Book review, movie criticism

Saturday, January 1, 2011

Otar Iosseliani, Monday morning

Otar Iosseliani, Monday morning (2002)

Δεν είχα δει ποτέ έργο αυτού του σκηνοθέτη, και κάποτε ήλθε η ώρα. Ήταν το «Δευτέρα πρωί», που πρόβαλε πριν λίγες μέρες το cine+. Δεν ξέρω πως είναι τα προηγούμενα έργα του, πάντως αυτό είναι σαν τα έργα του Ζακ Τατί (επ’ ευκαιρία ξαναείδα σήμερα το «Ο θείος μου» που το είχα στο περίμενε εδώ και μέρες) και του παλαιστίνιου Ελία Σουλεϊμάν. Χωρίς τα γκανγκ του βωβού, τουλάχιστον στο βαθμό που τα χρησιμοποιεί ο Mel Brooks στο Silent movie, ο Ιοσσελιάνι περιορίζει το λόγο στο ελάχιστο, για να παρουσιάσει κωμικά επεισόδια σε μια απούσα πλοκή. Μας άρεσε πάρα πολύ, όταν τον συναντάμε θα τον βλέπουμε. Να ευχηθούμε τέλος καλή χρονιά σε όσους διαβάσουν αυτό το σύντομο post, αλλά και σε όσους δεν τον διαβάσουν.
A, ναι, τώρα μου ήλθε στο μυαλό, monday morning couldn’t guarantee, στίχος από το Monday Monday των Mamas and the papas (βεβαιωμένο, το τσεκάρισα στο google).
Επίσης: Monday morning feel so bad, οι πρώτες λέξεις από το Friday on my mind των Electric Prunes (αυτό δεν το τσέκαρα, είμαι σίγουρος, ήταν από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια).
Post a Comment