Μποδοσάκης

 

Μποδοσάκης

 

  Ο Μποδοσάκης είπε: «Αν εγώ και ο εργάτης μου ψηφίζουμε το ίδιο κόμμα, τότε ο ένας από τους δυο μας είναι ηλίθιος, κι εγώ έχω αποδείξει πως δεν είμαι».

  Από περιέργεια, ξέρει κανείς τι κόμμα ψήφιζε ο Μποδοσάκης; Γιατί αν ψήφιζε ΚΚΕ και ο εργάτης του ΝΔ, τότε κανείς από τους δυο δεν ήταν ηλίθιος.

Hadi Moghadamdoost (1971 - )

 

Hadi Moghadamdoost (1971 - )

 

  O Hamid Moghadamdoost είναι ιρανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος, περισσότερο γνωστός από το σενάριο της ταινίας «Flaming», που ήταν υποψήφια για διάφορες διακρίσεις.

  Μετά την ξεκαρδιστική κωμωδία του «Invited for sweets and drinks» 2012 (η γυναίκα επιμένει σε ένα απλό γάμο, παρά τις αντιρρήσεις του άντρα της) ο Μογανταμντούστ σκοτεινιάζει. «The sealed secret» είναι ένα δοκίμιο πάνω στην κατάθλιψη, για την οποία η ηρωίδα βρίσκει σαν αγχολυτικό την καταφυγή στη θρησκεία. Στο «Flaming», όπου υπογράφει το σενάριο, ο άντρας, νιώθοντας αποτυχημένος στη ζωή του, υποφέρει από ένα αίσθημα αναξιότητας που θα εκφραστεί με ζήλεια για έναν συμμαθητή του. Το «Ποτέ» απαρτίζεται από τέσσερα επεισόδια στα οποία κεντρικό θέμα είναι ο Ιμάμ Χουσεΐν. To «Άρωμα των αναμνήσεων» αναφέρεται στην προσπάθεια ενός άντρα που έχει καλπάζοντα καρκίνο των πνευμόνων να διαχειριστεί προβλήματα και εκκρεμότητες τους τελευταίους πέντε μήνες ζωής που του απομένουν.  

  Μια απαισιοδοξία και μια θρησκευτικότητα διατρέχουν τις περισσότερες ταινίες του.

 

Hadi Moghadamdoost, Το άρωμα των αναμνήσεων (The scent of memories, AKA Fragrant, 2023)

 Hadi Moghadamdoost, Το άρωμα των αναμνήσεων (The scent of memories, AKA Fragrant, 2023)

 

   Έχουμε δει τις ταινίες του Μογανταμντούστ «Invited for sweets and drinks» (2012) και «The sealed secret» (2013).

  Το θέμα της ταινίας είναι η διαχείριση του επερχόμενου θανάτου.

  Έχω δει κάμποσες ταινίες με αυτό το θέμα, αλλά δυστυχώς η ηλικία μου με εμποδίζει να τις θυμηθώ. Θυμάμαι όμως μια, την οποία παραθέτω κάθε φορά σαν παράδειγμα, το «Τρούμαν».

  Έχει καρκίνο στον πνεύμονα, οι γιατροί του δίνουν πέντε μήνες ζωή. Με την προοπτική ενός επερχόμενου θανάτου πρέπει να διαχειριστεί πράγματα και καταστάσεις.

  Έχει γράψει ένα βιβλίο για παρασκευή αρωμάτων. Μια εταιρεία με την οποία συνεργάζεται αρνείται να του υπογράψει συμβόλαιο και να του δώσει προκαταβολή, που τη χρειάζεται για τις χημειοθεραπείες. Πρώτα να παρουσιάσει το άρωμα.

  Trivia: μου θύμισε το «Άρωμα» του Patrick Ziskind. Η αντίθεση της ταινίας «Στη φωτιά», όπου εκεί είχαμε γεύσεις.

  Στην απελπισία του να βρει χρήματα καταφεύγει σε έναν απατεώνα ξάδελφο, πωλητή χρυσού, στον οποίο δούλευε παλιά. Θα παρασύρει κάποιο γνωστό του να αγοράσει χρυσό από αυτόν με την προοπτική ότι η τιμή του χρυσού θα ανέβη.

  Άλλο χρηματιστήριο αυτό, η τιμή του χρυσού πέφτει, άδικα η επένδυση, ο γνωστός του παθαίνει καρδιακή προσβολή από τη στενοχώρια του.

  Η γυναίκα του του προσφέρει τα χρυσαφικά της να τα πουλήσει. Όμως αυτός αρνείται, θέλει να εξαντλήσει όλες τις άλλες δυνατότητες.

  Είναι έγκυος. Τι, θα φέρει στον κόσμο ένα παιδί που θα μείνει ορφανό;

  Σκέφτεται στα κρυφά, με φάρμακα, να την κάνει να αποβάλει το παιδί. Όμως μετανιώνει την τελευταία στιγμή.  

  Συγκινητική ταινία, με διαρκή σασπένς.

  Το τέλος θα το μαρτυρήσω: είναι happy.

  Μου κάνει εντύπωση η χαμηλή βαθμολογία, μόλις 3,9. Τη χαμηλή βαθμολογία τη βλέπω σχεδόν σε όλες τις ιρανικές ταινίες. Δεν αρέσουν φαίνεται, τόσο στους ιρανούς όσο και στους μη ιρανούς; Εγώ βέβαια δεν μπορούσα να βάλω κάτω από 7.

François Ozon, Ο ξένος (L’Étranger, 2025)

 François Ozon, Ο ξένος (L’Étranger, 2025)

  Από την επόμενη Πέμπτη στους κινηματογράφους

  Είναι η τρίτη μεταφορά του μυθιστορήματος του Καμύ στον κινηματογράφο.

  Το μυθιστόρημα το διάβασα φοιτητής. Το ξαναδιάβασα πριν δέκα χρόνια και έκανα την σχετική ανάρτηση, στην οποία θα παραπέμψω για περισσότερες πληροφορίες.

  Ο Μερσώ, εκπροσωπευτικός ήρωας του παράλογου, τουλάχιστον στην κατά Καμύ εκδοχή, είναι ένας νέος αδιάφορος για όλα. Τον διακρίνει μια απάθεια. -Θέλω να παντρευτούμε. -Και γιατί όχι; της απαντάει.

  Έτσι, αδιάφορα.

  Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες της πλοκής για να κάνω σύγκριση, όπως συνήθως. Πάντως βλέπω στα βασικά η ταινία να ακολουθεί το μυθιστόρημα.

  Εδώ όμως θα ήθελα να σχολιάσω το παράλογο.

  Αν ο κόσμος φαίνεται παράλογος, αυτό οφείλεται στο ότι ξαφνικά φτάσαμε στο τέρμα των μεγάλων αφηγήσεων (θρησκευτικών, ιδεολογικών). Και αν είναι παράλογος, χωρίς νόημα, η πιο φυσική αντίδραση είναι η κατάθλιψη.

  Ένα σύμπτωμα όμως της κατάθλιψης είναι και η απάθεια, να αντιμετωπίζεις τα πάντα με αδιαφορία. Και φυσικά δεν είναι κάθε μορφή κατάθλιψης αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης ότι ο κόσμος είναι παράλογος, χωρίς νόημα.

  Πάντως είναι δύσκολο να περάσει το φιλοσοφικό μήνυμα του Καμύ στην κινηματογραφική μεταφορά, παρά την χρήση αρκετών αποσπασμάτων από το μυθιστόρημα. Και αν δούμε την ταινία ξεχνώντας τον Καμύ, θα μας δημιουργηθούν ερωτηματικά. Μα καλά, είναι τόσο αδιάφορος, έστω στη δίκη του να μην υπερασπιστεί όπως πρέπει τον εαυτό του;

  7,1 η βαθμολογία της.

  Ασπρόμαυρη.

  Το ασπρόμαυρο στην εποχή του έγχρωμου κινηματογράφου χρησιμοποιείται ή για λόγους αισθητικής επιλογής, ή για λόγους μετωνυμίας μιας ιστορίας που τοποθετείται στο παρελθόν, ή σαν μεταφορά της ατμόσφαιρας, της «γκρίζας» ψυχολογίας του ήρωα. Εδώ σίγουρα παίζουν και τα δυο τελευταία, μια και η πλοκή τοποθετείται το πολύ το 1940 που γράφηκε το μυθιστόρημα.

  Δεν μου αρέσουν οι ασπρόμαυρες ταινίες, όπως δεν άρεσαν και στο συγχωρεμένο το φίλο μου τον Νικολή. Κάθε φορά που θα ερχόταν μια καινούρια ταινία στον θερινό κινηματογράφο του χωριού μου ρωτούσε: είναι έγχρωμη; Οι ασπρόμαυρες ταινίες δεν τον ενθουσίαζαν καθόλου.  

Hamid Nematollah, Flaming (σενάριο του Hadi Moghadamdoost, 2018)

Hamid Nematollah, Flaming (σενάριο του Hadi Moghadamdoost, 2018)

  Ο Farid, νιώθοντας αποτυχημένος στη ζωή του, υποφέρει από ένα αίσθημα αναξιότητας. Είναι χωρισμένος, άνεργος, απεξαρτημένος από τα ναρκωτικά αλλά που πρέπει πάση θυσία να βρίσκει methadone, που παίρνουν αυτοί που έχουν απεξαρτηθεί για να μην ξανακυλήσουν.

  Η αντίστιξη: Ο συμμαθητής του (ο οποίος δεν θα τον αναγνωρίσει όταν συναντηθούν) είναι «ένδοξος»: ανασύρει πτώματα πνιγμένων.

  Ο γιος του τον θαυμάζει. Θα ήθελε πολύ να του μοιάσει, να κάνει την ίδια δουλειά.

  Αν ήτανε η ζήλεια ψώρα…

  Ο πατέρας του θα σπάσει το σωλήνα του ζεστού νερού όταν ο συμμαθητής του κάνει μπάνιο. Θα πάθει σοβαρά εγκαύματα.

  Ο γιος του θα φορέσει το σκάφανδρο και θα ψάξει για τον δεύτερο πνιγμένο, που δεν είχε βρεθεί.

  Σενάριο Moghadamdoost, αλλά σκηνοθετική διαχείριση ο Nematollah.

  Βλέπουμε τον γιο να βρίσκει τον πνιγμένο, αλλά σαν να παγιδεύεται.

  Και αλλάζει πλάνο, δημιουργώντας σασπένς.

  Η αφηγηματική αναμονή είναι ότι δεν τα κατάφερε, ότι ο πατέρας θα θρηνήσει το θάνατο του γιου του.

  Και όμως τα κατάφερε.

  Ο γιος του κατάκτησε μια δόξα που δεν θα μπορούσε να φανταστεί για τον εαυτό του.

  Παρά το χαμηλό της βαθμολογίας, μόλις 5,4 (το είπαμε, οι ιρανικές ταινίες, για ανεξήγητους λόγους, έχουν σχεδόν πάντα χαμηλή βαθμολογία), είχε προταθεί για διάφορα βραβεία, ανάμεσα στα οποία και για το σενάριο, και ο Amin Hayayee απέσπασε δυο φορές το βραβείο του Α΄ανδρικού ρόλου.

Anh Hung Tran, Στη φωτιά (La Passion de Dodin Bouffant, 1993)

 Anh Hung Tran, Στη φωτιά (La Passion de Dodin Bouffant, 1993)

 

  Θα με έχετε βαρεθεί να μιλάω τόσο συχνά για την πρόσληψη.

  Τι να με ενδιαφέρει σε ένα έργο, στο οποίο, τα περισσότερα πλάνα/επεισόδια, είναι παρασκευή φαγητών, συνταγές μαγειρικής, γαστρονομικά σχόλια;

  Γιατί δεν με ενδιαφέρει ένα τέτοιο έργο;

  Πρώτα πρώτα γιατί ζηλεύω. Οι οικονομικές μου δυνατότητες δεν θα έφταναν ποτέ για να δοκιμάζω τέτοιου είδους φαγητά, ή κρασιά που αγοράστηκαν πανάκριβα σε μια δημοπρασία, κρασιά που ανασύρθηκαν από ένα ναυάγιο.

  Βέβαια, αν είχα αυτές τις δυνατότητες, μάλλον θα είχα γίνει σαν τον συγχωρεμένο τον Πάγκαλο (όχι, δεν τα φάγαμε μαζί), τον Βενιζέλο ή τον Μαρινάκη.

  Τότε γιατί είδα την ταινία;

  Δεν φανταζόμουνα ότι τα γαστριμαργικά θα κυριαρχούσαν στο μεγαλύτερο μέρος της. Έπειτα, η Ζιλιέτ Μπινός είναι εξαιρετική ηθοποιός, και τη θαύμασα άλλη μια φορά. Επίσης, ελάχιστες ταινίες έχω δει βιετναμέζου σκηνοθέτη, ενώ βλέπω αβέρτα βιετναμέζικα reels στο διαδίκτυο.

  Βέβαια υπήρχε και μια συγκινητική ιστορία αγάπης, με unhappy end δυστυχώς, που αυτή μου άρεσε, όπως γενικά μου αρέσουν τα romance.  

  Μέχρι σχεδόν τη μέση της ταινίας δεν υπήρξε κανένα σασπένς και καμιά ανατροπή. Μετά βλέπουμε την ανατροπή που δημιουργεί και το σασπένς: Η Ζιλιέτ Μπινός κάτι έχει. Ξαφνικές λιποθυμίες, είναι άρρωστη. Θα της περάσουν ή θα καταλήξει;

  Τελικά καταλήγει.

  Το φάντασμά της τον κατατρύχει.

  Κορυφαίοι σεφ και οι δυο.

  Όταν μια ταινία δεν μου αρέσει αλλά αρέσει στους άλλους, δεν βαθμολογώ, παρά μόνο όταν συμβαίνει το αντίθετο.

  7,4 η βαθμολογία της.

Steve Miner, My father the hero (1994)

 Steve Miner, My father the hero (1994)

 

  Αφού είδα τους «Killers» είπα να ξαναδώ και τον «Πατέρα μου, ο ήρωας», επίσης με την Katherine Heigl. Θυμάμαι, την ταινία την είχα δει παλιά και μου άρεσε. Πρέπει να ήταν πολύ παλιά, γιατί δεν έχω γράψει.

  Η δεκαεξάχρονη Heigl υποδύεται στην ταινία την δεκατετράχρονη κόρη του Ζεράρ Ντεπαρτιέ.

  Χωρισμένος ο Ντεπαρτιέ, θα πάρει την κόρη του για διακοπές.

  Ένας νεαρός αρέσει στην κόρη του, και αυτή σ’ αυτόν.

  Τώρα πώς της ήλθε να σκαρφιστεί ένα σωρό παραμύθια, ότι δεν ήταν ο πατέρας της, ότι την περιμάζεψε από το δρόμο, ότι, ότι…

  Αυτός την παρουσιάζει σαν κόρη του, όμως ποιος τον πιστεύει.

  Πάνω σ’ αυτό θα δούμε πολλά χιουμοριστικά και κωμικά επεισόδια. Τα περισσότερα έχουν να κάνουν με τη ζήλεια του νεαρού.

  Τέλος καλό όλα καλά. Ο πατέρας της ο ήρωας θα κανονίσει να τα ξαναβρούν.

  Και διάβολε, δεν είναι comedy drama, όπως λέει η βικιπαίδεια, αλλά comedy romance, όπως λέει το imdb.

  Στο οποίο η βαθμολογία είναι μόλις 5,5.

  Εγώ βέβαια έβαλα 7.