Book review, movie criticism

Wednesday, January 11, 2017

Γερμανικές κωμωδίες

Γερμανικές κωμωδίες

  Με αφορμή τον «Tony Erdman», που σαν κωμωδία δεν μου άρεσε αλλά σαν κοινωνική τη βρήκα πολύ καλή, και αναρωτώμενος αν οι γερμανοί έχουν χιούμορ, βρήκα στο διαδίκτυο ένα σύνδεσμο με τις δέκα καλύτερες γερμανικές κωμωδίες. Βρήκα τις πέντε, και γράφω δυο λόγια γι’ αυτές.

Wolfgang Becker, Good bye Lenin (2013)

  Μου αρέσουν οι ξεκαρδιστικές κωμωδίες, οι κωμωδίες που γελάς πολύ, όπως αυτές του Gennaro Nunziante που είδα πρόσφατα. Όμως μου αρέσουν και οι κωμωδίες που, αν και γελάς λιγότερο, η πλοκή τους είναι ιδιαίτερα συναρπαστική. Στην προκειμένη περίπτωση, μέσω της πλοκής γίνεται μια κριτική της πρώην ανατολικής Γερμανίας, με το τοίχος κ.λπ.
  Η μητέρα παθαίνει έμφραγμα βλέποντας τον γιο της να τον τραβολογούν οι αστυνομικοί σε μια διαδήλωση. Όταν συνέρχεται, έχει αμνησία. Στο μεταξύ το τοίχος καταρρέει. Δεν τολμούν να της πουν τι έχει συμβεί, μήπως από τη συγκίνηση πάθει και άλλο έμφραγμα. Και σκαρώνουν ειδήσεις που προβάλλονται με βίντεο, για να την ξεγελάσουν.
  Δίστασε να ακολουθήσει τον άντρα της στη Δύση όπως είχαν συμφωνήσει, θα ομολογήσει στο γιο και στην κόρη της αργότερα. Φοβήθηκε ότι κάτι θα ψυλλιάζονταν οι αρχές και θα της έπαιρναν τα παιδιά. Τους είχε πει ψέματα ότι έφυγε για μια άλλη γυναίκα, και έκρυβε την αλληλογραφία που είχε μαζί του. Αυτός αργότερα ξανάφτιαξε τη ζωή του.
  Η μητέρα παθαίνει δεύτερο έμφραγμα. Μέσω των γραμμάτων του θα τον βρουν και θα του ζητήσουν να έλθει να τη δει πριν πεθάνει, μια επιθυμία που τους είχε εκφράσει. Θα έλθει. Και αυτή θα πεθάνει λίγο μετά, τρεις μέρες μετά την επανένωση της Γερμανίας. Στο τέλος συνειδητοποιείς ολότελα πόσο δραματική είναι αυτή η κωμωδία.  

David Wnendt, Look who’s back (2015).

  Ωραία σατιρική κωμωδία, είχε αρκετή πλάκα. Ο Χίτλερ δεν πέθανε, επιστρέφει, και συμβαίνουν διάφορα κωμικά στην επιστροφή του, κωμικά και σατιρικά ταυτόχρονα. Είναι λίγο φιλοναζιστική ή έτσι μου φάνηκε;
  Περισσότερο μου άρεσε ο «Μολώχ» (1999) του Σοκούρωφ, νομίζω η μοναδική κωμωδία του, που κι εκεί κεντρικός ήρωας είναι ο Χίτλερ.
  Α, ναι, στην αρχή, όταν ο Χίτλερ έκανε την εμφάνισή του ανάμεσα στον κόσμο, ακούσαμε και ελληνικά.


  Tragicomedie τη χαρακτηρίζει η βικιπαίδεια, εγώ όμως τη βρίσκω απλά κοινωνική (drama), με πάρα πολλά βέβαια κωμικά στοιχεία. Αναφέρεται στη ζωή μιας οικογένειας μεταναστών στη Γερμανία.   
  Κινείται σε δυο χρονικά επίπεδα. Στο πρώτο βλέπουμε τον παππού που κλέβει τη γιαγιά, κατά το έθιμο, γνωστό και στην Ελλάδα, όταν δεν ήθελαν τον γαμπρό αυτός να κλέβει τη νύφη. Κάνει παιδιά, πηγαίνει στη Γερμανία, και κάποια στιγμή τους φέρνει μαζί του. Στο δεύτερο χρονικό επίπεδο βλέπουμε τη ζωή τους στη Γερμανία, με τα παιδιά και με τα εγγόνια τους.
  Πρόκειται να αποκτήσουν γερμανική υπηκοότητα. Θα βγάλουν γερμανικά διαβατήρια. Ο παππούς δεν τα θέλει, η γιαγιά όμως έχει διαφορετική γνώμη. Και κεντρικό επεισόδιο είναι το ταξίδι επιστροφής, για διακοπές, στο χωριό τους.  
  Τρία είναι τα κεντρικά θέματα της ταινίας, το θέμα της πατρίδας, το θέμα της ταυτότητας και το θέμα της διαφοράς στις κουλτούρες, τα οποία η Γιασεμίνα Σαμντερελί τα πραγματεύεται κυρίως με χιουμοριστικό τρόπο. Πάρα πολύ καλή ταινία, η δεύτερη μεγάλου μήκους της, μετά από μια τηλεταινία και μερικές μικρού μήκους.
   Υπάρχει όμως ένας επίσης τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης που έχει γυρίσει πολλές κωμωδίες και που είναι από τους αγαπημένους μου, ο Φατίχ Ακίν.

Dani Levy, Alles auf Zucker (2004)
 
  Απολαυστικότατη κωμωδία. Τα προβλήματα σε αυτή την εβραϊκή οικογένεια προέρχονται πάλι από το καταραμένο τοίχος.
  Τα δυο αδέλφια μισούνται μεταξύ τους, και παρά την επανένωση δεν θέλουν να δουν ο ένας τον άλλο. Όμως έρχεται ο θάνατος της μαμάς, που στη διαθήκη της, για να την κληρονομήσουν, βάζει πέντε όρους. Ο πέμπτος είναι να συμφιλιωθούνε. Ένας άλλος είναι να τηρήσουν το εβραϊκό έθιμο Σίβα, μια βδομάδα κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο, όλοι της οικογένειας. Μόνο αν είναι κανείς άρρωστος μπορεί να απουσιάσει.
  Ο Τζάκομπ είναι τζογαδόρος, χρωστάει, και η γυναίκα του ετοιμάζεται να τον χωρίσει. Είναι όμως καλός στο μπιλιάρδο. Για να μπορέσει να παίξει υποκρίνεται καρδιακό επεισόδιο, για να απουσιάσει από το Σίβα. Είναι κάμποσοι μπλεγμένοι στο κόλπο του για να τον διευκολύνουν. Και τη στιγμή που βάζει τον εκατοστό πόντο στο μπιλιάρδο και κερδίζει το στοίχημα,100.000 ευρώ, παθαίνει πραγματική καρδιακή προσβολή.
  Όμως το κερδίζει; Ο αντίπαλός του, μεγαλόψυχα, είπε να τα μοιραστούν. Του πληρώνει τα χρέη, κάπου σαράντα τόσες χιλιάδες ευρώ, και του αφήνει στο κρεβάτι του νοσοκομείου τα υπόλοιπα.
  Και ο αδελφός βρίσκεται στο διπλανό κρεβάτι, είχε και αυτός κάποιο πρόβλημα. Και, όπως είναι αναμενόμενο σε μια κωμωδία, τα αδέλφια συμφιλιώνονται.
  Πολύ καλή κωμωδία, με αρκετά σπαρταριστά επεισόδια. Δεν έχει το ξέφρενο μεσογειακό χιούμορ των ιταλικών, ακόμη και των γαλλικών, κωμωδιών, όμως ήταν πολύ καλή.

Marcus H. Rosenmüller, Wer früher stirbt ist länger tot (2006)

  Είναι αυτή που μου άρεσε περισσότερο από όλες.

  Ο μικρός νοιώθει ενοχές για το θάνατο της μητέρας του γιατί πέθανε στη γέννα του. Βλέπει εφιάλτες (ο γερμανικός εξπρεσιονισμός), και προσπαθεί να βρει γυναίκα για τον πατέρα του. Η δασκάλα του τού φαίνεται κατάλληλη. Με βάση τα παραπάνω εκτυλίσσονται ένα σωρό χιουμοριστικά επεισόδια. Απολαυστικότατη. 
Post a Comment