Liu Jiayin, Oxhide (牛皮, 2005)

 Liu Jiayin, Oxhide (牛皮, 2005)

 

  Το δέρμα του βοδιού είναι ο κινέζικος τίτλος, αν και στην ταινία είδαμε και δέρμα της αγελάδας.

  Η Liu Jiayin είναι από τους σκηνοθέτες εξαιτίας των οποίων η μετα-έκτη (έβδομη) γενιά ονομάστηκε και d.generation, digital generation, γιατί κάποιοι γύρισαν ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού με ψηφιακές κάμερες.

  Η κάμερα είναι καθηλωμένη, και παίρνει λήψεις από την οικογενειακή τους ζωή, σε μεγάλης διάρκειας πλάνα.

  Πόσο μπορεί να είναι ενδιαφέροντα τέτοια πλάνα;

  Δεν είναι εντελώς ντοκιμαντερίστικη η ταινία, είναι και σκηνοθετημένη. Η Jianyin επιλέγει το θέμα, και απλά βάζει τους γονείς της να συζητούν. Σε κάποια επεισόδια έχει και η ίδια κεντρικό ρόλο.

  Βάζει σημαδούρα στην πόρτα για να δει πόσο ψήλωσε.

  Μου θύμισε τον εαυτό μου.

  Ίδια πόρτα, ίδιες σημαδούρες, στο πατρικό μου, όταν ήμουν παιδί. Μόνο που εγώ τις έκανα μόνος μου και μετρούσα μόνος μου, δεν έβαζα τον πατέρα μου.

  Θέματα.

  Η επεξεργασία του δέρματος.

  Κάποια είναι δύσκολα στην επεξεργασία, κάποια άχρηστα, επειδή τα ζώα μαστιγώθηκαν. Κάποια μάλιστα μαρκαρίστηκαν, όπως βλέπουμε στα καουμπόικα.

  Οι τιμές στην αγορά.

  Μα γιατί δεν κάνει εκπτώσεις; διαμαρτύρεται η γυναίκα του. Όταν έκανε έκπτωση 50% είχε πολλούς πελάτες. Όλοι αγοράζουν με εκπτώσεις (εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση, αν και τώρα στο temu δεν υπάρχουν εκπτώσεις, απλώς προτείνονται καλές τιμές). Να ανεβάσει λίγο την τιμή και μετά να κάνει έκπτωση. Cosi fan tutti (να το ξαναπώ άλλη μια φορά, μου αρέσουν οι παραφράσεις).

  Στο οικογενειακό τραπέζι.

  Noodles (αγοράζω από το Σκλαβενίτη) αλλά και σουβλάκια.

  Φοβερά κέρδη τα σουβλατζίδικα.

  Κρύα πόδια, σε ζεστό νερό μέσα σε λεκάνη (ιστορίες για αγρίους).

  Είχε και κάποιες χιουμοριστικές σκηνές, ειδικά στον ενδοοικογενειακό καυγά.

  Βραβευμένη ταινία, η διπλωματική της Jianyin, την είδα με ενδιαφέρον, το 6,8 της βαθμολογίας της με βρίσκει σύμφωνο.

  Είδα να περιγράφεται μια φιγούρα από το «The Red Detachment of Women», ένα από τα πρότυπα έργα που δημιουργήθηκαν με την καθοριστική επιρροή της Jiang Qing, της γυναίκας του Mao. Μακριά από τα ιστορικά γεγονότα, εμένα μου άρεσε πολύ, και φαίνεται πως δεν είμαι ο μόνος, αν κρίνω από κάποιο reel που βρήκα στο διαδίκτυο. Είδαμε το μπαλέτο, για το οποίο δεν έγραψα, αλλά και την ταινία που γυρίστηκε το 1961.