Qu Vivian, Angels wear white (嘉年华, 2017)

 Qu Vivian, Angels wear white (嘉年华, 2017)

 

  Καρναβάλι (κατ’ ευφημισμό, όπως θα καταλάβετε) είναι ο κινέζικος τίτλος της ταινίας.

  Μετά τη «Trap street» η Vivian Qu γυρίζει τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της.

  Οι γυναίκες σκηνοθέτες συχνά στις ταινίες τους εστιάζουν σε γυναικεία προβλήματα, και η Vivian Qu δεν ήταν δυνατόν να αποτελέσει εξαίρεση. Όμως τα παρουσιάζει με μια συναρπαστική πλοκή που έχει σαν δεύτερο θέμα την «κάλυψη» των υψηλά ιστάμενων.

  Υψηλόβαθμο στέλεχος της αστυνομίας είναι εκείνος που έχει παρασύρει τα δυο ανήλικα κορίτσια σε ένα ύποπτο ξενοδοχείο. Θα δούμε αρκετά επεισόδια μέχρι να αποκαλυφθεί η ταυτότητά του. Βέβαια θα φροντίσουν να «κουκουλωθεί» το γεγονός, προς μεγάλη αγανάκτηση των γονιών.

  Ο κρίκος που θα αποτελέσει την αιτία για την αποκάλυψη είναι η νεαρή καμαριέρα που αντικατέστησε την ρεσεψιονίστα. Θα δει τη σκηνή που ο άντρας αυτός προσπαθεί να μπει στο δωμάτιο των κοριτσιών ενώ αυτά καταφέρνουν να τον απωθήσουν κάποιες φορές, πριν τελικά τα καταφέρει. Τη σκηνή αυτή θα την καταγράψει στο κινητό της και θα αποτελέσει πυρηνικό γεγονός για την εκτύλιξη πολλών γεγονότων.

  Κάποια στιγμή λέει ότι είναι δεκαέξι χρόνων, αλλά είναι χωρίς ταυτότητα. Δεν ξέρει την ημερομηνία γέννησης, ξέρει μόνο ότι ήταν καλοκαίρι. Λέει ότι έζησε σε πολλά μέρη, που εμείς μεταφράζουμε σε ανάδοχες οικογένειες. Από την τελευταία το έσκασε πριν τρία χρόνια.

  Το αφεντικό θα την απολύσει γιατί, με το να μπάσει τη δικηγόρο που ψάχνει την υπόθεση στο επίμαχο δωμάτιο έχει δημιουργηθεί σκάνδαλο.

  Τι επιλογή έχει;

  Αυτή που έχουν πολλά κορίτσια που βρίσκονται στην κατάστασή της: θα ενδώσει στην πορνεία, ένας «φίλος» είναι ο μεσολαβητής.

  Θα είναι η πρώτη της φορά.

  Μπαίνει μακιγιαρισμένη στο δωμάτιο στο οποίο θα έλθει ο πελάτης. Πληρώνουν καλά λεφτά για τις παρθένες, οι ασιάτες σίγουρα, το διάβασα και στην «Ιστορία μιας γκέισας».

  Όμως μετανιώνει. Το σκάει. Ο «φίλος» της έχει κλειδώσει το μηχανάκι με αλυσίδα, για κάθε ενδεχόμενο. Καταφέρνει να τη σπάσει κτυπώντας τη με μια πέτρα και να το πάρει και να φύγει. Η ταινία τελειώνει με ένα πλάνο μεγάλης διάρκειας, με την κοπέλα να προχωρεί με το μηχανάκι της σε μια λεωφόρο.

  Όμως η Qu πραγματεύεται και το πρόβλημα μιας μεγαλύτερης κοπέλας, της ρεσεψιονίστριας. Αυτή είπε στην καμαριέρα ότι πληρώνουν ακριβά για την παρθενιά. Όμως έπεσε σε κακό νταβατζή, την κτυπάει. Τη βλέπουμε με πρησμένο μάγουλο, και η καμαριέρα τοποθετεί πάνω του ένα παγωμένο αναψυκτικό για να την ανακουφίσει.

  Ναι, δεν είναι δουλειά αυτή. Θα κάνει παρθενορραφή και θα γυρίσει στο χωριό της.

  Και, μια και είμαι αδιόρθωτος ανεκδοτάς, θα πω το ανέκδοτο.

  -Πόσο κάνει η παρθενορραφή;

  -100 ευρώ.

  Μετά από ένα μήνα, να ’σου την πάλι.

  -Πόσο κάνει η παρθενορραφή;

  -100 ευρώ.

  Να την πάλι μετά από ένα μήνα:

  -Πόσο κάνει η παρθενορραφή;

  -300 ευρώ.

  -300 ευρώ; μα τις προηγούμενες φορές μου πήρες 100.

  -Ναι, αλλά τώρα έβαλα φερμουάρ.

  7,1 η βαθμολογία της (εγώ έβαλα 8, πάντα όταν βαθμολογώ βάζω τουλάχιστον τον πλησιέστερο πιο πάνω βαθμό), σε αντίθεση με την «Trap street» που έχει 6,3. Υποθέτω γιατί θίγει κοινωνικά προβλήματα και έχει πιο συναρπαστική πλοκή.

 

 

Francis Ford Coppola, Η συνομιλία (The conversation, 1974)

 Francis Ford Coppola, Η συνομιλία (The conversation, 1974)

 

  Με είχε εντυπωσιάσει το τέλος της ταινίας, δεν το ξέχασα ποτέ μου. Αποφάσισα να την ξαναδώ γιατί η ταινία «Trap street» της Vivian Qu έχει παρόμοιο τέλος.

  Ο Τζην Χάκμαν είναι κορυφαίος στις παρακολουθήσεις, πρωτοπόρος στους κοριούς.

  Το 1974.

  Γιατί σ’ αυτόν τον τομέα οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Μόλις χθες είδα διαφήμιση στο facebook για μια συσκευή με την οποία μπορείς να ακούσεις τι λένε σε μεγάλη απόσταση «για σένα».

  Όχι, δεν έχω καμιά διάθεση να μάθω τι λένε για μένα πίσω από την πλάτη μου.

  Σαν «αρχαιολογία» του θέματος αξίζει να τη δει κανείς.

  Όμως είναι και συναρπαστική σαν πλοκή.

  Μπορεί άραγε να έχει ηθικούς ενδοιασμούς ένας που αναλαμβάνει παρακολουθήσεις και παγιδεύσεις συνομιλιών για τους πελάτες του, που συνήθως πληρώνουν αδρά;

  Ένας ασφαλίτης, όπως στο «Λάθος» του Σαμαράκη, μπορεί να έχει «ανθρωπιά»;

  Ο Τζην Χάκμαν νιώθει τύψεις, γιατί μια παρακολούθησή του οδήγησε στο θάνατο αυτούς των οποίων κατέγραψε τη συνομιλία.

  Και τώρα;

 «Θα σκοτώσει εμάς, αν βρει την ευκαιρία», λέει η κοπέλα στο φίλο της, μια ατάκα που επαναλαμβάνεται συχνά στην ταινία, γιατί την παίζει και την ξαναπαίζει ο Τζην Χάκμαν στη μαγνητοταινία της παρακολούθησης.

  Και αυτός ο φουκαράς ο άστεγος, που βλέπουν καθώς περνάνε…

  «-Όποτε βλέπω έναν τέτοιο γέρο, πάντα σκέφτομαι το ίδιο. Ότι κάποτε ήταν το μωρό μιας μάνας. Κάποτε ήταν ένα μωράκι και είχε μητέρα και πατέρα, που τον αγαπούσαν και τώρα

κείτεται μισοπεθαμένος. Πού είναι οι γονείς του, οι θείοι του τώρα; Αυτό σκέφτομαι πάντα».

  Μα τι πονόψυχη κοπέλα!!!

  Και αυτή την ατάκα την ακούμε ξανά και ξανά.

  Ίσως το θυμόμουνα αμυδρά, αλλά και η αφηγηματική αναμονή ήταν δεδομένη: θα υπήρχε μια συγκλονιστική ανατροπή.

  Αυτοί που σκοτώθηκαν δεν ήταν το ζευγάρι που παρακολούθησε ο Χάκμαν αλλά ο εργοδότης του. Η κοπέλα ήταν η γυναίκα του που τώρα θα διαχειριζόταν την περιουσία του, και ο νεαρός ο γκόμενός της. Ο θάνατός του παρουσιάστηκε ως ατύχημα.

  Κτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνει:

  «Ξέρουμε ότι ξέρετε κε. Κωλ. Για το δικό σας καλό, μην αναμιχθείτε άλλο. Θα σας παρακολουθούμε».

  Αμέσως αρχίζει να ψάχνει απεγνωσμένα να βρει κοριούς στο σπίτι του. Αφού το έχει κάνει μαντάρα, κάθεται και παίζει το σαξόφωνό του.

  Εξαιρετικά τα επεισόδια της ταινίας, δίκαια κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα.

Qu Vivian, Trap street (水印街, 2013)

 Qu Vivian, Trap street (水印街, 2013)

 

  «Δρόμος-υδατόσημο» είναι ο κινέζικος τίτλος, με μια μεταφορική σημασία, δρόμος σαν υδατογράφημα, αόρατος με την πρώτη ματιά που φαίνεται μόνο κάτω από συγκεκριμένο φως. Δρόμος παγίδα ο αγγλικός τίτλος, παραπέμπει στην πλοκή.

  Έχω δει πολλές ανατροπές, αλλά πρώτη φορά βλέπω ειδολογική ανατροπή.

  Το έχω γράψει πολλές φορές, μου αρέσουν τα romance, και τα δύο τρίτα της ταινίας είναι romance. Του άρεσε φοβερά η κοπέλα, της τη στήνει, βοηθούν και οι συμπτώσεις, θα βρεθούν τέσσερις φορές, στο τέλος θα φιληθούν. Θα τους δούμε σε ζωολογικό κήπο, σε λούνα παρκ…

  Όταν τον παίρνει στο αμάξι της και δεν ξέρει πώς να προχωρήσει για να φτάσει εκεί που θέλει, την καθοδηγεί κάνοντας το gps. Έτσι όταν ζητάει δανεικά από τον προϊστάμενό του ξέρουμε γιατί τα θέλει. Η αφηγηματική προσδοκία επαληθεύεται, της κάνει δώρο ένα gps.

  Θα δούμε αρκετά χαριτωμένα τέτοια.

  Βρίσκει στο αμάξι της ένα κουτάκι με δυο στικάκια με τον αριθμό ενός τηλεφώνου. Ευκαιρία. Παίρνει τηλέφωνο για να της το δώσει, κλείνουν ραντεβού, όμως έρχεται ο προϊστάμενός της και τα παίρνει, αυτή δεν μπορούσε να έλθει.

  Πού δουλεύει;

  Στο Lab23, σε ένα δρόμο που πρόσφατα χαρτογράφησε. Είναι ακόμη μαθητευόμενος, δουλεύει με τον προϊστάμενό του.

  Μα πώς διάβολο εξαφανίστηκε ο δρόμος από τον χάρτη;

  Το Lab23 είναι μυστικό εργαστήριο του κράτους, δεν πρέπει να φαίνεται στο χάρτη, για αυτό «εξαφάνισαν» το δρόμο.

  Και η ταινία γίνεται θρίλερ.

  Υπήρξε διαρροή.

  Μήπως αντέγραψε τα στικάκια και τα πούλησε;

  -Μα τόσο βλάκες είσαστε και δεν κωδικοποιήσατε το περιεχόμενο; Τους είπε περίπου όταν τον ανέκριναν.

  Όχι με ξύλο αλλά με ορθοστασία και στέρηση ύπνου.

  Ανέκριναν και τον πατέρα του, παλιό στέλεχος του κόμματος, χωρίς τίποτα να κηλιδώνει τον υπηρεσιακό του φάκελό.

  Τελικά θα τον αφήσουν.

  Θα την ψάχνει.

  Στο ζωολογικό κήπο δεν θα τη βρει. Μήπως τη βρει στο λούνα παρκ;

  Πηγαίνει και κάθεται ένα αμαξάκι.

  Trivia: Μήπως, τριάντα χρονών που είμαι, παραείμαι μεγάλος για να κάθομαι σε αμαξάκι του λούνα παρκ; Αναρωτιόμουν.

  Κλείνει το λούνα παρκ.

  Είναι έξω και τον περιμένει.

  Στο επόμενο πλάνο θα τους δούμε σπίτι της. Ευτυχώς, δεν θα ήθελα να υπάρχει unhappy end, όπως και κανείς φαντάζομαι από τους θεατές.

  Όμως η σκηνοθέτιδα, για να κάνει το τέλος πιο εντυπωσιακό, αφήνει ένα παραθυράκι, μια μικρή πιθανότητα το τέλος να μην είναι happy. Τον βλέπουμε να ψάχνει μανιωδώς στο δωμάτιο, μήπως υπάρχουν κοριοί παρακολούθησης. Αυτή την βλέπει μέσα από τον καθρέφτη του μπάνιου.

  Μου θύμισε το τέλος της «Συνομιλίας» του Κόπολα, που ξαναείδα επί τη ευκαιρία.

  Εξαιρετική η ερμηνεία του νεαρού Lu Yilai.

  Έξυπνο το σενάριο, που το υπογράφει η σκηνοθέτις. Κατά τη γνώμη μου το 6,2 του IMDb την αδικεί. Εγώ ταλαντεύθηκα ανάμεσα στο 7 και το 8, τελικά έβαλα 8.

John Huston, Η βουή της καταιγίδας (Key Largo, 1948)

 John Huston, Η βουή της καταιγίδας (Key Largo, 1948)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Γκόμενος ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, γκόμενα η Λωρήν Μπακόλ, ο Έντουαρντ Ρόμπινσον δεν ήταν γκόμενος, αλλά τι εξαιρετικός ηθοποιός!

  Ο Μπόγκαρτ, απόστρατος συνταγματάρχης, πηγαίνει σε ένα ξενοδοχείο, ιδιοκτησία ενός φίλου του στο στρατό που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Περαστικός, να δει τους δικούς του. Η Λωρήν Μπακόλ είναι η χήρα του φίλου του. Ο πατέρας του είναι ανάπηρος σε καροτσάκι.

  Το ξενοδοχείο το έχουν «καταλάβει» μια ομάδα μαφιόζων, επικεφαλής των οποίων είναι ο Ρόμπινσον. Οι σχέσεις θα ενταθούν, γρήγορα θα αποκαλυφθεί η ταυτότητά τους.

  Ο Ρόμπινσον θα παραδώσει πλαστά χαρτονομίσματα σε ένα φίλο του, που έχουν φτιαχτεί στην Κούβα. Εκεί πρόκειται να επιστρέψει, γιατί εκεί τον έχουν απελάσει εδώ και πολλά χρόνια.

  Το τυχαίο, αυτό το τυχαίο που χαλά τα σχέδια!

  Έρχεται καταιγίδα. Μια καταιγίδα το 1935 άφησε πίσω της πεντακόσιους νεκρούς στα νησιά. Λες να γίνει το ίδιο και αυτή τη φορά;

  Δεν έγινε κάτι τέτοιο, όμως ο καπετάνιος που θα τον μετέφερε πίσω δεν ήταν χαζός να τον υπακούσει και να μην απομακρύνει με το σκάφος του, που διαφορετικά κινδύνευε να πέσει πάνω σε υφάλους με την καταιγίδα, το έβγαλε στα ανοικτά.

  Ποια επιλογή μένει;

  Να τους οδηγήσει στην Κούβα ο Μπόγκαρτ με ένα μικρό σκάφος.

  Στα αστυνομικά έργα έχουμε «σασπένς του πώς» θα συντριβούν οι κακοί, για αυτό δεν έχουμε καμιά αμφιβολία.

  Και βέβαια, στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν πρόκειται να το λύσω κάνοντας σπόιλερ. 7,7 η βαθμολογία της ταινίας, σίγουρα αξίζει να τη δείτε.

  Και εμείς που δεν είμαστε στην Αθήνα;

  Ε, τι να σας πω, είστε άτυχοι. Δηλαδή μπορώ να σας πω, αλλά για ευνόητους λόγους δεν σας λέω.

  Και πάλι η συνειρμική μου μνήμη, που λειτουργεί ακόμη αρκετά καλά. Η ταινία μου θύμισε ένα θαυμάσιο μυθιστόρημα που διάβασα πριν χρόνια, το «Νύχτα καταιγίδας» του J.B.Priestley.

  Ξέχασα να γράψω για τα θέματα/μοτίβα της ταινίας. Ομηρία, φυσική καταστροφή, πτώση μιας καλλιτέχνιδας (Την ανέδειξε ο Ρόμπινσον αλλά κατάντησε αλκοολική. Τώρα που αναρτώ θυμήθηκα, «Ο πολίτης Κέην»).

  Έχω αναφερθεί και αλλού, πιο αναλυτικά, ότι οι λεφτάδες, όχι υποχρεωτικά γκάγκστερ όπως ο Ρόμπινσον, ανεβάζουν πολιτικούς, με το αζημίωτο φυσικά.

  Ας το καταθέσω εδώ, δεν θα πω ονόματα. Ταξιδεύαμε μαζί στην ίδια καμπίνα τώρα που ερχόμουνα στην Κρήτη. Μου λέει για τον αδελφό του που έφτιαχνε τηλέτυπα, μια πιο παλιά εποχή πριν τη διάδοση του διαδικτύου. Πήγε να φτιάξει το τηλέτυπο στο σκάφος ενός εφοπλιστή. Και ήταν μεγάλη η έκπληξή του όταν τον είδε να βρίζει πατόκορφα έναν υπουργό, και αυτός να μη βγάζει μιλιά.

Satyajit Ray, Ο δειλός (1965)

 Satyajit Ray, Ο δειλός (1965)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο

  Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο. Τον θεωρώ άστοχο. Αλλά, αλήθεια, πώς θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον άντρα (που παράτησε την αγαπημένη του) και τη γυναίκα (που αρνήθηκε να τον ακολουθήσει, μετά από ενάμισι χρόνο νομίζω, όταν την συνάντησε τυχαία, παντρεμένη);

  Ο άντρας: δεν ήταν τόσο δυνατή η αγάπη του, γι’ αυτό επέλεξε να την εγκαταλείψει.

  Η γυναίκα: Παντρεύτηκε τον πλούσιο, καθόλου όμορφο αλλά καλόψυχο, όμως η καρδιά της είναι δοσμένη στον άντρα (που, παρεμπιπτόντως, είναι σεναριογράφος), την είδαμε κάποια στιγμή να πέφτει στην αγκαλιά του.

  Αν θα έδινα ένα τίτλο στην ταινία, θα έλεγα «Η δειλή». Που όμως στην πραγματικότητα δεν ήταν δειλή, αλλά ρεαλίστρια. Το ότι δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχισμένη με τον άντρα της, το ότι επέλεξε το μεγάλο Όχι αντί το μεγάλο Ναι (στην πρόταση του άντρα να τον ακολουθήσει) όπως θα έλεγε και ο Καβάφης, την κάνει δειλή; ρεαλίστρια; Σίγουρα το μεγάλο Όχι της έχει στοιχίσει, στο τέλος, που έχει ένα εφέ έκπληξης, αυτό φαίνεται ολοκάθαρα.   

  Υπάρχουν όμορφα flash back της γνωριμίας τους προς το τέλος της ταινίας. 

  Μου άρεσε πολύ η ερμηνεία του Soumitra Chatterjee, που με την εκφραστικότητα του προσώπου του εξέφραζε κάθε φορά τα συναισθήματά του.

  Έχω δει πολλές ταινίες του Satyajit Ray, πράγμα που με κάνει να υποθέσω ότι θεωρείται ο καλύτερος ινδός σκηνοθέτης, αδιαμφισβήτητα, όπως σε μας αδιαμφισβήτητα είναι ο Αγγελόπουλος.

  7,6 η βαθμολογία της, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.