Gemini: Δρόμος Χωρίς Επιστροφή

 

Gemini: Δρόμος Χωρίς Επιστροφή

 

  Ο ήλιος δεν είχε ανατείλει ακόμα όταν η μικρή λέμβος έλυσε τα σχοινιά της. Μέσα σε αυτήν, δεκαεννέα ψυχές κουβαλούσαν ολόκληρη τη ζωή τους σε μια πλαστική τσάντα.

Για τον Αχμέντ, η απόφαση είχε παρθεί ανάμεσα στα ερείπια της πόλης του στη Συρία. Δεν ήταν η φτώχεια που τον έδιωξε πρώτα, αλλά ο φόβος. Όταν οι τοίχοι του πατρικού του σπιτιού έγιναν σκόνη από τους βομβαρδισμούς, κατάλαβε ότι το μέλλον του δεν μπορούσε να ριζώσει σε χώμα που ποτιζόταν με αίμα. Η μετανάστευση δεν ήταν επιλογή, ήταν η μόνη οδός διαφυγής από έναν πόλεμο που δεν έλεγε να τελειώσει.

  Δίπλα του, ένας νεαρός άνδρας από την υποσαχάρια Αφρική κοιτούσε τη σκοτεινή θάλασσα. Εκείνος δεν έφευγε από βόμβες, αλλά από την αργή «σιωπή» της πείνας. Στο χωριό του, η γη είχε ξεραθεί και οι ευκαιρίες είχαν εξαφανιστεί προτού καν προλάβει να ονειρευτεί. Για εκείνον, η Ευρώπη δεν ήταν ένας παράδεισος πολυτελείας, αλλά ένας τόπος όπου η εργασία θα σήμαινε φαγητό για την οικογένεια που άφησε πίσω.

  Συναντήθηκαν σε μια ακτή, ξένοι μεταξύ τους αλλά αδέλφια στην ίδια μοίρα. Πλήρωσαν το υστέρημά τους για μια θέση στο άγνωστο, πιστεύοντας πως η παγωμένη θάλασσα ήταν λιγότερο επικίνδυνη από τη σιγουριά της καταστροφής στην πατρίδα τους. Καθώς το σκάφος άρχισε να μπάζει νερά 36 μίλια έξω από την Κρήτη, κοντά στο νησί Χρυσή της Ιεράπετρας, η ελπίδα μετατράπηκε σε μια τελευταία προσευχή μέσα στο κρύο.

  Πέθαναν από κρύο και ασιτία, μόνο δύο σώθηκαν. Βρέθηκαν στις 6 Δεκεμβρίου 2025.