21. Για το Νίτσε και την αιώνια επιστροφή

21. Για το Νίτσε και την αιώνια επιστροφή

  Έξι το πρωί, διαβάζω τον Νίτσε του Αλεβύ. Τον ίδιο τον Νίτσε, το συγγραφέα των μαθητικών μου χρόνων, μου είναι δύσκολο να τον ξαναδιαβάσω. Μαζί με τον Νίτσε του Άντλερ που διάβασα αμέσως πριν, μου φαίνεται ότι αποτελούν για μένα το σύμβολο ενός νέου ξεκινήματος.

  Γράφω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποιες σκέψεις για την ιδέα της αιώνιας επιστροφής.

  Διαβάζω ένα νιτσεϊκό απόσπασμα: «Η Αιώνια Επιστροφή είναι η ακρότατη μορφή του μηδενισμού: το αιώνιο μηδέν (το παράλογο)!».

  Και πιο κάτω γράφει ο Αλεβύ, ο Νίτσε βλέπει τον εαυτό του κυκλωμένον από τα ερείπια της σκέψης του, «κουρνιασμένον ψηλά, πολύ ψηλά, μα αδιάκοπα γειτονεύοντας με τον κίνδυνο, -και χωρίς μια απάντηση στο ερώτημα: Προς τα πού;» (σελ. 392, τα εισαγωγικά είναι νιτσεϊκά αποσπάσματα).

  Σκέφτομαι ότι την απάντηση στο δικό μου «Προς τα πού», Wohin, Κουντά, Νταο Ναρ, την έδωσα πριν 13 χρόνια στο βιβλίο μου για τους εξωγήινους, που δεν κατάφερα ακόμη να το εκδώσω, αφού μου το επέστρεψαν δυο τρεις εκδότες (ή μήπως ένας μόνο, αυτός απέναντι από το Χημείο στη Ναυαρίνου; Οι άλλοι απλώς αρνήθηκαν να το δουν). Μάλλον θα πρέπει να βγω σε άγραν εκδότη. Η υποκείμενη ιδέα σ’ αυτό το μυθιστόρημα είναι επίσης μια μηδενιστική ιδέα. [Τελικά εκδόθηκε πριν 40 μέρες].

  Όμως δεν κάθισα στον υπολογιστή για να γράψω απλώς την αναλογία της νιτσεϊκής ιδέας με το δικό μου μυθιστόρημα, όσο για κάποιες σκέψεις που μου ήρθαν σχετικά με τα φιλοσοφικά όρια της αιώνιας επιστροφής.

  Αν το σύμπαν είναι πεπερασμένο, όπως διατείνονται σήμερα οι επιστήμονες, τότε πράγματι η αιώνια επιστροφή είναι αναπόφευκτη. Αν έχεις δυο ζάρια, και τα ρίχνεις άπειρες φορές στο άπειρο του χρόνου, τότε οι εξάρες θα έλθουν άπειρες φορές. Αν όμως το σύμπαν είναι απεριόριστο, τότε η αιώνια επιστροφή είναι αδύνατη. Αν τα ζάρια σου είναι άπειρα και όχι δύο, και τα ρίχνεις άπειρες φορές, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να επανέλθει ο συνδυασμός κάθε ριξιάς. Μάλιστα η ίδια η ιδέα της ριξιάς είναι ασύλληπτη.

  Όμως γιατί να μιλάμε για πεπερασμένο σύμπαν; Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ένα περιορισμένο κόσμο, το δικό μας, που γειτονεύει με άπειρους άλλους κόσμους, χωρίς να έχει επαφή με κανένα απ’ αυτούς, χωρίς να δέχεται δηλαδή καμιά επιρροή απ’ αυτούς, ούτε να επιδρά επίσης πάνω τους. Τότε ναι, η αιώνια επιστροφή στέκεται σαν ιδέα, εφόσον ο χρόνος είναι άπειρος.

  Θυμάμαι τις φιλοσοφικές συζητήσεις που κάναμε πριν τριάντα χρόνια, εικοσιεφτά εικοσιοκτώ για την ακρίβεια, στη Νέα Αριστερά, για το χρόνο και το χώρο.

  Αλλά ας μην αρχίσω τις αναμνήσεις.

23-8-2003

20. Σκέψεις και αναστοχασμοί

20. Σκέψεις και αναστοχασμοί

  Προχθές γυρίσαμε από την Κρήτη.

  Κάνω καινούρια αρχή. Εν αρχή ην το διάβασμα. Διαβάζω πάλι για την απόλαυση του κειμένου, κείμενα «εκτός ειδικότητας», όπως π.χ. του Emmanouel Todd, Μετά την αυτοκρατορία. Ίσως είναι σημαδιακό που στην Κρήτη ένιωσα τη διάθεση να ξαναδιαβάσω τη βιογραφία του Νίτσε του Ch. Adler, την οποία διάβαζα και ξαναδιάβαζα στα μαθητικά μου χρόνια. Δεν βλέπω να με μαγεύουν πια πολλά πράγματα από τον φιλόσοφο της εφηβείας μου, όμως πάντα με συγκινεί η βιογραφία του, η τραγικότητα της ζωής του. Έτσι τώρα διαβάζω και τη βιογραφία του Ντανιέλ Αλεβύ, που πρωτοδιάβασα το φθινόπωρο του 68, πρωτοετής φοιτητής. Σταμάτησα το διάβασμα για να γράψω μερικές σκέψεις στο ημερολόγιό μου, μια σειρά συνειρμών που μου γέννησε η φράση «Μα να τελειώνει κάτι γέμιζε πλήξη το Νίτσε. Αυτό που του άρεσε ήταν ν’ αρχίζει, οι καινούριες προοπτικές» (σελ. 121). Σκέφτηκα την κριτική που μου έκαναν οι εκλέκτορες στην Κρήτη, ότι περίπου «ξεπετάω» τα κείμενά μου, χωρίς να τα επεξεργάζομαι πολύ. Και είχαν δίκιο, γιατί, παρόλο που εγώ τα «τελειώνω», δεν μου αρέσει να βυζαντινολογώ, και να καταγίνομαι με λεπτομέρειες και δευτερεύοντα πράγματα. Από τη στιγμή που λέω τα βασικά, τα υπόλοιπα τα βαριέμαι. Το εξονυχιστικό χτένισμα παραβαίνει εξάλλου την αρχή του «Χρόνου φείδου».

  Σκέφτομαι πόσο απολαμβάνω το διάβασμα σε σύγκριση με το γράψιμο, το οποίο ενέχει πάντα μια υστεροβουλία, τον έπαινο, τη χρηματική αμοιβή, την καριέρα, και για μένα τη ματαιοδοξία να βλέπω το όνομά μου τυπωμένο. Όμως είμαι κακός στις δημόσιες σχέσεις, βλέπω πώς κινούνται οι άλλοι, πάρε τηλέφωνο, ρώτα, πότε θα βάλουν τη βιβλιοκριτική που έγραψες για το βιβλίο μου. Μια εργασία για τον Κονδυλάκη βαρέθηκα να τη στείλω στον Γρυντάκη για το περιοδικό του, αν και θα του τη στείλω κάποια στιγμή, την έδωσα στην «Απόπειρα», στον Κωστή το Δερμιτζάκη, τώρα που πήγα στην Κρήτη. Θα τη διαβάσει κανείς άραγε; Η βιβλιοπαρουσίαση του διδακτορικού της Ιωάννας πάλι δεν δημοσιεύτηκε στη «Φιλολογική», η Νένα με γράφει κανονικά, αν έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς, δεν ξεχνώ όμως την ευγνωμοσύνη που της οφείλω, χάρις σ’ αυτήν βρήκα τον Γραμματά.

  Σκέφτηκα ότι για να προτιμώ το διάβασμα από το γράψιμο σημαίνει ότι μάλλον είμαι ιδιοτελής, χαρακτηρισμό που μου προσήψε ο αξιωματικός που με εξέτασε στο Περιοδεύον, όταν με ρώτησε γιατί θέλω να δώσω Αγγλική Φιλολογία, κι εγώ του απήντησα «γιατί είναι πιο εύκολο να περάσω». Βέβαια στο τεστ του Emode βγήκα provider, δηλαδή κάθε άλλο παρά ιδιοτελής (και, παρεμπιπτόντως, στο τεστ ευφυΐας, με 129 μονάδες, βγήκα precision processor, όπως ο Αϊνστάιν). Και λέω ότι είμαι ιδιοτελής γιατί με την ανάγνωση προσφέρω μόνο στον εαυτό μου, ενώ με το γράψιμο προσφέρω και στους άλλους. Βέβαια με το να διαβάζεις δεν κερδίζεις και την εκτίμησή τους, ενώ με το γράψιμο την κερδίζεις. Κάνοντας αυτές τις σκέψεις σκέφτηκα πόσο διαφορετικά είναι με τις ξένες γλώσσες. Με θαυμάζουν για τις οκτώ ξένες γλώσσες που ξέρω, αν και αυτό δεν τους προσφέρει τίποτα, μαθαίνοντάς τις προσφέρω μόνο στον εαυτό μου. Το καλοκαίρι μου πέρασε από το μυαλό, μετά από προσφορά της Γιάννας της Δουλγκέρογλου να με βοηθήσει αν ήθελα να καταπιαστώ πάλι με τα Τσέχικα, να φρεσκάρω πού και πού τις άλλες έξι γλώσσες που παράτησα, Τσέχικα, Βουλγάρικα, Σερβοκροάτικα, Ρουμάνικα, Ολλανδικά και Σουηδικά. Όμως σκέφτηκα τι νόημα έχει να βρίσκομαι στο επίπεδο του αρχαρίου, βιβλίο δεν θα μπορώ να διαβάσω χωρίς τη βοήθεια λεξικού, ενώ αν κάτι έχει πραγματικά σημασία είναι να βελτιώσω το επίπεδο των άλλων γλωσσών μου, ιδιαίτερα των Κινέζικων, που όχι μόνο μου αρέσουν, αλλά προξενούν και το θαυμασμό των άλλων. «Με τα κινέζικά σου κτυπάς όποια γκόμενα θες», μου είπε πέρυσι ο Νίκος ο φαρμακοποιός. Δεν είναι και άσχημο κίνητρο. Το προηγούμενο καλοκαίρι το πέρασα διαβάζοντας κινέζικα και βλέποντας κινέζικα σίριαλ στη δορυφορική. Αυτό το καλοκαίρι ούτε που ασχολήθηκα μαζί τους. Αλλά σε δυο μήνες θα ξαναρχίσουμε μαθήματα στον Σύνδεσμο, και όπως είναι γνωστό, το αγώι κάνει τον αγωγιάτη.[Τελικά δεν χτύπησα γκόμενα με τα κινέζικα, όμως χάρη στα κινέζικα… αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που την έχω αφηγηθεί αλλού].

20-8-2003

Jon Stewart, Rosewater

Jon Stewart, Rosewater (2014)

Το έργο πραγματεύεται ένα πραγματικό περιστατικό, τη σύλληψη του ιρανοκαναδού δημοσιογράφου Maziar Bahari που ήλθε στην Τεχεράνη για να καλύψει την εκλογική αναμέτρηση ανάμεσα στον Mahmoud Ahmadinejad και τον μεταρρυθμιστή Mir-Hossein Moussavi το 2009. Τη νίκη του Ahmadinejad την κατάγγειλε η αντιπολίτευση ως αποτέλεσμα νοθείας, και ο κόσμος βγήκε στους δρόμους σε αιματηρές διαδηλώσεις που στοίχισαν τη ζωή σε αρκετούς διαδηλωτές. Όπως διαβάζω στο σύνδεσμο της βικιπαίδειας, η σύλληψή του είχε γίνει στα πλαίσια προδιαγεγραμμένου σχεδίου που εκπονήθηκε ένα χρόνο πριν τις εκλογές, να παρουσιασθεί η αντιπολίτευση ως υποκινούμενη από ξένους πράκτορες. Φυλακίσθηκε, βασανίσθηκε, και τελικά αναγκάστηκε να εμφανισθεί στην τηλεόραση και να παραδεχτεί την ενοχή του. Μια διεθνής κινητοποίηση είχε σαν αποτέλεσμα την απελευθέρωσή του, που έγινε αφού υποσχέθηκε ότι θα κατασκοπεύει αντιπολιτευόμενους ιρανούς και θα δίνει εβδομαδιαίες αναφορές. Φυσικά, αυτός μόλις έφυγε από το Ιράν τα είπε όλα χαρτί και καλαμάρι σε συνεντεύξεις τύπου που έδωσε, και στη συνέχεια κατέγραψε την ιστορία του στο βιβλίο του – πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία – Then they came for me. Για το βιβλίο του αυτό καταδικάστηκε ερήμην σε 13,5 χρόνια φυλάκιση και 74 μαστιγώσεις.

Το σχέδιο των ιρανών ήταν εξαιρετικά ανόητο, θα έπρεπε να φανταστούν τις συνέπειες που θα είχε, αν και όχι υποχρεωτικά την ταινία. Η κρατική τηλεόραση του Ιράν κατηγόρησε τον Stewart ότι χρηματοδοτήθηκε από σιωνιστικούς κύκλους. Η ουσία είναι ότι είτε χρηματοδοτήθηκε είτε όχι, αυτά που δείχνει στην ταινία είναι αληθινά.

Ο Gael García Bernal, εξαιρετικός στο ρόλο του, δεν νομίζω να τολμήσει ποτέ να πάει για διακοπές στο Ιράν.

19. Αυτοβιογραφικά

19. Αυτοβιογραφικά

  Τελικά έχω εγκαταλείψει το ημερολόγιό μου. Είχα τόσα να γράψω, αλλά μου έμπαινε πάντα το ερώτημα: και λοιπόν; Τι νόημα έχει; Μήπως τελικά δεν είναι παρά μια ματαιοδοξία, μήπως το γράφω με την ελπίδα ότι θα καταφέρω να κάνω ένα μικρό ονοματάκι στο χώρο των γραμμάτων, ώστε να ενδιαφέρει κάποιους να μάθουν κάτι για τη ζωή μου;

  Ε, λοιπόν, είναι ματαιοδοξία. Όμως νιώθω κάποιες στιγμές να θέλω να γράψω κάποια πράγματα, πέρα από τη ματαιοδοξία, για τον εαυτό μου. Εις εμαυτόν, ελλείψει πνευματικού ή ψυχαναλυτή. Με όλες τις απωθήσεις βέβαια, εν όψει ενός δυνητικού αναγνώστη.

  Έγινα σχολικός σύμβουλος, επί τέλους. Από τις 12 του Μάρτη. Αμέσως αυξήθηκε ο ελεύθερός μου χρόνος, αλλά φυσικά γιατί βρισκόμαστε στο τέλος της χρονιάς. Ελπίζω να μην έχω τις δυσάρεστες εμπειρίες που είχα στο Βαρβάκειο.

  Αλήθεια, γιατί να είμαι τόσο ευαίσθητος στην απόρριψη; Μάλλον είμαι ένα κακομαθημένο μοναχοπαίδι. Καμαρώνω για την αποδοχή μου από τους δασκάλους στο Μαράσλειο διδασκαλείο, όπου κάνω το εαρινό εξάμηνο του Γραμματά. Μου την εξέφρασαν και άμεσα, αλλά και σε άλλους. Και πιο πολύ για το σχόλιο φίλης της Αλεξάνδρας, για το πρώτο μου μάθημα: -Μας έκανε ένα καταπληκτικό μάθημα ένα παιδί… Δηλαδή τι παιδί, πόσο χρονών… - Κάπου πεντέξι χρόνια πιο μεγάλος από μας… -Δηλαδή σαραντάρης.

  Η Αλεξάνδρα νόμισε ότι ήταν άλλος. Στην κουβέντα φάνηκε ότι ήμουν εγώ, πενηντάρης από την Ιεράπετρα. Τώρα που αδυνάτισα, και πηγαίνω κάθε μέρα στο κολυμβητήριο, μπορεί πράγματι να φαίνομαι και σαραντάρης. Δεν ξέρω τι με κολάκεψε περισσότερο, το «καταπληκτικό μάθημα» ή το «παιδί».

  Το κολυμβητήριο κλείνει αύριο για τους Ολυμπιακούς, αυτή τη βδομάδα κολυμπώ ένα δύωρο κάθε μέρα, αποχαιρετιστήριο.

  Και μια άλλη αποδοχή, από τους μαθητές μου που με πότισαν φαρμάκι. Στο άλμπουμ των τελειοφοίτων: «Στον πιο συγκαταβατικό, πιο γλυκό και πιο καλόκαρδο καθηγητή». Αυτός είμαι εγώ. Το έγραψε μια μαθήτριά μου, η «αρχηγός» κατά κάποιο τρόπο εκείνων που με υποστήριζαν. Να σημειώσω ακόμη το θαυμασμό μιας άλλης μαθήτριάς μου «για τις σπουδαίες μου γνώσεις και για τον τρόπο που τους αντιμετώπισα», ένα πολύ άτακτο τμήμα. Ήταν να πάρω άλλο τμήμα, αλλά τελικά μου έδωσαν αυτό, πραξικοπηματικά, γιατί αυτός, αυτή μάλλον, που της το είχαν δώσει αρχικά είχε φροντίσει εν τω μεταξύ να πάρει τις απαραίτητες πληροφορίες από το γυμνάσιο.

  Τι να πω, για την αγανάκτησή μου όταν έμαθα, ως σχολικός σύμβουλος πια, ότι το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» ποιο μάθημα θα πάρει ο καθένας είναι παράνομο, όμως η διευθύντρια εκεί, εσύ θα πάρεις όλα τα τμήματα στην ιστορία και όχι τα δύο τμήματα νέα ελληνικά που θέλεις, αυτά τα τμήματα θα τα πάρεις εσύ Μαρία που δεν τα θέλεις, κι ας προτιμάς τις ιστορίες. Το σκεπτικό ήταν να κάνω σε πολλά τμήματα μάθημα ώστε να μην πάρουν χαμπάρι οι γονείς όταν θα πήγαινα σε κανένα άλλο συνέδριο. Για τα συνέδρια που καμάρωνα, έπρεπε να πηγαίνω σαν τον κλέφτη!

  Να συνεχίσω όμως με τους επαίνους. Είμαι μια «ισχυρή προσωπικότητα» και «ευαίσθητος αναγνώστης λογοτεχνικών κειμένων», λέγει η εισηγητική για μια θέση επίκουρου στη φιλοσοφική της Κρήτης, όπου έκανα αίτηση ως αλεξιπτωτιστής, τη υποδείξει Γραμματά και Χαραλαμπάκη. Επίσης, στην ίδια έκθεση, «κάνω για επίκουρος καθηγητή, όχι όμως για τμήμα φιλολογίας», κατά ένα μέλος της τριμελούς, ενώ ένα άλλο διαφώνησε, λέγοντας ότι κάνω για τμήμα φιλολογίας. Επίσης στο Τμήμα Φιλολογίας της Πάτρας, όπου πάλι έκανα αίτηση αλεξιπτωτιστής, κάποιος δήλωσε στην συνέλευση του εκλεκτορικού ότι κάνω για τη θέση του επίκουρου, απλώς οι άλλες δύο υποψήφιοι, οι οποίες κονταροκτυπήθηκαν, ήταν καλύτερες.

  Αυτή η χρονιά, παρόλο που κύλησε καλύτερα με την Άννα την Καραβέλη ως διευθύντρια, δεν κατάφερε να με επαναφέρει στην προ Βαρβακείου ψυχολογική μου κατάσταση. Νόμισα ότι είχα παραλύσει. Ότι ήταν ως εδώ. Ότι στέρεψα. Έστειλα την εργασία μου για το συνέδριο στα Εμιράτα με την εκπνοή της προθεσμίας, 30 Μαίου. Ευτυχώς που τα γεγονότα, οι εμπειρίες, οι καταστάσεις, οι υπαρξιακοί μου προβληματισμοί που ήταν έντονοι αυτή τη χρονιά, το γεγονός ότι έγινα σχολικός σύμβουλος, με έκαναν να επαναπροσδιορίσω τη ζωή μου. Στο εξής θα κάνω μόνο ότι μου αρέσει. Και μου αρέσει να διαβάζω. Η ματαιοδοξία να βλέπω το όνομά μου κάτω από δημοσιευμένα κείμενα, βιβλιοκριτικές, με έκανε να διαβάζω μόνο έλληνες. Αφού διάβασα το υπέροχο «Μοναστήρι της Πάρμας» του Σταντάλ συνειδητοποίησα ότι αγνοούσα την παγκόσμια λογοτεχνία. Έτσι βάλθηκα να τη διαβάζω πιο συστηματικά. Αφού ξεμπερδέψαμε με διάφορες υποχρεώσεις, ξεκίνησα με Τόμας Μαν. Τέλειωσα το αρχινισμένο το Πάσχα στο χωριό «Μαγικό βουνό», συνέχισα με «Θάνατο στη Βενετία» και «Τόνιο Κρέγκερ», και τέλειωσα με «Δόκτορ Φάουστους». Μετά διάβασα το αφιέρωμα του «Διαβάζω», μια μελέτη για το «Θάνατο στη Βενετία» κάποιου Κόχουτ νομίζω, και μια άλλη του Λούκατς. Ξέρω τώρα τον Τόμας Μαν, στο βαθμό που μου χρειάζεται να τον ξέρω. Αν τον ήξερα πιο πριν, θα είχα προσθέσει αρκετά πράγματα στο διδακτορικό μου.

  Και δεν ήταν μόνο αυτό. Απέφευγα να διαβάζω βιβλία που δεν ήταν της ειδικότητάς μου, δηλαδή για τη λογοτεχνία και το θέατρο. Τώρα έχω ξεπεράσει το σύμπλεγμα του υποψήφιου πανεπιστημιακού. Ίσως ήταν λάθος μου που αφέθηκα να παραμυθιαστώ, από τον Χρίστο κατ’ αρχήν που μου έλεγε ότι η θέση σου είναι στο Πανεπιστήμιο, από τον Γραμματά στη συνέχεια, που μου υποσχέθηκε ότι η επόμενη θέση που θα δοθεί στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών είναι για μένα. Σχολικός Σύμβουλος είμαι καλά, θα έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο, απ’ ότι φαίνεται, αν δεν μπει η αξιολόγηση. Έτσι τώρα άρχισα να διαβάζω και άλλα βιβλία. Σε δυο μέρες μόνο διάβασα τρία μικρά βιβλιαράκια, για τον βουδισμό, το σινεμά και την κατάθλιψη, που τα βρήκα σε προσφορά, ένα για την εκπαίδευση, που δεν ήταν ακριβώς για την εκπαίδευση, και ξεκίνησα τη βιογραφία του Φρόυντ, και τη διέκοψα για να διαβάσω αυτά.

  Και μια και μιλάμε για τον Φρόυντ, διάβασα για το πώς πρόλεγαν την λαμπρή του εξέλιξη όταν ήταν μικρός. Αναρωτιέμαι άραγε πόσων άλλων την λαμπρή εξέλιξη δεν είχαν προβλέψει, χωρίς αυτή η εξέλιξη να είναι και τόσο λαμπρή. Και θυμήθηκα την ιστορία που έχω γράψει πιο πριν, για τότε που με βάφτισαν, που μου την είπε ο Χρίστος και τη γράφω στις 25-4-2002. Και λέω «Γαμώ το, για μένα δεν πρόβλεψαν τίποτε άλλο;» Και θυμήθηκα τότε, κάτι που ήταν καταχωνιασμένο βαθιά μέσα στη μνήμη μου και το είχα ξεχάσει, αυτό που είπε μια τσιγγάνα στη μητέρα μου όταν ήμουν πολύ μικρός: «Το παιδί σου ή μεγάλος άνθρωπος θα γενεί, ή μεγάλος απατεώνας». Κάθε φορά που το έλεγε η μητέρα μου και τύχαινε να είμαι μπροστά τη διαβεβαίωνα ότι θα γινόμουν οπωσδήποτε μεγάλος απατεώνας. Τώρα στα πενηντατρία μου μάλλον είναι αργά για να γίνω μεγάλος απατεώνας, οπωσδήποτε όχι της κλάσης του Κοσκωτά, αν και ποτέ δεν ξέρεις. Έτσι δεν έχω άλλη επιλογή από το να γίνω μεγάλος άνθρωπος.

  Ή έστω όχι και τόσο μεγάλος. Μπορώ να ελπίζω ότι πενήντα χρόνια αφού θα έχω πεθάνει θα δώσουν το όνομά μου σε ένα δρόμο του χωριού μου. Πού ξέρεις, μπορεί να μου κάνουν και προτομή, όταν ξαναδιαβάσουν το βιβλίο μου για το χωριό. Τι δηλαδή, ο Νίκος Στρατάκης ήταν καλύτερος, και του έχουν άγαλμα στην Ιεράπετρα; Εμένα πάντως ένα άγαλμα στο χωριό μου με φτάνει, μόνο και μόνο για να καμαρώνουνε τα εγγόνια μου, όταν θα έρχονται για διακοπές. [Σκέφτομαι τώρα, αντί για άγαλμα θα ήταν προτιμότεροι τρεις στύλοι, για να πηγαίνω με το φως της ΔΕΗ το βράδυ σπίτι μου και όχι με φακό].

  Σήμερα έκανα το τελευταίο μου μπάνιο στο κολυμβητήριο. Νομίζω ότι έχω ωτίτιδα τώρα στο άλλο αυτί, αλλά παρ’ όλ’ αυτά πήγα. Δύωρο. Έχω κολλήσει τρεις μήνες τώρα στα 78 κιλά και δεν λέω να ξεκολλήσω. Το μπάνιο και η γυμναστική δεν φτάνει, χρειάζεται πιο αυστηρή δίαιτα, γι αυτά τα τελευταία κιλά, χωρίς παλινδρομήσεις.

  Horror vacui temporis, έτσι θα χαρακτήριζα μάλλον το νευρωσικό μου σύμπτωμα. Η Βάσω με κοροϊδεύει, «χαλάρωσε» μου λέει, «γι’ αυτό έχεις πίεση». Κάθε στιγμή πρέπει να κάνω κάτι, αν και έχω την αίσθηση ότι συχνά τεμπελιάζω. Χθες ασχολιόμουνα με το ασύρματο δίκτυο του κομπιούτερ. Από καιρό ήθελα να γράψω μερικές γραμμές στο rien, όμως ο γιος μου έχει κάνει κατάληψη στο κομπιούτερ του γραφείου, και το ασύρματο δίκτυο είχε προβλήματα. Με το ενσύρματο φωνάζει η Βάσω, με το καλώδιο να μπερδεύεται μέσα στα πόδια μας σε όλο το μήκος του σπιτιού. Δεν θέλω να ασχολούμαι πολύ με το κομπιούτερ, παρόλο που θεωρούμαι κομπιουτεράς, γιατί σκέφτομαι τον χαμένο χρόνο, όμως ευτυχώς αποζημιώθηκα, απ’ ότι φαίνεται. Χθες παίρνοντας τον Μανώλη από το ιδιαίτερο δεν μπόρεσα να ξανασυνδέσω το δίκτυο, και έτσι το κείμενο αυτό το άφησα στη μέση. Σήμερα που άνοιξα τα κομπιούτερ βλέπω ότι δουλεύει μια χαρά, και αυτές τις γραμμές τις γράφω από το κομπιούτερ της κρεβατοκάμαρας, έχοντας συνδεθεί με το μέσα κομπιούτερ όπου έχω τα αρχεία μου. Τελικά άξιζε τον κόπο το χθεσινό χασομέρι.

  Είμαι tech freak, έτσι με λέει ο Αλέκος ο Ιερεμίας. Έχουμε τρία κομπιούτερ, τρία βίντεο, δυο τηλεοράσεις, δυο cd player, δύο dvd player, μια δορυφορική, δυο printer, δυο κάρτες τηλεόρασης, ένα cd writer, ένα dvd writer, δυο home cinema, και δεν ξέρω τι άλλο. Κυκλοφορούν στο σπίτι καμιά εικοσαριά τηλεκοντρόλ.

 Αλλά κάτι έλεγα για το horror vacui temporis. Την πιο μεγάλη αξιοποίηση της μονάδας του χρόνου την έκανα βλέποντας το σήριαλ sex and the city. Έκανα ταυτόχρονα stepper ή ποδήλατο, για γυμναστική, ενώ είχα γυρίσει το audio στα Γερμανικά, για εξάσκηση. Το έχω κάνει και σε άλλα dvd. Ένας επί πλέον λόγος που δεν θέλω να βλέπω τα χολυγουντιανά προϊόντα του Αμερικάνικου πολιτιστικού ιμπεριαλισμού είναι για να κάνω εξάσκηση και στις άλλες μου γλώσσες, κινέζικα, ισπανικά, ιταλικά, γερμανικά, ρώσικα, γαλλικά. Πορτογαλικά πετυχαίνω σπάνια.

  Αλλά νομίζω αρκετά για σήμερα. Μεθαύριο φεύγουμε για την Κρήτη, μόνο δυο βδομάδες διακοπές φέτος, για τα φροντιστήρια του Μανώλη. Ελπίζω να πιάσει τόπο η θυσία.

30-7-2003