Habib Bahmani, Salma and the apple

Habib Bahmani, Salma and the apple (2011)

http://www.sourehpictures.com/view.php?id=78

  Ο ήρωας του έργου είναι ένας ταλιμπάν. Όχι από αυτούς του Αφγανιστάν, αλλά ένας ιεροσπουδαστής, όπως μεταφράζεται η λέξη. Είναι ένας αγνός νέος, που αποτελεί μια συναίρεση του Μίσκιν («Ηλίθιος») και του Αλιόσα («Αδελφοί Καραμάζωφ). Ένα έργο βαθιά θρησκευτικό, με κύριο το μήνυμα της συγχώρεσης. Από την αφελή αναζήτηση του ιδιοκτήτη του μήλου το οποίο δάγκωσε ο ιεροσπουδαστής για να τον συγχωρέσει μεταβαίνουμε στη συγχώρεση που έδωσε ο αδελφός στον αδελφό του, ο οποίος του καταχράστηκε την περιουσία.

  Υπάρχει βέβαια και το ρομάντζο. Βλέπουμε μια έλξη ανάμεσα στον ιεροσπουδαστή και στη Σάλμα, την κόρη του καταχραστή. Όμως δεν καταλήγει σε happy end. Το έργο τελειώνει με τον ιεροσπουδαστή να λέγει στην κοπέλα ότι φεύγει. –Για πού; Τον ρωτάει αυτή για να ρωτήσει αμέσως στη συνέχεια: -Ποιος ήταν ο στίχος που επαναλάμβανες χθες βράδυ από το Κοράνι; Για να πάρει την απάντηση: - Δεν είναι ο Θεός αρκετός για τον υπηρέτη του; Όμως ο στίχος είναι στα αραβικά. –Μπορείς να μου τον μεταφράσεις; Τον ρωτάει. -Τον μεταφράζει ενώ απομακρύνεται, αποκαλύπτοντας έτσι τα αισθήματά του απέναντί της, αλλά και την απόφασή του να μην προχωρήσει σε σχέση μαζί της, αφοσιωμένος καθώς είναι στο Θεό.

  Δεν είμαι θρησκευόμενος αλλά υποκλίνομαι σε κάθε γνήσιο θρησκευτικό συναίσθημα, το οποίο πιστεύω ότι μόνο βαθιά ενάρετοι άνθρωποι μπορούν να νιώσουν. Μου άρεσε πάρα πολύ η ταινία.

Mehran Ghafourian, I am not a cop

Mehran Ghafourian, I am not a cop

  Ένας αρχαιοκάπηλος αποφυλακίζεται και η αστυνομία θέλει να τον παρακολουθήσει. Πρέπει όμως να πείσουν τους ένοικους ενός σπιτιού που βρίσκεται απέναντι να τους φιλοξενήσουν για να κάνουν την παρακολούθηση. Θα το καταφέρουν μετά από κάποιες δυσκολίες. Όμως στη συνέχεια η υπερπροθυμία τους να βοηθήσουν τους αστυνομικούς στο έργο τους δημιουργεί ένα σωρό σπαρταριστά επεισόδια. Είναι η τέταρτη ιρανική κωμωδία που βλέπουμε μετά το «Γάμο α λα ιρανικά», τη «Σαύρα» και το «Χαμηλό ύψος». Δεν ξέρω αν μου ξέφυγε καμιά.  

Seyyed Reza Mir-Karimi, A cube of sugar

Seyyed Reza Mir-Karimi, A cube of sugar (2011)

http://en.wikipedia.org/wiki/Reza_Mirkarimi

http://www.imdb.com/title/tt1846445/

  Έχουμε γράψει ήδη για μια άλλη ταινία του Seyyed Reza Mir-Karimi, την «Κάτω από το φεγγαρόφωτο». Σήμερα θα γράψουμε για την τελευταία μέχρι στιγμής ταινία του, την «Ένας κύβος ζάχαρη».

  Θα αναφερθώ για μια ακόμη φορά στις αφηγηματικές αναμονές. Εδώ η αφηγηματική αναμονή μού δημιουργήθηκε από συνειρμό με την ταινία «Σχετικά με την Έλλη» του Ασγάρ Φαραντί («Ένας χωρισμός». Γράφω και για άλλες τρεις ταινίες του Φαραντί στην ίδια ανάρτηση). Όπως και στο «Σχετικά με την Έλλη» βλέπουμε κι εδώ ήρεμες σκηνές από την προετοιμασία ενός γάμου, με επεισόδια «καταλυτικά», όπως τα χαρακτηρίζει άστοχα ο Ρολάν Μπαρ, σε αντιδιαστολή με τους πυρήνες, επεισόδια δηλαδή που δεν πυροδοτούν το ένα το άλλο αλλά διαδέχονται το ένα το άλλο τυχαία μέσα στο χρόνο. Επεισόδια φιλμαρισμένα με τόση φυσικότητα που νομίζει κανείς ότι πρόκειται για ντοκιμαντέρ. Οι μεγάλοι ασχολούνται πυρετωδώς με τις προετοιμασίες, οι νέοι είναι ελαφρώς αποστασιοποιημένοι, τα παιδιά εντελώς αμέτοχα ασχολούνται με τα δικά τους (πιάνουν βατράχια, πηγαίνουν σε ένα χώρο όπου βγαίνουν φαντάσματα), ενώ υπάρχουν και τα μικρά που χώνονται συνεχώς στα πόδια των μεγάλων. Όλοι φαίνονται ευτυχισμένοι. Σχεδόν όλοι, γιατί ένας πληροφορείται από το γιατρό του ότι πρέπει να αρχίσει χημειοθεραπείες. Και οι σκηνές αυτής της οικογενειακής ευτυχίας κρατάνε σχεδόν μέχρι τα μισά του έργου. Έχοντας υπόψη μου το «Σχετικά με την Έλλη» περιμένω να συμβεί ένα γεγονός που θα τους αναστατώσει.

  Και δεν διαψεύδομαι. Ένας ηλικιωμένος θείος δείχνει σε ένα παιδί πώς να πετάει κύβους ζάχαρη στον αέρα βάζοντάς τους στην παλάμη του ενός χεριού και στη συνέχεια κτυπώντας τη με το άλλο, και μετά να τους πιάνει με το στόμα του. Κάποια στιγμή, ενώ είναι μόνος, ξανακάνει το κόλπο αυτό. Όμως αυτή τη φορά ο κύβος σκαλώνει στον φάρυγγά του και τον πνίγει. Πεθαίνει από ασφυξία. Τον ανακαλύπτουν την επομένη.

  Και όμως, αυτό το γεγονός έχει ελάχιστο πυρηνικό σθένος, παρά το ότι είναι πολύ σημαντικό, σε αντίθεση με την εξαφάνιση στο «Σχετικά με την Έλλη». Απλά ο γάμος αναβάλλεται, και στο εξής παρακολουθούμε τις ετοιμασίες για την κηδεία, καθώς και την ίδια την κηδεία. Δυο διαβατήριες τελετές, ο γάμος και η κηδεία, συνδεμένες με δυο από τα πιο βασικά ανθρώπινα συναισθήματα, τη χαρά και τον πόνο. Η αντιστικτική αυτή αντιπαράθεση αίρει τον εν πολλοίς ηθογραφικό χαρακτήρα της ταινίας.

  Παρατήρησα και δυο ανθρωπολογικά στοιχεία. Το πρώτο, κοινό με εμάς, είναι οι σαράντα μέρες από το θάνατο του νεκρού. Το δεύτερο έχει να κάνει και με τους Κινέζους. Στους πιο αυστηρούς κομφουκιανούς κανόνες είναι το πένθος για τον θάνατο του πατέρα με το να μένει ο γιος σε ένα σπιτάκι δίπλα στον τάφο του για τρία ολόκληρα χρόνια. Υποχρεώθηκε να τον τηρήσει ένας βασιλιάς. Στην ταινία ένας νεαρός, χαριεντιζόμενος, λέγει στο φίλο του ότι όταν πεθάνει θα στήσει μια σκηνή δίπλα στον τάφο του και θα μείνει εκεί για δέκα μέρες. Ξεθύμανε το έθιμο μέχρι να έλθει από την Κίνα στην Περσία, ενώ σε εμάς εδώ δεν έφτασε καθόλου.  

   Εξαιρετική και αυτή η ταινία, όπως εξαιρετικός είναι ολόκληρος ο ιρανικός κινηματογράφος, του οποίου είμαι ένας αφοσιωμένος φαν. Έχω γράψει για πάρα πολλές ιρανικές ταινίες. Αυτά που έχω γράψει μπορείτε να τα βρείτε σ’ αυτό το σύνδεσμο.

Παναγιώτα Μπλέτα, Unfuck the world

Παναγιώτα Μπλέτα, Unfuck the world, ΑΛΔΕ 2013, σελ. 79

Η παρακάτω βιβλιοκριτική δημοσιεύτηκε στο Λέξημα

Μια πρωτότυπη ποιητική συλλογή με πλατειά θεματική

  Παρόλο που έχουμε παρουσιάσει και ξενόγλωσσα βιβλία, εδώ δεν πρόκειται για την ίδια περίπτωση. Η Παναγιώτα Μπλέτα τιτλοφορεί με έναν αγγλικό τίτλο τα ελληνικότατα ποιήματά της.

  Η Παναγιώτα Μπλέτα γεννήθηκε στη Λακωνία, μεγάλωσε στο Χαλάνδρι, σπούδασε στη Νέα Υόρκη και δραστηριοποιείται στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σαν αντιδήμαρχος Χαλανδρίου ανέπτυξε μια πολύ πλούσια δραστηριότητα. Το Unfuck the world είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΛΔΕ, μετά τις «Γυμνές εξομολογήσεις» (2011).

  Η θεματική της Μπλέτα είναι πολύ πλατειά, πράγμα αναμενόμενο αφού έχει μια τόσο πλούσια κοινωνική δραστηριότητα. Τα προσωπικά βιώματα και οι ατομικές ευαισθησίες της ποιήτριας φιλτράρονται μέσα από τους γενικότερους κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς της και αποκρυσταλλώνονται σε ποιήματα άψογου κάλους, αλλά και μεγάλης πρωτοτυπίας. Θα δώσουμε αμέσως σαν δείγμα το τελευταίο ποίημα της συλλογής, αφιερωμένο «Στη μνήμη του Ούλοφ Πάλμε». Παρεμπιπτόντως από τις εκδόσεις ΑΛΔΕ κυκλοφορεί μια θαυμάσια βιογραφία του Σουηδού πολιτικού γραμμένη από τον Γιώργο Λογοθέτη. Έχει τίτλο «Ο νικητής».

Κι η δύναμη

Στα χέρια μου

Αγκάθια

Κι η ειρήνη

Ματωμένη

Έριδα

Κι ένα                                Στο πατωμένο

Λαό                                    Χιόνι

Που σήκωσα                    Έγιναν

Στα χέρια                          Οι βουλές μου

Της ψυχής μου                Δένδρα

Τον έβαλα                        Στοιχίζονται

Στο μνήμα μου                Και τα καλώδια

Να κλαίει                          Φθάνουνε

Μα δε μετάνιωσα…        Μέχρι

Άφησα                              Την Αφρική

Το αίμα μου                     Την Παλαιστίνη

Αχνάρια                            Την Ελλάδα…

                                           Το ρεύμα

                                           Της ψυχής μου

                                           Θα τη σηκώσει

                                           Τη Δημοκρατία…

                                           Εγώ

                                           Ο στοιχειωμένος

                                           Ούλοφ Πάλμε…

  Η πρωτοτυπία της Μπλέτα βρίσκεται στο ότι απομονώνει τις λέξεις από το συνταγματικό τους περιβάλλον τοποθετώντας τις σε ένα παραδειγματικό άξονα, τη μια κάτω από την άλλη, συνήθως με την πρόθεση ενός άρθρου και ενδεχόμενα ενός συνδέσμου, και με τη συνοδεία μιας αντωνυμίας, σχεδόν πάντα της ίδιας, του «μου». Με τη μορφική αυτή επινόηση αναδεικνύει τη μοναδικότητα της λέξης, τόσο ως σημασιολογικού φορέα όσο και ως φορέα μουσικότητας, που έμμεσα παραπέμπει στο συμβολισμό.  

  Η πρωτοτυπία όμως δεν σταματάει εδώ. Με το ποίημα, που βρίσκεται πάντα στη δεξιά σελίδα, συνδιαλέγεται ένα πεζό κείμενο, συνήθως μια σύζευξη λυρικής έξαρσης και φιλοσοφικού στοχασμού, που βρίσκεται στην αριστερή σελίδα. Στο παράδειγμα που δώσαμε το πεζό κείμενο που συνοδεύει έχει τίτλο «Η ειρήνη της σοφίας». Το παραθέτουμε ολόκληρο.

  «Η δύναμη αν δεν υπάρχει σοφία εκπίπτει από το ίδιο της το βάρος. Η παλικαριά όταν αρραβωνιάζεται τη σύνεση τότε η τόλμη έχει λόγο διεκδίκησης του ανέφικτου, του αδύνατου. Η ειρήνη της σοφίας του Ούλοφ Πάλμε έχει στοιχειώσει την ιστορία και τολμά να υπερβεί ακόμη και σήμερα το ανυπέρβλητο, γιατί μπορεί να διαπεράσει την αιμοσταγή σκέψη των δημίων των λαών σαν σφαίρα και να αδειάσει τα μυαλά της αδικίας στο πάτωμα των συνειδήσεων, μπορεί να συντρίψει το τελετουργικό show της παιδείας, της θρησκείας, των media για να υπογράψουν οι γενιές που έρχονται προγαμιαία συναίνεση θανάτου, μπορεί να πολτοποιήσει τα σκουπίδια της εμπορευματοποίησης της ανθρώπινης ζωής στον πνεύμονα της δημιουργικής οργής των λαών, μπορεί να μεγεθύνει το διασυνοριακό χάρτη της Δημοκρατίας…».

  «Δεν πιστεύω στη φθορά», γράφει στο κείμενο που τιτλοφορείται Απιστία, «πιστεύω στη συντριβή που δε μου αφήνει περιθώρια να γίνω «λίγος» ή «ολίγος», όταν μεταναστεύω στη γη των θαυματουργών απολαύσεων» (σελ. 24). Ούτε και οι άλλοι πιστεύουν, όμως αφήνονται στη φθορά, χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, όπως θα έλεγε ο Καβάφης.

  Ποιοι άλλοι;

  Αυτοί που στελεχώνουν το σύστημα. Το οποίο σύστημα, μας λέγει η Μπλέτα στο κείμενο που επιγράφεται Συνείδηση, «…υποχρεούται να υπηρετεί τον άνθρωπο. Η απεικόνιση του ανθρώπου ως ιμπρεσσιονιστική φιγούρα στη ρεκλάμα του συστήματος μπορεί να οδηγήσει στην κατάργηση των λαών και στην υιοθέτηση άναρχων κουκκίδων στο χάρτη της πολιτικής αγοράς» (σελ. 28).

  Μου έχει γίνει συνήθεια, που δουλεύει εντελώς υποσυνείδητα, να ανιχνεύω ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους σε κάθε είδους κείμενα. Στην ποιητική αυτή συλλογή της Μπλέτας ανιχνεύσαμε συνολικά 15, χωρίς να αποκλείεται να μας έχουν ξεφύγει κάποιοι. Στο ποίημα που παραθέσαμε βρήκαμε δύο: «Κι η δύναμη στα χέρια μου αγκάθια κι η ειρήνη…» και «Κι ένα λαό που σήκωσα στα χέρια της ψυχής μου», που συνεχίζεται σε ένα ημιστίχιο που δεν ολοκληρώνεται σε δεκαπεντασύλλαβο: «Τον έβαλα στο μνήμα μου». Οι δεκαπεντασύλλαβοι αυτοί πιστεύω ότι γράφονται εντελώς ασυνείδητα, γιατί δυο άλλες περιπτώσεις που εντοπίσαμε, με μια μικρή παρέμβαση θα μπορούσαν να γίνουν κανονικοί δεκαπεντασύλλαβοι: «Φυσάνε θεό τα σύννεφα, κυλάω με τις πέτρες». Αρκεί να φύγει το «ε» από το «φυσάνε» και έχουμε έτοιμο τον δεκαπεντασύλλαβο. Αντίθετα, στο «Από τα σύννεφα λυγμοί η Μέδουσα ξυπνάει», προσθέσαμε το «ο» στο «από» για να κάνουμε τον δεκαπεντασύλλαβο.

  Η πλατειά θεματική της Μπλέτα φαίνεται κυρίως από τους τίτλους των πεζών που συνοδεύουν τα ποιήματα: Ανδρεία, Εξουσία, Επιβίωση, Ελπίδα, Θεός, Αδυναμία, Απληστία, Αρετή, Συνείδηση, Προσφορά, Όραμα, Ανάσταση, Θυσία, Θάνατος κ.λπ. Σχεδόν όλοι οι τίτλοι είναι λέξεις και όχι σύμπλοκα ή φράσεις, που παραπέμπουν στην καθαρότητα των πλατωνικών ιδεών.

  Θα κλείσουμε με ένα ακόμη απόσπασμα, από τον «Ξανθό φυγάδα», που μας θυμίζει την «Πόλη» του Καβάφη:

Τι να σου απαντήσω;

Όταν φυγάς

Είσαι

Στον τόπο σου

Θα ’σαι

Φυγάς

Και στο δικό μου…» (σελ. 43).

  Πλατειά στη θεματική της, πρωτότυπη στη σύλληψή της, η ποιητική αυτή συλλογή της Παναγιώτας Μπλέτα είναι από τις πιο αξιόλογες. Της ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδη.

Μπάμπης Δερμιτζάκης

Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος, Εδουάρδοι και Αλφρέδοι

Τριαντάφυλλος  Κωτόπουλος, Εδουάρδοι και Αλφρέδοι, Μανδραγόρας 2012, σελ. 37

Η παρακάτω βιβλιοκριτική δημοσιεύτηκε στο Λέξημα

Μια εξαιρετική ποιητική συλλογή από έναν πανεπιστημιακό

  Ο Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος είναι διδάκτωρ φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και εργάζεται ως λέκτορας ελληνικής λογοτεχνίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Έχει εκδώσει βιβλία και μελέτες πάνω στη λογοτεχνία, τη θεωρία της και τη διδακτική της, καθώς και πάνω στη δημιουργική γραφή. Όμως παρά τον φόρτο των επιστημονικών του ενασχολήσεων μπορεί και ξεκλέβει κάποιο χρόνο για την ποίηση. Οι «Εδουάρδοι και Αλφρέδοι» είναι η δεύτερη ποιητική του συλλογή μετά τον «Πορτολάνο» που κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις Παρατηρητής.

  Ο Τριαντάφυλλος ξεκινάει τη συλλογή του αυτοβιογραφικά, με το ποίημα «Επιβίβαση». Ο πρώτος στίχος, «Τριανταφυλλιές, τριανταφυλλιές», παραπέμπει συνειρμικά στο όνομά του. Ο ποιητής απολογείται στη συνέχεια για την ποιητική του ολιγογραφία:

«Μου απαγορεύτηκε να γράφω ως πανεπιστημιακός

 Αργότερα και να διαβάζω

 Μόνο θεωρίες, τυπικά δωμάτια

       -επιστήμονας βλέπεις έγινα απ’ τον πατέρα,

 η ανάγκη να συνεχίζω ήταν δική του-

 Αναγκάστηκα να προδώσω πολλά

 που ψάχνω τώρα ν’ αναστήσω

 Κι ήρθα να πάρω τη σειρά μου ανάμεσά σας

    -το να γυρίζω προς τα πίσω ήταν της μητέρας,

απ’ αυτήν έγινα ποιητής...»  (σελ. 9).

  Το γιανγκ και το γιν

  Η λογική και το συναίσθημα

  Ο πατέρας και η μητέρα

  Η επιστήμη και η ποίηση,

  τοποθετημένα στους παραδειγματικούς τους άξονες. Ο Τριαντάφυλλος, σαν τον κολοσσό της Ρόδου, πατάει και στους δυο.

  «Καρφιά στο σταυρό του σημειωτικού τετραγώνου», είναι ο προ-προτελευταίος στίχος στο επόμενο ποίημα «Ακαδημαϊκοί λυτρωτές». Μόνο ένας θεωρητικός της λογοτεχνίας θα μπορούσε να γράψει ένα τέτοιο στίχο. Πρόκειται για ένα σατιρικό ποίημα, με «κατ’ οικείων τα βέλη»:

  Στο συνάφι ενδιατρίβουν τελευταία

  και ακαδημαϊκοί λυτρωτές

  πολυμορφωμένοι στην κατάτμηση των εγκεφαλικών νευρώσεων…» (σελ. 10).

  Στο επόμενο ποίημα «Γραφείο, παιδικής λογοτεχνίας» ο Τριαντάφυλλος παίζει πάλι συνειρμικά με το όνομά του:

  Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο…

  σ’ ένα γενέθλιο τόπο, παιδικής λογοτεχνίας…

  Τριάντα φύλλα εξακοντίζουν υπερήφανα χρώμα στην παλέτα του ήλιου… (σελ. 11)

  Στο «Γραφείο, παιδικής λογοτεχνίας» μένει και στο επόμενό του ποίημα που έχει τίτλο «Παιδική λογοτεχνία», αλλά στη συνέχεια απομακρύνεται από αυτό. Μετά από ένα επιμνημόσυνο ποίημα για τον Μίμη Σουλιώτη μεταβαίνει στον «Χορτιάτη», αλλά όχι μόνος, αλλά με μια γυναικεία συντροφιά, που θα τον συντροφεύσει και σε επόμενα ποιήματα ως αποδέκτης της ποιητικής του αφήγησης. Ίσως είναι η Άννα του «Αν ΝΑ», ποίημα το οποίο καταλήγει με τους στίχους:

  Υπάρχει πάντα κάποια Άννα

  Κάποια ανοιχτή πληγή

  Κάτι που μοιάζει με χασμωδία του άλφα και της αρχής (σελ. 20).

 

  Μπορεί να τη λένε και Ελένη.

  Λέω τώρα εγώ.

  Στο πρώτο ποίημα της επόμενης ενότητας «Ανατολή, η γυναίκα», η γυναίκα μόλις που εμφανίζεται ως αποδέκτης, γιατί στην πραγματικότητα αποδέκτες είμαστε εμείς. Ποιοι εμείς;

  Να μη γίνουμε ποτέ Ευρώπη

  εμείς, οι φαντασιόπληκτοι αριστεροί

  ανατολίτες. Ταξιδεμένοι

  στα τραγούδια του δρόμου,

  ας παραμείνουμε

  στις στροφές της μνήμης

  στις πινακίδες των χωριών

  που δεν αποστηθίζονται… (σελ. 25)

  Η ματιά του Τριαντάφυλλου στα επόμενα ποιήματα εξακτινώνεται σε ευρύτερες θεματικές, όπως είναι η σύγχρονη κοινωνικοπολιτική κατάσταση, με σημείο αναφοράς πάντα το δικό του κραδασμό στα συμβαίνοντα στη σύγχρονη Ελλάδα. Και παρόλο που το τελευταίο ποίημα «Έξοδος» αναφέρεται σε μια έξοδο από προσωπικό αδιέξοδο, μας παραπέμπει αθέλητα στην έξοδο από την κρίση, και ας λέει σε στίχο στην προηγούμενη σελίδα «Και δεν μιλώ για ΔΝΤ και τέτοια·» (σελ. 30).

  Η τρίτη ενότητα επιγράφεται «Ματαιοδοξίες». Έχει μόνο ένα ποίημα που έχει τίτλο «Il piccolo Elias». Είναι τάχα ματαιοδοξία να γράφεις ένα ποίημα στα ιταλικά;

  Και ένα ακόμη ερώτημα: είναι τάχα ματαιοδοξία να θέλεις να μεταφράσεις ένα ποίημα από τα ιταλικά;

  Είναι δεν είναι, λέω να τελειώσω τη βιβλιοπαρουσίαση της θαυμάσιας αυτής ποιητικής συλλογής με τη μετάφρασή του.

  «Ο Μικρός Ηλίας»

    Στο Ηλιοβασίλεμα (όχι, αυτό δεν το έχω μεταφράσει, ο υπότιτλος είναι στα ελληνικά)

 

  Μουσική καταιγίδα η πετσέτα του Ηλία

  Γλώσσες και όρια του κόσμου

  κλειδί και πόρτα

  -ένας δρόμος για τη θραύση των δεσμών

  καταυγάζει και φωτίζει,

  αυτό που προηγείται από την κούραση και την

  αμφιβολία που ακολουθεί-

  Μόνο με τα φιλιά μεγαλώνουνε οι γιοι μας

  Αυτό τον τελευταίο στίχο αξίζει να τον επαναλάβουμε:

  Solo con i baci crescono i nostri figli

Μπάμπης Δερμιτζάκης