Book review, movie criticism

Tuesday, July 1, 2008

Μουσική

Οι μουσικές που αγαπώ είναι δυο: τα κρητικά και η κλασική.
Ήμουν μαθητής όταν διάβασα στο «Βήμα» ένα άρθρο του Άρθουρ Κέσλερ με τίτλο «Ο εθισμός στην τέχνη» που με εντυπωσίασε. Όταν εθιστείς σε μια μορφή τέχνης, ανεβαίνει το κατώφλι ερεθισμού και δεν σε εντυπωσιάζει πια – ψάχνεις για κάτι καινούριο.
Η κλασική μουσική μου αρέσει, αλλά έχω βαρεθεί να ακούω τους ίδιους και τους ίδιους συνθέτες. Έτσι για μένα ήταν ευχάριστη έκπληξη ένα αφιέρωμα του Τρίτου στη Σοφία Γκουμπαϊντούλινα, της οποίας το όνομα αγνοούσα.
Έψαξα στο ίντερνετ και κατέβασα τρία κομμάτια, «Στο σταυρό», «Σιωπή» και «Επτά λέξεις». Τα άκουγα συνεχώς χθες και σήμερα. Ο windows live messenger έδειχνε ποια μουσική άκουγα. Πατώντας πάνω με πήγε σε σχετικές ιστοσελίδες, μια από τις οποίες είχε ανάλυση των κομματιών. Μετά κατέβασα Στοκχάουζεν, ένα συνθέτη τον οποίο γνώριζα από τα μαθητικά μου χρόνια, αλλά φαίνεται δεν χωράει στις συναυλίες, οι κλασικοί τον έχουν εκτοπίσει. Δυο κομμάτια με τίτλο Ensemble A και Ensemble B. Τα άκουγα όλο το μεσημέρι.
Θα προσπαθήσω να δώσω ένα δείγμα από την Γκουμπαϊντούλινα, αν καταφέρω να μετατρέψω τη flac format σε mp3.
Τελικά δεν γίνεται. Θα δω αργότερα αν μπορώ να ανεβάσω κάτι άλλο. Και ο Stockhausen είναι σε format flac.
Τελικά τα κατάφερα. Δέστε σχόλια.
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA


Θα ήθελα να καταθέσω μια σκέψη σχετικά με τη μουσική.

Ξεκινάει με τον ρυθμό,στους πρωτόγονους. Αργότερα εμφανίζεται η μελωδία. Η αρμονία έρχεται πιο μετά. Στη σύγχρονη έντεχνη μουσική αυτά εξαφανίζονται (στο αυτί μου τουλάχιστον), όπως το μέτρο και η ομοιοκαταληξία της παραδοσιακής ποίησης. Αυτό που μένει είναι ήχοι, ήχοι που μπορούν να διαταχθούν όπως τα χρώματα στην αφηρημένη ζωγραφική χωρίς την υποχρέωση της αναπαράστασης.
Post a Comment