Ying Liang, Taking father home (背鸭子的男孩, 2005)

 Ying Liang, Taking father home (背鸭子的男孩, 2005)

 

  Το αγόρι που κουβαλάει πάπιες, ο κινέζικος τίτλος.

  O Ying Liang είναι ένας άλλος χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της d.generation, μετα-έκτης γενιάς (έβδομης γενιάς).

  Όλη η ταινία γυρίστηκε με δανεική κάμερα, διαβάζουμε στη βικιπαίδεια, ενώ στα γράμματα (τέλους; αρχής; Δεν θυμάμαι) εκφράζονται οι ευχαριστίες σε όλους όσους συμμετείχαν δωρεάν στην ταινία, επαγγελματίες ηθοποιοί και μη.

  Η ταινία αυτή επιβεβαιώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την αντίληψή μου, ότι το σενάριο κάνει τη διαφορά. Χαμηλού προϋπολογισμού (δηλαδή τι χαμηλού, ελάχιστου) ταινία, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο μια ταινία μπορεί να συναρπάσει χάρη στο σενάριο.

  Ο πατέρας έχει να φανεί στο χωριό, να επικοινωνήσει με την οικογένειά του, έξι χρόνια. Όμως τους στέλνει χρήματα.

  Ο δεκαεπτάχρονος γιος του θα πάει στην πόλη να τον βρει.

  Η μητέρα του κοιτάζει να τον αποτρέψει, το χωριό θα μετακινηθεί, στη θέση του θα γίνει μια βιομηχανική ζώνη, και λεφτά δεν έχει να του δώσει, πρέπει να πληρώσει χρέη.

  Θα φορτωθεί ένα κοφίνι με δυο πάπιες και θα πάρει δρόμο. Θα τις πουλήσει.

  Μοτίβο της αναζήτησης, με το ενυπάρχον πάντα σασπένς;

  Θα καταφέρει να τον βρει;

  Θα συναντήσει άτομα που θα του κάνουν bullying, αλλά και δυο καλούς ανθρώπους που θα κοιτάξουν να τον βοηθήσουν. Ο δεύτερος, τον οποίο θα δούμε περισσότερο στην ταινία, ένας πολύ καλόψυχος αστυνομικός (μη γελάτε, υπάρχουν και τέτοιοι) θα του συμπαρασταθεί όσο δεν γίνεται.

  Διάφορες συγκυρίες θα οδηγήσουν στο να διαπιστώσει ότι ο πατέρας του έφτιαξε μια καινούρια οικογένεια. Έχει μια μικρή κόρη.

  Και θα μάθει ότι είναι βουτηγμένος στα χρέη, οι δανειστές του τον κυνηγούν.

  Θα τον βρει κρυμμένο σε ένα «κοτέτσι». Του έχει πει το μέρος η καινούρια του γυναίκα.

  Λίγο πιο πριν όμως έχουν φτάσει οι μπράβοι ενός δανειστή του.

  Θα τον κτυπήσουν, όμως ο γιος θα τους απειλήσει με ένα μαχαίρι και θα παραιτηθούν.

  Ο πατέρας του δεν τον έχει αναγνωρίσει. Θα μπουν μέσα. Θα του ζητήσει να γυρίσει στο χωριό. Αυτός θα αρνηθεί φυσικά.

  Σε ένα επόμενο πλάνο θα δούμε το γιο, με το ματωμένο μαχαίρι, να του κόβει μια τούφα από τα μαλλιά και να την τυλίγει στο πενηντά-ουαν που το έδωσε ο αστυνομικός, σαν αμοιβή για τη μια πάπια που πήρε.

  Στο επόμενο πλάνο θα δούμε τον πατέρα του νεκρό.

  Πατροκτόνος.

  Δεν του συγχώρησε που τους παράτησε και έφτιαξε καινούρια οικογένεια.

  Επιστρέφοντας στο χωριό του θα «θάψει» την τούφα με τα μαλλιά του πατέρα του σε μια λακκούβα που έχει σκάψει.

  Μου θύμισε μια τούρκικη ταινία, το «Vizontele».

  Ο γιος χάθηκε στην εισβολή στην Κύπρο. Ακούνε την είδηση από την τηλεόραση.

  Και πηγαίνουν και θάβουν την τηλεόραση.

  Κωμωδία η ταινία.

  Υπάρχει και το σασπένς της απειλής από κατάρρευση του φράγματος εξαιτίας βροχοπτώσεων. Θα ανοίξουν την έξοδο διαφυγής. Καλού κακού όμως οι κάτοικοι καλούνται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μέσα σε 24 ώρες, το ακούμε αυτό πολλές φορές.

  Θα δούμε ντοκιμαντερίστικες, ασπρόμαυρες σκηνές, από την πλημμύρα. Φαίνεται ότι το νερό θα καταπλακώσει τα πάντα.

  Μου άρεσε η λιτή αφήγηση, ο ελάχιστος λόγος, και τα αφηγηματικά κενά που όμως δεν δημιουργούν καμιά ασάφεια, απλά αφαιρούν «τάκους», όπως θα έλεγε ο συγχωρεμένος ο Έκο, από την πλοκή.

  Κανείς δεν φαντάζεται, από τον αγγλικό τίτλο, ότι είναι μεταφορικός.

  6,5, η βαθμολογία της, εγώ δεν μπορούσα να βάλω κάτω από 7.

  Trivia.

  Και ο παππούς μου έφυγε από το χωριό, όμως όχι για να πάει στην πόλη αλλά για το «Βουένος Άερ», όπως το έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου. Στην αρχή έστελνε λεφτά, μετά σταμάτησε να στέλνει. Πέθανε; Έφτιαξε άλλη οικογένεια; Ποτέ δεν μάθαμε.