Bertrand Blier, Ετοιμάστε τα μαντήλια σας (Preparez vos mouchoirs, 1978)

 Bertrand Blier, Ετοιμάστε τα μαντήλια σας (Preparez vos mouchoirs, 1978)

 

  Εξαιρετική κωμωδία, μου τη σύστησε ο φίλος μου ο Νίκος. Μόλις πάτησε τα τριάντα, στιλάκι ο Ζεράρ Ντεπαρτιέ, αργότερα κατάντησε Οβελίξ.

  Γκροτέσκα κωμωδία.

  Σε κατάθλιψη η γυναίκα του. Την αγαπάει. Στην απελπισία του, σκέφτεται ότι αν είχε σεξουαλική σχέση με κάποιον άλλο άντρα ίσως ξανάβρισκε το χαμόγελό της.

  Και τον βρήκε.

  Μια γυναίκα, δύο άντρες.

  Αλήθεια, με ποιον θα καταλήξει τελικά;

  Έχω αναφερθεί στο διδακτορικό μου ότι συχνά η μυθοπλασία αποτελεί μια ικανοποίηση σε φαντασιακό επίπεδο επιθυμιών μας. Θέλουμε το κακό πάντα να τιμωρείται, αλλά αυτό το «πάντα» μόνο στην αφηγηματική μυθοπλασία θα το βρούμε, π.χ. στα αστυνομικά μυθιστορήματα.

  Και τι γίνεται με τις σεξουαλικές μας επιθυμίες;

  Στο φαντασιακό κάθε άντρα (καλά ντε, μη βαράτε, σχεδόν κάθε άντρα) βρίσκεται το να αποτελεί το αντικείμενο σεξουαλικής επιθυμίας μιας νεαρής κοπέλας. Η πιο πλήρη έκφραση στη μυθοπλασία μιας τέτοιας επιθυμίας βρίσκεται στην ταινία του Ζυλ Ντασέν «Circle of two» (1980) που την είδα πολύ παλιά με τον ελληνικό τίτλο «Στα δεκαέξι γνώρισα τον έρωτα». Βέβαια η σχέση δεν ολοκληρώνεται, θα σόκαρε το κοινό, θα ήταν μια αποπλάνηση ανηλίκου, ο Ρίτσαρντ Μπάρτον συγκρατείται, παρόλο που η Τατούμ Ο’ Νηλ τον ήθελε πάρα πολύ. Το αντίστροφο είναι η φαντασίωση μιας ώριμης γυναίκας να αποτελεί αντικείμενο του έρωτα ενός νεαρού άντρα. Εδώ δεν υπάρχει αποπλάνηση ανηλίκου. Η πιο χαρακτηριστική ταινία είναι τα «40 καράτια» του Μίλτον Κατσέλας με τη Λιβ Ούλμαν, στην οποία υπάρχει και μια παράλληλη πλοκή με το αντίστροφο μοτίβο.

  Αλλά, το να αποτελεί η μεγάλη γυναίκα το αντικείμενο της σεξουαλικής επιθυμίας ενός δεκατριάχρονου, και να ενδίδει τελικά, ε, αυτό στη μυθοπλασία δεν το έχω ξανασυναντήσει, αν και έχει συμβεί στην πραγματικότητα, όμως όχι ακριβώς έτσι, αλλά σαν αποπλάνηση ανηλίκου. Στην περίπτωσή της βέβαια δεν ισχύει, δεν τον αποπλάνησε, απλά στην κατάσταση που ήταν αφέθηκε. Περίπου έκανε μια καλή πράξη.

  Στο τέλος της ταινίας βλέπουμε την πατέρα του σε αναπηρική, αυτήν έγκυο και το νεαρό βέβαια να βρίσκεται μαζί τους.

  Και η μητέρα του;

  Παράτησε τον πατέρα της για κάποιον φίλο αυτού του περίεργου τρίο.

  Η πλοκή που σας είπα δεν μοιάζει να είναι πλοκή κωμωδίας. Όμως σαν τέτοια μου την σύστησε ο φίλος μου ο Νίκος, και ήταν πραγματικά απολαυστική. 6,9 η βαθμολογία της. Εγώ έβαλα 7.

  Και για μένα ένα συν στην ταινία: ακούσαμε πολύ Μότσαρτ, ο αγαπημένος συνθέτης του δεύτερου άντρα.

  Που στο τελευταίο πλάνο τους βλέπουμε να απομακρύνονται με αργά βήματα, απογοητευμένοι. Τους είχαν δει από το παράθυρο, κατάλαβαν. Το παιχνίδι το είχαν χάσει.