Mohammad Hamzei, Captain (2023)

 Mohammad Hamzei, Captain (2023)

 

  Από σήμερα στο Στούντιο και στο Ατενέ

  Να το ξαναγράψω, μετά τη φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος το 1997 με τον εκλογή του Μοχάμαντ Χαταμί ως προέδρου του Ιράν, οι σκηνοθέτες ένιωθαν πια πιο άνετοι να γυρίζουν ταινίες με μεγάλους (η ενδυμασία των γυναικών υπήρξε πάντα πρόβλημα) και ο κινηματογράφος για/με παιδιά άρχισε να φθίνει.

  Όχι εντελώς.

  Χαρακτηριστικά είναι δύο από τα έργα του Χαμζάι, η «Αζάρ» και αυτή εδώ, «Ο αρχηγός».

  Αρχηγός, όχι καπετάνιος. Ο μικρός Ίσα, που είναι καρκινοπαθής και νοσηλεύεται με άλλα παιδιά, ονειρεύεται να γίνει αρχηγός της εθνικής. Όσο για την μικρή που ήλθε στο νοσοκομείο, ονειρεύεται να δει τη θάλασσα, γιατί φοβάται ότι η επέμβαση στα μάτια της δεν θα πετύχει. Δεν την έχει δει ποτέ, και η μητέρα της δεν θέλει να την πάει να τη δει. Έχει το δικό της πρόβλημα: ο άντρας της, καπετάνιος, πνίγηκε όταν το πλοίο του πήρε φωτιά.

  Ο μικρός Ίσα της υπόσχεται να την πάει, και μάλιστα μια φορά το επιχείρησε ανεπιτυχώς.

  Πρωταγωνιστικό πρόσωπο είναι και ο πατέρας του. Θέλει να βλέπει το γιο του στο νοσοκομείο όμως αυτός αντιδρά, δεν θέλει να έρχεται τόσο συχνά. (Το αντίθετο εγώ με το γιο μου, που του είπα ότι δεν χρειάζεται να έρχεται στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύτηκα για δυο μήνες, παρά μόνο αν χρειάζομαι κάτι να μου το φέρει, περίπου δυο φορές τη βδομάδα. Δεν θα ήθελα να εισπράξει κανένα covid).

  Και τι σκαρφίζεται ο πατέρας;

  Μεταμφιέζεται σε κλόουν και πηγαίνει κάθε μέρα στο νοσοκομείο, σκορπίζοντας χαρά στα παιδιά.

  Συγκινητική ταινία.

  Να σχολιάσουμε: Στις ταινίες με/για παιδιά, η ζυγαριά γέρνει πάντα προς το «με». Είναι ταινίες για να τους δουν οι μεγάλοι, καθώς τα «μηνύματα» των ταινιών αφορούν αυτούς, ενώ βέβαια μπορούν να τις δουν και παιδιά.

  Επίσης:

  Ο μικρός Ισάρ ήξερε άραγε, ότι αν έπαιζε κάποια μέρα στην εθνική και η μικρή του φίλη γινόταν καλά, δεν έχανε την όρασή της, δεν θα μπορούσε να τον δει σε αγώνα γιατί οι γυναίκες απαγορεύεται να παρακολουθούν ποδοσφαιρικούς αγώνες; Ο Jafar Panahi γύρισε μια ταινία με αυτό το θέμα, το «Off-side».

  Ο Panahi, αυτοεξόριστος μετά την καταδίκη του τον Δεκέμβρη σε ενός χρόνου φυλάκιση,  γύρισε στην πατρίδα του, χειμαζόμενη από τους αμερικάνικους και ισραηλινούς βομβαρδισμούς με κίνδυνο να συλληφθεί σε μια κίνηση συμπαράστασης (όχι, δεν συνελήφθη, μου λέει το perplexity).

  Πιστεύω ότι οι αμερικάνοι ωθήθηκαν στον πόλεμο από το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα που το μόνο που το ενδιαφέρει είναι να συντηρούνται εστίες πολέμου όποιο και αν είναι το κόστος της «πατρίδας». Γιατί αν πραγματικά πίστευαν ότι με τους βομβαρδισμούς θα έπεφτε το καθεστώς, ήταν βαθιά νυχτωμένοι, και αυτό το έγραψα σε μια ανάρτηση, γιατί κάτι τέτοιο έλεγε σχολιαστής του open. Το μόνο που κατάφεραν είναι να γυρίσουν την αντιπολίτευση χρόνια πίσω, κάτι που ήξερα ότι θα συνέβαινε. Θα αργήσουμε να δούμε πάλι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις.  

  5,8, χαμηλή βαθμολογία, όμως εγώ δεν θα έβαζα με τίποτα κάτω από 7.