Tsui Hark, the lovers (梁祝,1994)

 Tsui Hark, the lovers (梁祝,1994)

 

  Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο. Αυτός που έδωσε τον αγγλικό τίτλο έβγαλε το butterfly, πολύ κινέζικο, δεν θα ήταν ελκυστικό για έναν δυτικό θεατή, σε αντίθεση με το σκέτο lovers. Όσο για τον κινέζικο τίτλο, είναι τα επώνυμα των δυο ερωτευμένων, Liang (Shanbo) και Zhu (Yintai).

  O Tsui Hark ήταν υποψήφιος για βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Χονγκ Κονγκ. Είναι εντυπωσιακό το πώς πραγματεύθηκε το κορυφαίο τελευταίο επεισόδιο, που τα στοιχεία της φύσης άνοιξαν τον τάφο του Shanbo και έπεσε μέσα η Yingtai.

  Μεταμφιέστηκε σε αγόρι, μόνο έτσι θα την άφηνε ο πατέρας της να πάει σχολείο, και ερωτεύτηκε τον συμμαθητή της. Κάποια στιγμή βέβαια αποκαλύφθηκε η ταυτότητά της. Και, στην ταινία του 1994, το «έκαναν», μέσα σε μια σπηλιά, σε αντίθεση με τις άλλες τρεις. Δεν ήταν βέβαια μόνο η χρονική απόσταση, οι δυο προηγούμενες ήταν όπερες.

  Δεν θα πω περισσότερα για την πλοκή, γράφω αρκετά στην ανάρτησή μου για την ταινία «Liang Shanbo and Zhu Yingtai (1954) του Sang Hu.

  Θα ήθελα όμως να κάνω κάποια σχόλια.

  Το σπόιλερ δεν έχει νόημα σε τέτοιες ταινίες που στηρίζονται σε έναν γνωστό μύθο, όπως βέβαια και οι ταινίες remake, το τέλος είναι γνωστό.

  Είναι;

  Οι αφηγηματικές αναμονές είναι πάντα πιθανοκρατικές.

  Στο μεγαλύτερο μέρος της η ταινία είναι μια χαριτωμένη κομεντί.

  Έναν αιώνα μετά την πρεμιέρα του «Ρωμαίους και Ιουλιέτα», το 1595, κάποιοι σκηνοθέτες άλλαζαν το τέλος και το έκαναν happy, κάτι που δυο αιώνες μετά θα ήταν αδιανόητο.

  Μήπως και εδώ ο σκηνοθέτης θα έκανε το τέλος happy;

  Ήδη έκανα το σπόιλερ, δεν ξέφυγε από το μύθο ο Tsui Hark, το τέλος είναι unhappy.

  Μια φίλη μου την κοροϊδεύουν δυο φίλοι της που της αρέσουν οι ερωτικές ιστορίες.

  Και εμένα μου αρέσουν τα romance, το γράφω συχνά πυκνά στις κριτικές μου.

  Και, βλέποντας την ταινία, συνειδητοποίησα πόσο ο έρωτας κυριαρχεί στη λογοτεχνία.

  Αν και στην αρχαία Ελλάδα σχεδόν απουσιάζει (ευτυχώς έμεινε το Έρως ανίκατε μάχαν), όμως λίγους αιώνες αργότερα, το κορυφαίο μυθιστόρημα είναι το «Δάφνις και Χλόη».  

  Κάποια έργα μπορεί να έχουν happy end όπως ο «Ερωτόκριτος», ενώ κάποια άλλα unhappy, όπως η «Ερωφίλη» και ο «Βασιλιάς ο Ροδολίνος». Και βέβαια στις κωμωδίες, και όχι μόνο της Κρητικής Αναγέννησης, ο έρωτας κυριαρχεί. Ακόμη και σε έργα όπως το γοτθικό μυθιστόρημα «Το κάστρο του Οτράντο» παρεισφρέει, ενώ δεν απουσιάζει ούτε από τον «Δον Κιχώτη». 

  Άλλο σχόλιο.

  Γιατί γράφω happy end και όχι ευτυχισμένο τέλος;

  Για τον ίδιο λόγο που σχεδόν έχουμε πάψει να λέμε κορονοϊός και λέμε covid. Που το ίντερνετ συναγωνίζεται επάξια το διαδίκτυο, ενώ το κομπιούτερ εξακολουθεί να αντιστέκεται στον υπολογιστή.

  Το μικρό είναι όμορφο, οικολογικό σλόγκαν. Τα bonzai μικροδιηγήματα καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο στην αφηγηματική λογοτεχνία, ενώ το tiktok μόλις τελευταία άρχισε να επιτρέπει λίγο μεγαλύτερα reels.

 Γιατί το κινητό δεν έχει νικηθεί από το μομπάιλ;

 Πιστεύω γιατί και τα δυο είναι τρισύλλαβα.

 Χρόνου φείδου. Προτιμώ να γράφω ΑΙ αντί τεχνητή νοημοσύνη.

 Μη σχολιάσετε όσοι καραφλιάσετε με τα παραπάνω.

  Άλλο σχόλιο.

 Το σκέφτηκα πολλές φορές: Ο Φλωμπέρ εστιάζει στη Μαντάμ Μποβαρύ, όχι στο σπαραγμό του κυρίου Μποβαρύ για την άπιστη σύζυγό του. Το ίδιο και ο Τολστόι, στην Άννα και όχι στον Καρένιν. Την αφορμή μου την έδωσε η αυτοβιογραφία της Μαρίνας Νεμάτ, «Η φυλακισμένη της Τεχεράνης». Την είχαν για εκτέλεση, ο ανακριτής της την ερωτεύθηκε. Την παντρεύτηκε. Την απολάμβανε σεξουαλικά, γυναίκα του ήταν. Όταν όμως είδε να έρχεται κατά πάνω του μια μηχανή και ήξερε ότι ήταν για να τον δολοφονήσουν (πιθανόν οι κυβερνητικοί δεν του συγχώρησαν που άφησε τη δουλειά του για να δουλέψει στο εργοστάσιο του πατέρα της, κατά παράκλησή της), έπεσε πάνω της για να την προστατέψει με το σώμα του.

  Τα κατάφερε, αυτόν τον σκότωσαν, αυτή επέζησε. Ετοιμοθάνατος, ζήτησε από τους γονείς του να την πάνε πίσω στους γονείς της. Με μια διαθήκη που είχε συντάξει λίγες μέρες πιο πριν, μάλλον ήξερε τι τον περίμενε, της άφηνε όλη του την περιουσία.

  Σκεφτόμουν ότι αυτός ο άνθρωπος, που την είχε ερωτευθεί, που απολάμβανε το κορμί της, θα ένιωθε βαθύτατη θλίψη ξέροντας ότι αυτή δεν επρόκειτο ποτέ να τον ερωτευθεί.

  Ο Tsoui Hark, στην τελευταία, 7^η ταινία που είδα με θέμα το μύθο του «Άσπρου φιδιού», τον πραγματεύεται από την πλευρά του πράσινου φιδιού, και για αυτό έχει και τίτλο «Το πράσινο φίδι», που γυρίστηκε την προηγούμενη χρονιά. Κανείς από τους προηγούμενους σκηνοθέτες στην πραγμάτευσή του δεν σκέφτηκε το πόσο θα ζήλευε το πράσινο φίδι το άσπρο, το πόσο θα ήθελε και αυτό έναν έρωτα σαν αυτό του άσπρου φιδιού (φίδια που είχαν πάρει ανθρώπινη μορφή, μορφή γυναίκας). Στην έβδομη αυτή ταινία που είδα, σε σκηνοθεσία του, έχει τίτλο «Το πράσινο φίδι».  

  Κορυφαίος σκηνοθέτης ο Tsui Hark, θα δω οπωσδήποτε και άλλες ταινίες του.

  7,3 η βαθμολογία των «Lovers», εγώ έβαλα 9.