Ying Li, Yasukuni (2007)

 Ying Li, Yasukuni (2007)

 

  Τι είναι το "Γεια σου Κούνη"; (Πλάκα κάνω, απλά για να δείξω πόσο μοιάζουν γλωσσικά τα γιαπωνέζικα με τα ελληνικά - μα μην πω τώρα τα ανέκδοτα - με την εναλλαγή φωνήεντος συμφώνου. Εδώ θα διαβάσετε περισσότερα: Yasukuni). 

  Είναι ένας ναός που αναγέρθηκε το 1869, την επαύριο της νίκης του αυτοκράτορα στον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε ανάμεσα σ’ αυτόν και τον Σογκούν. Εκεί είναι χαραγμένα τα ονόματα όσων πολέμησαν για την Ιαπωνία, πάνω από δύο εκατομμύρια.

  Όμως:

  Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα ονόματα επτά εγκληματιών πολέμου, μεταξύ των οποίων και του τότε πρωθυπουργού.

  Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα ονόματα ταϊβανέζων και κορεατών, που στρατολογήθηκαν με τη βία. Κάποιοι, άκουσα, ήσαν κάτι σαν ασιάτες γενίτσαροι, τους οποίους ανέθρεψαν σε στρατιωτικές σχολές οι γιαπωνέζοι αφού σκότωσαν τους γονείς τους.

  Κάθε χρόνο γίνονται γιορτασμοί, αλλά με παράλληλες (εκ)δηλώσεις εναντίον των γιορτασμών αυτών, τόσο από τους ίδιους τους γιαπωνέζους, που αντιτίθενται στην αναβίωση του γιαπωνέζικου μιλιταρισμού, αλλά και ταϊβανέζων και κορεατών που ζητούν να αφαιρεθούν τα ονόματα των προγόνων τους.

  Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει με έναν κατασκευαστή σπαθιών σαμουράι. Δεν είναι υπέρ των εορτασμών αυτών, ο πατέρας του σκοτώθηκε στον πόλεμο.

  Βλέπουμε διαπληκτισμούς γιαπωνέζων με κινέζους και ταϊβανέζους στους γιορτασμούς.

  Στο τέλος βλέπουμε ασπρόμαυρα πλάνα από ντοκιμαντέρ εποχής, με πολεμικές σκηνές. Ήταν φρικιαστικές οι εικόνες με αποκεφαλισμούς. Νομίζω μόνο με το ISIS είδαμε ξανά τέτοιες εικόνες.

  Μου άρεσε πολύ η μουσική υπόκρουση που συνοδεύει αυτά τα πλάνα.

  Μα για κάτσε, αφού έχω στο κινητό μου την εφαρμογή shazam, μπορώ να τη βρω.

  Και πράγματι, είναι η τρίτη συμφωνία ενός συνθέτη που μου αρέσει πολύ, του Henryk Gorecki, η «Συμφωνία των θλιβερών τραγουδιών» όπως επονομάζεται. Και, όπως διαβάζω τώρα στη βικιπαίδεια, κομμάτια της έχουν χρησιμοποιηθεί σαν soundtrack σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές.

Στο frame είναι ταϊβανέζα που διαμαρτύρεται.