Carl Dreyer, Τίμα τη γυναίκα σου (Master of the house, 1925)

 Carl Dreyer, Τίμα τη γυναίκα σου (Master of the house, 1925)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο

 

  Οι ηθολόγοι μιλάνε για κληρονομικότητα, οι ψυχολόγοι για τραυματικές εμπειρίες της πρώιμης παιδικής ηλικίας που καθορίζουν εν πολλοίς την ανθρώπινη συμπεριφορά. «Μεγάλος γ@μιάς, έμοιασε στη μάνα του», μου ήλθε τώρα στο μυαλό ένα αστείο ευφυολόγημα που κυκλοφορούσε όταν ήμουν μικρός. «Όπου πηδά η κατσίκα πηδά και το κατσικάκι» λέει η μια παροιμία, και η άλλη, «Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει». 

  Είχε έναν αυταρχικό πατέρα και του έμοιασε, όταν έγινε και αυτός οικογενειάρχης.

  Αυτό σκέφτηκα για τον Viktor, υποθέτοντας ότι ήταν μια περίπου ίδια περίπτωση με τον άντρα της Νόρας, που την είχε σαν κούκλα, και αυτή, όταν το κατάλαβε, τον εγκατέλειψε.

  Όμως τα πράγματα δεν ήταν έτσι, αυτό το μαθαίνουμε αργότερα.

  Η συμπεριφορά του άλλαξε, έγινε αυταρχικός και καταπιεστικός, όταν έμεινε άνεργος.

  Μα πώς τον αντέχει;

  Πολύ θα ήθελε να του ρίξει ένα χέρι ξύλο όταν βλέπει αυτή την κατάσταση η νταντά που είχε όταν ήταν μικρός, και που τώρα τους επισκέπτεται συχνά πυκνά σαν οικογενειακή φίλη.

  Να σηκωθεί να φύγει, έστω για λίγο, μόνο έτσι θα δει την αξία της, τη συμβουλεύει. Όσο για τα τρία παιδιά τους, μην ανησυχεί, αυτή θα μείνει στο σπίτι να τα φροντίζει.

  Την πείθει.

  Τον βάζει να κάνει δουλειές.

  Και τότε βλέπει την αξία της.

  Το νοικοκυριό τελικά τρώει πολύ χρόνο από τη ζωή μιας γυναίκας.

  Το happy end είναι δεδομένο, δεν κάνω σπόιλερ σ’ αυτό.

  Είχε πολλά χιουμοριστικά επεισόδια η ταινία. Απολαυστικότατη στο ρόλο της η Mathilde Nielsen, σαν πρώην νταντά και νυν φίλη της οικογένειας.

  7 η βαθμολογία της ταινίας στο IMDb.

  Την ίδια έβαλα και εγώ.

  Ένα ένα τα θυμάμαι.

  Βλέπω, τον γιατρό νομίζω, να του φέρνει το καπέλο του, ώρα να του δίνει. 

  Και θυμήθηκα τους ηθολόγους-μάλιστα έπιασα μια συζήτηση με το chatgpt για αυτούς.

  Πολλές τυποποιημένες, τελετουργικές χειρονομίες, αντλούν την καταγωγή τους από χειρονομίες που στην αφετηρία τους δεν ήταν καθόλου τελετουργικές. Για παράδειγμα, το σφίξιμο των χεριών σημαίνει, να, το χέρι μου δεν κρατάει όπλο, είμαι φίλος.

  Το καπέλο είναι υποκατάστατο του κράνους, ενώ το μπαστούνι, σαν δυνάμει φονικό όπλο, είναι σύμβολο εξουσίας και δύναμης.

  Ποιοι φοράνε σήμερα καπέλα;

  Μπαστούνια μόνο οι γέροι, που δεν συμβολίζουν τίποτα, απλά είναι υποστηρικτικά στο περπάτημα.

  Ακόμη:

  Απολαμβάνω βουβές ταινίες που τις έχουν επενδύσει με μουσική. Απολαύσαμε μουσική για πιάνο. Ένα κομμάτι αναγνώρισα ότι ήταν του Μπετόβεν αλλά δεν μπόρεσα να θυμηθώ από ποιο έργο. Ούτε το Shazam μπόρεσε να το βρει.