου αρέσει η ταινία. Το περισσότερο ή λιγότερο εξαρτάται βέβαια από τις ερμηνείες, τη σκηνοθεσία…

  Το θέμα των λαθρομεταναστών πάντα με συγκινούσε.

  Το υποθέμα των λαθρομεταναστών που ζητούν πολιτικό άσυλο ακόμη περισσότερο.

  Αυτούς που ξέρουμε εδώ στην Ελλάδα είναι οι περισσότεροι σύριοι, που υπέφεραν από τον εμφύλιο και τις συγκρούσεις στην πατρίδα τους. Όμως στην ταινία, το ζευγάρι που ζητάει πολιτικό άσυλο είναι ρώσοι.

  Μαζί τους και οι δυο μικρές τους κόρες.

  Γιατί ζητάνε πολιτικό άσυλο;

  Γιατί ο άντρας έγραφε επικριτικά άρθρα για την κυβέρνηση. 

  Αρχικά τον προειδοποίησαν, μετά τον μαχαίρωσαν.

  Trivia: -Μην αρπάζεσαι στα καφενεία για τα πολιτικά, θα χαντακώσεις το γιο μας.

  Η μητέρα μου αυτή.

  Παπανδρεϊκός ο πατέρας μου, δεν χαντακώθηκα. Πέρασα κανονικά στο πανεπιστήμιο το 1968, ενώ σε κάποιους, που πέρασαν, με φακελωμένο τον πατέρα τους ως αριστερό δεν τους επέτρεψαν την εγγραφή. Σε ένα κοντοχωριανό μου, συγχωρεμένος τώρα, έγινε και πανεπιστημιακός, παρενέβη ο δεσπότης για να μπορέσει να εγγραφεί. Ήταν, παρά τα πιστεύω του πατέρα του, παιδί της εκκλησίας.

  Διαβάζουμε συχνά ότι μια ταινία βασίζεται σε πραγματικό περιστατικό, όμως αυτή η ταινία βασίζεται στο «σχήμα» πολλών περιστατικών. Προσωρινή διαμονή, ανάκριση για να δοθεί ή όχι πολιτικό άσυλο.

  Πάνω σε αυτό το σχήμα ο Αβρανάς φτιάχνει μια συγκινητική ιστορία.

  Το κοριτσάκι, που οι γονείς του του λένε να μαρτυρήσει τη σκηνή που είδε, το μαχαίρωμα του πατέρα του, πιέζεται φοβερά ψυχολογικά.

  Και τι παθαίνει;

  Αντιγράφω από τα γράμματα τέλους.

  «Από το 1998 έχουν αναφερθεί στη Σουηδία μερικές χιλιάδες «Παιδικού Συνδρόμου Παραίτησης».

  Τι είναι αυτό.

  «Το παιδί, λόγω εντόνου στρες, πέφτει σε μια κατάσταση κατατονίας, περίπου σαν κώμα. Η πλειοψηφία των παιδιών προέρχονταν από πρώην σοβιετικές και γιουγκοσλαβικές χώρες».

  Φοβερό πρόβλημα για τους γονείς, προσπαθούν να το διαχειριστούν.

  Έχω μάθει για διάφορες αρρώστιες από ταινίες. Στο μυαλό μου έρχεται το σύνδρομο tourette, κατά το οποίο το άτομο παρορμητικά βρίζει. Το έμαθα από την ταινία «Δυστυχώς, βρίζω» του Kirk Jones.

  Και κάτι που συνειδητοποίησα για πρώτη φορά: η μουσική μπορεί να προσημάνει αυτό που πρόκειται να συμβεί.

  Δεν θα αποκαλύψω τι συνέβη γιατί η ταινία προβάλλεται τώρα.

  Λιτά «σκηνικά», θεατρικό στήσιμο, «συγκρατημένες» ερμηνείες.

  6,6 η βαθμολογία της, εγώ έβαλα 7.

  Trivia: Quiet life ήταν το όνομα ενός σκευάσματος με ήπια ηρεμιστική δράση που τοέπαιρνα πριν 24 χρόνια για κάποιο διάστημα.