Tarik Saleh, Οι αετοί της δημοκρατίας (Eagles of the republic, 2025)

 Tarik Saleh, Οι αετοί της δημοκρατίας (Eagles of the republic, 2025)

 

  Από την Πέμπτη που μας έρχεται στους κινηματογράφους

  Είναι από τα πιο συναρπαστικά θρίλερ που έχω δει.

  Το τρίτο μέρος της τριλογίας του Tarik Saleh. Προηγήθηκαν οι «The Nile Hilton incident» (2017) και «The boy from heaven» (2022).

  Συναρπαστικά τα επεισόδια, κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον.

  Ο George Fahmy είναι διάσημος ηθοποιός. Του ζητάνε να παίξει σε μια ταινία με θέμα τη ζωή του προέδρου Σίσι.

  Προσπαθεί να αρνηθεί, δεν του μοιάζει, είναι πιο ψηλός από αυτόν, όμως τον πιέζουν.

  Δεν έχει άλλη επιλογή όταν τον απειλούν με το γιο του. Να μην εκπλαγεί αν του συμβεί κάποιο ατύχημα.

  Μου θύμισε το «Mephisto» (1981) του István Szabó. Η διαφορά: ο Klaus Maria Brandauer θα προδώσει τις πεποιθήσεις του (είναι αριστερός) για να μπορέσει να ανέλθει καλλιτεχνικά. Δεν θα κερδίσει τη συμπάθειά μου, σε αντίθεση με τον George.

  George;

  Ναι, είναι κόπτης, δηλαδή χριστιανός. Και μαθαίνω με έκπληξη ότι στους κόπτες απαγορεύεται το διαζύγιο, όπως και στους καθολικούς.  

  Μα είσαι σοβαρός, να φλερτάρεις τη γυναίκα του υπουργού άμυνας;

  Όμως μόνο έτσι μπορεί να γίνει συναρπαστική η πλοκή, με αυτή να ανταποκρίνεται.

  Έχω γράψει ότι το να μου αρέσει ή όχι μια ταινία εξαρτάται από το θέμα, και φυσικά από το «Τι θέλει να πει ο ποιητής».

  Για αυτό θα το πω από τώρα: Έβαλα 8 στην ταινία, ενώ στο IMDb έχει 6,6.

  Παρά το ότι με βρίσκει αντίθετο η κριτική που γίνεται στον Σίσι.

  Γιατί; Είναι ψέματα ότι κυβερνά αυταρχικά, δικτατορικά;

  Καθόλου.

  Θέλω να είμαι σύντομος.

  Προτιμώ ένα σάχη από ένα χομεϊνί.

  Προτιμώ ένα Σίσι που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο υποψήφιο των αδελφών μουσουλμάνων Μόρσι.

  Το γιατί το καταλάβατε.

  Αν έμενε η εξουσία στα χέρια του Μόρφι, του δημοκρατικά εκλεγμένου, μπορούσα να φανταστώ ένα ανάλογο σενάριο με αυτό του επίσης δημοκρατικά εκλεγμένου Μεταξά: Ανακήρυξη μιας ισλαμικής δημοκρατίας.

  Όρος οξύμωρος.

  Ισλάμ και δημοκρατία είναι ασυμβίβαστα.

  Θέση μου: Μια πλειοψηφία, όπως είναι αυτή τον ιρανών και των αιγυπτίων, περισσότερο ή λιγότερο φανατικών μουσουλμάνων, που δεν σέβεται τα δικαιώματα της μειοψηφίας, στην πραγματικότητα είναι μια δικτατορία της πλειοψηφίας.

  Και κάτι ακόμη:

  Κάποιες χώρες είναι αδύνατον να κυβερνηθούν δημοκρατικά.

  Εκτός από τις δυο που ανέφερα θα αναφέρω άλλες δυο.

  Πόσα χρόνια είναι στην εξουσία ο Ερντογάν;

  Πόσα χρόνια είναι στην εξουσία ο Πούτιν;

  Και οι δυο δεν έχουν να αντιμετωπίσουν σοβαρή αντιπολίτευση. Μπορεί οι τούρκοι να είναι μουσουλμάνοι, όμως υπάρχει ισχυρή κεμαλική παράδοση.

  Τα είπα όσο γίνεται πιο σύντομα.

  Εξαιρετική η ερμηνεία του Fares Fares.