Book review, movie criticism

Saturday, June 21, 2008

Θόδωρε Τρουπή, ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

Το γράφω με την συγκίνηση της στιγμής. Ο Θόδωρος Τρουπής, συνταξιούχος δάσκαλος, συγγραφέας και ποιητής (τα χάι κου που έγραψε είναι από τα καλύτερα που έχουν γραφεί στα ελληνικά), θαμώνας του "Καφενείου ο ελεύθερος διάλογος" του Ιάσωνα Ευαγγέλου, πέθανε σήμερα το πρωί. Μόλις τώρα με πήρε ο Ιάσωνας και μου το είπε. Πάλεψε με την αρρώστια που τελικά τον αφάνισε.
Μας στέρησε την παρουσία του, μας άφησε όμως την ανάμνηση της πληθωρικής προσωπικότητάς του. Εμένα επί πλέον με έκανε να εμπεδώσω ένα δίδαγμα, που καλύτερα να μην το εμπέδωνα με το θάνατό του.
Πέρισυ την άνοιξη έκανε την εμφάνισή της η αρρώστια του. Τον Αύγουστο με ξήλωσαν από σχολικό σύμβουλο. Στην πρώτη συνάντηση του Σεπτεμβρίου, θυμάμαι τα λόγια του, αλλά περισσότερο το ύφος με το οποίο μου τα είπε:-Το δικό σου πρόβλημα δεν είναι τίποτα, μα τίποτα, μπροστά στο δικό μου.
Με το θάνατό του συνειδητοποιώ σε όλο του το βάθος τελικά το νόημα της ισπανικής παροιμίας: vida, salud, amor, lo demas sobra. Ζωή, υγεία, έρωτας, τα υπόλοιπα είναι επί πλέον.
Ανοίγω το βιβλίο του με τίτλο "Τα Αλφα-βητάρια των χάι-κου" για να κλείσω την παρούσα ανάρτηση με ένα χάι κου και τρομάζω. Γιατί ανοίγω το βιβλίο στην τύχη και το μάτι μου πέφτει στο παρακάτω χάι κου:
"Αύριο θα μ' εύρεις
να συλλαβίζω στίχους
κάπου στην Εδέμ".
Θοδωρή, άσε την πλάκα, ελπίζω να μην κυριολεκτείς. Πάντως οπότε είναι να έρθουμε κι εμείς, θα ψάξουμε να σε βρούμε.
Post a Comment