Shih-Ching Tsou (鄒時擎), Το αριστερό μου χέρι (左撇子女孩, 2025)

 Shih-Ching Tsou (鄒時擎), Το αριστερό μου χέρι (左撇子女孩, 2025)

 

  Από σήμερα στους κινηματογράφους

  Πριν ξεκινήσουμε, να μιλήσουμε για την προφορά. Ενώ ο τίτλος είναι ίδιος και στα μανδαρίνικα και στα ταϊβανέζικα, το όνομα της σκηνοθέτιδος αλλάζει, γίνεται αλλιώς στα μανδαρίνικα, την απλοποιημένη γραφή (να μη σχολιάσω τώρα τους δικούς μας που επιμένουν στο πολυτονικό), 邹时擎, όμως η προφορά παραμένει η ίδια. Zhou Shiqing, Τζόου Σιτσίνγκ στην κοινή νεοελληνική, ενώ πιο ακριβής είναι στα κρητικά, Τζόου Χιτσίνγκ.  

  Ψάχνω στο διαδίκτυο για τον Sean Baker που συνυπογράφει το σενάριο και με κατακτά αμέσως η θεματική των ταινιών του: He is a director, writer, editor, and producer of independent narrative feature films which are most often about the lives of marginalized people, especially immigrants and sex workers. Αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων με συγκινούν ιδιαίτερα. Θέλω να δω και άλλες ταινίες του εκτός από την «Anora» (2024), που βραβεύτηκε με Χρυσό Φοίνικα και προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες και τη «The Florida project» (2017), που επίσης προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες. Επτά ταινίες εκτός από τις δυο που έχω ήδη δει, εύκολο να τον δω πακέτο.

  Και, οποία έκπληξη! Βλέπω πάλι μια συνεργασία ανάμεσα στους δυο, οι οποίοι συνυπογράφουν τη σκηνοθεσία και το σενάριο, στη ταινία «Take out» (2002). Φυσικά θα τη δω.

  Στο «Αριστερό μου χέρι» δεν υπάρχουν μετανάστες και εργάτριες του σεξ, αλλά περιθωριοποιημένοι άνθρωποι, που κουβαλούν αρκετά προβλήματα. Ένας μικροπωλητής, έχει ένα περίπτερο στο δρόμο και πουλάει διάφορα, δίπλα σε ένα μικρό φαγάδικο, που διαχειρίζεται η μαμά. Όσο για τα επί πλέον πρόσωπα, είναι η γιαγιά, ο παππούς και οι δυο κόρες.

  Οι δυο κόρες;

  Αργότερα, στο γενέθλιο πάρτι της γιαγιάς η μεγάλη κόρη θα αποκαλύψει το μυστικό. Δεν είναι αδελφή της, είναι κόρη της, αλλά είπαν ότι είναι αδελφή της για να σκεπάσουν το σκάνδαλο.

  Ο πατέρας την κοπάνησε. Είναι βαριά άρρωστος, και καταχρεωμένος. Η γυναίκα του προσπαθεί να τον φροντίσει, παρά τις αντιρρήσεις των δικών της.

  Η προσπάθεια της επιβίωσης. Χρωστάει τρία νοίκια, ο ιδιοκτήτης διαμαρτύρεται. Ευτυχώς την τελευταία στιγμή θα τσοντάρει η μητέρα.

  Την παράσταση τη κλέβει το μικρό κοριτσάκι, τρισχαριτωμένο. «Κλέβει» και κυριολεκτικά, όμως όχι αυτή αλλά ο διάβολος, έτσι της λέει ο παππούς, ότι το αριστερό της χέρι είναι του διαβόλου.

  Η αδελφή-μαμά του του λέει να επιστρέψει τα κλοπιμαία και να ζητήσει συγνώμη, την οποία οι καταστηματάρχες δέχονται χαμογελαστοί.

  Η αποκάλυψη που είπαμε έγινε στο πάρτι της μητέρας, προκαλώντας ένα μικρό σκάνδαλο. Και μου θύμισε μια ανάλογη αποκάλυψη, του αδελφού της Λεά Σεϊντού στην «Αδελφή μου» (2012) της Ursula Meyer, η οποία τελικά ήταν η μητέρα του.

  Δεν ξέρω ανάλογη περίπτωση.

  Εσείς μήπως;