Potsy Ponciroli, Motor city (2025)

 Potsy Ponciroli, Motor city (2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Το είδος είναι crime και το μοτίβο είναι το μοτίβο της εκδίκησης, ένα μοτίβο που μου αρέσει πάρα πολύ.

  Ας παραθέσω τον σύνδεσμο για την πιο ξεχωριστή ταινία εκδίκησης, τη «47 ronin» του Kenji Mizoguchi, τον οποίο είδα πακέτο.

  Δεν μου αρέσουν οι ταινίες crime, επειδή όμως μου αρέσουν οι ταινίες εκδίκησης, παρά το 5,7 της βαθμολογίας της έβαλα 7.

  Όμως όχι μόνο για αυτό.

  Είναι και η πρωτοτυπία της.

  Είναι γυρισμένη πάνω στη φιλοσοφία του βωβού κινηματογράφου.

  Ελάχιστες οι ατάκες, κανένας μεσότιτλος.

  Και μουσική υπόκρουση.

  Χάρηκα που άκουσα το «Nights in white satin[bd1] » των Moody Blues, ένα τραγούδι της εποχής μου που μου αρέσει πολύ. Όμως πιο πολύ μου αρέσει το «Aquarius», το ζώδιό μου.

  Ο βετεράνος την αγαπάει. Την αρπάζει από τα χέρια του εμπόρου ναρκωτικών. Φυσικά θα τον αγαπήσει και αυτή. Της προσφέρει δακτυλίδι γάμου.

  Όμως ο τράφικερ, με τη βοήθεια ενός διεφθαρμένου αστυνομικού (κοινός τόπος πια ο διεφθαρμένος αστυνομικός, αναρωτιέμαι αν υπάρχει αστυνομική ταινία που δεν θα δούμε έναν τέτοιο) θα τον παγιδεύσουν με το γνωστό κόλπο, θα βάλουν ναρκωτικά στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του.

  25 χρόνια φυλακή.

  Όμως θα δραπετεύσει.

  Και θα κοιτάξει να εκδικηθεί.

  Και η αγαπημένη του;

  Ας μην κάνω σπόιλερ.

  Πολύ μου άρεσαν οι δυο τελευταίες ατάκες της ταινίας, που την κλείνουν με ένα εντυπωσιακό εφέ τέλους.

---

 [bd1]